A REPLY TO NICHOLAS GAGE/
BY AGIM LEKA M.D.*/
I read with great concern Nicholas Gage’s Washington Post op-ed on April 11 entitled “Kosovo Powder Keg.”
Gage’s attempt to equate the autonomy of 2 million ethnic Albanians, representing over 90 percent of the population of Kosova- a formerly autonomous province of the former Yugoslavia- with a small Greek minority in the Gjirokaster region of southern Albania near the Greek border(population approximately 60.000), is an untenable argument.
With the fall of the communist regime, which had ruled Albania since the end of World War II, and the advent of democracy through freely held elections in March 1992, the UN Commission on Human Rights in Geneva and the U.S. State Department have removed Albania from the list of countries violating human rights.
The Human Rights Party. which represents the Greek minority in the freely elected Albanian Parliament, was able to elect only two deputies out of 140, The Greek minority represents about 2 percent of Albania’s population of 3.3 million people.
Gage’s inflation of the number of Greeks in southern Albania, which he calls “Northern Epirus,” appears to be in his refusal to acknowledge the existence of the Albanian Christians(approximately 20 percent of the population) as part of the Albanian nation, although their only affinity with the Greeks, Serbs or Russians is the Eastern Orthodox faith, not language or nationality.
The devotion of the Albanian Orthodox people toward their nationality is vividly manifested in the historically unique preservation and survival of the Albanian character, language and customs in the Albanian villages of southern Italy and Sicily. Tens of thousands of Arbreshe(Albanians of Italy), whose ancestors emigrated to Italy 500 years ago, following the death of the Albanian national hero George Castriota Skenderbeg, still continue to speak the Albanian language and call themselves Albanians. Most of these Albanians continue to practice the rites of Eastern Orthodoxy.
Similarly, the Albanians of Greece, called “Arvanitas,” who emigrated to Greece during the same period and build their villages on the Greek peninsula, and on some of the Greek islands, continue to keep their language and sense of nationality and often have been instrumental in fostering good relations between Greece and Albania.
It is interesting to note that the Albanian Autocephalous Orthodox Archdiocese founded in 1908 in Boston, Mass. – which serves the spiritual needs of the substantial Albanian-American Diaspora- is a member of the Orthodox Church in America and not of the Greek Archdiocese.
Albania is, indeed, a unique example in the Balkans where there is no history of inter-religious strife. The state has been secular since its rebirth in 1912, and the civil and penal code reflect western European jurisprudence. During World War II, many Jewish families fleeing from other Balkan countries found a safe haven in Albania. The visit of His Holiness, Pope John Paul II to Albania last week, where he consecrated four Albanian bishops and received an overwhelmingly enthusiastic reception from the Albanian people, in a country where the Catholic population is only 10 percent, is a testimony to the religious harmony among Albanians.
The catholic clergy of Albania have played an important role in the preservation of the Albanian Nation. The Albanian people see in Pope John Paul II, a friend who knows the sacrifice the Albanians made in the 15th century led by Skenderbeg (called Prince of Christianity by Pope Callixtus II), to protect western civilization against the Ottoman invasion. Because of geography, religious composition and culture, Albania can now act as a bridge between Eastern and western civilization.
Gage’s notion that there is a potential among Albania’s Moslem population is without evidence. In fact, Albania’s Moslems, even though representing 70 percent of the population, have promoted a secular state since Albania’s independence and helped enact Western civic and penal codes in the country. Further, they have been sensitive to equal representation in government. Indeed, the president of Albania is Moslem, the speaker of the Parliament Catholic and the prime minister Christian Orthodox.
The preservation of Albanian territorial integrity is not only a vital concern for the Albanians, but also a concern of the United States and Europe. President Woodrow Wilson, after World War I, as well as subsequent U.S. administrations- as recently declassified State Department documents show – have been resolute in the preservation of Albania’s territorial integrity.
Albania owes her political survival not only to the determination of her own people but also to the her geographical position and to her people’s historical identification with the Western world, successors of the Illyrians as the Albanians are. The delicate equilibrium in the Balkan peninsula which Albania provides, has been an important reason for the Western world not to allow any further dismemberment of the Albanian state among its neighbors.
Gage’s assumption that Slobodan Milosevic, the Serbian Communist Dictator, now turned ultranationalist, and a well known racist, would not mind restoring autonomy to Kosova’s Albanian majority if Albania were to give “parallel autonomy” to her Greek minority, credits Milosevic with an inconceivable sense of selective devotion toward Albania’s Greek minority.
Milosevic has shown no such concern for the fate of his fellow Slavic peoples, whom he has, so inexorably, catapulted into a macabre civil war with no end in sight. Regrettably, such an assumption on the part of Gage, accentuates a kinship with, and a desire for cooperation with the present Serbian Government no matter that such an association would make the Greeks bedfellows with alleged war criminals.
Gage, who is of Greek descent, speaks of ethnic minorities in other countries in the Balkans, but he does not mention the Albanian minority in Chameria, northern Greece, in the area near the village where he was born, which is being slowly but systematically hellenized. Indeed, the previously strong Albanian minority in Chameria, became a victim of ethnic cleansing immediately after World War II. American historian Prof. W.H. Mc Neil documented these events in Greek Dilemma: “ Nobody could believe that most of those that found refuge and fraternal aid in the dark days of 1941 and 1942, would direct their weapons against the unprotected Albanian minority living in Greek territory, and that armed bands of General {Napoleon } Zervas would form regular units, called Albanoctones (killers of Albanians), to exterminate this population. More than 23,000 Albanians that could escape the massacre, crossed the Albanian frontiers during 1944 and found refuge in Albania where they are still living.”
In contrast, the Albanians did not respond in kind. No Greeks were expelled from Albania, and the Albanian refugees from Greece were relocated in central Albania, away from the Greek frontier. Therefore, Gage’s hypothesis that the democratic government of Albania, which is committed to the Helsinki Accords,
would attempt to “resettle the southern part of Albania with Albanians from
Kosova in order to push out ethnic Greeks who live there” has no basis in fact or precedent.
Gage’s warning of conflict in the Balkans, at “the close of this century”,” if the Greek minority of southern Albania is not granted “parallel status” with the Albanian majority of Kosova, presages tension rather than promoting the opportunity for the Greek minority to enjoy, together with the Albanians, the fruits of Albania’s newly won democracy.
The Serbs may be the Greeks coreligionaries, but historically Albanians and Greeks,the original settlers of the Balkans have a long tradition of friendship as well as shared oppression and sacrifice under the Ottoman rule and more recently under Fascist rule during World War II. Thus, among the Albanian and Greek peoples, there are many more historical and traditional ties which unite them than political problems that divide them.
In clandestine elections, held under Serbian occupation, the Albanians of Kosova have selected their own representatives. Ibrahim Rugova, president of Kosova, and a literary critic, is widely respected in diplomatic circles for leading a movement which advocates non-violent resistance against Serbian oppression. The Albanian leadership in Kosovais counting on the international community led by the United States to protect Kosova’s vulnerable population against Serbian attack.
Gage’s unsubstantiated assertion that “Kosova Albanians are quietly amassing arms sent by friendly Moslem countries waiting for the right chance to strike against the Serbs” is absolutely untrue and irresponsible for it provides the Serbs with the excuse they have been seeking to expedite the policy of ethnic cleansing in Kosova.
Finally, Gage never expresses moral outrage for the actions of Serbian authorities who are the primary culprits of genocide in the former Yugoslavia, including the systematic rape of innocent Bosnian women and children. Gage, as the sensitive writer of Eleni, could have used his literary talents to describe the human condition and the holocaust that has befallen the peoples of Yugoslavia by the madmen of this generation of Yugoslav leaders. Further, one would have hoped that he would express some compassion for the Albanian population in Kosova, now living in their third year under martial law.
All of this convoluted thinking makes one wonder whether Gage is using his literary talents to express concern about “Kosovo Powder Keg,” in the former Yugoslavia, as the title of this article implies, or rather, to promote Greek chauvinistic views, regarding another geographical location, namely southern Albania.
AGIM LEKA M.D.
May 3, 1993
* This is a reply to an article published in the Washington Post op-ed of April 11 entitled “Kosovo Powder Keg” by Nicholas Gage. The writer Nicholas Gage is the author of the book “Eleni” in which he speaks about his mother’s death in the hands of Greek communists during Greece’s civil war following World War II. Nicholas gage is a prominent leader and lobbyist of Greek-American organizations. The reply was published in The Albanian- American Newspaper
“ILLYRIA” of May 3,1993. Its translation in Albanian was published in the Tirana ‘s daily
“Rilindja” of the Democratic Party of June 30, 1993. The translation from English into Albanian was done by Denisa Leka.
NJE MONUMENT NE NDERIM TE VIKTIMAVE TE KOMUNIZMIT DHE GREVA NE TIRANE
Një monument në Kanada në shenjë kujtimi dhe respekt ndaj viktimave të komunizmit, dhe një vend ku ka grevë urie dhe ku injorohen dhe denigrohen të përndjekurit politik…/
Goran Linblad: “Bota ka një nevojë urgjente për të hapur një debat publik mbi krimet e komunizmit dhe dënimin e tyre ne nivelin ndërkombëtar. Kjo duhet të bëhet pa asnjë vonesë për disa arsye….. “Për më shumë, disa politikane, të cilët janë ende aktivë, kanë mbështetur në një mënyrë apo në një tjetër, regjimet e mëparshme komuniste.” /
Nga BEQIR SINA, New York/
OTTAWA – WASHINGTON : Nuk ka muaj në 12 muaj të vitit – të jetë i mbushur me kaq shumë ngjarje, që do t’i kushtoheshin rrëzimit të komunizmimit dhe nderimit të të përndjekurve politik, në Europën juglindore, e deri në Kinën e largët. Sidomos, muaji qershor, është ai që ka zenë vend dhe ka shumë ngjarje të rëndësishëme – për t’u kujtuar, por në Shqipëri, vendi që është kaq shumë borxhlli ndaj kësaj shtrese, është në ditën e 10 të grevës së urisë, ku të përndjekurit politikë, kan ngritur një çadër dhe vazhdojnë të kërkojnë plotësimin e kërkesave të tyre, duke kundërshtuar daljen e tyre nga greva deri në realizmin e kërkesave ose marjjen e një takimi me Kryeministrin dhe Ministrin.
Kjo grevë qershori, ka nisur në një kohë, kur një monument në Kanada, do të ngrihet në shenjë kujtimi dhe respektë ndaj viktimave të komunizmit, ndërsa, përballë saj në mes të Tiranës disa hapa larg Kryeministrisë zhvillohet një grevë urie – ku vazhdojnë të injorohen dhe denigrohen të përndjekurit politik…në Shqipëri.
Në Poloni, ka ngjarje të qershorit për tu përkujtuar nga viktimat e komunizmit.Presdienti amerikan Barak Obama dhe Presidentin shqiptar Bujar Nishani —së bashku me një numër burrështetas – shkuan së bashku për të kujtuar 25-vjetorin e përmbysjes së komunizmit në atë vend dhe eventualisht në të gjithë Europën Lindore.
Kurse, në sheshin Tiananmen të mërkurën, u kujtua nën masa të shtrënguara policore 25 vjetori i shtypjes së përgjakshme të protestave të udhëhequra nga studentët kinez.
Protesta ato ku qindra në mos mijëra njerëz humbën jetën me 3 dhe 4 qershor 1989, kur trupat e ushtrisë e policisë kineze, u turrën për të mposhtur demostratën që ishte përhapur në të gjithë vendin. Numri zyrtar i të vdekurve nuk dihet, ndërkohë, që qeveria ka përdorur çdo mënyrë për të shlyer kujtesën kolektive të kinezëve mbi incidentin në Tiananmen.
Pra, në Pekinë dhe Tiranë, injorohen dhe denigrohen kurse, SHBA e kan bërë, ndërkohë që Kanadja njoftoi se në këtë përvjetor Kanadaja – ka vendosur të ndërtojë në kryeqytetin e saj Ottawa – edhe një monument – kushtuar viktimave të komunizmit në mbarë botën.
Ky monument vjen mbasi ishte i pari “Kryeqyteti” i botës – Uashingtoni, i cili e ka ngritur një momumentet, të tillë, dhe atë jo shumë larg Shtëpisë së Bardhë, ndërtesë së Kongresit dhe Senatit amerikan në mesin e përkujtimoreve të shumta, të cilat tërheqin për çdo vit miliona vizitorë, nga mbarë bota. Monumenti i Uashingtonit për të kujtuar viktimat e komunizmit është një monument rreth 5 metra i lartë, për të përkujtuar miliona vetë – viktima të komunizmit kryq e tërthor botës, dhe për çdo vit ish të përsekutuarit politik, nga Europa juglindore, ish BRSS, përfshirë Shqipërinë, në SHBA, vendosin kurora me lule të freskëta.
Për këtë monument një organizatë jo-fitimprurëse në Uashington, që drejtohet nga Lee Edwards kryetar i Fondacionit për Përkujtimoren e Viktimave të Komunizmit, ka thënë se : “Monumenti është një kopje e statujës së demokracisë, e cila u ngrit nga studentët kinezë pro-demokracisë në Sheshin Tiananmen në vitin 1989 – Një monument në Uashington për të përkujtuar mbi 100 milion viktimat e komunizmit në mbarë botën. ,” thotë zoti Edwards.
Mirëpo duhet kujtuar se në këtë kuadër, të këtyre përkujtimeve si pjesë e këtij suksesi – i cili u nisë 6 vjetë më parë, në Kanada – janë edhe ish të përndjekurit politik, nga Shqipëria, dhe shumë njerëz që luftojnë për të drejtat e liritë e njeriut, anti komunistë nga mbarë bota – të cilët u bënë pjes teksa firmosën peticionin – lista e të cilit ka një numër të konsiderueshm shqiptarësh në Amerikë e Kanada -(peticioni gjendej në adresën : http://www.petition online.com/ Zuzana12/ petition. html), dhe i drejtohej qysh në atë kohë Qeverisë kanadaze, për të pranuar dhe konkretizuar një iniciativë të tillë).
Në realizmin e kësaj inisiative ishte një nxitje dhe mbështetja e pakursyer, dhe vlerësim që i dha në atë kohë ish Kryeministri i Shqipërisë, zoti Berisha, i cili zyrtarisht nëpërmjet një letre; drejtuar përfaqësuesve të shtetit shqiptarë, 5 vjet më parë në Kanada u bëri thirrje të gjithë shqiptarëve- të bashkoheshin inisiativës së qytetarëve kanadez.
Për t’u bërë pjesë e kësaj iniciative të cilës i ishin bashkuar jo vetëm njerëzit e thjesht anembanë botës, por edhe disa anëtarë të Parlamentit të Kanadas, si dhe ambasadorët të disa vendeve ish-komuniste, përfshirë edhe Shqipërinë, e cila kaloi një nga rregjimet më të egra diktatoriale komuniste, për 45 vjet.
Konkretisht, kan qenë pesë vjet më parë, kur 14 ambasadorë të atyre vendeve, që kaluan afro gjysmë shekulli në sundimin komunist – ndër ta edhe ambasadori i RSH në Ottawa, përfaqësuesi ynë diplomatik në Kanada, ish Ambasadori Besnik Konçi, që i patë drejtuar së bashku me ambasadorët e tjerë – një letër Kryeministrit te Kanadase, zotit Stephen Harper, që edhe Kanadaja si SHBA të ngrej një monument kushtuar viktimave të komunizmit në mbarë botën.
Ambasadori Konçi, dorzoi një letër zyrtare që përmes së cilës Shqipëria, dhe Kryeministri Berisha – përshëndesnin dhe mbështesnin inciativën e qytetarëve Kanadazë:
Në letër thuhej se :”E konsiderojmë, këtë moment shumë të rëndësishëm edhe për pjesëtarët e komunitetit shqiptar (të përndjekurit politik), të cilët do të kenë mundësi të shprehin ndjenjat dhe respektin e tyre – për viktimat e komunizmit, si një nga regjimet më totalitare dhe diktatoriale në historinë e njerëzimit si dhe vleresimin e tyre, për lirinë dhe demokracinë.”
Dhe, natyrishtë që është kënaqësi e gëzim i madh që inisiativa e qytetarëve kanadez, tashmë, është konkretizuar më atë që edhe Kanadaja – ka vendosur të ndërtojë në kryeqytetin e saj Ottawa – një monument – kushtuar viktimave të komunizmit në mbarë botën. Në një kohë, që fatkeqësiht, në Shqipëri, e cila është thënë se kaloi një nga regjimet më të egra nën sundimin e Enver Hoxhës, e ka lënë në harresë këtë shtresë, duke e deningruar, injoruar dhe defaktorizuar atë, sikur në Shqipëri për 45 vjet të mos kishte ndodhur ashgjë.
Dhe, madje me këtë qeveri që ka sot Shqipëria,; ajo jo vetëm që nuk i respekton, dhe dëgjon kërkesat por edhe i injoron të presekutuarit, e të përndjekurit politik, ashtu si po ndodh edhe me grevën e urisë, që ka 10 ditë dhe asnjë përfaqësues i kësaj qeverie, nuk merr kohë të shkojë, qoftë edhe të takojë ata. Por, për të ardhur keq Kryemnistri Edi Rama dhe ministri Veliaj nga Kuvendi i Shqiperisë përqeshin dhe tallen duke u shfryrë me deklerata përçmuese dhe denigruese, për ata që kan hyrë në grevë. Fusin edhe përçarjen në mes tyre !
Në një kohë që u bënë 10 ditë që kjo shtresë, është e ngujuar në grevën e urisë, ku të përndjekurit politikë, vazhdojnë të kërkojnë plotësimin e kërkesave të tyre, mes të cilave edhe kthimin e dinjitetit të tyre, me dënimin e figurës së Enver Hoxhës. Bile, duke kundërshtuar daljen nga greva, e gjithë kjo ngjarje qershori, po ndodh teksa qeveria e Edi Ramës dhe vetë kryeministri, për të justifikuar injorimin e saj ndaj kësaj shterese; thotë se nuk hynë në bisedime me “këtë drejtues greve” duke e lidhur atë me emra që nuk i pëlqejnë kësaj qeverie.
Por, se çfarë i intereson Kryeministrit Edi Rama, dhe Ministriti Erjon Velija se kë kan zgjedhur në krye të grevës të përndjekurit politik, “hajde e merre vesh këtë”…. Ndërkohë, që përgjigjeja duhet të jetë : ” Jan apo nuk janë kërkesat e tyre të drejta dhe a do t’i zgjidhë edhe kjo qeveri ato apo kjo shtresë do të presin edhe 25 vjetë të tjera, që ish të përndjekurit politik, në Shqipëri, si ata në Europën juglindore të gëzojnë dhe të fitojnë drejtat e tyre?
Mirëpo, Kryeministri Rama, dhe bijtë e Bllokut, që ka në qeveri ai nuk mund të takohen me të përndjekurit politik, dhe të futen në bisedime me ta – Natyrishtë, përballë dukurive të fundit të shpalosjes së portretit të Enver Hoxhës në disa ceremoni zyrtare në Shqipëri, dhe përgatitjeve që po bënë kjo qeveri për të kujtuar 70- vjetorin e 44-tës, të cilat shikohen si fyese ndaj viktimave të komunizmit në Shqipëri, veçanërisht, pasi simbolet dhe portretet e diktatorit u shpalosën me njohurinë dhe miratimin e udhëheqsve më të lartë të vendit.
Siç duket për Shqipërinë e sotëme është më e rëndësishme që të shpalosen vlerat e regjimit komunist, të nderohet dhe të kujtohet diktatori Enver Hoxha – dhe 70 vjetori i 44-tës, se sa të kujtohen mijëra viktimat e paafajshme të atij regjimi diktatorial.
Një anëtar i Këshillit të Europës i quajtur Goran Linblad, thotë se: “Nevoja për dënimin ndërkombëtar të krimeve të komunizmit është shumë e rëndësishme, jo vetëm për të dënuar krime të së kaluarës, por gjithashtu, është maksimalisht e rëndësishme për të dënuar vazhdimisht krimet që vazhdojnë të ndodhin në vëndet komuniste, që akoma janë shumë në numër. Deri tani, as Këshilli i Europës dhe as ndonjë organizate ndërqeveritare ndërkombëtare, nuk e ka ndërmarrë çështjen e evoluimit të përgjithshëm të qeverive komuniste, si diskutim serioz mbi krimet e kryera në emër të tyre, apo dhe dënimin publik të tyre.
Sipas tij: “Në të vërtetë, megjithëse është e vështirë, për t’u kuptuar, nuk ka pasur asnjë debat të thellë mbi ideologjinë, e cila ka qenë dhe është baza e terrorit masiv, e dhunimit të – të drejtave të njeriut, e vdekjes së miliona e miliona njerëzve, dhe telashi i të gjithë kombeve. Ndërsa, një regjim tjetër totalitar i shekullit te XX-të, i quajtur nazizëm, është investiguar, është dënuar në arenën ndërkombëtare dhe autorët e krimit janë vënë në bankën e të akuzuarve, krime të ngjashme që janë kryer në emër të komunizmit, nuk janë hetuar kurrë dhe s’kanë marrë ndonjë dënim nderkombetar”.
Ai e shpjegon këtë, fakt, duke thënë se: “Mungesa e dënimit ndërkombëtar mund të jetë pjesërisht e shpjeguar nga ekzistenca e shteteve, ligjet e të cilave janë të bazuar ende në ideologjinë komuniste. Dëshira për të mbajtur marrëdhënie të mira me disa prej tyre, mund t’i pengojë disa politikanë për t’u marrë me këtë subjekt të vështirë. Ai ka shpjeguar: “Për më shumë, disa politikane, të cilët janë ende aktivë, kanë mbështetur në një mënyrë apo në një tjetër, regjimet e mëparshme komuniste.”
Për arsye të dukshme, atyre nuk do t’u pëlqente që të kishin të bënin me çështje përgjegjësish. Në shumë vende Europiane, ka parti komuniste, të cilat nuk i kanë dënuar zyrtarisht krimet e komunizmit. E fundit, por jo më pak e rëndësishmja, disa elemente të ideologjise komuniste si barazia apo drejtësia sociale, akoma josh shume politikanë. Megjithatë, opinioni im është se ka një nevojë urgjente për të hapur një debat publik mbi krimet e komunizmit dhe denimin e tyre ne nivelin nderkombetar. Kjo duhet te behet pa asnje vonese per disa arsye…..
Përmendorja në afërsi të ndërtesës së Kongresit amerikan në Uashington
Presidenti Bush mori pjesë në përurimin e një përmendoreje kushtuar viktimave të komunizmit në botë. Përmendorja , ndodhet në afërsi të ndërtesës së Kongresit amerikan në Washington D.C. Ajo përkujton dhjetera miliona njerëz që kanë vdekur nën sundimin komunist në më pak se 100 vjet. Presidenti Bush tha se bota nuk do t’i mësojë kurrë emrat e atyre që u shuan në duart e komunistëve, por shtoi ai, ekziston një detyrim për t’i bërë homazh jetës së tyre dhe për të nderuar kujtimin e më shumë se 100 milion burrave, grave dhe fëmijëve të pafajshëm që vdiqën nën komunizëm. Ai tha me këtë rast se numri i saktë i viktimave nuk do të mësohet kurrë.
Presidenti Bush vuri në dukje vuajtjet e atyre që u shuan në Kinë, Korenë e Veriut, Afrikë, Europën Lindore, Kamboxhia, Kubë, Gjermani Lindore dhe vende të tjera. Ndërsa, Fondacioni i Permendores thotë së komunizmi vazhdon të skllavërojë, sot një të pestën e popullsisë së botës. Përmendorja është një emitim origjinal i asaj që është ngritur në sheshin Tiananmen Square kushtuar protestave antikomuniste të vitit 1989.
Presidenti Xhorxh Bush, duke nderuar përkujtimin për të vrarët nga regjimet komuniste ka thënë se vdekja e tyre duhet t’i perkujtojë publikut amerikan se, “djalli është i vërtetë dhe duhet të luftohet”. Duke përkujtuar dhjetëra miliona viktimat të komunizmit, Bush ka ndërlidhur periudhën e totalitarizmit me sulmet terroriste të 11 shtatorit të vitit 2001. Bush ka shtuar se, “sikurse komunistët edhe terroristët e ekstremistët, të cilët sulmuan kombin tonë, janë pasardhës të ideologjive të vrasjes”.
Gjenocidi kryeqë e tërthor botës…!
Rreth 108 milion te vrare nga rregjimet diktatoriale ne bote
Ne Shqiperi jane ekzekutuar 5 577 burra dhe 450 gra
-1.5 milion armenians u vrane ne kohen e imperatorise Ottomane Turke.
-3 milion ukrainas u vrane nga rregjimi totalitar i sundimit komuniste ne Ukraine
-25 deri 62 milion sovjetike u vrane nga rregjimi komunist i Stalinit ne te ashtuquajturen BRSS.
-6 milion (Hebrenj) Jews, 6 milion (rome) Gypsies u vrane nga sundimi nazist (Hitleri)
-25 milion kineze u vrane gjate sundimit komunist nen parrullen e Mao Ce Tungit “Nje hap i madh perpara” “Great Leap Forward”
-1 milion nigerian u vrane nga rregjimi diktatorial i Nigerise
– 1.5 milion pakistanez u vrane nen sundimin e Pakistanit
-2.5 milion, te quajtur Mayan Indians, u vrane nga rregjimi Guatemalas
-1.7 milion kamboxhian u vrane nga rregjimi komunist i diktatorit Khmer Rouge ne fushaten e vrasjeve “Kamboxhia “fusha e vdekjes”,”Cambodia’s “killing fields”
-800,000 ruandas u vrane nga rregjimi diktatorial i Ruandes
-12,000 shqiptare te Kosoves u vrane vetem e vetem se ishin shqiptare etnik, nga sundimi diktatorial i rregjimit sllavo – komunist serb te kryekasapit, Sllobodan Milosheviç (ne Kosove gjate luftes mars – qershor 1999 Serbia, ka vrare mbi 12.000 njerez te pafajshem, ka djegur dhe shkaterruar mbi 120.000 shtepi, ka debuar rreth 1 milion njerez, ka dhunuar dhjetera mijera femra dhe ka rrembyer mbi 3.000 persona, prej te cileve shumica ende te pagjetur”)
-250,000 boshnjak te vrare gjate luftes rregjimin diktatorial serb
-2 milion sudanez u vrane nga fundamentalistet
-1.6 milion koreanoveriore u vrane gjate sundimit komunist ne Korene e Veriut “North Korean”
-Ne Shqiperi nga rregjimi komunist i Enver Hoxhes jane ekzekutuar pa gjyqe 5 577 burra dhe 450 gra. -Jane denuar 26 768 burra dhe 7 367 gra. -Kane vdekur ne burg 1 065 persona. -Kane humbur aftesine mendore 408 vete. -Kane vdekur ne internim 7 022 vete.
RESPEKTI NDAJ VUAJTJES SE TJETRIT ESHTE VLERE HUMANE E CIVILIZIM I VETE SHOQERISE
Ne ndergjegjen e gjithsecilit duhet te sundojne vlerat civile e humane te respektit e ndihmes ndaj te pamundure e vlersimi per ata qe sarifikuan per nje shoqeri me humane e demokratike.
Respekti e ndihma per te pamundurit te persekutuarit e viktimat e sistemit dictatorial este nje mates i mire i vlersimit te vete civi…lizimit te shoqerise.
Mendoj se jemi ne nje mendje me pjesen dermuese te shoqerise shqiptare per te kaluaren diktatoriale komuniste pergjate 50 viteve te fundit.
Diktatura komuniste ne Shqiperi por edhe me gjere ne krejt Europn e Lindjes nuk do shembeshin(aq sa jane shembur) pa ndihmen e demokracise se botes , Shtetet e Bashkura te Amerikes.
Revolucionet demokratike te 90tes ne nje pjese te mire te vendeve te Lindjes ish-komuniste stopuan apo u kthyen mbrapsht. Ky eshte nje fakt historic ashtu sic eshte edhe domosdoshmeria e ecjes perpara te ketyre revolucioneve qe pa ndihmen e Shteteve te Bashkuara zor se do kene sukses.
Ne pothuaj krejt Europen e Lindjes krimet e komunisteve nuk u ndeshkuan e ne emer te zgjerimit te lirise e shoqerive liberale ish-komunistet u rkthyen ne pushtet apo me mire te themi ne rastin e Shqiperise nuk e leshuan ndonjehere pushtetin.
Per popullin shqiptar te shtypur nga pushtuesit e terrorizuar nga diktatura eshte pothuaj e pamundur te gjeje ekujlibrin shoqeror mbi te drejten pa ndihmen dhe mbeshtetjen e aleateve tane perendimore kryesisht Shtetet e Bashkuara te Amerikes.
Te kerkosh ndihmen e mikut per te kapercyer nje veshtersi ne rastin konkret per te kaluar nje kapercyell historic nga nje shoqeri e shtypur ne nje shoqeri te lire e demokratike qe e mbeshtet zhvillimin e perparimin mbi ligj e te drejta njerzore mendoj se jo vetem eshte e domosdoshme por edhe ngritje e vetedijes se shoqerise.
Nuk mendoj se problemet e medha te nje shoqerie postkomuniste i zgjidh nje peticion sado masiv qe te jete por eshte nje hap i rendesishem ne rrugen e gjate e te veshtire te implementimit te demokracise e ndergegjesimit e reagimit te shoqerise ne menyren e duhur e productive.
Per hir te se vertetes duhet thene se ne nje menyre apo ne nje tjeter shoqeria shqiptare eshte e persekutuar nga diktatura komuniste. Megjithate edhe nese nuk e ndieni veten te persekutuar firmoseni peticionin ne respect te vuajtjeve e sakrificave te bashkatdhetareve tuaj e fundi I fundit ne respect te drejtesise pa te cilen nuk a ardhmeri.
https://secure.avaaz.org/en/petition/President_Barack_Obama_Denied_communist_crimes_n_Albania/?Day2Share
Ajet Delaj
New York
TRADHTARËT E NATYRSHMËRISË!
Nga REXHEP KASUMAJ/ Berlin/
(Pledoaje etike)/
1.
Të bezdisshme e shpresëpakta janë ditët e lojës elektorale të Kosovës. Figurinat që pështillen ndër sheshe, rrethuar truprojash e nga ata që militojnë si në trans, janë ose të pakultivuar ose të inkriminuar, ndonëse shpesh, gati si rregull, i kanë dy tiparet bashkë. “Gjithçka që thuhet në komunitet, duhet të çojë në dashuri” (thotë Shkrimi i vjetër), por ata nuk mund ta bëjnë këtë. Fjala a bëma e tyre s’përçon tjetër pos brëngë, urrejtje dhe helm. Mirëpo, për paradoks, tash sa vite ato nuk morën asnjëherë formën e votës refuzuese a të ndërgjegjës së organizuar qendrestare. Një gjëndje ambivalente ngurtësohet përherë: mëllefosje e zhgënjim i thartë, në një anë, dhe apati e mpakje, në anën tjetër.
Në demokracitë e mirëqena, ai që delegon vullnetin dhe tjetri që merr n’dorëzim atë, ndërtojnë një mirëbesim të ndërsjellë e absolut. Këtë (veç shtypit të lirë, avokatisë së shtetit…) do ta sigurojë, së paku në vendin e gjermanëve, dhe një institucion i veçantë, Këshilli i Etikës, që ndjek jetësimin e premtimeve fluturake, duke denoncuar vesin e lig të mospërmbushjes së tyre. Sepse, para se të shpërthejë kriza politike, fillimisht etika jep shpirt…Ky kallëzim faturohet rëndë qysh gjatë legjislaturës, e sidomos në mbarimin e saj, kur kërkohet sërish verdikti sovranor. Po edhe kur ajo s’është e tillë, apo kur, në një kapërcyell historie përdhunohet egërsisht duke nxirë jetën qytetare, aherë përligjen krejtësisht referencat e qytetnisë që (neni 35 i Kushtetutës franceze të vitit 1793) sanksionojnë të drejtën e Kryengritjes popullore për të rrëzuar kastën e molepsur politike.
2.
Po, anise ende e largët si yjet, një natë kisha një prehje çastësore që s’kje veç deshirake dhe, e tillë, do të tretej shpejt, si vesa, para diellit të së vërtetës hidhtuese.
Ndërsa ndiqja një edicion lajmesh pashë një politikan, një nga krerët që rreket ti prijë Kosovës, tek gjithë shend, mori kazmën në dorë në aksionin e rrëmujshëm për dëlirjen e Kryeqytetit. Kje një pamje aq mahnitëse, autentike dhe e hirshme në natyrshmërinë e saj. Fqinjëronte me pikturën ideale…Më kujtoi dhe mote të ikura. Thuase kishte lënë bazën proletare dhe, për të mbushur kuotën klasore, si mësonin herët sovjetët popullorë, ishte ngjitur shkallësh të kierarkisë, e tani rikthehej simbolikisht tek lavdia e turmës. Veçse, me një diferencim të hollë e domethënës. Vegëza e përvijimit që pasonte shërbimet e pazë, është thelbësisht tjetërfare: në vend fijesh nga instanca e autokracisë, është nëntoka e krimit të karteluar, që e mban apo e shtynë përpjetë në fronin tempullor.
Sidoqoftë, për një çast, gjithësesi të shkurtër e mashtrues, pata një ngazëllim dhe ndjesi plotësie. Sa i kishte hije almisja e dashur, mendova. Ndaj, s’kish si të mos thoshja: ja si do të dukej rendi i mbarë i gjërave. Pa përçmim për kazmën e bekuar bukëdhënëse, ky liderth fjalëkotë e me hijerëndesë të stisur, ashtu duhej të ngryste orën e tij. Sepse, ajo e ai, të ndarë padrejtësisht, rivendosën lehtësisht dhe përplot emocione e ngrohtësi, marrëdhënien e prishur të mirëkuptimit, si mes dy të njohurish të vjetër. Statura e palëmuar e tij, përdorimi i veglës, gjuha burimore, mandej dhe ashpërsia finoke e saj (as ajo s’krenohet dot për elokuencë) e, pse jo, nevojësia kontributore – a nuk jepnin mallëngjimin e djegshëm dhe harmoninë e përkryer? Lamtumira e tyre aksidentale kje një mëkat, një rrëzomë pasojash largvajtëse për Republikën e mosvarme…Ato ndihen gjithkund e do të krusmojnë më shumë, vdekshëm më shumë në kohët që vijnë!
Se, gjithësesi i lig është kaptimi, tashmë i kryer, i udhës së matanshme: sfida e vizionit dhe moralit, është, thjeshtë, e papërballueshme për të a tipologjinë e shartuar të llojit. Madje dhe ëndërrliga e kamjes prrallore apo shndrizës meteorite, nuk bëjnë një ngushëllim të paqëtuar. Kosova, sado e vogël dhe e vetmuar, i ka duruar gjatë, por ka ditur ti mallkojë përjetë sundtarët e zinj.
3.
Por, jo! Ekuilibrat janë përmbysur.Thënja e Niçes se kudo që ka një luftë, ajo është luftë për pushtet, sikur gjen në këtë copëz të ishulluar mbrapsije, pasqyrimin dhe dëshminë e vet të mnertë. Kështu ishte gjatë, këputshëm gjatë. Janë ndërruar sundtarët, por pothuaj gjithçka vulosej prej të drejtës së mujshisë verbtane. Shqiptarët vetë i përfaleshin fuqisë dhe përtallnin dijen, magjinë e saj çliruese. Nuk patën dhjetë shekuj inteligjencë (Kamy) që të mësonin artin e barasvlerësimit ekzistencial mes forcës dhe njohurisë. Ndaj, mendtarët nuk i lënë as të vdesin denjësisht, ndërkohë që “trathtarët e kazmës” bujare dhe, më pas, të vetë idesë së shtetit, rrëmbejnë parësinë e keqsundojnë!..Harbohen në ethe triumfi me përkushtim shtinjak për punët e mëdha, ndërkohë që kanë vënë në furrik favoresh klanësit e shumtë, e s’dinë a s’duan të kenë imagjinatë dhe ndjesi detyre për statusin e njeriut të vogël, atij që u kalvaros netësh bizantine, e përulet sërish…Pikërisht kështu portreton Enciklopedia e britëve ballkanësin tipik, të shplarë në ndërdymjen groteske: servil ndaj eprorëve dhe mizor ndaj vartësve. Përveç kësaj amze gjallimi, titullari i epërm politik i Kosovës, gjithnjë i dyzuar, ka dhe suplementin vendar, këtë ndajshtesë t’rrallë të hipokrizisë përfekte. Është viktimë e dyfishtë e shantazhit rrënues: me hipotekë faji para të huajve dhe, si pacient kronik i tyre, shantazhues i pamëshirë ndaj të vetëve.
A do ta iluminojnë atë ciklet e normalitetit elektoral dhe kur? A mund ta krijojë një format të emancipuar politik, pararendësi, mentori i tij vulgar, vjedhës e vrasës? Që vulgarizon miljeun social dhe vjedh e vret të ardhmen e brezave të pafat? Vështirë! Ata, (me pak besë të vakët tek kauza e Vetëvendosjes) fosilë nga të gjithë ngjyrat e distinktivët, riqarkullohen në rreth të mbyllur. Kultura e munguar e ndëshkimit dhe teknologjia plutokratike e pushtetësisë, i mban në bashkëjetesë nga një alternancë në tjetrën, deri në lodhje. Deri aherë kur një ftomë a rrëfe e botës ti marrë në pakthim. Po ky është një ngushëllim i vogël. Stuhi të tilla rrokullisëse nuk ndodhin shpesh dhe, fundja, përse duhet vetëvuajtur me gëzim në pritje qindvjetësh të rinj?
Ndonjëherë ndotësia shihet më qartë prej distancës, por zgjedhja është prore autoktone. Ndërkaq, frymëzimi i largët frëng gëzon, tashmë, statusin e shkollës që ka dhënë provën e parrëzueshme të kthjelltësisë.
Të luftosh të keqen jashtë teje dhe, poashtu, atë brenda teje, nuk është e njëjta gjë, por caku a epilogu është gjithmonë ai: qenja i lirë! Kjo e dyta, madje, është poaq e lartë e sublime. Rrezja e reflektimit civil, e dyshimit të paprerë, pa drojë e lëkundje, për despotitë nacionale, janë fryma e gjallnisë ndanë trishtimit të vetëkalbjes. Aroma e jaseminit nuk përhapet dot përballë erës, por ajo e virtytit shkon dhe kundër saj, deri në skutat më të errta të Rruzullimit, (fliste Buda) e, unë, teksa lexoja në një revistë berlineze titullin vëmendës që përshfaqte merakosjen e bijëve të këtij Dheu të madh:” Europa duhet ta konfirmojë vlerën e saj, ndryshe, do ta kapërdijë thithka globaliste”, shprehja çudinë sesi e gërryejnë krijesën vetiake elitat kosovare dhe, njëkohësisht, sesi relatorët e specializuar, i prezantojnë të poshtëvënët e tyre me shkallë të zjarrtë optimizmi e lumnie!
Mitet e besimet e lashtë, shpesh diktojnë sjelljet mondane. Mbase punë boshe, por biles, meriton nder e përfillje, përpjekja për mirë e fatësi. Një bestytëri kineze, Fengshui, parathotë kob kur Shtëpia ngrihet me portën në drejtimin e gabuar. E, me gjasë, Porta e Kosovës është vënë andej, nga nuk e hapin dot rrëshqanorët e kohës sonë…
Ajo lëngon për gjak e dritë të re. Megjithë interesin për aleancat jetike, asnjëra syresh, as drita as gjaku, nuk gjenden jashtë truallit arbënor. Janë aty, bimësi e parë e fillimjetës!..
DOKTRINA E FITORES
Nga Aurel Dasareti/,USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike (dasaretiaurel@yahoo.com.au)/
Pa një lider të mirëfilltë me një mandat të qartë politik Shqipëria do të vazhdojë të lundrojë pa kapiten në detin e vet, dhe me një timon mezi të mjaftueshëm. Kjo sepse qeveritarët i kemi aq të lig sa që dëshirojnë krimin e fundit, të kryejnë vepra penale edhe pasi të vdesin.
Fuqia e fshehur
Roli i medias në shoqëri – Nga këndvështrimi im, detyrat themelore të mediave i kam të përmbledhura në katër pika:
• Funksioni i informacioneve
Mediat duhet të sigurojnë informacionin e nevojshëm në mënyrë që njerëzit mund të vendosin për çështjet e shoqërisë. Mediat duhet gjithashtu të sigurojnë informacion nga publiku për politikanët, shërbyesit civil dhe personat në pozita të larta.
• Funksioni komentues
Nga pikëpamjet e saja ideologjike mediat duhet të komentojnë dhe analizojnë rrethanat shoqërore.
• Funksioni i monitorimit
Mediat duhet të vëzhgojnë dhe të kontrollojnë ata që kanë ndikim në shoqëri.
• Funksioni i komunikimit të grupeve
Mediat duhet të promovojnë komunikimin brenda dhe ndërmjet grupeve politike, grupeve akademike dhe ideale të shoqërisë.
Këto detyra janë të mbërthyera, por pasi vitet e fundit raporti i pushtetit ka ndryshuar mediat kanë pësuar një zhvillim shumë të shpejtë. Ata kanë qenë subjekt i profesionalizmit, por tani edhe i shmangies së katalogëve. Gazetaria është bërë më e orientuar në personalitete dhe kufijtë në mes të raportimit të lajmeve/temave serioze dhe argëtimit janë shuar.
***
Gazeta partiake: I referohet një gazete që në një shkallë të ndryshme mbështetë një parti politike.
Ka shkallë të ndryshme të lidhjeve partiake. Një gazetë në pronësi të një partie politike është quajtur shpesh një “Organ i partisë”. Një “gazetë partiake” është e lidhur ngushtë me një parti, ndërsa një “gazetë me lidhje partiake” është në pronësi të pavarur, por ndanë pikëpamjet e partisë.
Kjo do të thotë se shumë prej gazetave të sotme botërore kanë qenë më parë në pronësi të partive ose mbështesin një parti të veçantë.
***
Ushtrimi i politikës në trevat shqiptare është një thirrje e jetës, burim i të ardhurave, jetohet nga ajo, ndërkaq arkitektura e ushtrimit të politikës në Perëndim nuk është njëkohësisht edhe punë prej së cilës jetohet, prandaj shqipfolësit me çdo kusht i mbrojnë karriget. Pasi qëndrojnë me shekuj në pushtet fitojnë monopol mbi shtetin.
Shqiptarët janë një komb naiv. Prandaj, veçanërisht para zgjedhjeve bien viktimë e retorikës së politikanëve të paskrupull (të pandërgjegjshëm), të hajdutëve që vijnë dhe horrave që shkojnë.
Mediat e pavarura duhet t`u ndihmojnë në gjetjen e dritës në një univers rrëmujë.
Para një zgjedhje të gjitha partitë e lëmojnë retorikën, misioni është që të bëhen më tërheqëse për votuesit.
Mediat domosdoshmërish të kontribuojnë në drejtimin e jo deformimin e mëtejshëm të shoqërisë shqiptare. Nuk guxojnë (si deri tani) të përcaktojnë fituesin apo humbësin e zgjedhjeve – është ajo çështje e votuesve. Përndryshe, mbeten në nivelin e martesave me blerësi të disa vendeve afrikane-aziatike, martesat ku prindërit dhe familja e përcakton zgjedhjen e bashkëshortit për fëmijët e tyre. Si rrjedhojë, në shumë raste zgjidhen bashkëshortët brenda familjes së tyre, për shembull një kushëri apo kushërirë. Kjo praktikë rrit rrezikun e sëmundjeve familjare dhe deformime.
Veçanërisht në shumicën e portaleve të internetit, por shpesh edhe në botimin e shtypur, radio, TV etj politikën kombëtare na e qëndisin “Analistët” mediokër. Njerëz me aftësi të kufizuara, që nuk shquhen për ndonjë zotësi ose për ndonjë cilësi të veçantë.
Analistët e mirëfilltë: Autori shprehën me fjalët e tij skalitëse urrejtjen për okupatorin dhe tradhtarët, shpjegon realisht trimëritë e bijve më të mirë të kombit që gjatë historisë luftuan dhe u sakrifikuan për atdhe. Heroizmi i legjendave tona, guximi dhe shpirtmadhësia e tyre janë shembuj të gjallë me karakter moral dhe edukativ; vetëm me anë shembujsh konkrete mund të zgjojmë dhe riedukojmë njerëzit tonë të pashkolluar dhe manipuluar më mirë se me çdo arsyetim logjik. Me një ironi therëse tallën njerëzit e liq, regjimet prapanike kolonialiste që shtypin popullin tonë duke jetuar në kurriz të tyre. Ujqit hanë delet e pambrojtura, qentë shfarosin pulat, luanët me britmat e tyre u shtien datën nënshtetasve besnikë të xhunglës. Në të treguar të anëve negative të karakterit jonjerëzor të atyre që ishin ose janë fajtorët kryesor të tragjedisë shqiptare, edukojmë në lexuesin: nderim ndaj punës, ndjenjat shoqërore, besnikërinë ndaj miqësisë së vërtetë, thjeshtësinë, mirësinë, bujarinë, përgjegjësinë dhe atdhedashurinë.
Patriotizmi i shëndetshëm
Një patriot i vërtetë është ai që merr gjobë parkimi por gëzohet që sistemi funksionon, mendoj unë.
Pa një lider të mirëfilltë me një mandat të qartë politik Shqipëria do të vazhdojë të lundrojë pa kapiten në detin e vet, dhe me një timon mezi të mjaftueshëm.
Kur them “Shqipëri” mendoj për gjitha trojet brenda dhe jashtë murit të arbrit; edhe ato që i janë nënshtruar kolonizimit pra.
Unë dua që të gjithë të ndjehen të komunitetit dhe përkatësisë në shoqëri. Një shoqëri e bazuar në solidaritet është një parakusht për një financim të përbashkët të politikës së mirëqenies, kriminalitetit të ulët dhe një treg pune funksional.
Duhet të luftojmë për kushte më të mira për më nevojtarët dhe të varfrit, gjithashtu të bëhemi një garant për zhvillimin e mëtejshëm të shtetit social.
Një komb modern demokratik ka nevojë për patriotë që e dinë se një komb i gjallë u takon atyre që e krijojnë atë dhe që në mënyrë efektive marrin pjesë në zhvillimin e tij.
Vetëm qytetarët e sigurt dhe të kënaqur gjejnë zgjidhje të mira për Kombin dhe Atdheun. Kur një komb ka një aparat funksional shtetëror demokratik në themelin e vet, ka më shumë për të fituar nga popullsia. Një shoqëri e hapur, me një dialog të mirë dhe inteligjent ndërmjet veti, promovon zgjidhjet më të mira për të ardhmen.
Forcat që kanë marrë përsipër politikën dhe fuqinë e medias në Shqipëri synojnë të shkrijnë dhe zhdukin traditat dhe normat tona kombëtare, për të krijuar një botë të karakterizuar nga konsumatorë global – kozmopolitë të pa identitet.
Parimet demokratike: Duhet të jenë të bazuara në vlerat jetësore shqiptare, të hartuara në Kushtetutën shqiptare, në kulturën – traditën shqiptare dhe të drejtat e njeriut.
Demokratët e mirëfilltë domosdoshmërish do të ruajnë të drejtat e siguruara në Kushtetutë:
të drejtat e pronësisë
sipërmarrjes së lirë
lirisë individuale
lirinë e besimit
lirinë e fjalës
mbrojtjes në jetën private.
Qeverisja e vendit: Domosdoshmërish të bazohet në Ligjshmëri, të ndërthuret me Kushtetutën, sepse Kushtetuta është themeli i demokracisë së Shqipërisë.
“Kombet e mëdhenj kanë vepruar gjithnjë si gangsterë, dhe ato të voglit si prostitutë”, – më thoshte gjyshi im.
Rrëfimin e gjyshit e vërteton edhe krimi i “madhështorëve”gangsterë: Britania e Madhe, Franca, Gjermania, Austro-Hungaria, Rusia dhe Italia në procesin e copëtimit dhe ndarjes së trojeve shqiptare, nga Kongresi i Berlinit (1878) deri në Konferencën e Ambasadorëve në Londër (1913), dhe dhënien e tyre prostitutave të vogla – fqinjëve tanë gjakatarë.
Një qeveritar duhet të respektohet nga popullata por edhe t`ia kenë frikën. Sot askush nuk ndjen diçka nga këto dy elemente.
Tregimet dramatike shpesh kanë role të qarta horrash, ashtu siç kanë edhe heronj të qartë. Ku mund të kishte një hero pa një horr kundër të cilit do të luftonte?
Heronjtë e fortë kërkojnë horra (kriminelë) të fortë. Fatkeqësisht për heroin shpesh krimineli është më interesant, ajo që na magjeps neve më tepër.
A është kjo për shkak se heroi në shumicën e rasteve është shumë i thjeshtë dhe me të vërtetë mjaft i mërzitshëm?
Për të bërë heroin më interesant, tregimtari mund ta shndërroj atë në një kundër-hero.
Disa janë të lindur si horra, ndërsa të tjerët janë bërë më vonë për shkak të rrethanave të caktuara, si për shembull: të fëmijërisë së vështirë, padrejtësisë, gjenetikës së trungut familjar, një aksidenti në tru, etj
– Kush janë horrat më të mëdhenj të sotëm?
– Qeveritarët servil, them unë.
SERVIL: Njeri pa karakter që u përulet e u bën lajka më të fuqishmëve për t’u hyrë në qejf e për të pasur përfitime vetjake; puthador, shpirtrob, shpirtskllav.
Dhe, qeveritarët i kemi aq të lig sa që dëshirojnë krimin e fundit, të kryejnë vepra penale edhe pasi të vdesin.
Na mashtrojnë shumë dhe shpesh. Sipas tyre, fajin për dështimet e sotme të tyre i paskan edhe sistemet dhe qeveritarët e moçëm, veçanërisht ata që kanë vdekur dhe që nuk mund të ngrenë kundërshtime.
Asnjëherë nuk i pranojnë mashtrimet, dështimet dhe krimet. Të ndihmuar nga disa media dhe “analistë” mediokër, servil, dështimet i shndërrojnë në lavdërime.
Vetëlavdërimet e dikujt duhet për t`i dëgjuar – por me një dozë skepticizmi kur ajo vjen në letër me shkëlqim.
Shumica prej tyre janë analfabet të devotshëm që kanë trashëguar poste politike nga prindërit, farefisi ose miqtë e interesit. Kur babai yt është Perëndia, është lehtë të jesh një shenjtor. Janë ata vetëm copa të vogla në lojërat e mëdha të ruletit rus.
***
”Ruleti rus”, është një lojë potencialisht vdekjeprurëse e fatit në të cilën lojtari tërheq këmbëzën e revolverit që ia vënë vetes në kokë, cilindri i të cilit është i ngarkuar vetëm me një plumb të vetëm e jo me gjashtë. Shanset e mbijetesës zakonisht janë 1-6.
Kështu është kur lozet me një revolver, por jo edhe me një pistoletë me kornizë…
Sikur gjithë lojtarët tjerë të këtij soji, edhe qeveritarët shqipfolës vuajnë nga depresioni. Të shpresojmë se një ditë do të ngatërrojnë armët, gabimisht do të rrokin pistoletën në vend të revolverit…
Nga kureshtja i pyes:
A jeni në depresion për shkak të lojës, ose jeni duke luajtur për shkak se jeni në depresion?
- « Previous Page
- 1
- …
- 742
- 743
- 744
- 745
- 746
- …
- 865
- Next Page »