Nga Ilir Levonja/Nuk ka rëndësi se sa janë. Dhjetë apo pesëmbëdhjetë. Por rruga më këmbë. Si e si që tu dëgjohet zëri. Rruga e përshkuar me karroca nga ato të njerëzve të pamundur. Duke suportuar supesh njëri-tjetrin. Duke refuzuar suportin politik. Atë që (qoftë ky i djathtë apo i majtë) ndër gjithë këto vite, është edhe shkaktari i hallit të tyre.

Duke e refuzuar me dinjitet. Dhe duke vazhduar. Deri sa u shtrinë për të fjetur aty në trotuar. Aty përpara godinës që quhet shtet. Ku shtetari i tyre grindet, i ironizon. Ua quan si ecje qejfi itenerarirn Zharrëz Tiranë. E që nuk merr asnjë përgjegjësi shtetari. Pasi ka mësuar përmendësh edukatën skandaloze të politikës sonë, post diktaturë. Devizën se, nuk e ke nga unë. Por nga ai apo ajo qeveri që iku. Devizën e bjerrjes kolektive të ndarë në demokratë e socialistë. Megjithëse, sipas një mendje nga bota e fjalës, e brezit të humbur., Remarkut. Vendi që nuk pjell burra të cilët mëkatet e ballarëve apo të të parëve ia lënë në derë fatit. Eshtë i destinuar të shpërbëhet. Dhe jo rastësisht sot, 38% e kombit shqiptar jetojnë jashtë shteteve të tyre. Dhe jo rastësisht sot, shoqëria jonë e është e infektuar nga dëshiromania. O të iki, o të anëtarësohet diku në një parti politike.
Nuk ka rëndësi jo, Ja u them unë. Nuk ka rëndësi as çadrat e beduinëve. Edhe kjo moda postdiktaturë e politikës së bijëve që nuk njohin mëkatet. Megjithëse vdesin për tu bërë shtetarë. Janë qytetarë bashkëkohor. Nga bota. Nga ata që nuk ndalen së luftuari për të drejtën e tyre. Bijë nënash janë. Bilbilejtë e të drejtës qytetare.
Megjithatë më dhimbset. Më dhimbset kur shoh se sa shumë energji harxhojmë tek çadrat beduine.
Megjithatë më dhimbset se si, ajo Tiranë. Tashmë e mbimbushur me malsorë, myzeqarë, lebër. Toskë e gegë. Ajo Tiranë e madhe Shqipërie. U tregua gjysmake e nuk dolën t’i ngrohnin.
Pse? Sepse janë pak. Fare pak qytetarë dhe 99.99% partiakë të përbetuar.
Mu dhimbse Tiranë. Nuk kishe dyshekë. As batanije gazermash.
Nuk kishe asgjë. Ndofta e keni humbur sensin e ndjeshmërisë njerëzore. Edhe pse vetë, pjesa dërrmuese e juaj janë pronarë pronash të mbivendosura. Qytetarë magazinash të pushtuara. Apo trojesh të shitura nga njëqind herë.
Megjithatë, grusht bashkuar e tu rrojnë partitë.
Nga ana tjetër mu dhimbse edhe ti Vendi im…, sa pak intelektualë që ke. Sa pak artistë. Apo artiste. Sa pak burra. Madje dhe ata që kanë mbetur, janë bërë më komunista. Më fanatikë se vet falangat e tyre që i përdorën për të na përndjekur. Përçarë, sunduar, rrahur, burgosur, syrgjynosur. Madje duke na i bërë në kokë. Edhe pse paralelisht na dekoronin.
Një lloj sundimi tjetër ky. I tejzgjatjes së poshtërsisë. Me gulçet e bishës karshi presë. Kështu e doni, kështu po ua bëjmë.
Mirëpo ne harrojmë se ujku qimen ndërron, jo zakonin.
Kështu ka ndodhur me demokratin, Kështu po ndodh me socialistin.
Kështu po ndodh edhe me gjeneratën që hanë fara luledielli.
Dhe që për inat të baballarëve, të cilët e mbajtën Enverin për 45 vjet në pushtet. Do i mbajmë edhe këta, mbetjet. Apo falangat, qelbësirat… E ku mbaron leksiku i fjalorit të tyre. Në fund të fundit i mundëm 27 vjetë. Edhe pak na duhen, 13 të kapin dyzetën. Pastaj pesë të tjerë po ia bëjmë hallall.
Vendi im ke kaq pak intelektualë sa u rrofshin dekoratat. U rrofshin teserat. U rroftë treni me vagona apo plot bagazhe që kanë në mëndje. Përderisa i janë nënshtruar diktatit, dhunës, rryfshetit. Jetës me qënë më mirë një nënpunës partie se sa një pedagog përshembull. Kaq pak nga ata që ecin më këmbë. Dhe kaq shumë nga ata të cilët i shikojnë nga radha e parë e turmës. Me adhurim provinciali ëngjujt e zinj të foltorove. Ata që na përçajnë e sundojnë.
Mu dhimbse qytetari shqiptare.
Ama më mbushët plot ju bilbilej të Zharrës. E më vjen mirë që jam myzeqar.