Agim Bardha, kampioni shqiptar i golfit amerikan
Nga Rafael Floqi
Në jetën e një kombi, rrallë lindin figura që me shembullin e tyre arrijnë të frymëzojnë jo vetëm një brez, por shumë breza me radhë. Figura që nuk dallohen vetëm për suksesin, por për rrugën e vështirë që kanë ndjekur për ta arritur atë. Sot, me respekt dhe përulësi, kujtojmë dhe nderojmë jetën dhe veprën e Agim Bardhës – një njeri i thjeshtë në dukje, por i jashtëzakonshëm në shpirt dhe në vepra.
I lindur më 7 prill të vitit 1937 në Shqipëri, jeta e tij nisi në një kohë të vështirë për vendin dhe për popullin shqiptar. Fëmijëria e tij nuk ishte e lehtë. Ishte një kohë kur liria ishte e kufizuar dhe ëndrrat shpesh mbeteshin të parealizuara. Në vitin 1953, përballë një regjimi që nuk lejonte frymëmarrjen e lirë, ai dhe familja e tij morën një nga vendimet më të vështira – të largoheshin nga atdheu i tyre.
Ky nuk ishte thjesht një udhëtim gjeografik. Ishte një rrugëtim i mbushur me sakrifica, pasiguri dhe sfida të mëdha. Nga Shqipëria në Greqi, më pas në Gjermani dhe në fund në Shtetet e Bashkuara të Amerikës – çdo hap ishte një provë e forcës së karakterit dhe e shpresës për një jetë më të mirë. Në Amerikë, Agim Bardha nuk kërkoi rrugë të lehta. Ai filloi nga e para, si shumë emigrantë të tjerë, duke punuar si berber. Me përkushtim, disiplinë dhe ndershmëri, ai ndërtoi një jetë të denjë për veten dhe familjen e tij. Por brenda tij jetonte një shpirt që kërkonte më shumë, një shpirt që nuk kënaqej vetëm me mbijetesën – por kërkonte të sfidonte vetveten.
Përtej sukseseve të tij në botën e biznesit dhe sportit, Agim Bardha ka lënë gjurmë të rëndësishme edhe në fushën e modës dhe estetikës. Në “Sallonin Bardha”, ai jo vetëm ofroi shërbime të nivelit të lartë, por krijoi një hapësirë ku stili, eleganca dhe profesionalizmi u ndërthurën në mënyrë unike. Ky sallon u kthye në një pikë referimi për komunitetin, duke reflektuar vizionin e tij për bukurinë dhe përkushtimin ndaj detajit.
Në moshën 27-vjeçare, në një moment që shumëkush do ta konsideronte të vonuar për të nisur një karrierë sportive, ai mori në dorë për herë të parë shkopin e golfit. Pa trajner, pa mbështetje profesionale, pa një rrugë të hapur përpara – vetëm me vullnetin e tij dhe besimin se mund të arrinte diçka më të madhe. Vetem duke pare se pronari Nino Gena lunte golf. Ai u dashurua me Golfin, luante dhe stervitej papushim.
Dhe pikërisht aty fillon historia e tij e jashtëzakonshme.
Me këmbëngulje të rrallë dhe një disiplinë të hekurt, Agim Bardha arriti të zhvillojë aftësitë e tij në golf, duke u bërë një lojtar i respektuar në arenën ndërkombëtare. Ai garoi në turne prestigjioze si Senior PGA Tour në Shtetet e Bashkuara dhe më pas në European Senior Tour në Europë.
Në këto gara, ai nuk ishte thjesht një pjesëmarrës. Ai ishte një konkurrent i denjë, që përballej me lojtarë me përvojë të madhe dhe arriti rezultate të shkëlqyera. Vendosjet e tij në pozicione të larta në turne si Scottish Seniors Open janë dëshmi e talentit dhe përkushtimit të tij.
Por madhështia e Agim Bardhës nuk qëndron vetëm në rezultatet sportive. Ajo që e bën historinë e tij të pavdekshme është mënyra se si ai arriti këto suksese. Ai nisi vonë. Ai ishte autodidakt. Ai nuk kishte privilegjet që shumë të tjerë i kishin. Dhe megjithatë, ai arriti të ngrihej në një nivel që shumëkush vetëm mund ta ëndërrojë.
Jeta e tij është një mësim i madh për të gjithë ne. Një dëshmi se asnjëherë nuk është vonë për të ndjekur ëndrrat. Se pengesat nuk janë fundi i rrugës, por fillimi i një sfide të re. Se forca e njeriut nuk matet me rrethanat ku lind, por me mënyrën se si ai i përballon ato.
Sot, Agim Bardha nuk është vetëm një emër në historinë e sportit. Ai është një simbol i krenarisë shqiptare në botë. Një shembull i gjallë i asaj që mund të arrijë një shqiptar me punë, përkushtim dhe besim në vetvete.
Ai përfaqëson historinë e mijëra emigrantëve shqiptarë që lanë pas gjithçka për të ndërtuar një jetë më të mirë, dhe që me mundin e tyre i dhanë emër dhe dinjitet komunitetit shqiptar kudo në botë.
Në këtë moment reflektimi, ne nuk kujtojmë vetëm një sportist. Ne kujtojmë një njeri që jetoi me dinjitet, që luftoi me ndershmëri dhe që arriti me meritë.
Le të jetë jeta e tij një frymëzim për të rinjtë, për ata që dyshojnë në vetvete, për ata që mendojnë se është vonë për të filluar. Le të jetë historia e tij një dritë që na udhëheq drejt besimit se gjithçka është e mundur kur nuk dorëzohesh.
Dhe ndërsa e kujtojmë me respekt dhe mirënjohje, le të themi me bindje të plotë:
Agim Bardha nuk ishte vetëm një kampion në golf.
Ai ishte një kampion i jetës.
Lavdi jetës dhe veprës së tij.
REFUGJATI SHQIPTAR GJEN SUKSES TË RI NË SENIOR TOUR, LARG NGA BERBERHANA
The Telegraph , 14 Korrik 1988
Nga Lee Benson, Redaktor Sporti
Të dielën e kaluar, përpara raundit final të turneut GTE Northwest Classic në Kenmore, Washington, Agim Bardha, duke luajtur mes pretendentëve në grupin e tretë nga fundi, iu afrua partnerit të tij të lojës dhe i tha:
“Prej kohës kur u arratisa nga Shqipëria nuk kam ndjerë kaq shumë emocione në stomak.”
Arnold Palmer i buzëqeshi me mirëkuptim.
Pa dyshim, rruga nga Shqipëria e izoluar nga komunizmi deri në Senior PGA Tour në Amerikë është e gjatë, e ndërlikuar dhe plot vështirësi — një rrugë që Bob Rosburg do ta përshkruante si “një goditje e pamundur.”
Por ja ku është Agim Bardha — i gjatë vetëm 1.65 m dhe 63 kg — dëshmi e gjallë se është e mundur. Se mund të arrish këtu nga atje.
Këtë javë ai ndodhet në Jeremy Ranch, duke luajtur në Showdown Classic, me dollapin e tij mes lojtarëve me mbiemra që fillojnë me “B”, pranë Butch Baird dhe Miller Barber — dhe siç thotë vetë:
“Shpresoj të mos zgjohem kurrë nga kjo ëndërr.”
Ai ka fituar tashmë 27,293 dollarë këtë sezon — një shumë e madhe në krahasim me prerjet e flokëve (do vijmë tek kjo më vonë). Vetëm javën e kaluar fitoi 9,625 dollarë në Northwest Classic — çeku më i madh në karrierën e tij profesionale. Ai realizoi 71 goditje në raundin final — një më shumë se Arnie (Palmer) me 70 — dhe përfundoi në vendin e shtatë, vetëm katër goditje pas fituesit, Bruce Crampton.
Të thuash që Agimi dhe Arnie ndoqën rrugë të ndryshme për të arritur në të njëjtin vend është pak.
Kur Palmer u bë profesionist në vitin 1954 dhe nisi një nga karrierat më të mëdha në histori, Agimi jetonte në një kamp refugjatësh shqiptarë në Greqi, duke nisur jetën e tij drejt lirisë.
Agimi e donte vendlindjen, por regjimi komunist i instaluar pas vitit 1947 nga ndikimi sovjetik e kishte shkatërruar atë jetë. Në vitin 1953, në moshën 14-vjeçare, ai u arratis bashkë me nënën dhe tre vëllezërit. Familja kaloi malet drejt Greqisë, duke shmangur patrullat kufitare komuniste.
“Ishte e rrezikshme?” — e pyesin.
“E rrezikshme? Mendoni se është e rrezikshme të arratisesh nga Rusia? Kjo ishte edhe më keq,” përgjigjet ai.
Megjithatë, ia dolën.
Pas 14 muajsh në Greqi, shkuan në Gjermani, ku jetuan dy vite, dhe më pas emigruan në Shtetet e Bashkuara. Agimi u vendos në Detroit dhe filloi punë në industrinë e makinave.
Ai punoi në prodhimin e modeleve Lincoln-Mercury të vitit 1957, por më pas u pushua nga puna.
Në kërkim të stabilitetit, u regjistrua në një shkollë kozmetike në Detroit, u diplomua dhe hapi sallonin e tij të flokëve.
Për 25 vite ai punoi si berber.
Deri në moshën 50-vjeçare… kur vendosi të ndiqte golf-in.
Ai e kishte nisur këtë sport në moshën 27-vjeçare, pasi një operacion në shpinë e detyroi të linte futbollin. Shpejt u bë një lojtar i apasionuar, autodidakt, që luante në fundjavë — i varur nga loja, por edhe i frustrur, sepse koha ishte para.
Megjithatë, ai arriti të fitojë disa turne amatorë në Michigan. U kualifikua katër herë në kampionatin kombëtar Mid-Amateur dhe çdo herë kaloi fazën e prerjes.
Por golfi mbeti një pasion… deri vitin e kaluar, kur fitoi kampionatin Michigan Mid-Amateur dhe Michigan Senior Open.
Shumë njerëz e inkurajuan të provonte Senior Tour.
Njëri prej tyre ishte Chuck Koches, anëtar i Red Run Country Club në Birmingham, Michigan — një lojtar me përvojë në Walker Cup dhe Masters.
Agimi vendosi ta provojë.
Ai mori pjesë në shkollën kualifikuese të PGA në Florida dhe u kualifikua për sezonin 1988 të Senior Tour duke u renditur në vendin e 9-të. Çeku i parë profesional ishte 1,000 dollarë.
Ai e vendosi çekun në kornizë, e vari në murin e sallonit të tij… dhe e mbylli derën.
Që atëherë, ai udhëton në turneun Senior, duke luajtur krah emrave të mëdhenj si Palmer, Casper, Player dhe Crampton — yjet që dikur i shihte në televizor ndërsa priste flokë.
“Po kaloj kohën më të bukur të jetës sime,” thotë ai.
“Nuk kam fjalë të përshkruaj sa mirë më kanë pritur të gjithë. Më ndihmojnë, më japin këshilla, më qetësojnë që të mos bëj gabime.”
Dhe në këmbim… ai u pret flokët atyre.
Kujtdo që ka ende flokë, ai i stilon — në dhomat e zhveshjes, në hotel, kudo.
Vetëm dje, Butch Baird hyri në dhomën e zhveshjes dhe i tha:
“A nuk mendon se më duhet një prerje?”
“Po dukesh pak i çrregullt,” iu përgjigj Agimi.
“Ky djalë është i shkëlqyer… na duhej një berber këtu,” tha Baird.
Dhe nuk e kishte fjalën për Miller apo Jerry.
E kishte për Agim Bardhën — refugjatin shqiptar që arriti në këtë nivel me shumë mund — dhe që nuk ka ndërmend të harrojë kurrë rrënjët e tij.