Shtetet e Bashkuara kanë dëbuar rreth 2 milionë emigrantë të paligjshëm në pesë vjet, që kur Presidenti Barak Obama mori detyrën. Siç njofton korrespondenti i Zërit të Amerikës Kent Klein, disa amerikanë thonë se administrata është shumë agresive në zbatimin e ligjit të imigracionin, ndërsa të tjerë thonë se ajo nuk është agresive sa duhet.
Sipas Greg Chen me Shoqatën Amerikane të Imigracionit, administrata Obama po largon një numër rekord imigrantësh të paligjshëm nga vendi.
“Numrat janë shtuar vazhdimisht gjatë administratave të presidentëve Bush dhe Obama në dekadën e fundit dhe tani janë në nivelin më të lartë. Është e rëndësishme të pranohet se administrata ka qënë e fuqishme në praktikat e zbatimit të ligjit.”
Por numri i përgjithshëm i deportimeve ka rënë, thotë Jon Feere, në Qendrën për Studimet e Imigracionit.
“Nuk po shohim një angazhim serioz në zbatimin e ligjit të imigracionit. Numri i dëbimeve nuk çshtë shtuare, por në fakt është pakësuar. Deri tani, Shtëpia e Bardhë nuk duket shumë serioze në zbatimin e ligjeve të imigracionit.”
Si ka mundësi që ka ndryshim në shifra? Kjo vjen për shkak të ndryshimeve mes asaj që qeveria i quan “të kthyer” dhe atyre që i quan “të dëbuar”. Numri i të kthyerve – atyre që kapen në kufi dhe kthehen mbrapsht, ka rënë ndjeshëm gjatë dekadës së fundit. Ndërkohë numri i të dëbuarve, atyre që arrijnë të hyjnë dhe që dëbohen pa të drejtë rikthimi, është rritur në nivelin më të lartë.
Jon Feere është i shqetësuar se numri total i të kthyerve dhe i të dëbuarve ka rënë.
“Numri i të dëbuarve është rritur disi. Por në se sheh numrin e përgjithshëm, të atyre që dëbohen dhe të atyre që kthehen në kufi, sheh se numrat janë zvogëluar.”
Por Greg Chen thotë se qeveria ende është treguar e ashpër me imigrantët e paligjshëm.
“Duhet të pranojmë se presidenti Obama ka shtuar praninë në kufi dhe kjo ka sjell rezultatin aktual. Pasojat e arrestimeve dhe dëbimeve nga vendi janë më të rënda, dhe kjo ka shtuar numrin e të larguarve nga vendi”.
Megjithatë, avokati veteran i imigracionit Jim Tom Haynes, thotë se nëpër gjykata, të cilat janë të mbingarkuara me raste deportimesh, po shkojnë më pak raste të reja.
“Rastet që shkojnë në gjykata duan vite që të zgjidhen. Pra mendoj se ka më pak deportime tani, thjesht për faktin se gjykatat nuk mund të përballojnë më shumë raste”.
Debati nëse duhen më pak, apo më shumë masa të forta, ka të ngjarë të ndikojë në debatin për reformën e sistemit të imigracionit në Shtetet e Bashkuara. Kjo gjithashtu mund të ndikojë në rezultatin e zgjedhjeve për në kongres në muajin nëntor.(VOA)
NDRYSHONI LIGJIN PËR PASAPORTAT E FËMIJËVE
“MËZI” I MESELESË DHE BARRA MBI KURRIZIN E FËMIJËVE MËRGIMTARË /
Fejton nga Abdurrahim Ashiku/ Athine/
Komisioni i Ligjeve i Kuvendit të Shqipërisë bëri një ndryshim ligjor. Përpara se të përcjell paksa më gjatë ndryshimin dhe lajmin që tash ka marrë dhenë po ju përcjell një mesele dibrane, nga ato që tregohen odave mbushur plot me kuvendarë popullorë, me raste mortesh apo dasmash, mesele që nganjëherë rrahin më shumë se shkopi i policit…
***
Meseleja
UDHËTARI: EJ ZOT! MA BJER NJI KALË T’I HIPI…
Një njeri ecte një udhe malore gjithë dushke e kthesa, një vape që lugun e kurrizit ia kishte ba përrue.
Lodhet shumë i shkreti, gjen një hije e ulet të pushojë.
– Ej Zot, lutet përkulur kokën në tokë, – ma bjer nji kalë t’i hipi !
Ndërsa ëndërronte, merr kthesën një oficer osman mbi kalë, armatosur nga këmbët në kokë, me shpatë e kobure, me një karvan kuajsh mbrapa.
Befas karvanin e ndali një hingëllimë e oficeri zbriti nga kali. Hingëllima ishte gëzimi i një pele që lajmëroi se u nënë. Një mëz i shëndetshëm lëvrinte te këmbët e saj…
Oficeri thërret udhëtarin dhe ia ngarkon mëzin mbi shpinë.
Udhëtari i mërzitur, me shpirt në dhëmbë e lumë djerse kurrizit, i foli të lartmadhnueshmit:
– Or Zot! A nuk dita unë të të lutem, apo nuk e more vesh me më dhanë atë që të kërkova?
FËMIJËT NË MËRGIM: EJ SHTET! NA I NDREQ TOPONIMET…
Shteti nxjerr tellallin…
Hej milet, mbi tokë e mbi det…
Të gjithë fëmijët që janë pajisur me pasaporta 10-vjeçare në periudhën prill 2009-korrik 2010 duhet të ri-aplikojnë për pasaportë të re. Kjo për shkak të një gabimi të bërë nga Ministria e Brendshme në atë periudhë. Fëmijët deri në 6 vjeç duhet të kenë pasaportë 5-vjeçare dhe jo 10 vjeçare.
Ky ndryshim ligjor u miratua në Komisionin e Ligjeve.
Të gjithë prindërit që kanë marrë pasaporta 10 vjeçare për fëmijët e tyre duhet të aplikojë sërish për pasaportë të re me afat 5 vjeçar, për këtë kanë afat 1 vit…
* * *
Tellalli shtetëror më poshtë sqaron se nuk janë pak por 156 mijë fëmijë që duhet të ri-aplikojnë për të marrë pasaportë të re me afat 5-vjeçar.
Deri sot nuk ishte bërë i ditur numëri i fëmijëve të cilët kanë pasaportë ndërkombëtare, pasaportë e cila për fëmijët në Greqi (por edhe ata në të pesë kontinentet) është shkruajtur me gabime të tmerrshme drejtshkrimore dhe me një toponomastikë tërësisht në kundërshtim me rregullat e vendosura nga OKB.
Sipas Komisionit të Ligjeve ky numër është 156 mijë. Nuk ka dyshim se të gjithë janë fëmijë mërgimtarësh. Dhe të gjithë pasaportat i kanë me gabime drejtshkrimore dhe me gabime në të shkruarit e vendlindjeve (toponimeve). Dhe të gjithë, të 156 mijët, brenda një viti duhet të marrin pasaportë të re. Dhe shumica (për të mos thënë të gjithë) pasaportat do të jenë të detyruar t’i bëjnë pranë ambasadave ose konsullatave shqiptare duke paguar dyfishin e shumës që paguhet në Shqipëri. Llogaritur me 100 euro (minimalja teorike) çdo pasaportë, në arkën e shtetit do të futen 15.600.000 euro.
Është kjo një shumë që nuk mund t’i shpëtojë asnjë familje emigrante pa e paguar.
Jam i sigurt se lëçitësi zyrtar i këtyre radhëve do të thotë se këto 156 mijë fëmijë do t’i paguanin këto para sikur të ishte zbatuar ligji i dhënies së pasaportave jo për 10 por për 5 vjet (!)
Jam dakord me lëçitësin, por unë që ka më se një vit që në pozicionin e gazetarit nuk kam lënë derë e adresë pushtetarësh pa trokitur e shkruar, duke kërkuar që Komisioni i Ligjeve të dalë publikisht dhe të pranojë se “Ministria e Brendëshme në atë periudhë bëri një gabim me pasoja të rënda duke i plotësuar pasaportat e fëmijëve në mërgim në kundërshtim me kërkesat elementare në shqip dhe në anglisht dhe me gabime të pafalshme në të shkruarit e vendlindjeve (toponimeve) dhe për këtë “brenda një muaji tërheq të gjitha pasaportat e fëmijëve për t’i plotësuar me shpenzimet e fajtorëve”.
Zërat e fëmijëve që qajnë e lotojnë në pikat e kalimit kufitar midis Shqipërisë dhe Greqisë sepse shteti shqiptar vetëm pse në pasaportën e tyre në vend që të shkruhet vendlindja Athens apo Greece (siç e kërkon dokumenti në shqip dhe anglisht) është shkruar Athinë apo Greqi Komisioni i Ligjeve nuk i ka dëgjuar dhe nuk donë t’i dëgjojë.
“Të Martën e Madhe” (sipas orthodhoksisë helene) të javës së pashkëve, shqiptarët janë ftuar të protestojnë para Parlamentit grek për toponimet shkruar gabim mbi pasaportat e fëmijëve të tyre.
Mirë bëjnë. Por unë do të thosha, duke marrë parasysh “Lejen 22 ditore -13 prill-5 maj 2014”, një lejë turpi dhe mëshire kristiane, e mira ishte të shkonin të protestonin para Kuvendit të Shqipërisë, për t’a detyruar Komisionin e Ligjeve dhe Kuvendin, të hartojnë dhe miratojnë ligjin për heqjen nga kurrizi i njomë i fëmijëve të mërgimtarëve të “toponimeve”, kësaj barre të jashtzakonshme para së cilës “mëzi” i meselesë është thjesht një pupël zogu.
Abdurahim Ashiku
Athinë, 14 prill 2014
EMIGRACION:Të jetosh me frikë: Jeta e njerëzve pa dokumenta në Gjermani
Vlerësohet se rreth 400.000 njerëz pa dokumenta jetojnë në Gjermani. Ata jetojnë përditë me frikë, pa të drejta dhe pa një kujdes të rregullt mjekësor./
Kur Maria (emër i vënë nga redaktori) udhëtonte me metro blinte gjithmonë biletë. Ajo nuk do të kalonte në semafor të kuq edhe nëse në rrugë nuk duken makina. Në punë ajo ishte shumë e ndërgjegjshme: 12 orë në ditë ajo pastronte në gjunjë kuzhina, banja dhe dhoma ndenjieje të panumërta. Maria nuk ishte asnjëherë e sëmurë dhe gjithmonë korrekte, edhe pse ajo mezi mbijetonte me rrogën e saj.Për 15 vjet shkoi gjithëçka mirë, deri në një ditë vere të vitit 2009. Ekuadoriania nxitonte. Prandaj ajo hoqi dorë nga rruga e saj e zakonshme, që kushtonte më shumë, por ishte më e sigurtë. Në këtë ditë ajo kaloi përmes stacionit të trenave. Ajo u ndalua për një kontroll të personave të dyshuar. Policët i kërkuan asaj dokumentat, po ajo nuk mund tua jepete, sepse nuk kishte patur asnjëherë. Për 15 vite kishte shkuar gjithëçka mirë në atdheun e saj të ri Gjermani.
Deportim nga Gjermania pas 15 vitesh
Për shkak se ishte pak para pushimeve verore, u lejua që vajza e saj të mbaronte klasën e gjashtë. Nëse nuk do të ishte kështu ajo do të arrestohej menjëherë. Vajza e saj lindi në Gjermani. Me babain, i cili gjithashtu ishte pa leje qendrimi në Gjermani, Maria është ndarë prej kohësh. Ekuadorin, vendlindjen e së ëmës, vajza e kishte parë vetëm në hartë. Vajza fliste një spanishte jo të qartë. Përpara deportimit Maria i tha lamtumirë Sigrid Becker-Wirth. “Ishte shumë keq”, thotë 61-vjeçarja ndërkohë që tregon historinë. Ajo kishte ndihmuar shpesh Marian dhe vajzën e saj kur ishin të sëmura.
Sigrid Becker-Wirth është truri dhe zemra shoqatës MediNetzBonn. Sëbashku me Ulrich Kortmann dhe 10 kolegë të tjerë, ajo ndihmon refugjatët të cilët nuk kanë status legal në Gjermani të bëjnë vizita tek mjeku. Vizitat nuk bëhen në mëynrë burokratike dhe mbi të gjitha falas.Ndërkohë rrjeti i shoqatës përbëhet nga 80 mjekë të specialiteteve të ndryshme në Bonn dhe zonat përreth. Shoqata është e pavarur dhe financohet nga donacionet. Për shifra konkrete Becker-Wirth nuk do të flas. Ajo thotë vetëm diçka: në vitin 2013 “MediNetzBonn” pagoi 43.000 Euro për trajtime mjekësore dhe sërish buxheti i saj nuk ishte me shifra të kuqe.
Mosbesimi është i madh – Besimi mund të jetë fatal
Çdo të hënë refugjatët pa dokumenta nga ora 17.30 deri në 19, në një shtëpi që nuk bie në sy në pjesën veriore të Bonit, vijnë këtu për tu këshilluar. Në qytet dhe rrethinat e tij mendohet të jetojnë rreth 4000 të tillë.
Tre burra nga Filipinet flasin me zë të ulët me njëri-tjetrin. Afër tyre një burrë nga Peruja i lexon djalit të tij një përrallë në Gjermanisht. Në pritje është edhe një çift nga Kosova me një zarf të madh më imazhet një grafie. Pak para orës 8 vjen edhe një sirian. Asnjeri këtu nuk do të flasë për historinë e tij në publik. Një detaj mund të jetë shumë, kjo është frika e tyre. Vetëm Sigrid Becker-Wirth ka fituar besimin e njerëzve.Çdo orë, vijnë mes katër dhe 15 refugjatë. Përvec sëmundjeve të zakonshme si gripi apo probleme me fshikzën e urinës, vijnë edhe njerëz me sëmundje të rënda si tumoret. Për shkak se kanë frikë se mos humbasin vendin e punës në rast sëmundjesh dhe se nuk dinë se ku të drejtohen, shumë vijnë kur është tepër vonë.
Nga jeta e fshehur refugjatët vuajnë nga sëmundje të rënda
“Një grua erdhi me kancer gjiri, kur sëmundja kishte avancuar “, tregon Becker-Wirth. Një tjetër erdhi me turbekuloz, çka është ngjitëse. Për ata që ajo trajton, duhet të interesohet edhe shteti thotë Becker-Wirth.Edhe ai është i gatshëm të ndihmojë, por sipas rregullave të tij. Në bazë të ashtuquajurit ligj për azil kërkuesit, njerëzit pa dokumenta në Gjermani përfitojnë vetëm disa shërbime. Vetëm në rastë sëmundjesh të rënda ligjërohet qendrimi në Gjermani, por me tu shëruar refugjatët duhet të largohen nga vendi.
Për shkak se “MediNetzBonn” nuk mund të paguajë trajtimin shumë të shtrenjtë me kimioterapi, Sigrid Becker-Wirth përfiton ndonjëherë nga ky tolerim, por nuk e bën me kënaqësi. Për shkak të frikës së vazhdueshme se si do të financohen në muajin tjetër, shumë refugjatë vuajnë edhe nga sëmundje psikologjike.(DW)
Gjermani: Shoqata “Kadri Zeka” suksesshëm kremtoi 6 vjetorin e pavarësisë së Kosovës
Nga Asllan Dibrani/
Në Kirchheim –Teck të Gjermanisë, më 1 mars 2014 solemnisht në praninë e disa qindra mërgimtarëve, morën pjesë edhe Ministri i Diasporës z.Ibrahim Makolli, konsulli Faket Kajtazi me seli në Stuttgart, dhe shumë veprimtarë të njohur të çështjes tonë kombëtare.Programi u hap me tri valle nga trevat tona shqiptare, nga nxënësit e shkollës shqipe “Dardania” në Backnag, nën drejtimin e zonjës Miradije Gashi, arsimtare.
Pas këndimit të Himnit të Kosovës dhe atij kombëtar, nga moderatorja Filloreta Shahini, të pranishmit u ftuan të qëndronin në këmbë, për të nderuar të rënët për liri dhe pavarësi, me një minutë heshtje.
Të pranishmit dhe mysafirët i përshëndeti nënkryetari i Shoqatës Selami Morina,si; Ministrin e Diasporës z.Ibrahim Makolli, konsullin z. Faket Kajtazi,Hasan Qyqalla, kryetar i Lidhjes së Shkrimtarëve, Artistëve dhe Krijuesve Shqiptar për Diasporë,Fran Tanushi, sekretar i Lidhjes së Shkrimtarëve , Artistëve dhe Krijuesve Shqiptar për Diasporë, Emin Fazlija, kryetar i Besëlidhjes Demokratike Kombëtare Shqiptare,Miradije Gashi, arsimtare dhe publiciste në Stuttgart, Maxhun Smajli, reporter lufte dhe veprimtar, Mentor Thaqi, sekretar i Lidhjes së Shkrimtarëve , Artistëve dhe Krijuesve Shqiptar për Gjermani, Tefik Ramadani, ish i burgosur politik, publicist dhe veprimtar, Asllan Dibrani, ish i burgosur politik, publicist dhe veprimtar,Jahja Gashi, Kryetar i Shoqatës,”Nëna Terezë” në Göppingen, Hazir Beqaj , Kryetar i Shoqatës,” Malësia” në Hechingen, Abaz Imeri, kryetar i Këshillit Organizativ Kombëtar në Heilbronn dhe Sabit Muli, arsimtarë në Mössingen.
Fjalën e rastit e lexoi Hasan Qyqalla, cili vërtet shkelqej duke treguar mirënjohje ndaj të gjithë atyre që kontribuuan për pavarësinë dhe lirinë e Kosovës, e në veçanti dalloi kontributin e madh të presidentit të parë të Kosovës dr.Ibrahim Rugova dhe të Komandantit Legjendar Adem Jashari, për vlerat e UÇK-së etj.
Ministri I.Makolli fillimisht foli për figurën e ndritur të heroit Kadri Zeka, të vëllezërve Jusuf e Bardhosh Gërvalla, të Enver Hadrit e të Vehbi Ibrahimit, të gjithë këta të vrarë nga UDB-a jugosllave. Makolli foli edhe për ndërtimin e shtetit të Kosovës, kontributin e Diasporës, të Presidentit Ibrahim Rugova, të Komandantit Legjendar Adem Jashari, e të komandantëve Salih Çekaj, Agim Ramadani, Fehmi e Xhevë Lladrovci-Krasniqi siç ceku ndër të tjera etj.
Minsitri Ibrahim Makolli në shenjë respekti për kontributin e tyre kombëtar, nderoi z.Emin Falija dhe Xhafer Leci me nga një mirënjohje të Deklaratës së Pavarësisë së Kosovës, të nënshkruar nga Kryetari i Kosovës Fatmir Sejdiu, Kryetari i Parlamentit të Kosovës Jakup Krasniqi, Kryeministri i Kosovës Hashim Thaçi dhe zyrtarë-nënshkrues të tjerë të shtetit të Kosovës.
Edhe konsulli z.Faket Kajtazit përshëndeti të pranishmit duke ua uruar pavarësinë e Kosovës, dhe duke falënderuar mërgimtarët për kontributin e tyre, si dhe Shoqatën “K. Zeka” për aktivitetet dhe veprimtarinë e tyre shumëvjeçare, si dhe për nderimin që i bëri Shoqata me këtë rast me ndarjen e Mirënjohjes…
Xhafer Leci, kryetar nderi i Shoqatës “K.Zeka” në shenjë respekti për kontributin e tyre kombëtar të dëshmuar me punë, ndjerës dhe mund, në emër të Shoqatës ua ndau dhe nderoi më 11 Mirënjohje, këta njerëz te lëmive të ndryshme;
-Faket Kajtazi, Hasan Qyqalla, Miradije Gashi, Idriz Zeqiraj, Tefik Ramadani Martin Çuni, Maxhun Smajli, Neki Lulaj, Mentor Thaqi, Agim Gashi dhe Asllan Dibranin.
Tefik Ramadani ish i burgosur ,politik , me profesion doktor aktual në Manheim, në emër të atyre që u nderuan me mirënjohje, falënderoj Shoqatën “Kadri Zeka” kryesinë dhe anëtarësinë e zgjeruar,në krye me kryetarin e saj Taxhidin Bakiun, duke falënderuar edhe Xhafer Lecin, siç u shpreh ai për kujdesjen dhe nderimet që po ua bënë ai gjithherë nëpër organizimet dhe aktivitet e zhvilluara në kuadër të Shoqatës “Kadri Zeka” vegimtarëve të çështjes tonë kombëtare, duke i përshëndetur, falënderuar e nderuar për punën e tyre të pa lodhshme për çlirimin dhe ndërtimin e vendit tonë.
Tefik Ramadani në pa mundësi për pjesëmarrje, solli përshëndetjet për pjesëmarrësit dhe Shoqaten “K.Zeka” të z.Idriz Zeqiraj ish i burgosur politik dhe të arsimtarit z.Çerkin Bytyçi. T. Ramadani çmoi lart edhe kontributin e Nanë Terezës, me ç’rast përmendi edhe vizitën e ish Presidentit Bill Clinton, duke u përkulur para varrit të Nanë Terezës në Kallkuta të Indisë, Clinton i kishte pëshpëritur asaj para varrit: “E nderuara Nanë Trereza, e kreva amanetin tënd, tash vendi dhe populli ytë Kosova është i lirë”!
Dhe tash Ju e dashur Nanë Tereza pushoni e qetë!
-Rapsodët e udhëhequr nga Osman Loku, u prezantohen me dy këngë popullore.
-Recituan; Mentor Thaqi, poet dhe Fran Tanushi, gazetar e poet, Tanushi përshëndeti të pranishmit duke ua uruar 6-vjetorin e pavarësisë së Kosovës, dhe njëkohësisht falënderoi Shoqaten “K.Zeka” për organizimet e shumta e të suksesshme të saj mbi dy dekada. Z. Tanushi, sekretar, në emër të Lidhjes së Shkrimtarëve , Artistëve dhe Krijuesve Shqiptarë për Diasporë, me vete kishte sjellur edhe Vendimin e Lidhjes së Shkrimtarëve , Artistëve dhe Krijuesve Shqiptarë në Gjermani, ku shkruante:
“VENDIM” si ma poshtë në tekst: Heroin e mërgatës shqiptare, “Kadri Zeka” ta shpallë anëtar nderi, post mortum! Për veprimtarinë e tij në fushën e gazetarisë, dhe në angazhimin e tij kolosal për çështjen kombëtare. Të nënshkruar dhe vulosur nga Kryetari i LSHAKSH-në Gjermani z.Hasan Qyqalla, Koblenc, shtator 2012.
Përsëri në skenë u paraqiten me disa recitime nxënësit e shkollës shqipe me mësim plotësues “Dardania” në Backnag, të udhëhequr nga arsimtarja Miradije Gashi, këta nxënës të talentuar e të disiplinuar, duke recituar për heronjtë, dëshmorët dhe luftëtarët e lirisë të të gjitha trojeve tona, u mirëpriten me duartrokitje të gjata nga pjesëmarrësit në këtë festë të madhe kombëtare.
Po shtoj edhe fjalën e zonjës Miradije Gashit mesa vijon:Të nderuar kryesues të Shoqatës “Kadri Zeka” z. T. Bakiu dhe z. Xh. Leci ne emër të shkollave shqipe “Bashkimi Kombëtar” ju falënderoj për ftesën.
“Zonja dhe Zotërinj mërgimtarë, krijues, gazetarë, prindër, nxënës dhe gjithë të pranishëm, jam e nderuar, që sot ju përshëndes për 6 vjetorin e pavarësisë së Kosovës martire e cila nëpër shekuj ka shkruar faqe të lavdishme me gjakun e bijve e të bijave të saj për të fituar gjënë më të shenjtë, lirinë, që ne festojmë sot bashkë.
Edhe pse larg, mërgata shqiptare, asnjëherë s’e ka ndarë shpirtin dhe zemrën nga Kosova jonë e shtrenjtë, por vazhdimisht ka qenë mbështetëse dhe pjesëmarrëse në krahë të luftëtarëve të UÇK-së, deri sa vendi ynë pa dritën e vërtetë të lirisë. Le të bashkojmë zërin me ta dhe të brohorasim për Kosovën e lire. Rroftë për jetë, Kosova jonë e lavdishme! Rroftë populli shqiptar”e përfundoj nder te tjera z. Miradije.
Programi vazhdoj deri në ora 24.00 me këngëtarët e njohur Silvana Dollapi, Gazmend Kumanova, dhe instrumentistin Nazmi Aliu.
Siq na informoi z. Xhafer Leci, për këtë manifestim kontribuon ; anëtarët e kryesisë Kryetari Taxhidin Bakiu, nënkryetari, Selami Morina, sekretari Ramadan Zuka, arkëtari Fatmir Krasniqi, veprimtari Islam Shahini, dhe moderatorja Filloreta Shahini e cila shkëlqeu me modelimin e saj , duke folur rrjedhshëm gjuhen shqipe sikur të ishte lindur, shkolluar e rritur në Kosovë, e jo në Gjermani Kontribut në vete dha edhe fotografistja Katarina Griser e cila po grumbullon albume nga aktivitetet e shqiptarëve nëpër klube , festa , dhe aktivitete tjera.
Mrika Mrnaçaj , 111 -vjeçaria, që fitoi shtetësinë amerikane të firmosur nga Presidenti Ford
Mrika Mrnaçaj, dëshira e nënës shqiptare për të jetuar dhe vdekur në një vend të lirë
Nga Beqir SINA/
Mrika Mrnaçaj, ishte 110-vjeçare, kur, në vitin 1974, mbërriti në SHBA dhe kërkoi strehim politik për të jetuar në liri.Në vendin që kishte lënë pas mbretëronin frika, kërcënimi, arrestimet masive, demaskimet publike në sallat e kuqe, poshtërimet e të tjera dukuri të kësaj natyre. Në New York, ajo jetoi me me dy djemtë e saj, Marash dhe Peter Mrnaçaj, ndërkohë që djali tjetër i saj, Nikolla, i mbetur në Shqipëri, kaloi 25 vjet në burgjet e tmershme komuniste, kurse familja e tij u dërgua në kampin e internimit në Savër të Lushnjes.
Gazeta njujorkeze e asaj kohe “The Broënsville Herald” (5 November 1975 – Page 16) ishte e para që do të shkruante, gati katër dekada më parë se: “Edhe pse më të sigurt politikisht në Jugosllavi, Znj Mrnacaj – përfundimisht kishte kërkuar për të lënë atë vend – dhe emigruar në SHBA, duke i thënë avokatit të saj se dëshira e saj ishte që të jetonte dhe të vdiste në një vend të lirë”. Dëshira e saj më në fund u plotësua në dhjetor 1975, shtetësinë e saj amerikane e nënshkroi Presidenti i atëhershëm I Shteteve të Bashkuara, Gerald Ford.
Lajmi që një grua 111-vjeçare ishte bërë qytetare amerikane pati jehonë të madhe në shtypin amerikan, në agjensitë më prestigjoze të lajmeve dhe në televizionet më kryesore të vendit.
Një nga djemtë e saj, në Yonkers – New York, kujton sot: “Dy ditë mbasi ajo arriti këtu në Amerikë, shkova në zyrën e avokatëve. Kur avokati im pa datën e lindjes së saj më tha se ky është lajm sensasional dhe duhet të njoftohen për këtë televizionet dhe gazetat. Ai fillimisht bëri një telefonatë në një gazetë locale (The Broënsville Herald) e cila, e botoi menjëherë lajmin”.
Prej nga ajo telefonatë dhe nga lajmi i botuar në atë gazetë, më shumë se 10 kanale të lajmeve dhe gazeta anembanë në SHBA, kontaktuan me dy djemtë e saj Marash dhe Peter duke kërkuar informacione në lidhje me nënën e tyre. Në këtë histori u përfshi edhe një kongresist, i cili ishte me ndikim atëhere në Washington – Mario Biaggi. Kongresisti Mario Biaggi thuhet se ka kontaktuar drejtëpërsëdrejti me Presidentin Ford dhe e informoi atë që ky ishte personi më i vjetër në historinë amerikane, që jetonte në New York dhe ishte duke kërkuar shtetësinë e saj amerikane, për të jetuar në Amerikë, sipas saj e lirë edhe për të votuar, si qytetare amerikane .
Sipas gazetës “The Broënsville Herald”, Presidenti Gerald Ford i ktheu menjëherë përgjigje se e kishte miratuar kërkesën e saj për shtetësinë amerikane dhe brenda një jave ajo mori shtetësinë e saj amerikane, duke hyrë kështu në faqet e librit të historisë së emigracionit amerikan . Shtypi amerikan i asaj kohe e ka cilësuar si një rast të rallë, i pari e i vetmi i tillë deri tani në historinë e emigracionit amerikan.
Mirëpo, lajmi nëpërmjet kanaleve të spiunazhit (Misonit të Përhershëm Shqiptar pranë OKB-së në New York) mbrriti “vetëtimthi” edhe në Shqipërinë komuniste dhe natyrisht që nuk u kapërdi kollaj nga regjimi diktatorial në Shqipëri. Mbasi pasojat e tij, do t’i vuante djali i saj Nikolla dhe familja e tij në kampin e internimit në Savër – Lushnje.
Me vetëm tre deshmitarë të rremë Nikolla u arrestua dhe u dënua, për agjitacion propogandë me 10 vjet burg. Ai bëri 9 vjet e disa muaj deri sa u lirua për arsye shëndetësore mbasi vuante nga një sëmundje e rëndë. Vdiq në kampin e internimit në Savër të Lushnjes. Tragjedia do ta godiste edhe njëherë familjen, kur një prej nipave të saj – Nick Mrnaçaj i biri i Marrashit, dhe Mrise Nik Mrnaçaj(Nick Mrnacaj), humbi jetën e tij me 22 Prill, të vitit 1990, në moshen 31 vjeçare, pas një demonstrate kundër regjimit të Tiranës në SHBA.
Prefektura e Uestçeterit (Westchester) e ka shpallur si simbolin e antikomunizmit shqiptaro-amerikan duke e quajtur “Heroi shqiptar, që vdiq për lirinë e vendit të tij të lindjes”. Kjo prefekturë, ku banonte, në zonën e Nju Jorkut, ka caktuar edhe një ditë fundprilli si ditë përkujtimore e emëruar “Ditë e lirisë shqiptare – Nik Mrnaçaj”.
Shqiperia e lirë dhe demokratike, më 1993, i akordoi nipit të Mrikë Mrnaçajt, Nick Mrnaçajt, me vendim të posaçëm nga ish Presidenti i parë demokrat, dr. Sali Berisha, medaljen “Martiri i Demokracisë” me morivacionin: “Luftoi gjithë jetën në mërgim kundër ideologjisë komuniste me flamurin e luftës për liri e demokraci”. Një shkollë fëmijësh e ciklit të mesëm në Tamar – Kelmed(Malesia e mbi Shkodrës) ka marrë emrin e tij dhe quhet Shkolla e Mesme “Nik Mrnaçaj”