Alfons Grishaj/
Dogma
Kulturat e ndryshme të kombeve kanë një gjë të përbashkët: lartësimin e shpirtit dhe shpresën në misterin e tij. Trajtimi i besimit dhe i shpirtit ka forma specifike tradicionale, të cilat ruhen me fanatizëm dhe disiplinë. Rregullat e ndërtuara në shekuj ruajnë kodifikimin e filozofisë që mbart zhvillimin e besimit në histori. Si pjesë e kësaj pasurie historike hyjnore, krishterimi ka shtyllën e vet shpirtërore dhe shkencore: Dogmën.
Dogma, si pjesë e filozofisë së krishterë, vezullon me ardhjen e Jezu Krishtit dhe zhvillohet në misionin e Shenjtë Apostolik. Kulla e fildishtë e filozofisë dhe skolastikës së krishterë ka si bazë të pakontestueshme Fjalën e Zotit – Biblën. Dogma është busulla e Selisë së Shenjtë, qendra e përmbajtjes dhe e zhvillimit të filozofisë dhe të skolastikës së mprehtë shkencore prej mbi dy mijë vitesh. Prandaj krishterimi ka përse të krenohet.
Kompleksiteti i Dogmës është proces i filozofisë kristiane, i njohur si pjesë e patjetërsueshme dhe panegociueshme në thelbin e misticizmit. Katolicizmi, edhe pse është shumë tolerant, nuk ka lejuar dhe nuk lejon që Dogma të debatohet, sepse ajo është Fjala e Zotit, e përjetësuar nga Jezu Krishti, Biri i Zotit. Disa filozofë (që do t’i citoj më vonë) janë munduar ta shpërfillin Shpirtin e Shenjtë dhe Dogmën, por nuk ia kanë arritur. Dogma e besimit kristian nuk është “teatër” dhe as fenomen politik; prandaj nuk duhet ngatërruar me teatrin e maskave të dogmës politike. Dogma politike, nganjëherë, duket si një e drejtë fundamentale, por në të vërtetë nuk finalizohet si e tillë. Për mendimin tim, në politikë gjërat janë relative dhe jo absolute; shpirti mbetet absolut.
Blasfemi
Zoti i fal të gjitha mëkatet, por kurrë blasfeminë ndaj Shpirtit të Shenjtë, i cili mbart edhe dashurinë e shpirtit njerëzor dhe mbyll ciklin hyjnor. Kjo përmban një mijë e një arsye kyçe të patjetërsueshme në marrëdhënien midis Hyut dhe njeriut. Sipas Biblës, nëse njeriu nuk beson në Shpirtin e Shenjtë, nuk mund të rrugëtojë drejt fronit të Zotit, sepse aty mbyllet rruga e komunikimit me Krijuesin. Mateu 12:31–32 tregon se Krishti ka thënë: “Të gjitha mëkatet, përfshirë edhe blasfeminë kundër Tij, janë të falura. I vetmi mëkat i pafalshëm, në këtë jetë apo në jetën tjetër, është blasfemia ndaj Shpirtit të Shenjtë”, sepse aty njeriu shkëput përfundimisht lidhjet me Zotin. Pra, duke injoruar lidhjen me Zotin, logjikisht thyhet rrethi i artë, aureola e ligjit të Krijuesit. Atëherë, çfarë është shpirti i njeriut në raport me Shpirtin e Shenjtë? Sikur të mos ekzistonte Shpirti i Shenjtë, nuk do të ekzistonte as shpirti i njeriut dhe gjithçka përreth do të ishte terr, pa shfaqje vizive dhe pa memorie perceptuese.
Shpirti, trupi dhe mendime filozofike mbi Hyun dhe shpirtin njerëzor
Soul (ka disa përkthime dhe kuptime, por në shqip përkon shpesh me “trup”) dhe shpirti janë dy gjëra të ndara, të cilat interpretuesit e feve të ndryshme dhe filozofët shpesh i lënë pezull. Nietzsche fliste për Übermensch (Supernjeriu), i cili kulmon si soul (trupi i njeriut, ndjenjat, mendja, zemra), por asnjëherë nuk i pëlqeu të shpjegonte se, aty njeriu ndahet totalisht nga misteri i Zotit, “Shpirti i Shenjtë”. Nietzsche nuk e njohu dhe nuk e respektoi shpirtin hyjnor; përkundrazi, e luftonte atë me blasfemi të egër, duke ngritur lart fuqinë tokësore të njeriut si rastësi magjike ekzistuese, dhe jo si përjetësi transcendence.
Ndërsa Hegel, tek The Phenomenology of Spirit, në kapitullin VI, shpalos shpirtin (Geist) në tre dimenzione: “Shpirti Subjektiv”, “Shpirti Objektiv” dhe “Shpirti Absolut”. Siç shkruhet, “Shpirti Absolut” përkon me realitetin, universin e vetëdijes, një proces dinamik ku shpirti (koshienca universale) vjen natyrshëm në njohjen e vetvetes përmes religjionit, historisë, artit, natyrës etj.
Në religjion, “Shpirti Absolut” nënkupton besim hyjnor dhe lidhje të drejtpërdrejtë midis njeriut dhe Zotit. Marrja në konsideratë e veprës së Hegelit mbetet një çimentues i arsyes dhe vlerës spirituale sublime. Dekarti, në provat e tij ontologjike, e mendon Zotin si qenie perfekte: “Zoti ekziston, sepse nuk mund ta konceptoja perfeksionin po të mos ekzistonte.” Ai e forcon më tej këtë ide duke thënë: “Unë gjej në mendimet e mia idenë e një qenie të përkryer, domethënë të Zotit.” Trupi i njeriut, ashtu si universi, është një makinë, ndërsa zot i kësaj makine mbetet shpirti i qënies njerëzore.
Dikush mund të pyesë: atëherë, çfarë është shpirti në të vërtetë? Unë mendoj se shpirti është misteri i Zotit, platforma e dashurisë dhe krijimit. Ai është lajtmotiv që jep frymë jetës dhe kuptim perceptimeve njerëzore. Por, nëse njeriu ngjitet pas toneve pesimiste të Schopenhauerit, i cili shprehet: “Njeriu është lodër e pulsimeve të tij dhe jeta nuk ka kuptim,” bëhet pjesë e armatës së dështimeve. Schopenhauer u bë profesor në Universitetin e Berlinit, në të njëjtin universitet ku jepte mësim Hegel. Ai e urrente Hegelin dhe me qëllim kërkoi të sfidonte autoritetin e tij, duke organizuar ligjërata në të njëjtën orë si Hegel, duke shpresuar se studentët do të shkonin tek ai. Por kjo strategji dështoi; auditorët e Schopenhauerit mbetën bosh, ndërsa ato të Hegelit plot. Ai kuptoi se nuk ishte koha e tij dhe u largua nga mësimdhënia. Shumë pak njerëz do të dëshironin të dëgjonin për “kafshën-njeri”, me shprehje të tilla si: “Post coitum omne animal triste est!”
Skolastika sqaron se soul (trupi në kompleks) është qenia jonë: mendja, trupi, zemra, dëshirat dhe kompleksi i personalitetit njerëzor. Ndërsa shpirt(i) (pneuma) mbarësohet transendentalisht me Hyun, duke krijuar lidhjen frymore mistike që quhet jetë. Nëse soul ka qasje tokësore dhe pas vdekjes kthehet në pluhur, shpirt(i) kthehet tek Zoti, ku gjykohet dhe vazhdon ciklin jetësor sipas vullnetit të Tij.
Bibla shpjegon shkallë-shkallë alfën dhe omegën e misterit të jetës, por disa njerëz e kanë të vështirë ta kuptojnë Tekstin Hyjnor. Për të lexuar dhe kuptuar Biblën, padyshim duhet të troket tek portat e saj dhe të hapet zemra ndaj lartësisë dhe thellësisë së Shkrimit të Shenjtë.
Në shekuj, Bibla mbetet libri më i lexuar në planet. Teksti shenjtë ka pasur dhe ka ende kundërshtarë inteligjentë, që u përpoqën ta nëpërkëmbnin Fjalën e Zotit. Këtë inteligjencë pafrikë mund ta quaj “inteligjencë gjigande” e zhvillimit dhe përçudnimit filozofik, e reflektuar te autorë si Marx, Engels, Nietzsche, Hume, Feuerbach, Russell, Sartre, Camus, Dewey, Melos, Schopenhauer etj. Veprat e tyre mbeten si referencë filozofike, por jo si boshti i ndryshimit dhe zhvillimit historik të perëndimit dhe njerëzimit.
Zigmund Freud ishte një ateist i madh, i cili mendonte se Zoti është një iluzion psikologjik. Ai kërkonte që shkenca të zëvendësonte fenë. Vetë Freud tregon tek Psikanaliza e Artit dhe e Letërsisë se, kur e pyetën “Cilat janë dhjetë librat më të mirë?”, ai u përgjigj: “Duke qenë i mësuar t’u kushtoj vëmendje shenjave të vogla, duhet t’u besoj formulimit me të cilin ju keni shprehur kërkesën tuaj enigmatike. Ju nuk thatë: ‘Dhjetë veprat më të bukura (të letërsisë botërore)’. Në këtë rast do të isha i detyruar t’ju përgjigjesha, midis të tjerave: Homeri, Tragjedia e Sofokliut, Fausti i Gëtes, Hamleti dhe Makbethi i Shekspirit etj. Gjithashtu, ju nuk më thatë ‘Dhjetë librat më domethënës’, midis të cilëve do të përfshiheshin dhjetë vepra shkencore, si ato të Kopernikut, të mjekut të vjetër Johan Vejer mbi besimin tek shtrigat, Prejardhja e njeriut e Darvinit etj.”
Ai vazhdon më tej duke thënë se do t’u këshillonte dhjetë libra “të mirë” të këtij lloji që i erdhën në mendje pa u menduar shumë, duke filluar me Letra dhe vepra të Maltatuli dhe duke përfunduar me tregimet e Mark Twain-it.
Megjithatë, Freud anashkalon Summa Theologica, kryeveprën me pesë vëllime të Shën Tomas Akvinit, një vepër komplekse universale që frymëzoi shkrimtarë dhe mendimtarë të mëdhenj për të krijuar kryeveprat e tyre – disa prej të cilave Freud i përmend më lart. Ai as nuk e përmend Biblën, që edhe në kohën e tij ishte libri më i lexuar në botë, një libër që solli ndryshime në kuptimin e jetës dhe rregullave civilizuese, një transformim shpirtëror për njerëzimin. Sot, Bibla arrin një tirazh prej 5-6 miliardë kopjesh, e shoqëruar nga Kurani me rreth 3 miliardë kopje. Freud, edhe pse kthehet tek Moses and Monotheism, veprë e tij e fundit gjatë vuajtjes nga një sëmundje e pashërueshme, asnjëherë nuk bëri apologji dhe në thirrjen e tij të fundit “mistike” për ndryshim nuk u shkëput nga ateizmi deri në ditët e fundit të jetës.
Mendoj se ateizmi mbetet vrasësi më i egër i kuptimit universal të njeriut, duke e kthyer qënien e tij në një materie inertë që vegjeton falë gravitetit. Logjikisht, njeriu e do jetën, duke perceptuar me zgjuarsi momentin dhe ndjesinë e misterit të saj, kur shprehet: “Jeta është një provë e bukur për në jetën e panjohur, kurse vdekja është udhëtim në pavdekësi.”
Ndërsa rebelizmi filozofik megaloman propagandon qasje nihiliste me shprehje si: “Besimi është një gënjeshtër që ngurtëson energjitë e pashtershme të njeriut deri në poshtërim.” Tek njeriu ateist nuk ka logjikë hyjnore, por vetëm mohuese, që mjegullon arsyen dhe madhështinë e vazhdimësisë (shpirtin), duke fshirë dëshirën për të provuar ekzistencën. Gabime të ngjashme bëri edhe Ajnshtajn, i cili në kohën e lavdisë së tij u shpreh: “The word of God is for me nothing but the expression and product of human weaknesses.” Më vonë, ai e thjeshtëzon kontradiktën amorfe duke thënë: “I believe in Spinoza’s God, who reveals himself in the orderly harmony of what exists, not in God who concerns himself with the fates and actions of human beings.”
Këtu shohim se thellësia matematikore e Ajnshtajnit nuk përkon me logjikën e lidhjes shpirtërore midis njeriut dhe Zotit. Ai pranon Demiurgun dhe matematikën e Tij të krijimit, por nuk pranon lidhjen spirituale të Zotit me njeriun. Pra, Zoti ka krijuar universin me përpikmëri matematikore, por shëmbëlltyra e Tij nuk dihet dhe nuk përfshihet në axhendën e Tij njerëzore? Në këtë kontekst, Ajnshtajn mohon vetveten dhe bie ndesh me vetë citimet që bën. Cila logjikë mund ta pranojë këtë shkarje?
Figura të tilla profane luftuan me irreverencë lidhjen hyjnore, duke e justifikuar me “mendime progresive shkencore” që në realitet nuk ishin asgjë tjetër veç ligjit të mohimit – mohimit të mohimit. Ata mbushën shportën antagoniste me petkat e ateizmit, ekzistencializmit, socializmit, absurdizmit, nihilizmit etj., duke mohuar perenializmin dhe pneuma-n, që mbetet boshti i universit të Krijuesit. Shpirtërisht, më duhet të risjell në vëmendje një herë tjetër: Mateo 12:31-32…Ardhja e Krishtit ndryshoi botën përgjithmonë, por nuk mundi – dhe nuk do të mund të ndryshojë – megalomaninë dhe ligësinë e instinkteve njerëzore deri në Ditën e Gjyqit.
Interpretimi i shpirtit sipas disa mendimtarëve…dhe një ngjarje e Churchill
Sipas disa mendimtarëve, ekzistojnë disa lloje shpirtërash: “Shpirti Nutriv”, “Shpirti Sensitiv” dhe “Shpirti Racional”. Këto tre shpirtërat kanë ngjashmëri me “Shpirtin Ndërplanetar”, “Shpirtin Hyjnor” dhe “Shpirtin Tokësor”. Për mendimin tim, të gjithë duhen dëgjuar dhe lexuar, por duhet të përqendrohemi te një shpirt që mbetet qendra mistike qiellore, i cili shpërndan Frymën e Tij tek njerëzit, kafshët dhe natyra. Për ilustrim, mund të marrim shembullin e antropomorfizmit të kafshëve, posaçërisht devesë. Deveja ka një qepallë të tretë që funksionon si një mjet mbrojtës kundër erërave të shkretëtirës. Kjo krijesë mistike ka një “GPS” të përsosur natyral për të gjetur rrugët dhe një dhuratë hyjnore për të zbuluar ujin, pa pasur nevojë për ndihmën e inxhinierisë. Ana shpirtërore e devesë është përtej konceptit njerëzor: bindja, dëshpërimi dhe lotët janë pjesë e kësaj krijese (soul = trup). Atëherë, cili njeri guxon të mendojë se kjo kafshë është e pashpirt?
“Shpirti Tokësor” (Gnomes) lidhet me gjithçka materiale: pemët, malet, natyrën, duke kujdesur për energjinë tokësore dhe shpirtin që mbetet në tokë. Në këtë kuadër, edhe shpirti i ndërthurur i njeriut funksionon si një rregullator master. Natyrës i duhet kujdes që të ripërtërihet dhe të sigurojë nevojat bazë të njeriut, si oksigjeni. Profetja Vanga tërhiqte vëmendjen e njerëzimit duke treguar se fliste me lulet, duke këmbëngulur se ato kishin shpirt dhe se njeriu duhej t’i kujdesej për to si për fëmijët. Shumica e njerëzimit e do natyrën për shkak të lidhjes organiko-shpirtërore që gëzojnë me të. Toka, me bujarinë e saj në kontekstin universal, bashkëpunon me shpirtërat e komanduar mbi dhe. Natyra reagton pozitivisht dhe kujdeset për format e shfaqjes së saj: në formën e mjegullës, në formën e (soul) (eksperincë e forte personale që në moshën gjashtë vjeçare, cila më ka shoqëruar gjithë jetën), dhe dhe herë si zë apo lajm. Këto fenomene lidhen me gjendrën pineale, dhuratë hyjnore tek disa njerëz të aftë të shohin gjëra që të tjerët nuk i perceptojnë, duke profetizuar si Nostradamus, Edgar Cayce, Vanga, William M. Branham dhe, në kohët antike, Kasandra, e cila paralajmëroi Trojanët, por nuk u dëgjua. Siguria e krenarisë tepërt nuk është mburojë, por verbëri.
Raste paranormale ka me qindra, por për ilustrim mund të përmendim Abraham Lincoln, i cili i është shfaqur shumë figurave, përfshirë Kryeministrin Winston Churchill. Një herë, Churchill po dilte nga banja, lakuriq dhe me cigare në gojë, kur papritmas u ndesh me fantazmën e Abraham Lincoln. Churchill, befasuar dhe i rrënqethur, nuk e humbi qetësinë. Me humorin ironik që e karakterizonte, i drejtohet Lincolnit, ulur pranë votrës së zjarrit: “Good evening, Mr. President. You seem to have me at a disadvantage”. Ngjarjen Churchill ua tregoi sekretareve të tij, Kathleen Hill dhe Elizabeth Layton, por dhe të tjerëve. tjerëve…Churchill, pas asajngjarje, sa herë shkoi në White House, nuk preferoi më të flinte në atë dhomë ku ish shfaqur, Lincoln. A ishte Lincoln një “Shpirt Tokësor” që nuk kishte dëshirë të shkonte tek Hyu, apo Ai(Zoti), e kish kthyer hijen e tij që t’i tregonte popullit dhe aleatëve, që fuqia Zotit është e pranishme për të ndihmuar Amerikën?!
A shkon shpirti i kafshës tek Hyu?
Askush nuk e di me siguri nëse shpirti i kafshës ka të njëjtin privilegj si njeriu për t’u kthyer tek Krijuesi. Bibla thotë: “Kush e din se shpirti i njeriut shkon në qiell dhe i kafshës mbetet në tokë?” (Eklesiastes 3:21) Ndërsa Job 12:10 dhe Psalm 145:15 tregon se të gjitha qëniet që marrin frymë nuk janë të ndara nga kompleksiteti e kujdesit Zotit. Ndërsa në Kuran, shenjat e Zotit tregojnë: “Kafshët shërbejnë si shenja hyjnore të ekzistencës së Zotit, fuqisë dhe mençurisë Tij, duke dhënë mësime rreth besimit, përulësisë dhe krijimit.” Ideja e shpirtit të të gjitha qënieve është trajtuar gjatë shekujve. Hegel, në Fenomenologjinë e Shpirtit, Preface 13, shkruan: “But just as my saying, ‘all animals,’ can hardly count as an expression of zoology, it is likewise obvious that the words absolute, divine, eternal, and so on do not express what is contained in them; and it is only such words which in fact express intuition as the immediate.” Pra, ne nuk duhet t’i marrim gjërat thjeshtë. Për shembull, kur flasim për pyllin, duhet të përfshijmë pemët, barin, lulet etj. Francis i Asisit trajtonte kafshët dhe shpendët si njerëzit. Koncepti i animizmit është përmendur në Tora dhe Kabbalah (interpretimi mistik i hebrenjve). Në librin Esenca Shpirtërore shkruhet: “Gjithçka, prej shkëmbinjve, kafshëve dhe njerëzve, ka shpirt dhe soul.”
Pse Zoti është i prekshëm dhe “Shpirti” real
Sipas Biblës, profetët që rrugëtuan në përjetësi me Zotin janë tre: Enoch, Elijah dhe Jezu Krishti. Sipas Shkrimit Shenjt, Enoch dhe Elijah nuk provuan vdekjen e soul (trupit). Ndoshta Hyu kishte plane të tjera për Profetët. Në Bibël, i vetmi që provoi vdekjen e trupit dhe ringjalljen ishte Jezu Krishti, Biri i Tij… Glory of God!
Padashur, disa gabojnë kur përdorin fjalën reincarnation për ngritjen e Jezu Krishtit nga varri. Rikarnimi dhe resurrection (ringjallja) janë dy terma që duken të njëjtë, por nuk janë të tillë. Kur njeriu vdes, soul (trupi me qenësinë e tij) bëhet pluhur. Ndërsa shpirti (pneuma), si “chip hyjnor”, ruan çdo detaj të memories dhe, falë magjisë teleporte, kthehet në residencën e Zotit. Zotit. Ndërsa, në rinkarnim, shpirti përdor trupin dhe fytyrën e dikuj tjetër, jo si në rastin e Jezusit…,i vetmi privilegj absolut hyjnor ringjallur me trup e shpirt. Pa bërë të diturin, po jap një mendim origjinal: Orëndreqësi(Lajbnic për Zotin)”, përdor pendulus (lavjerrësin) në hapësirën pakufi të tik-takut surprizë. Hyu nëpëmjet rinkarnimit, tregon se nuk neglizhon asgjë! Raste si Shanti Dejvi e me rrallë deri tek James Leininger, ku dëshmia tij çuditi Amerikën, nuk mund të shpjegohen ndryshe…
Shenjtërit për shpirtin, nga S.Faustina, St.Padre Pio dhe St.Nënë Tereza
Saint Faustina thotë për shpirtrat: “Depict it is a of fire and suffering, where souls pray fervently but cannot help themselves.” Padre Pio nuk lë hapësirë për interpretim, por është shumë i qartë në zbërthimin e formulave krishtere mbi rëndësinë e shpirtit: “The Holy Spirit brings peace, tranquility, and humble sorrow, contrasting with the devil’s spirit, which incites agitation, anger, and pride, emphasizing that true spiritual distress isn’t from God.”
Sikurse shenjtërit e tjerë, Shën Tereza e Kalkutës mbush qënien e saj me thirrje shpirtërore që i drejtohet Hyut: “Mbushe shpirtin tim me frymën tënde të jetës… Shkëlqe përmes meje dhe ji në mua në mënyrë të tillë që çdo shpirt me të cilin të vihem në kontakt të mund të ndjejë praninë Tënde në shpirtin tim. Le të shikojnë lart dhe mos të shohin më mua, por vetëm Jezu Krishtin.”
Një histori e shkurtë shumë domethënëse e Nënë Tereza, përpara së të bëhej shenjtore.
Para se të bëhej shenjtore, një ushtarak i lartë amerikan u diagnostikua me tumor në krye. Mjekët i dhanë disa muaj jetë. Ai, si njeri shpirtëror, nuk pyeti Zotin pse ia kishte sjellë këtë lëngatë, por vendosi që muajt e fundit të jetës t’i kalonte duke shërbyer pranë Nënës Terezës në Kalkutë.
Ajo, kur e pa, u bë kurioze: çfarë e kishte sjellë një ushtarak të lartë në qendrën bamirëse të saj? Ajo iu afrua dhe e pyeti me dashuri. Ai i tregoi se kishte një tumor në krye dhe kishte menduar që ditët e fundit të jetës së tij (sipas parashikimit mjekësor) t’i kalonte duke shërbyer në kauzën bamirëse pranë Nënë Terezës. Ai e konsideronte këtë një obligim, nder dhe privilegj, nëse Nënë Tereza do ta pranonte. Ajo e vështroi me një radiancë qiellore (siç tregon më vonë ai), duke i thënë: “Jo, biri im, nuk është koha jote për të vdekur! Ti do të jetosh dhe do të lumturosh, duke gëzuar familjen dhe fëmijët e tu të bukur.” Rrëzëllimi i Nënës Terezë e ngrohu dhe i dha jetë.
Kaluan disa vite dhe erdhi dita e shenjtërimit të Nënë Terezës në Vatikan. Në Sheshin Shën Pjetri, “rastësisht”, ushtaraku i lartë që kishte kaluar ca kohë pranë Nënë Terezës takoi një adhurues të saj, Elmi Berishën (miku im i ngushtë), i cili më parë kishte financuar një shtatore të Nënë Terezës, të inaguruar nga Presidenti Rugova, Imzot Mark Sopi dhe komandantët e ushtrisë amerikane dhe italiane në Dardani. Në Vatikan, Elmi shoqërohej nga patrioti Sabit Bytyçi, dhe së bashku patën shansin të dëgjonin dëshminë e amerikanit, që dukej sikur kishte rënë nga qielli me porosi të Nënës Terezë, për t’u treguar besimtarëve se ajo ishte pranë tyre me veprat e saj.
Tek dëgjonte historinë e amerikanit, Elmi u përmallua dhe nuk mundi t’i mbante lotët. Ndërsa Sabiti, i mallëngjyer dhe i habitur, nuk po u besonte dot veshëve. Pas tregimit, ushtaraku amerikan prezantoi bashkëshorten e tij. Gjithashtu, tregoi se Zoti i kishte falur fëmijë të shëndetshëm, siç kishte parashikuar Nënë Tereza. Kur Elmi e pyeti: “Po tumori u zhduk?” ai iu përgjigj: “Aty është prej vitesh, por nuk më shqetëson aspak.”
Sabiti dhe Elmi u ndanë me oficerin me një përshtypje misterioze, që lindte dritë-hijet e konceptit dhe ndjesisë. Rrëfimi i tij shënon një fakt kokëfortë, një mrekulli që tregon forcën e Shpirtit Shenjtë. Tumori kishte vdekur brenda kafkës. Në këtë moment, koshienca punon mbi-orë: si kishte mundësi që midis mijëra njerëzve shfaqej ky njeri për të treguar një ngjarje kaq lapidare? Si kishte mundësi që pas takimit të mos bëhej asnjë foto, madje emri i oficerit dhe i gruas së tij mbeti enigmë?
Kjo ngjarje na pasuron me mendim të prerë: Nënë Tereza, posedonte një forcë shëruese Apostolike, që Krishti ua kish dhënë vetëm Apostujve. A mos vallë Nënë Tereza, ishte Shenjtore para kanonizimit?…Fakt që duhet të mirret në konsideratë për tu arkivuar si dokument (sa rrojnë dëshmitarët), për të treguar një shkallë superiore brenda vërtetësisë legjitime për Shenjëtoren.
Dilema e Ajnshtajnit
Ajnshtajni, kur shikonte përsosmërinë e universit, mendonte se ishte e pamundur që të mos kishte “Krijues”, por jo Zot njerëzor. Për mua, “Krijuesi” i Ajnshtajnit është Zoti im, i juaji, “Qui omnia curate!” Besimtari nuk ka asnjë arsye të dëgjojë mosmirënjohjen që tërhiqet zvarrë nën frikën e dyshimit, kur brenda tij mbretëron vetë Shpirti Shenjtë me njëmijë ngjyra. Padyshim, SHPIRTI është çelsi i universit. Ai nuk shitet, nuk blihet, nuk burgoset, nuk varroset; por në kohën e provës së madhe… nuk rikthehet më!
Retrospektivë në fillimet e besimit monoteist – njësi barazuese
Porosia që la Inok (Enoch) për djalin Methuselah (i njohur si patriarku biblik), dhe pasuesit që do të vinin pas tij, The Book of Enoch, Chapter 108-3: “And wait ye indeed till sin has passed away, for their names shall be blotted out of the book of life and of holy books, and their seed shall be destroyed forever, and their spirits shall be slain, and they shall cry and make lamentation in a place that is a chaotic wilderness, and in the fire shall they burn; for there is no earth there.”
Ky mesazh prek aktualitetin dhe mbetet një këmbanë e fortë për sot e mot!
Shën Toma d’Aquini thotë: “Tek njeriu që ka fe, nuk ka nevojë për shpjegim. Tek njeriu i pafe, çdo shpjegim është i pamundur.”