Archives for August 2025

Joe Hoxha një politikan shqiptaro-amerikan përfaqësues i Distriktit 78 në Connecticut, model frymëzimi, suksesi dhe përfaqësimi

August 30, 2025 by s p

Intervistoi: Sokol Paja

Joe Hoxha, cili është fokusi i punës suaj në Distriktin 78 në Connecticut, çfarë axhendash shtyni përpara? Si u futët në politikë dhe cili është projekti juaj politik?

Anxhendën që shtyj unë është ajo e konservatorizmit, e bashkuar pak më populizmin. Domethënë pikëpamja jonë kërkon që të krijojmë sistem merite që kush do që të punojë të ketë mundësi më të mira për punësim edhe shkollim. Jam plotësisht dakord me imponimin e tarifave në ca sektorë të ekonomisë. Por ajo është temë federale më shumë se shtetërorë. Unë jam përfaqësues shtetërorë në Shtetin e SHBA’s që quhet Connecticut, në distriktin 78 në dhomën e ulët. Që kur kam qenë fëmijë i vogël më ka pëlqyer historia e Amerikës bashkë me politikën e Amerikës. Kujtimi im i parë politik kanë qenë Zgjedhjet e vitit 2000. E mbaj mënd si tani, kam qenë në klasë të tretë, zysha na bëri sondazhe kush do fitojë Bush apo Gore. E mbaj mënd si tani që gjysma e klasës ishte me Bush gjysma tjetër me Gore. Komplet reflektim i Amerikësë në ato kohë. Gjysma me Gore Gjysma me Bush. Unë e mbaj mënd votova për Gore se prindërit ishin me Clinton. Që atëherë vazhdoj duke u rritë interesi për politikën. Mbas shkollës së lartë punova disa vjet në fushata politike në disa vënde të Amerikës.

Si e vlerësoni faktin e rritjes së prezencës së elementëve politikë shqiptarë në garat elektorale në Amerikë, a po bëhen shqiptarët faktor i rëndësishëm politik?

Shqiptarët sa kanë filluar të hyjnë në politikë në Amerikë. Gjëja më e rëndsishme për të mbajtë mënd është që çdo njeri që do të kandidojë duhet të kandidojë si Amerikan më përpara se çdo gjë tjetër. Dua që në këtë kohë që jam këtu në Shpinë e Përfaqësuesve të ndimoj me zhvillimin e zonës Bristol dhe Plymouth. Kjo zonë neglizhohet nga Maxhoranca Demokrate. Unë dua të jem zëri i njerëzve që jetojnë në këtë zonë, edhe zë per të gjithë që jetojnë Small Town Connecticut.

Si e vlerësoni raportin e kombit shqiptar me shtetin dhe kombin amerikan? Si e vlerësoni Shqipërinë dhe Kosovën?

Unë besoj që shqiptarët e Amerikës e kanë raportin shumë të mirë me amerikanët vëndali. Amerikanët gjithmonë i kanë pritë mirë shqiptarët kudo. Shqipëria edhe Kosova janë shtete në zhvillim, është shumë vështirë ti gjykosh. Por megjithatë duhet që brezi i ri atje të angazhohet më shumë sesa është angazhuar tani. Si në çdo gjë tjetër sado ti kemi dashur ta zëmë për shëmbull sportistët e vjetër në futboll, një ditë duhet ti ndërrojmë me lojtarë ti rinj. Edhe gjithë kohës të jemi me mendim, jo të ulërasim krenarinë për të qënë shqiptarë por t’ia tregojmë botës me reformimin e kombit dhe shtetit shqiptar.

Si e vlerësoni rolin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës si faktor i paqes, stabilitetit global e zgjidhjes së konflikteve?

SHBA duhet të japë ndimë edhe siguri aleatëve të saj në botë. Edhe unë besoj që ka për ta mbajtë këtë traditë gjithë kohës.

Kush është Joe Hoxha?

Joe Hoxha edhe pse e kam ndryshuar shqiptimin e emrit (nga Xhoi) jam po i njëjti person. Jam shumë tifoz mbas sporteve. Vetë kam ushtruar boks, mundje, judo edhe jiujitsu. Më pëlqen turizmi tokësor dhe ajror. Jam kthyer disa herë në Shqipëri dhe kam shkuar në disa vënde të tjera të botës. Kam mbaruar shkollën për Shkenca Politke, Antropolgji dhe Sociologji. Tani po vazhdojë për master nga UCONN për Bizness. Jam dhe në proces për të botuar një libër mbi dëmin që i është bërë popullit nga mediat sociale. Afër meje jetojnë prindërit dhe vëllai. Kam dhe një punë tjetër në financë në një bankë lokale veç rolit të State Representative.

Lufta e Konispolit dhe dëshmorët çamë, që Greqia i akuzon si “bashkëpunëtorë”

August 29, 2025 by s p

Lufta Antifashiste e popullsisë çame, kjo trashëgimi e vyer e historisë kombëtare shqiptare, duhet sjellë në një dritë më realiste, duke i dhënë fund spekulimeve dhe manipulimeve të historiografisë greke.

Është rasti të ripohohet me forcë se në Luftën Antifashiste popullsia shqiptare e Çamërisë inkuadroi në formacionet luftarake shqiptare dhe greke mbi 1000 luftëtarë, pa llogaritur qindra të tjerë që punonin në terren. Vetëm në radhët e ELAS-it dhanë jetën 68 partizanë çamë.

Ajo që i shqetësoi më shumë forcat shoviniste greke në fillim të vitit 1943 ishte ngritja e këshillave shqiptare në të gjithë Çamërinë. Në mars të vitit 1943 u formua çeta e parë mikste, e cila bashkëpunonte me EAM-in. Edhe biografët e Zervës, si Mihal Miridhaqi, nuk e mohojnë kontributin dhe pjesëmarrjen e çamëve myslimanë në radhët e rezistencës antifashiste greke, në formacionet e ELLAS-it dhe EAM-it. Historiani i lartpërmendur thekson se çamët nxorrën mbi 1000 luftëtarë. Popullsia çame filloi të organizohej në luftën kundër fashizmit në dimrin e viteve 1942-1943, madje që në verën e vitit 1942 u krijua në Filat grupi ilegal i rezistencës antifashiste, i cili punoi në rrëzë të kufirit të Shkallës së Zorjanit e më thellë për organizimin e rezistencës, për krijimin e bazave të luftës, për popullarizimin e ideve të Kartës së Atlantikut, e cila u garantonte popujve e pakicave etnike liri, barazi dhe të drejtën e vetëvendosjes pas fitores mbi fashizmin. Në shkut të vitit 1943 u krijua çeta “Çamëria” dhe pak më vonë batalioni “Çamëria”, i cili zhvilloi betejën e famshme të Konsipolit kundër gjermanëve.

Në pranverë të vitit 1944 në Qeramicë u formua Batalioni IV “Ali Demi” me më shumë se 500 djem çamë. Ky batalion hyri në përbërje të Regjimentit XV të Ushtrisë Nacionalçlirimtare Greke (EAM). Gjithashtu, shumë çamë morën pjesë në Brigadën VI, VII, IX dhe XI të ushtrisë greke.

Beteja 55 ditore të Konispolit, që zgjati 55 ditë, ishte një luftë e përgjakshme, madhështore, duke e shtyrë pushtimin e Konispolit në 55 ditë, do të mbetet si një kurorë lavdie në gjerdanin e artë dhe të pavdekshëm të Antifashizmit Çam.

Këto luftime kanë hyrë në histori si luftimet më të gjata në kohë të rezistencës shqiptare.

Komanda gjermane kishte si qëllim të vinte nën kontroll bregdetin Jonian, nga Gjiri i Artës deri në Konispol. Rezistenca u udhëhoq nga Batalioni “Çamëria” i ndihmuar edhe nga forca vullnetare të zones së Konispolit e të fshatrave: Sopik, Pandelejmon, Vagalat, Xarrë e Mursi. Goditjen më të ashpër gjjermanët e bënë gjatë rrugës automobilistike Skalomë – Konispol dhe në drejtimin Lopës – Qafa e Likojanit. Mbrojtja u organizua me sulme e kundrasulme nga të dyja palët ndërluftuese duke shfrytëzuar punimet fortifikuese dhe veprimet luftarake që u zhvilluan me ndërprerje.

Përleshje të ashpra u zhvilluan në datat 5-6 dhe 7-23 gusht në Qafën e Botës, Qafën e Likojanit dhe Konispol. Konispoli u pushtua nga armiku më 23 gusht, i cili pasi u plaçkit tërësisht, dogji dhe mbi 40 shtëpi.

Forcat partizane zhvilluan luftime kundër pushtuesve gjermanë më 1 shtator 1943 në Sajadhë, në urën e Koskës e në Smartë. Nga datat 13 deri më 16 shtator 1943 forcat partizane zhvilluan luftime në qafën e Madhe dhe prej Qafës së Botës deri në fshatin Vërvë, kundër dy batalioneve gjermane.

Në këtë luftë pati shumë të vrarë e të plagosur nga të dyja palët.

Pyetja që lind natyrshëm është: Pse u radhitën çamët në aleancën kundër fashizmit e nazizmit, pse luftuan në Konispol në një luftë të përgjakshme dhe të pabarabartë? Në Luftën e Dytë Botërore Shqiptarët e Çamërisë u vunë në shërbim të së drejtës dhe atdheut, duke u radhitur në aleancën kundër fashizmit e nacizmit, me shpresë dhe me premtime se pas çlirimit do t’iu lejohej bashkimi me shtetin amë, Shqipërinë, gjë që nuk iu lejua të ndodhte. Mjafton të kujtojmë Rezolutën e Konferencës së Labinotit për problemin e Kosovës e Çamërisë, ku u arrit në përfundimin se: “Çështja e Kosovës dhe e Çamërisë do të zgjidhet në bazë të Kartës së Atlantikut, në bazë të parimit të vetëvendosjes së popujve, dhe garancia më e madhe për triumfin e këtij principi është vetë lufta që bëjnë dhe do të bëjnë Kosova e Çamëria, krah për krah me popujt jugosllavë e atë grek…”

Pra zgjidhja e çështjes së Kosovës dhe Çamërisë edhe njëherë u theksua se do të realizohej brenda kuadrit të pranuar nga Aleatët në bashkëpunim me forcat antifashiste të vendeve fqinjë. Nuk duhet harruar që në atë periudhë shqiptarët e Çamërisë ishin vënë edhe përballë rrezikut të asgjësimit të shtetit kombëtar në Shqipëri, te i cili kishin shpresën që ta kishin si shtet unik të tyre. Greqia, që prej aneksimit të saj më 1913, synoi homogjenizimin e krahinës së Çamërisë, duke zbatuar politika të ashpra të dhunës dhe spastrimit etnik mbi popullsinë e këtij territori. Për shkak të gjendjes së rrënuar nën qeverisjen greke për rreth tridhjetë vite, popullsia e krahinës u zvogëlua ndjeshëm. Spastrimi etnik i Çamërisë u realizua në një masë të konsiderueshme gjatë harkut kohor 1913-1939.

Ndaj Lufta Antifashiste për popullin çam kishte rëndësi historike, për të kanalizuar energjitë dhe përpjekjet e shqiptarëve në një objektiv të përbashkët – çlirimin kombëtar dhe përfshirjen e shumicës së shqiptarëve në një njësi të përbashkët administrative. Por në luftën e Konispolit, ndodhi edhe dicka e paparishikuar, përfshirja e minoriteteve grekë në rezistencën kundër gjermanëve. Për këtë ndikoi mjaft bashkëpunimi intensiv mes EAM-it dhe FNÇ. Në vjeshtë të vitit 1943, të PKSH dhe PKG vendosën të bashkërendonin veprimet dhe të dërgonin përfaqësues të tyre për të punuar me minoritetet respektive. Përfaqësues të EAM-it u dërguan në zonat ku jetonte minoriteti grek në Shqipëri, ndërkohë që FNÇ dërgoi përfaqësuesit e vet në krahinat shqiptare të Çamërisë. Këta përfaqësues do të vepronin në kuadër të Shtabeve të Përgjithshme të vendeve përkatëse: kështu përfaqësuesit grekë do të udhëzoheshin nga shtabi shqiptar dhe ata shqiptarë nga ai grek.

Më 30 gusht 1944 u krijua Brigada e XIX Sulmuese në fshatin Cerkovicë. Kjo brigadë mori emrin Brigada e “Vëllazërimit”, ku partizanët e saj çamë e minoritarë grekë luftuan krah njëri-tjetrit kundër pushtuesve gjermanë.

. Kjo brigadë në përbërje kishte Batalionin “Çamëria”, “Thanas Ziko”, “Lefter Talo” dhe Batalionin “Matohiti”. Prej saj ranë 100 dëshmorë në Luftës Nacional Çlirimtare.

Mes dëshmorëve që ranë në luftën e Konispolit shquhen veç çamëve edhe disa minoritarë grekë: Razo Zenel Birçe (Bolena); Sinan Lame Lizaj (Nivicë); Zaim Selim Ballaxhia (Zhapokikë); Hasan Latif Durka (Shalës T); Jani Vasil Leka (Goranxi); Kosta Tasi Çavo (Vurg); Mustafa Fejzo (Kuç – Çamëri); Nazif Asllan Dedaj (Beçisht T); Nail Fylfos Tona (Çamëri) dhe Enver Safet Llapi (Erind). Kjo është e vërteta historike dhe për këtë duhet të krenohet edhe minoriteti grek. Por duhet të pohojmë se qëndrimi i forcave politike greke gjatë luftës, pavarësisht nga nuancat midis tyre, ishte nacionalist dhe me tipare të qarta shovene dhe antishqiptare. Ky qëndrim ishte faktori themelor që pengoi afrimin dypalësh, rezistencën antifashiste dhe i kontribuoi ruajtjes së tensionit deri në fund të luftës dhe pas saj.

Faktet historike thonë se duke pasur në qendër të politikës së tyre aneksimin e Shqipërisë së Jugut, forcat nacionaliste greke, në pranverën e vitit 1944, hodhën poshtë edhe disa propozime të reja të forcave nacionaliste shqiptare për një bashkëpunim në luftën kundër pushtuesit dhe në betejën e ardhshme kundër rrezikut sllavo – komunist që u kanosej të dy kombeve.

Metamorfoza e elitës politike nacionaliste greke kish filluar menjëherë pas sulmit gjerman kundër Greqisë, në prill të vitit 1941. Ushtria greke donte një kapitullim të shpejtë dhe “të ndershëm” tek gjermanët për të ruajtur avantazhin politik që kishte krijuar nga lufta kundër italianëve. Pjesa themelore e këtij synimi ishte tërësisht politike: ushtria greke nuk donte të paragjykonte pozitën e saj si fituese e luftës kundër italianëve pasi e vlerësonte këtë si një aset dhe përfitim ligjor e politik për pretendimet e saj territoriale. Një pjesë e elitës politike greke u bënë kuislingë. Por, edhe pjesa tjetër e tyre, që ishte shumica, megjithëse u treguan aq të mençur sa të mos bashkëpunonin hapur me qeverinë kuislinge greke dhe me gjermanët, futën pasuesit e tyre në administratën kuislinge dhe bënë shumë pak për të luftuar Boshtin. Kështu vepruan venizellistët dhe metaksistët, që ishin dy grupimet më të mëdha politike të djathta.

Kjo ishte situata në terren. Ndërsa camët u përfshin masivisht në Luftën Antifashiste me formacionet e tyre partizane.

Gazeta “Figaro”, nr.588, 4 korrik 1946, duke bërë fjalë për luftën italo-greke, shkruante: “Çetat shqiptare nga ana e tyre sulmonin autokolonat dhe trupat italiane, në rrugët që çonin në front”. Ndërsa radio “Londra” më 26.10.1940 transmetonte: “Mësohet nga Shqipëria se çeta shqiptare në veprim të prapavijave italiane, presin dhe sabotojnë vijat e komunikacionit, duke u futur tmerrin reparteve italiane të izoluara. Grupe të armatosura kanë mundur të hyjnë në kryeqytet dhe kanë afishuar mbi të gjitha godinat qeveritare dhe deri në pallatin e qeverisë italiane proklamata, me të cilat ftojnë italianët të zbrazin Shqipërinë”. Gjithashtu më 4.1.1941, BBC-ja (radio Londra) transmetonte: “Në rrethet ushtarake vihet re se, shqiptarët u sjellin ndihmë të madhe grekëve kundër italianëve”. Ja pra cila ka qenë popullsia çame. Populli shqiptar i Çamërisë nuk ka qenë kurrë bashkëpunëtor i pushtuesve. Kemi jetuar gjithnjë mirë me popullin grek, me të cilin kemi luftuar krah për krah kundër okupatorëve fashistë italianë e gjermanë.
Qeveria greke bëri një propagandë politike të ethshme për diskreditimin e luftës Antifashiste të shqiptarëve para Aleatëve dhe opinionit të tyre publik. Ndërsa, më 10 nëntor 1944, në prag të çlirimit të Shqipërisë, qeveria greke i kërkoi zyrtarisht qeverisë së SHBA, që Shqipëria të konsiderohej e të trajtohej si një shtet armik dhe që trupat greke të merrnin pjesë në pushtimin e saj deri në lumin Shkumbin.

Arben Iliazi

Mund të jetë një imazh i monument dhe teksti

Mund të jetë një imazh i monument dhe teksti që thotë "LAVDI DESHMOREVE VELIU .KASO ASEFI SULEJMANI .BRAHO BECI ÇARCANI MEHMET AGUSHI THOMA SELMANI BAJO HYSEN VELIU SULO LAME .KICO GERBURA SELMAN XHALLARI .Koco RUBIE SEFER ARAPI .KOSTA DELIU .SOTIR DELIU LOLE XHARO TELO PLAKU MEHMETBEJDO KERCELLI VANGJEL KOLOJ KOLOJ MALIO RENA .KASO KALESHI NIMET RUSHITI.Z RUSHITI.ZIHNISHAQIRI SHAQIRI REMZI ZITARE TARE .LEONIDHA DELIU JANI KORRO"

35 Vjet nga Vizita Historike e Senatorëve Amerikanë në Kosovë – 29 Gusht 1990 – 29 Gusht 2025

August 29, 2025 by s p

Sot shënojmë 35-vjetorin e një ngjarjeje historike që mbetet e pashlyeshme në kujtesën e popullit të Kosovës dhe nërrugëtimin tonë drejt lirisë e pavarësisë – vizita e delegacionit tësenatorëve amerikanë, të kryesuar nga miku i madh ishqiptarëve, Senator Bob Dole.

Kjo vizitë, e cila ndodhi në kohë të errëta të shtypjes dhemohimit të të drejtave elementare të shqiptarëve të Kosovës, u bë një dritë shprese dhe një mesazh i fuqishëm se botademokratike dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës po e dëgjoninzërin tonë. Në këtë delegacion historik ishin edhe senatorët John W. Warner, Jake Garn, Don Nickles, Alfonse D’Amato, Steve Symms dhe Connie Mack, të cilët me praninë dhe mbështetjen e tyre i dhanë legjitimitet ndërkombëtar aspiratave tona për liridhe vetëvendosje.

Në këtë ditë përkujtojmë gjithashtu kontributin e jashtëzakonshëm të veprimtarëve shqiptarë në SHBA në krye me Jim Xhema,Kongresmenin Joseph DioGuardi dhe shumë tëtjerë, të cilët me përkushtim e sakrificë e ngritën çështjen e Kosovës në qendrat vendimmarrëse të politikës amerikane. Falëangazhimit të tyre dhe lidhjes së ngushtë me personalitetetpolitike në Vashington, Kosova u bë një çështje e drejtësisë dhee të drejtave të njeriut në agjendën ndërkombëtare.

Vizita e senatorëve amerikanë në Prishtinë ishte një moment qëforcoi besimin e popullit tonë në të ardhmen dhe i dhambështetje të fuqishme Presidentit historik Ibrahim Rugova nëstrategjinë e tij të rezistencës paqësore. Ishte një dëshmi se demokracia amerikane dhe populli shqiptar ndajnë të njëjtatvlera të lirisë, paqes dhe drejtësisë.

Në emër të Federatës Panshqiptare të Amerikës “VATRA” dhenë emër të mbarë komunitetit shqiptar në Shtetet e Bashkuara, shprehim mirënjohjen tonë më të thellë për Shtetet e Bashkuaratë Amerikës, për Senatorin Bob Dole dhe kolegët e tij, si dhe përtë gjithë ata që ndihmuan që zëri i Kosovës të dëgjohej.

Ky përvjetor na kujton se miqësia shqiptaro-amerikane është njëlidhje historike dhe e pathyeshme – një aleancë që vazhdon tëjetë themeli i paqes, stabilitetit dhe demokracisë në rajonin tonë. Lavdi kujtesës së atyre që punuan për lirinë e Kosovës!

Mirënjohje të përjetshme miqve tanë amerikanë!

Kryetari i Federatës Panshqiptare të Amerikës “VATRA”

Dr. Elmi Berisha

Gazeta prestigjioze amerikane Washington Examiner vlerëson Robert Lulgjuraj si kandidat cilësor

August 29, 2025 by s p

Perktheu Rafael Floqi /

Gazeta prestigjioze amerikane Washington Examiner, përmes shkrimit të gazetares së njohur Salena Zito, ka vlerësuar lartë kandidaturën e Robert Lulgjurajt për Kongresin Amerikan. Me një stil të thellë analitik, Zito e paraqet Lulgjurajn si një figurë të fortë, me rrënjë të thella në komunitetin shqiptaro-amerikan dhe një histori personale që mishëron ëndrrën amerikane. Artikulli e cilëson atë si një kandidat cilësor që sjell në politikë jo vetëm përvojën si ish-prokuror, por edhe sakrificën e brezave të familjes së tij që erdhën në SHBA për të shpëtuar nga komunizmi dhe për të ndërtuar një jetë të re në Detroit.

Partia Republikane siguron një kandidat cilësor për Distriktin e 10-të të Miçiganit
Nga Salena Zito

Kur Robert Lulgjuraj, një republikan nga Sterling Heights, Michigan, filloi fushatën e tij për Distriktin e 10-të të Kongresit javën e kaluar, ku ish-prokurori fitoi shpejt mbështetjen e aktivistit republikan të bazës, Brian Pannebecker, një automekanik i dalë në pension nga Qarku Macomb, i cili punoi pa lodhje për të fituar Miçiganin për Presidentin Donald Trump në nëntorin e kaluar.

“Roberti, ashtu si unë, ka lindur dhe është rritur në Qarkun Macomb, dhe qyteti ku u rritëm, Sterling Heights, tani është i mbushur me banorë shumë patriotë me origjinë shqiptaro-amerikane dhe kaldease, shumë prej tyre punëtorë të industrisë së automobilave dhe anëtarë të U.A.W.,” tha Pannebecker, i cili udhëhoqi mbi 22 tubime jashtë fabrikave të automobilave të përfaqësuara nga sindikata United Auto Workers, për të ndihmuar fitoren e Trumpit në Miçigan.

Lulgjuraj, i cili ka shërbyer si prokuror në Zyrën e Prokurorisë së Qarkut Macomb, kandidon për vendin e hapur në Kongres që aktualisht mbahet nga përfaqësuesi John James (R-MI) nga Shelby Township. James po kërkon nominimin republikan për guvernator në zgjedhjet e mesmandatit të vitit të ardhshëm.

Gara për Distriktin e 10-të të Miçiganit do të jetë vendimtare për të përcaktuar se cila parti do të ketë shumicën në janar 2027. Aktualisht, republikanët mbajnë një shumicë prej 219-212 vendesh në Dhomën e Përfaqësuesve.

Nëse Lulgjuraj ia del me sukses, ai do të jetë shqiptaro-amerikani i parë që shërben në Kongres që nga fundi i viteve 1980, kur Joseph DioGuardi nga Nju Jorku (një gjysmë shqiptar dhe gjysmë italian) ishte pjesë e tij.

Të dy prindërit e Lulgjurajt janë me origjinë shqiptare. Popullsia shqiptare në Shtetet e Bashkuara është e përqendruar kryesisht në disa shtete: Nju Jork, Miçigan dhe Masaçusets. Shumë prej tyre erdhën në SHBA në mesin dhe fundin e shekullit të 20-të për t’i shpëtuar komunizmit dhe persekutimit fetar.

Pannebecker shpjegoi se Distrikti i 10-të i Miçiganit përfshin Qarkun Macomb dhe pjesë të Qarkut Oakland.
“Është etnikisht i larmishëm, por gjithashtu me një prani të madhe shqiptaro-amerikane, gjë që do ta favorizojë Lulgjurajn,” tha ai, duke shtuar se përvoja e tij në zbatimin e ligjit dhe si prokuror e bën atë një përfaqësues të përshtatshëm për një distrikt me shpirt ‘America First’.

Distrikti i 10-të, i vizatuar nga një komision i pavarur në vitin 2022, është i ndarë pothuajse në mënyrë të barabartë. James mposhti ngushtësisht ish-gjyqtarin e Qarkut Macomb, Carl Marlinga, në garën e parë për këtë distrikt të ri, me vetëm 1,500 vota diferencë. Dy vite më vonë, James dhe Marlinga u përballën përsëri, dhe James fitoi bindshëm me mbi gjashtë pikë diferencë.

Në një intervistë për Washington Examiner, Lulgjuraj karizmatik tha se qëllimi dhe thirrja janë ato që e frymëzuan të kandidojë.
“Historia ime, unë e di me siguri, është e mundur vetëm në vendin më të madh në botë, që është Amerika. Kështu që unë besoj pa ekuivok në ëndrrën amerikane, dhe unë jam përfitues i saj,” tha ai.

Familja e Lulgjurajt erdhi në Detroit për industrinë e automobilave në vitet 1960.
“Gjyshërit e mi erdhën për t’i shpëtuar komunizmit, persekutimit fetar dhe tiranisë. Katolicizmi dhe mundësia për të ushtruar fenë e tyre ishin një pjesë e madhe e arsyes pse ata emigruan, si dhe mundësia për punë,” shpjegoi ai.

“Gjyshi im ishte punëtor në Chrysler në Detroit, dhe gjyshja ime punonte si pjata larëse. Ndërsa mamaja ime, edhe tani që po flasim, punon si kameriere, dhe babai im është punëtor mirëmbajtjeje,” vazhdoi Lulgjuraj, duke shtuar se fakti që dikush me këtë beckground arriti të bëhej prokuror dhe të kandidojë për Kongres është mishërim i ethosit amerikan.

“Prindërit e mi sakrifikuan pa masë për mua, dhe për këtë arsye unë dua të jap diçka në këmbim – për t’i falënderuar ata, për të falënderuar vendin tim dhe për të shërbyer komunitetit tim,” tha ai.

Partia Republikane synon Midwest-in ndërsa beteja për shumicën intensifikohet

Qarku Macomb, një bastion i klasës punëtore, përfaqëson një burim të rëndësishëm votash republikane në zonën metropolitane të Detroitit. Ai është zhvendosur më tej djathtas që nga viti 2012 dhe ka qenë i qëndrueshëm në mbështetjen për presidentin. Trump e fitoi ngushtësisht në vitin 2016, dhe deri në vitin 2024, ai e fitoi Qarkun Macomb me 13 pikë diferencë. Në prill, Trump festoi 100 ditët e para të presidencës së tij në këtë qark.

Sfida e demokratëve për vendin e Distriktit të 10-të do të jetë klasa punëtore që përbën shumicën e Qarkut Macomb. Mbështetja e tyre ka kaluar kryesisht nga vota për Obamën në 2008 dhe 2012, drejt përcaktimit të rezultatit në Miçigan në vitin 2024.

Mbi bukurinë e papërsosmërisë…

August 29, 2025 by s p

Besnik Fishta

Pullat postare kanë qenë dhe mbeten një ndër objektet më magjepsëse për koleksionistët, jo vetëm për historitë që ato përcjellin, por edhe për bukurinë e tyre estetike. Mes qindra serive dhe emisioneve të prodhuara ndër vite, një vend të veçantë në botën e filatelisë e zënë pullat me gabime shtypi, ato ekzemplarë të rrallë, që për shkak të një detaji të vogël, por të gabuar, fitojnë një vlerë shumë më të madhe se pullat “e zakonshme”. Në sytë e koleksionistëve shqiptarë dhe ndërkombëtarë, këto pulla konsiderohen si “perlat e fshehura” të filatelisë. Rrallësia e tyre, historia që mbartin dhe sharmi i papërsosmërisë i bëjnë jashtëzakonisht të lakmuara. Administrata postare shqiptare, ashtu si në shumë vende të tjera, është e detyruar ligjërisht të shmangë gabimet. Procesi i prodhimit të pullave kalon në disa filtra të rreptë kontrolli përpara se të dalë në qarkullim. Megjithatë, pavarësisht kujdesit dhe skrupulozitetit, gjatë 112 viteve të ekzistencës së pullës shqiptare, janë shfaqur herë pas here gabime në imazhe, shkrime apo elemente grafike. Disa nga këto gabime janë zbuluar menjëherë, por ka pasur edhe raste kur janë konstatuar shumë kohë pas prodhimit. Frekuenca e tyre është ulur dukshëm gjatë dekadave të fundit, falë përmirësimit të teknologjisë, rritjes së profesionalizmit dhe forcimit të administratës shtetërore postare. Megjithatë, në filatelinë shqiptare ekzistojnë edhe raste kur gabimet nuk kanë qenë thjesht aksidentale, por të qëllimshme.

Dëshmitë e mbledhura nga koleksionistë të vjetër tregojnë se, sidomos në vitet e para, individë të përfshirë në procesin e prodhimit kanë manipuluar me vetëdije disa seri pullash, duke shkelur rregullat dhe duke vepruar në mënyrë abuzive. Një nga rastet më të njohura është ai i një tekniku italian, pasionant i filatelisë, i cili gjatë prodhimit të emisionit të famshëm “14 shtator 1943”, që përkon me ditën e pushtimit gjerman të Shqipërisë, dyshohet se ka ndikuar qëllimisht në krijimin e disa prej gabimeve.

Kush mendon se filatelia është një botë monotone, gabon. Përveç kënaqësisë së të pasurit dhe të admiruarit të një koleksioni, filatelia është edhe aventurë. Çdo zbulim i ri, çdo gabim i pazakontë, ngre nivelin e adrenalinës tek koleksionisti. Për koleksionistin shqiptar, gjetja e një pulle me gabim shtypi është një përzierje emocionesh: gëzim për një zbulim unik, kuriozitet për historinë e tij dhe krenari për pasurimin e koleksionit.

Gabimet në shtypjen e pullave postare mund të shfaqen në forma të ndryshme: – Ngjyra të pasakta ose tonalitete që devijojnë nga projekti original – Imazhe të përmbysura ose figura të vendosura gabimisht – Mungesa elementesh, si vlerat monetare, simbolet, pershkrimet ne pulle etj – Printime të dyfishta, kur imazhi përsëritet aksidentalisht mbi të njëjtën pullë – Defekte në dhëmbëzime, që i japin pullës një pamje të çrregullt dhe por qe e bejne unike. Në Shqipëri, raste të tilla janë të dokumentuara që nga emisionet e para të vitit 1913 e deri në ditët tona. Shumë prej tyre sot jane të kërkuara si nga koleksionistët vendas, ashtu edhe nga ata të huaj. Në tregun e lire filatelik, vlera e një pulle me gabim nuk lidhet vetëm me moshën e saj, por përcaktohet nga disa faktorë të kombinuar te cilat jane : 1)Rrallësia, sa më pak ekzemplarë të ekzistojnë, aq më shumë rritet vlera 2)Gjendja fizike, pullat e pavulosura, të paprekura dhe të ruajtura mirë arrijnë çmime shumë më të larta 3)Ekzistenca e certifikatave nga ekspertë filatelike janë të domosdoshme për të vërtetuar origjinalitetin 4)Kërkesa e tregut, disa gabime fitojnë famë dhe prestigj ndër koleksionistë, duke e rritur ndjeshëm çmimin e tyre në tregun filatelik. Në Shqipëri, koleksionistët më me përvojë kujtojnë disa raste të famshme ku pullat me gabime janë shitur për shuma të konsiderueshme, sidomos gjatë dekadës së fundit, ku interesi për pullat historike shqiptare është rritur ndjeshëm edhe në tregun ndërkombëtar. Disa prej tyre tashmë kanë fituar statusin e “trofeve filatelike”. Në katalogët ndërkombëtarë, veçanërisht për pullat e viteve 1913–1930, gabimet më të rralla vlerësohen me çmime të larta, duke e bërë këtë segment kohor ne filateli, një ndër më të kërkuarit nga koleksionistët.

Në një treg gjithnjë e më të hapur dhe global, koleksionistët perpiqen te jene të kujdesshëm, sepse sot, një pjesë e madhe e “gabimeve” që qarkullojnë janë të sajuara me qëllime abuzive, falsifikime të projektuara posaçërisht për të mashtruar koleksionistët dhe për të rritur artificialisht vlerën e pullave. Ky fenomen eshte i vjeter dhe ka ekzistuar që në vitet e para të filatelisë shqiptare, fillimisht i ushtruar nga disa tregtarë të huaj dhe, më vonë, edhe nga individë vendas. Për këtë arsye rekomandohet: te behet krahasimi me ekzemplarëve të të njëjtit emision për të zbuluar mospërputhje; përdorimi i lupave dhe mjeteve profesionale për analizë; konsultimi me katalogë të specializuar si dhe me literaturë filatelike të besueshme; si dhe marrjen e opinionit nga ekspertët përpara çdo blerjeje të rëndësishme. Ne konkluzion mund te themi qe bota e gabimeve në pullat postare është një ftesë për kërkim, eksplorim dhe pasion. Ato të lindura rastësisht,jane shprehje e historise se zhvillimit dhe perfeksionimit teknologjik, persosmerise se punes administrates, por herë pas here, edhe të intrigës njerëzore. Për koleksionistin e apasionuar, çdo gabim nuk është thjesht një defekt teknik i rastit, por një fragment unik i historisë postare që i jep koleksionit vlerë, emocion dhe jetë.