(Në përvjetorin e rënies së Dëshmorëve të Kombit, Beat Coli dhe Valenton Spahiu)

Prof. dr. Nusret Pllana
Universiteti ‘‘Hasan Prishtina’’
Prishtinë

Përkufizimi

Dëshmorët e Kombit të Luftës së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, që po i përkujtojmë sot, edhe me këtë përmendore, janë themelet e lirisë së kësaj pjese të atdheut që quhet Kosovë, janë çlirimi shekullor nga robëria serbo sllave, janë udha e madhe e bashkimit kombëtar, me të cilin do të hiqen nga jeta jonë historike padrejtësitë e mëdha që mbi popullin shqiptar kanë bërë Fuqitë e Mëdha të Evropës dhe fqinjët tanë.

Hyrje

Sot kur po i përkujtojmë këta dy Dëshmorë të Kombit, Beat Colin dhe Valenton Spahiun, të përjetësuar edhe në këtë përmendore, doemos na vijnë në kujtesë ngjarjet e para 23vjetësh, kur këta të rinj vetëm 17 vjeçar, bashkë me vëllain e Beatit, Bekimin, 16 vjeçar, bëhen pjesë e ushtrisë më të veçantë në botë, sepse është krijuar, është rritur dhe ka zhvilluar një luftë çlirimtare pa shtet dhe pa pushtet, pa fabrika të armatimit, por edhe pa fabrika të uniformave, pa kuzhina ushtarake dhe pa kazerma e garnizone. Të gjitha këto, kjo ushtri, ndër më të rejat në historinë e botës, i kishte në gjirin e popullit. Sepse nga andej kishte dalë, nga gjiri i popullit të vet, që e mbajti, e ushqeu, e ruajti dhe e strehoi, ia lidhi plagët, por edhe ia hapi varret kur luftëtarët binin për lirinë e kësaj pjese të atdheut.
Rrëfimet e Bekimit në TV Syri, se si e ka rrezikuar jetën e vet në male për ta strehuar armatimin e gjetur të armikut e për t’ia dorëzuar UÇK-së, kujdesi dhe dashuria që e tregonte për ushtarët e tij Gjeneral Ramush Haradinaj, e sidomos për ata që ishin nën 18 vjet, si Beati e Valentoni e plot të tjerë, vendosmëria deri në rrezikim të jetës e Dom Kolës, për të mos i ndarë në Kishën tonë shqiptarët në myslimanë e katolik, edhe përkundër kërcënimeve për ekzekutim nga ana e policisë fashiste serbe, janë rrëfime për antologji të luftëtarit të lirisë Bekim Coli, që është një hero i gjallë me plotkuptimin e fjalës, e që meriton një duartrokitje të veçantë sot nga ju.

Beati dhe Valentoni hapën faqe të reja të historisë

Këta Dëshmorë të Kombit që po i përkujtojmë sot, Beat Colin dhe Valenton Spahiun, janë dëshmorë të një ushtrie më të re në botë. Edhe këta ishin vetëm 17 vjeçar kur ranë për lirinë e atdheut, që një ditë do të bëhet i tëri, ashtu siç e kishte Lidhja Shqiptare e Prizrenit dhe ashtu siç e kishte shpallur në Vlorë, plaku i urtë, Ismail Qemali, më 1912.
Fuqitë e Mëdha të Evropës, i copëtuan tokat shqiptare, për të ruajtur qetësinë e saj dhe për të kënaqur pangopësinë e fqinjëve tanë shovinist. Mirëpo, me rënien e Beatit dhe të Valentonit si dhe të gjithë Dëshmorëve të Kombit, kurdo që kanë rënë, në jetën tonë janë hapur faqe të reja të historisë. Sot, kur vijmë këtu, para këtij lapidari, vijmë dhe nderojmë gjakun e dëshmorëve tanë, të Beat Colit dhe të Valenton Spahiut, vijmë dhe flasim me lirinë tonë, vijmë dhe mësojmë se për të folur shqip historia jonë më e re, duhej edhe gjaku i këtyre dy luftëtarëve të lirisë. Kush nga gjenerata jonë, që nga bankat e shkollës fillore e derisa kemi mbushur burgjet serbe, kemi pasur rastin të shkojmë te ndonjë përmendore e dëshmorëve tanë dhe t’u themi: Lavdi!, se ke rënë për lirinë dhe çlirimin e Kosovës. Nuk i kemi pasur dhe nuk na kanë lënë t’i mësojmë, edhe ata që i kemi pasur. Na kishte hyrë në gjak vëllazërimi dhe bashkimi, andaj dëshmorët tanë kishin mbetur në arkivin e historisë, të cilin duhet ta hapim, ta mësojmë dhe të ju japim brezave të rinj të shqiptarëve. Kjo është ajo faqe e re e historisë kombëtare, që është hapur me rënien e këtyre Dëshmorëve të kombit që po i përkujtojmë sot.

Përfundim

Dëshmorët e Kombit, Beat Coli dhe Valenton Spahiu, kur po i përkujtojmë sot, në përvjetorin e rënies së tyre, sot do të ishin dyzet e një vjeçar. Do të ishin burra të pjekur dhe baballarë të mirë. Do të ishin qytetarë të Kosovës së lirë. Mirëpo, ata sot, edhe në këtë lapidar që po i përkujtojmë, janë bërë pjesë e historisë së lirisë sonë, janë bërë pjesë e udhës së madhe të bashkimit kombëtar, janë bërë pjesë e përmbysjes së robërisë shekullore të shqiptarëve, janë bërë pjesë e mësimit dhe edukimit të brezave të rinj të shqiptarëve, se si duhet atdheu dhe liria e tij.
Beat Coli dhe Valenton Spahiu, do të jenë përjetshëm vetëm 17 vjeçar, sepse Dëshmorët kanë vetëm ditëlindje!
Lavdi Dëshmorëve të Kombit në ditëlindjen e tyre të 17-të!
Lavdi e përjetshme Dëshmorëve të Kombit Beat Coli dhe Valenton Spahiu!

Irzniq, 8. 10. 2023

Nga Keze Kozeta Zylo/

Personalitete të shquara, Përfaqësues të njohur në Komunitet, milionerë, bankierë, media ishin të ftuarit e nderit të Biznesmenit të shquar, atdhetarit zemërzjarr Bruno Selimaj.

Bruno Selimaj mban titullin: “Kalorës i urdhrit të Skënderbeut”, Çertifikatë mirënjohje, për kontributin e tij për Liri, 16 prill 2019 nga Fatmir Limaj e shumë të tjera.

Z. Selimaj dallohet si njëri ndër donatorët më të mëdhenj në Amerikë, me mjete financiare, në lobimin për çështjen e Kosovës në Shtepinë e Bardhë dhe në Senat, për ndihmën e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, ku ne Restorantin e tij u mblodhen gati 2. 000 000 dollar.

Në mjedise tejet komode me ngjyrat kuq e zi, dekore klasike, shohim midis shqiptarëve dhe turistë të shumtë që kërkojnë t’i shpëtojnë “kaosit” në Times Square dhe të shijojnë ushqimet e shijshme në këtë restorant.

Në Restorantin e famshëm Club A Steakhouse të mirëprisnin Bruno Selimaj dhe familja e tij e mrekullueshme autoktone shqiptare. Në sfond dëgjoheshin tingujt e kitaristit Adam Moezinia, apo zëri i bukur I artistes simpatike Arianna Neikag që debutonin enkas për këtë 45–vjetor. Muri i famës është i mbushur plot e përplot me takime me njerëz të shquar si Bill Clinton, Hillari Clinton, Bob Dole dhe shumë senatorë të tjerë amerikanë. Si shqiptarë janë Ibrahim Rugova, njerëz të penës, bizenesmen dhe politikanë të shquar, si Ismail Kadare, Rexhep Mejdani, Jim Jema, Harry Bajraktari, Vehbi Bajrami, Gena Bajrami, Richard Luka, Cafo Boga e shumë të tjerë që është e pamundur t’i sjellim të gjithë këtu.

Shërbimet klasi nga stafi që ishin në shërbim në natën magjike e bënin dhe më të ngrohtë natyrisht këtë atmosferë gëzimi. Ajo që më bëri përshtypje ishte shërbimi i verës “The Prisoner” në nderim të burgosurve politikë.

Bruno Selimaj një djalosh i ri 18-vjeçar ardhur nga Plavë dhe Gucia, Nokshiqi, vend me histori dhe përpjekje të pashoqe për të mbrojtur tokat realizoi ëndrrën amerikane në këtë vend të bekuar, saktësisht në zemër të Manhattanit kryeqendrën e botës.

Të gjithë pjesëmarrësit që i intervistuam flisnin fjalë miradie për atdhetarin Bruno Selimaj. Psh. Z. Cafo Boga tha se për Brunon ka qenë shqiptari i parë që e ka takuar dhe pastaj e kanë vazhduar miqësinë e sinqertë gjithë kohën me këtë humanist të madh.

Në ceremoninë madhështore për 45 vjetorin Club A Steakhouse përshëndeti i biri Agron Selimaj njëherazi dhe bashkëpronar. Ai përshëndeti gjithë të pranishmit dhe përmes duartrokitjeve që mori tregoi historinë e krijimit të restorantit, bashkëpunimin familjar, punën e jashtëzakonshme për lidhjet me Atdheun, Kosovën, UÇK-në dhe natyrisht të gjithë këto arritje kanë qenë përmes një pune të vështirë, të durueshme dhe shumë profesionale. Ai foli për familjen e madhe Selimaj ardhur nga Plavë e Guci ku me dhimbje lane vendlindjen sepse kushtet ekonomike i detyruan forcërisht të largoheshin. Z. Agron Selimaj tha me humor se kur e kishte pyetur gjyshin pse kishte lindur 10 fëmijë, gjyshi i ishte përgjigjur se më duheshin për punë dhe Atdhe. Në Amerikë Bruno Selimaj mbërriti në vitin 1971.

Në këtë ceremoni përshëndeti dhe solli një resume të plotë rreth jetës dhe aktivitetit të Bruno Selimaj aktivisti i njohur z. Jack Kuka i cili ndër të tjera tha: “Për Restorantin e Brunos dhe pronarin Bruno Selimaj më se miri flasin mirënjohjet dhe dekoratat qe i janë dhanë Bruno Selimajt. Për mirësinë e Brunos janë qindra letra të dërguara në adresë të tij nga burrështetas dhe intelektual të profileve të ndryshme të kombit tonë.

Restorantin Bruno e bëri vatër shqiptarësh, restorani është biznis i Brunos, por në të njejtën kohë edhe vend takimesh dhe vendimesh të shumta për aktivitetet e komunitetit shqiptar për kombin në përgjithësi e për Kosovën në veçanti.

Bruno Selimaj dhe familja e tije e mrekullueshme bujarinë, mikëpritjen dhe dashurinë për Atdheun e kanë traditë nga të parët e tyre Nokshiqan të cilët u shkrinë dhe u dogjën për Atdheun sa heë që ishte nevoja. Të paktë janë ata shqiptarë që jetojë në New York, ose që kanë ardhur në New York e që nuke e kanë shijuar mikëpritjen dhe bujarinë e Brunos, mu këtu në kë restorant.

Këtu në këtë Restorant qindra mërgimtarë hallemëdhenj janë punësuar, kanë marë zanatin dhe shumë prej tyre kanë hapur restorantet e veta. Këtë mundësi jua dha Bruno.

Mbas demonstratave të vitit 1981 një grup veprimtarësh patriot të komunitetit e panë si obligim moral e kombëtar themelimin e një organizate/klubi që do të mbështeste Kosovën, dhe kush tjetër pos Bruno Selimaj propozoi që kjo organizaë ta mbaj emrin e Jusuf Gërvallës. Ashtu edhe u bë. Klubi i ri mori emrin e të lavdishmit Jusuf Gërvalla.

Që nga themelimi i Ligës Qytetare Shqiptaro Amerikane, Bruno ishte anëtar i bordit. Jo rrallë herë Brunoja rentoi e pagoj autobusa që t’i merrte bashkatedhetarët nga Brooklyni, Bronxi e Saten Island për t’i çuar gratis në Washington që të merrnin pjesë në demonstrata, ku kërkohej ndihma e Amerikës për Kosovën.

Bruno kurrë, ama bash kurrë nuk bëri dallime krahinore. Këtu në këtë restorant Burno priti intelektual e udheheqës politik nga Kosova, Shqipëria, Maqedonia e Veriut, Mali i Zi dhe Lugina e Preshevës. Duke e njohur Brunon dhe punën e tij për Kombin e Atdheun e kuptoj fjalën zemra e shqiptarit.

Ja pra ku e keni zemrën e shqiptarit – Bruno Selimaj!

Me duartrokitje u mirëpriten dhe pershëndetjet nga personalitete të shquara të Kombit si Harry Bajraktari “Nder I Kombit”, Richard Lukaj, “Nder I Kombit, Cafo Boga aktivist businessman i shquar, Lumi Hadri-Devine, një aktiviste e mirënjohur e Diasporës si dhe e bija e akademikut Ali Hadri, i cili gjithë jetën ia kushtoi Kosovës dhe popullit të tij.

Zotërinjtë e nderuar e uruan dhe vlerësuan lart punën, humanizmin, luftën për çështjen kombëtare. Ne jemi krenar të ndodhemi sot dhe ta përgëzojmë për këto arrijte të jashtëzakonshme të Bruno Selimaj dhe familjes së tij aq patriote thanë parafolësit midis të tjerash.

Sipas traditës në fund u nda torta për 45-Vjetorin e Restorantit Club A Steakhouse ku midis duartrokitjesh të përzmërta gjithë familja e tij u rreshtua rreth tryezës. Respekti, dashuria dhe mirënjohja nga të gjithë të pranishmit ishte kryefjala e kësaj ceremonie elegante, e bukur dhe vëllazërore.

Të gjithë të pranishmit kaluan një mbrëmje të bukur dhe u larguan me urimin e ngrohtë: Shekullofshi dhe e paçi përjetësisht brez pas brezi këtë restorant që tashmë është kthyer në një Ambasadë Kombëtare.

– Vepër nga Adrian Paci në Milano –

Sapo na thanë që në Milano, në pjesën moderne të metropolit italian, në “City Life” është një vepër e artistit shkodran, Adrian Paci, që jeton dhe punon në këtë qytet, ku jep leksione universitare, – e dinim që është i njohur në mbarë botën e artit – dhe nxituam të shkonim ta shihnim. Ç’ishte, skulpturë, kompleks monumental, instalacion modern?

– Vërtet kam kërshëri, më duket e mrekullueshme… – po u thosha miqve tanë, Lulit dhe Albanin, që po na çonin për atje mua me Edën time dhe do të shihnim se vepra e Adrian Pacit ishte të gjitha ato që kisha menduar dhe më shumë…

Makina rendëte rrugëve të Milanos dhe çdo shesh më dukej si “Piazzale Lagosta”, ku banonte Maestro Ibrahim Kodra, legjendari, siç po e quante në takimet tona poeti dhe kritiku i artit italian Sebastiano G.

Milano ka ndryshuar dhe është modernizuar edhe në arkitekturë duke ruajtur vetveten, po thoshim, ndërsa unë shtova se, kur donim të shihnim një vepër të Kodrës tonë dikur, duhej të futeshim brenda, në shtëpinë e tij, në studio, në ndonjë galeri, ekspozitë, ndërsa sot, që duam të shohim një vepër të Adrian Pacit tonë, duhet të rendim jashtë, në sheshet e mëdha… aty ishte, permanente… po ndjeja emocion…

Po na prisnin dhe Adriani me Melisën e tij. Iu afruam Veprës së mermertë. Arketipi i një shtëpie pa çati, me pemët brenda më të larta se muret, ato ishin banorë të saj. Fasada për një çast – si asosacion ideje, – më kujtoi Katedralen e Shkodrës, edhe kullat e malësorëve, por Duomon në Firence më shumë, po ajo ngjyrë mermeri. Rozetat ornamentale ngjajnë dhe me punët me grep, çentrot e nënave tona.

Dolëm nga pas shtëpisë. Befasi krijuese, Paci nga ajo që duket e zakonshme, muri dhe pemët, psh, krijon si me realizëm magjik të pazakonshmen, por që është gjithsesi dhe e natyrshme, gjenialiteti i tij artistik arrin thellësitë e asaj që duket e zakonshme, por dhe paradoksale…

Shtëpia e Adrianiane është e banuar nga pemët, të tilla që i gjen dhe në Shkodrën e tij, por janë pemë biblike:

fiku – gjethet e të cilit ishin veshja e parë e njeriut, Adamit dhe Evës, por që simbolizojnë pjellshmërinë dhe dijen, hurma – simbol i 7 virtyteve, shega- kthimin e përjetshëm dhe dashurinë e mëshirshme, qiparisat- janë tipike të trojeve, ku gjen prehjen jeta tokësore. E gjitha është një ftese për të aktivizuar marrëdhëniet mes njeriut, natyres dhe artefaktit në një kontekst urban, është shkruar në targetin mbi bar ndan Veprës. Është kujtimi i shtëpisë tradicionale mes grataçieleve të se ardhmes, – shtoj unë. – Është metafora e jetës, që tenton qielloren dhe Qiellin.

Nuk të iket nga kjo shtëpi e artit…

Visar Zhiti

See Insights and Ads

Create Ad

Like

Comment

Share

Prof. Muhamed Mufaku/

Kohëve të fundit kemi një risi që vlen të prezantohet: promovimi i letërsisë shqipe në gjuhën arabe, gjuhë e 20 shteteve me 400 milionë banorë prej Kuvajtit deri në Marok, e cila është një prej pesë gjuhëve zyrtare të Kombeve të Bashkuara. Është për të shënuar këtu, në sajë të shënimeve të botuesve, se viteve të fundit u bë një ndryshim i madh në raport libër-lexues si pasojë e COVID-19 dhe zhvillimit të hovshëm urbanistik në kryeqendrat arabe. Kështu, duket si kontrast që në kohën që po mbyllen shumë librari në kryeqytetet arabe, shitja e librit po rritet me anë të panaireve dhe kompanive (si “Amazon” e tjera) që merren me sigurimin e librave dhe dërgimin e tyre deri te lexuesi.

Në lidhje me panaire të librave kemi nja 20 që mbahen me rend prej Kuvajtit deri në Marok, por tani dy janë më të rëndësishmit: Panairi i Kajros që ka më shumë reputacion dhe Panairi i Riadit që ka më shumë shitje-blerje të librave (vjet nja 2 milionë vizitorë e mbi 20 milionë euro qarkullim, kurse sivjet 1800 botues e 200 aktivitete).

Mu në këto vite filloi të promovohet mirë letërsia shqipe nëpër panaire të mëdha, kur përcillet atje me ndonjë tryezë e të tjera. Në mungesë të përkrahjes shtetërore, me përjashtim të një libri që e financoi pjesërisht Qendra e Librit në Tiranë më 2021, këto suksese të reja janë fryte të shoqërisë civile dhe disa ambasadorëve që kuptojnë mirë diplomacinë kulturore. Kështu, iniciativa filloi me themelimin e Institutit për Studime Orientale (ISO) në Prishtinë më 2019, që mori përsipër promovimin e kulturës shqiptare në Lindjen e Mesme. Në këtë kuadër e filloi bashkëpunimin me disa shtëpi botuese në vendet arabe dhe filloi të botohen libra për çdo vjet.

Sa për fillim u botuan dy romane: “Përtej binarëve” i Ibrahim Kadriut (Amman 2020) dhe “Një sagë e vogël për burgun” i Besnik Mustafajt (Amman 2021), të përkthyer në arabisht nga Ibrahim Fadlulla. Një vit më vonë, më 2022, doli botimi i dytë i romanit “Era dhe Lisi” i Sinan Hasanit me rastin e 100-vjetorit të lindjes.

Pritja e këtyre romaneve hapi rrugën për vepra të reja. Kështu, këtë vit është hera e parë që prezantohen dy romane të reja në Panairin Ndërkombëtar të Librit në Riad që nisi më 28 shtator dhe zgjat deri më 7 tetor: “Daullja prej letre” i Besnik Mustafajt dhe “Vdekja e Anilës” i Ibrahim Kadriut në përkthim të Adnan Muhamedit që i nxori sivjet shtëpia botuese siriane “Dar al-Hiwar”, e themeluar më 1984 që i nxori deri më tani mbi 1000 tituj. Po ashtu, në Panairin e Librit në Riad sivjet po ekspozohet edhe antologjia e poezisë bashkëkohore e Kosovës me titull “Jetë në vazhdime” që përfshin 18 poetë të Kosovës në përkthim të Muhamed Mufakut.

Këto suksese të promovimit të letërsisë shqipe në Lindjen e Mesme u arritën edhe me qasjen pozitive të disa ambasadave të Kosovës, e sidomos në Riad e në Doha, ku ambasadorët kuptojnë mirë rëndësinë e diplomacisë kulturore, që do të thotë të vizitojnë pavijonin e botuesve dhe të marrin pjesë në promovimin e botimeve të reja në praninë e autorëve e të mbajnë disa kopje në ambasadë për ndonjë mysafirë që vjen. Sivjet, botuesi jordanez i antologjisë së poezisë bashkëkohore të Kosovës premtoi të organizojë për një panair tjetër një recitim të poezive në shqip e arabisht në prani të dy poetëve të Kosovës.

Megjithatë, tani rruga u hap më tutje. Deri në fund të vitit pritet të botohet romani i tretë i Besnik Mustafajt në arabisht, “Dëmtuar gjatë rrugës”, në përkthim të Adnan Muhamedit dhe në botim të shtëpisë siriane “Dar al-Hiwar”. Kjo do të ishte ngjarje, sepse autori do të jetë mysafir nderi i Panairit të Librit në Kajro që mbahet në fund të janarit të vitit 2024, me të cilin rast do të mbahet një tryezë për letërsinë shqipe. Me fjalë të tjera, do të ishte hera e parë që një shkrimtar shqiptar i këtij niveli të ftohet si mysafir nderi dhe prezantohet letërsia e vendit të vet.

Me këto botime, tani letërsia bashkëkohore shqipe ka dyer të hapura në Lindjen e Mesme, por na mungojnë vetëm përkthyesit dhe ministritë që merren me kulturë!

Agron PREBIBAJ/

Nisja e operacionit kriminal komunist me patjeter se do kishte turravrapin për të shkelur gjithçka e kudo, secilin individ të fortë e familje të pashembur, e përse jo Malêsia e Gjakovës të mos ishte njëra nga shënjestërat e para, pasi kjo malësi vitale, ndër shekuj i dha kombit burra kolosë e mendimtarë, derdhi gjak për liri e pavarsi, por edhe shumë rezistente ndaj djallit komunist. Malësia e Gjakovës( Tropoja) sot në 77 vjetorin e nisjes së genocidit komunist në Muzeun Bajram Curri, kujtoi martirët e të persekutuarit nga sistemi komunist.

Piknisja e genocidit ishte në Lokalitetin Lekbibaj ( Nikaj-Mertur) si vatra e fortë e qëndresës dhe rezistencës, ku me 29 shtator të 1946-ës, një ditë e madhe për besimtarët katolikë, u përzgjodh me qellim *Shen Mhilli i përgjakur” siç shkruan vite më parë historiani Dodë Progni, duke e konsideruar si ditë zie e pushtimi për Nikaj-Merturin e malësinë.

Porositësit për këtë genocid ishin të sofistikuar, ku një ditë më parë ushtria e policia njoftoi derë më derë në secilin fshat, se neser kemi një takim në qënderën Lekbibaj, ndërsa aty u rrethuan 2.000 burra të kësaj krahine nga ushtria e kuqe më besprera, e cila prodhoi një manifesitin më antinjerëzor të shqiptarit ndaj shqiptarit, duke pushkatuar në sytë e tyre burrin kolos Fete Sadiku por edhe djaloshin 23 vjeçar Ukë Quni, kjo edhe qellimi për të tembur e pushtuar Malësinë e Gjakovës e Dukagjinin në krahun tjeter, deri tek i ndjeri pak muaj më parë Adem Nuredin Gjoçaj i cili e filloi zbor-internimin në moshën 8-vjeçare në Tepelenë.

Ndërsa ky 77 vjetor vjen me kujtesë e pesimizêm për secilin para krizës sociale e shoqërore që po kalon shoqëria jonë kudo, por me besimtarë për ta kujtuar e lënë të kaluarën në historinë e dhimbëshme kombëtare.

Këtë kremtim-kujtese e hapi kryetari i Shoqatës Antikomuniste të Malësisë së Gjakoves z.Shpend Mulosmani, i cili solli statistikat e dhimbëshme të persekucionit komunist në malësinë tonë.

Në këtë përvjetor genocidi nderoi edhe kryetari i Shoqatës antikomuniste të Shqipërisë z.Etem Fezollari, i cili vlerësoi Tropojën si trevë e rezistencës antikomuniste. Ndërsa kumtesa i e Prof.Ilir Pecnikaj ishte mesazhi njerëzor e shkencor për kujtesën, historinë e promovimin ndaj përsonaliteteve tona.

Nderim e respekt për burrat e familjet që pasuan rezistencën anti-komuniste!