Nga Ramazan Çeka/

Çaste të paharruara nga Jubileu i dhjetë i “Ditës së Miqësisë së Gazetarëve”

S’ka si të ndodhë më bukur se kaq, kur gjendesh mes gazetarësh profesionistë për dy ditë rradhazi, mbështjellur me petkun e ngrohtësisë së miqësisë së ndërsjelltë të kolegëve. Do ta quaja jo vetëm një takim pune frytdhënëse, ku secili prej nesh shkëmben eksperiencën e tij, por edhe një takim vëllazëror mes kolegësh nga Shqipëria e Kosova, me të cilët miqësia merr kuptim akoma më shumë, sepse ka një mision të përbashkët e të shenjtë: qënien gardjanë e përçues të fjalës së lirë dhe të medias së pavarur. 

   Në “Ditët e Miqësisë”, organizuar në Republikën e Kosovës, ishin të përfshira brënda harkut kohor dy ditor, një mori aktivitesh të mirëorganizuara nga Unioni i Gazetarëve të Shqipërisë, të inicuara nga Unioni i Degës së Elbasanit dhe Ress Egnatia përfshirë këtu edhe Unionin e Gazetarëve të Kosovës. Të gjitha këto aktivitete, sipas programit, ishin të përqëndruara në qytetet e Prishtinës, të Mitrovicës dhe në Prekazit si destinacionet kryesore të udhëtimit, akomodimit dhe vizitave tona më të rëndësishme. 

   Ky eveniment i rëndësishëm i UGSH-së ka qarkulluar këto 10 vjet në shumë qarqe të vendit dhe rajonit. Nga Saranda deri në Shkodër, Shkup, Preshevë e Bujanoc ku UGSH-ja ka përcjellur mesazhet e tij të miqësisë dhe të bashkëpunimit mes komunitetit të gazetarëve, i cili si destinacion të jubileut të 10-të kishte zgjedhur të mbahet në Prishtinë dhe Mitrovicë. 

   Si inciatorë kryesorë kreu i UGSH-së dega Elbasan, Besim Dybeli, Shoqata Ress Egnatia e drejtuar nga Xhimi Vila dhe kryetari i Unionit të Gazetarëve Shqiptarë Aleksandër Çipa, u vlerësuan si “truri dhe vula” e këtij aktiviteti të rëndësishëm të UGSH në këtë jubile të 10-të të miqësisë dhe bashkëpunimit. Duke dashur që “Dita e Miqësisë” të prekte çdo cep teritorial të trungut etnik, organizatorët janë kujdesur vit pas viti që përgjatë gjithë kësaj dekade, ky aktivitet të zhvendosej në qytetet më të rëndësishme të Shqipërisë, të Malit të Zi, Maqedonisë së Veriut, në Shkup, në Preshevë e Bujanoc ku vitin e kaluar u mblodhën së bashku më shumë se 100 gazetarë shqiptarë. Ndërsa këtë vit në përvjetorin e 14-të Pavarësisë së Kosovës ky aktivitet u zhvillua në Prishtinë e Mitrovicë me pikësynimin tematik pasqyrimin e realitetit aktual të këtij shteti në marrëdhënie me “Ditën e Miqësisë”. 

   Ndërkaq, falë kontributit dhe këmbënguljes së kryetarit të UGSH-së Aleksandër Çipa, kryetarit të UGSH-së në Elbasan Besim Dybelit si dhe Xhim Vilës, kryetar i Shoqatës “Ress Egnatia”, pjesë e këti eventi u bënë edhe gazetarët nga Lugina e Preshevës. Kontribut të veçantë solli edhe gazetari Valon Gashi, krytar UGLP-së, i cili arriti të ndërtojë urën lidhëse mes Luginës dhe Shqipërisë në bashkëpunim me Nexhat Behlulin, presidentin e kompanisë mediale “Spektri”.  

   Ndër aktivitetet kryesore gjatë këtij aktiviteti dy ditor spikatën: -Pritja nga autoritete zyrtare të Republikës së Kosovës. -Përurimi i librit “Hotel Bejruti”, botim i UGSH të gazetarit të mirënjohur dhe reporterit të luftës Nehat Islami. -Tryeza me temë “Skenat mediatike në kërkim të një tregu mediatik”. -Ndarja e çmimeve nga organizatorët, ku mund të veçoj Sejmen Gjokolin nga Vlora, i cili prej disa dekadash është një veprimtar i shquar i kulturës kombëtare, duke krijuar modelin e veçantë të reportazhistit kulturor dhe mikut të gazetarëve ndërkombëtarë në mediat kulturologjike. Botime të shumta në formate dhe zhanre të ndryshme të gazetarisë kulturore, e evidentojnë Sejmen Gjokolin si një ndër më aktivët e kësaj fushe në krejt hapsirën shqiptare. 

   Gjithashtu në këtë shkrim dua të veçoj edhe z.Bahri Cani, reporter dhe moderator i njohur i radiotelevizionit dhe për një periudhë shumëvjeçare gazetar i Deutsche Welle në shqip. Me punën dhe raportimin e vet shumëvjeçar ka ndikuar mbi audiencat shqipfolëse dhe ia ka dalë të investojë në krijimin e profilit të gazetarit profesionist, të besueshëm dhe solidar. Kontributi për gazetari cilësore dhe aktivizimi i tij në rrjetin e reporterëve ndërkombëtarë, janë përfaqësim dinjitoz i gazetarit shqiptar në tërësi.   

   Mrekullia e kësaj veprimtarie ishte edhe prezantimi i përkryer nga gazetarja dhe moderatorja simpatike Alketa Gashi Fazliu, që me aftësitë e saj brilante, me buzqeshjen e saj të bukur dhe të sinqertë, me finesën e saj, me profesionalizmin dhe improvizimet që ajo krijoi në mënyrën më të përkryer, i dha larmi këtij evenimenti, duke na dhuruar kënaqësi dhe emocione të jashtzakonshme.

   Të nesërmen u organizua një takim në Mitrovicë në ambjentet e radio-televizionit të drejtuar nga Nexhmedin Spahiu, ku morëm një sërë informatash para luftës, gjatë luftës dhe pas luftës, për ndarjen e Mitrovicës në Veri e Jug etj. Më pas vizituam shtëpinë muze të Xhafer Devës, duke vijuar me vizitën në Prekaz në Kullën e familjes heroike Jashari. 

   Ajo që i dha më shumë kuptim miqësisë sonë ishte dreka bujare e vëllazërore e shtruar nga drejtori i televizionit të Mitrovicës z. Nexhmedin Spahiu, një drekë në nderim të miqve e përcjellur me atmosferë, muzikë dhe diskutime, të cilat farkëtuan me shumë dinjitet miqësinë tonë të ndërsjelltë. 

   Lidhur me këto ditë të veçanta të Miqësisë, gjej rastin të falenderoj kryetarin e Unionit të Gazetarëve dega Shkodër z. Gaspër Marku për mundësinë dhe veçantinë që i dha pjesmarrjes time në këtë aktivitet mbarë kombëtar. Po kështu i shpreh mirnjohje tejet të sinqerta kryetarit të UGSh z. Aleksandër Çipa për organizimin e këtyre aktiviteteve të jashtëzakonshme, të cilët na lidhën në miqësi reciproke me kolegët tanë nga të gjitha trojet tona etnike. Suksese të gjithë gazetarëve shqiptarë kudo ku e zhvillojnë aktivitetin e tyre dhe mirë u takofshim në të tjera aktivitete të tilla frytdhënëse. 

Nga PAOLO VALENTINO

Mësymja kundër Ukrainës do t’i ketë kushtuar deri tani Rusisë më shumë se dhjetëmijë të vdekur. “Kemi patur një numër humbjesh të llahtarëshme: në vetëm një javë kemi humbur të njëjtin numër të ushtarëve të misionit në Siri për tetë vite” vënë në dukje për Corrieren burime ushtarake ruse.

Po të vërtetohet, do të bëhej fjalë për një shifër të tmerrshme, që flet shumë për vështirësitë e hasura nga ushtria e Kremlinit, megjithë epërsinë mbytëse në mjete e në njerëz. 

Por mbi të gjitha është një shifër që shumfishon problemet e Vladimir Putinit, në lidhje me bastet e jetës. Atë që mund t’a shuguronte si rimëkëmbësin e Rusisë së Shenjtë, Carin që ka bashkuar Botën Ruse, siç ëndërron. Ose mund t’i japë një goditje ganduese prestigjit dhe autoritetit të tij, deri n’atë pikë sa të bëjë t’i lëkundet pushteti.

Lajmet nga terreni thonë se komandat ruse kanë ndryshuar taktikë e që tani vija e sulmit po bëhet më mizore, më pak e kujdesëshme për çmimet qytetare të bombardimeve. “Putini don një fitore ushtarake dhe e don shpejt, përparësia është bërë pushtimi i Kievit”, thonë burimet, simbas të cilëve regime change, ndryshimi i regjimit me përzënien e Zhelenskit, i vënë si synim në fillim, nuk është më i dëshirueshëm nga Kremlini. Përkundrazi, “Një fitore ushtarake do të lejonte detyrimin e kushteve të një marrëveshjeje me qeverinë e sotme.”

A është i qëndrueshëm Vladimir Putini, mbi bazamentin deri tani të paprekshëm e të paprekur, mbi të cilin  prej më shumë se dy dhjetëvjeçarësh “mbretëron” mbi Vëndin me njëmbëdhjetë orë të ndryshme. Apo edhe për të do të vlejë ligji i pashkruar nga autokratë e diktatorë, fati i të cilëve shpesh ndërthuret me aventurat ushtarake?

Përgjigja e parë e shumë analistëve dhe sipërmarrësve është që Putini është ende në kontroll të plotë të të gjitha levave të pushtetit, e veç asaj ka një bazë të fuqishme të opinionit publik që i miraton vendimet edhe në sajë të forcës e depërtimit të propagandës së tij. “Ka një pushtet të plotë – thotë një biznesmen italian prej shumë vitesh në Rusi – dhe edhe se gjëndja po i shtyn disa nga oligarkët të shprehin pakënaqësi, këta zëra nuk kanë  asnjë mbështetje politike ose ushtarake”.

Sigurisht e bën të fortë edhe njëfarë mosbesimi i thellë që përshkon një pjesë të popullsisë ruse, sa i përket mundësisë së një ndryshimi: “Bombardimi i Kievit është një goditje për shumë rusë, që atje kanë t’afërmit e miqtë. Por shumica nuk proteston, ka një pandjesi të thellë sepse janë të bindur se nuk vlen gjë, se gjithshka është e vendosur nga Putini dhe nga pesë o gjashtë shumë të besuarit e tij që e përkrahin”

Por askush nuk mohon krikëllimat, fërgëllimat, shënjat që diçka po lëviz brënda një Vëndi që zbret dalngadalë drejt një faze pasigurie, ashpërsie ekonomike e veçimi  nga bota. Janë 6000 arrestimet e forcave te sigurisë në pak ditë të manifestimeve të vetvetishme. Është dridhja e peticioneve e letrave të hapura, samizadt-et bashkëkohorë kundër luftës, që lulëzojnë nga një cep në tjetrin të Vëndit, për të gjitha ato ajo e kundërshtarit Lev Schlossberg, që ka mbledhur 700.000 firma. Janë qëndrimet paqësore dë disa oligarkëve. Si Fridman e Deripashka, të 300 të zgjedhurve vendorë që kërkojnë të bisedohet, të personazheve të sportit e të artit, të tre komunistëve të Dumës që kanë thënë se kanë votuar “po” për njohjen e dy Republikave të Donbasit “n’emër të paqes e jo të luftës”. Ose dhjetramijrat e postimeve mbi mediat sociale, që ftojnë të pushohet agresioni. Dhe janë lulet, mijra buqeta të depozituara në ambasadën e Ukrainës në Moskë.

“Un besoj se Putini mund të bjerë, por jo tashti, duhet kohë”, thotë Valerij Solovej, politolog e historian, që ka drejtuar Departamentin e Çështjeve Institucionale, të famshmin MGIMO, Institutin e Marrëdhënieve Ndërkombëtare të Universitetit të Moskës, më parë se të largohej nga puna për opinionet e tij të pavarura. Simbas studjuesit, “gjëndja është e paracaktuar të rëndohet, lufta n’Ukrainë godet ndërgjegjen tonë dhe nivelin tonë të jetesës e do të ketë pasoja shoqërore dhe ekonomike, që mund të shpërthejnë në kriza politike”. Solovej e quan pakënaqësinë e elitave, oligarkive, dhe sipërmarrësve, një faktor i rëndësishëm e vendimtar: “Në lëtë çast nuk janë të gatshëm të flasin me zë të lartë, por nëse shmangia vazhdon  do të mundeshin të bashkoheshn, kanë lidhje me disa grupe politike dhe së bashku mund të ushtrojnë një trysni tepër të fuqishme mbi Putinin. Por kjo nuk mund të ndodhë para vjeshtës, regjimi është i fuqishëm  dhe shtrëngon vidhat e shtypjes, ka treguar se nuk është i gatshëm të durojë asnjë kundërshti”

Është edhe çështje besnikërie e aparateve të sigurisë, mbi të cilët Putini mban një zotërim të plotë e të pakontrolluar: “Ai do t’ishte në rrezik nëse elitat do të përceptonin se nuk ka më mbështetjen e shërbimeve dhe në të njëjtën kohë të vërtetoheshin protesta masive të popullsisë së pakënaqur”, thotë Abbaz Galljanov, një analist që ka bërë speechwriter për Putinin e tani punon si këshilltar politik i pavarur. Dhe shton: “Nëse do t’a shihnin mjaft të dobësuar e po të bindeshin se mund t’a bëjnë pa rrezik, atëherë elitat do të mund të tradhëtonin Putinin. Por nuk është për nesër”.

Siç na mëson historia, kur Rusia hyn në një smutnoe vremja, në një periudhë të turbullt, janë bujarët ata që përfundojnë së hequri qafe Carin.

“Corriere della Sera”, 2 mars 2022    Përktheu Eugjen Merlika     

5 Marsi
Jam përpjekur deri sot me qindra herë të shkruaja për 5 Marsin, por nuk kam mundur. Jo pse nuk ia kam filluar, jo pse s’kam provuar, por pse nuk ia kam dalë kurrë.
Sido që filloja, ngado që ia nisja, kahdo që vazhdoja, fjalëve iu ndodhte një ngërç i pashmangshëm, i pashpjegueshëm, një tjetërsim i predestinuar. Asnjë renditje e tyre nuk më bindtte që mund ta përfshinte të plotë aktin e flijimit të Jasharajve.
Dhe aty e kuptova që fjalët janë tokësore, e sakrifica e Jasharajve është e përtejme.
Në tokë vlejnë ligjet fizike të vdekatarëve e 5 Marsi i takon një dimensioni tjetër.
Asnjë fjalë, asnjë mendim, asnjë shprehje, hiç asnjë këngë, kurrnjëfarë arti apo vepre çfarëdoqoftë – nuk është e aftë ta prek palcën e kësaj sakrifice.
Asnjë falënderim nuk mund ta shterë flijimin të cilit duam t’i falemi.
Nuk ka përkulje që të mund të jetë aq e thellë sa ta përçojë pietetin meritor.
Nuk ka mirënjohje aq të lartë sa  t’ia jep hakun rënies së tyre heroike.
Kjo ndodh meqë 5 Marsi është akti suprem i lirisë sonë kombëtare.

Ngjarja më e rëndësishme për shqiptarët me të cilën filloi shekulli XX ishte pavarësia e Shqipërisë, kurse ngjarja më e rëndësishme me të cilën u mbyll ky qindvjeçar ishte çlirimi i Kosovës.
E ngjarja më e rëndësishme brenda çlirimit padyshim që është rënia heroike dhe sakrifica kolosale e Jasharajve me në krye Komandantin legjendar, Adem Jashari.
Çlirimi është liri de fakto. Kurse pavarësia është liri de jure.
Të jesh çlirimtar do të thotë të jesh i gatshëm deri në fund brenda të drejtës.
Më 5 Mars të vitit 1998 krejt kombi shqiptar dhe fati ynë varej në idealin Jasharajve.
Kulla e tyre u shndërrua në shtëpinë e kombit.
Kurse flijimi i tyre u kthye në frymë të çlirimit.
Deri më 5 Mars e kemi dëshiruar lirinë.
Pas 5 Marsit liria na ka përshkuar neve.
Ajo është bërë princip i shpirtit tonë kolektiv.
Deri më 5 Mars kemi menduar se heronjtë janë individë.
Pas 5 Marsit dëshmor u bë krejt populli.
Deri më 5 Mars çlirimi ishte përpjekje dhe mundësi.
Pas 5 Marsit çlirimi u bë imperativ.
Rënia e Jasharajve e bëri ushtri UÇK-në.
Ajo popullin e ktheu në një bashkësi e cila jetën nuk e kupton si diçka që mund të shpëtohet, por si më të çmuarën që duhet të jepet. 
Deri më 5 Mars donim të fitojmë.
Pas 5 Marsit nuk mund të humbnim më.
Sepse krejt populli u bë UÇK. 
Por historia e vështirë e popullit tonë na mëson se asnjë akt, sado i lartë të jetë, nuk fillon si pikënisje absolute nga asgjëja.

Adem e Hamëz Jashari me në krye Bacën Shaban, e gjithë familja ishin të mishëruar me lavdinë dhe guximin e Skënderbeut dhe vizionin e Hasan Prishtinës.

Ata ishin të brumosur me përpjekjen e gjatë e të pamposhtur të popullit tonë për t’u çliruar nga sundimi i huaj.

Ata familjarisht e sublimojnë në mënyrë ideale gatishmërinë më të lartë në kombin tonë për të mos kursyer asgjë për lirinë.

Lufta jonë çlirimtare, Ushtria e Lavdishme Çlirimtare e Kosovës, dëshmorët e martirët tanë që e dhanë jetën për lirinë tonë, janë vlera jonë më e shenjtë kombëtare.

Sepse ajo është gjaku dhe shpirti i atdheut.
Janë krejt çka jemi dhe krejt çka kemi.
Lavdi Jasharajve heroikë!
Lavdi dëshmorëve të rënë!
Lavdi të gjithë atyre që e dhanë jetën për lirinë e kombit tonë!

Nga Jusuf BUXHOVI/

Opinioni kosovar prej kohësh është i mbërthyer brenda kllapave: presidenti historik dhe komandanti legjendar. Realiteti brenda të cilave sot jeton qytetari ynë në vazhdimësi bën trysni mbi ndërgjegjen e tij historike sa epitetet e tilla duken si eufemizma që mbulojnë një gjendje irracionale të jetës shoqërore të këtij aktualiteti tonë. Sa më shumë kohë që shkon dhe sa më shumë që konsolidohet një proces historik gjithnjë e më shumë vjen duke u kristalizuar ndërgjegjja historike, e cila shtron shumë imperativë jo vetëm nga individë dhe grupime shoqërore, por edhe nga qytetari i zakonshëm, të bëjë një ridimensionim të këtij procesi historik. Kush është në të vërtetë komandanti legjendar Adem Jashari në këtë kostelacion të ndryshueshëm mental, cila është përmasa e tij reale dhe vendi në këtë proces historik? Dy janë pozicionet reale: a)Madhështia e sakrificës, dhe b)Roli i tij në formacionet së pari politike e së fundi ushtarake. Adem Jashari, si prijatar i gjithë familjes Jashari, së bashku më të vëllain, Hamzën, për shkak të një sakrifice të jashtëzakonshme, që tejkalon modelin e Oso Kukës, ofron shembullin e sakrificës sublime për një ide, idenë e shtetit të Kosovës dhe lirisë së popullit të Kosovës. Në këtë sakrificë kaq të dhembshme sa është shndërruar në një metaforë që përfshin sakrificën kolektive pa çmim, për një ideal. Përmasa e kësaj sakrifice ka bërë që emri i Adem Jasharit, që nënkupton të gjithë familjen, të marrë një referencialitet jo vetëm politik, por edhe shpirtëror. Nuk është i rastit lindja edhe sloganit të njohur, me rastin e shpalljes së Kosovës shtet i pavarur: “Bac, u krye!”, e cila më vonë pëson modifikime të ndryshme, por gjithnjë duke ruajtur në thelb atë mesazhin kryesor se sakrifica është me vend apo edhe se ajo po shpërdoret. Mirëpo, esenca e mesazhit mbetet e pandryshuar: ideali për të cilin u bë sakrifica duhet të jetë i përhershëm dhe se është figura e tij duke u mitizuar është ngritur në piedestalin e lirisë prej nga sheh gjithçka dhe që na qorton. Mirëpo, figura e Adem Jasharit, duke qenë se është reale, se ka një histori, e cila ka pësuar transformime të ndryshme, na detyron ta trajtojmë këtë histori të personalitetit brenda një kornize reale aq sa edhe historike. Adem Jashari, Hamzë Jashari dhe e gjithë familja Jashari që nga fillimi i viteve të nëntëdhjeta ka qenë e angazhuar në procesin politik të shtetndërtimit, të cilës i ka prirë LDK-ja. Madje në këtë angazhim shtetndërtues kjo familje është dalluar për seriozitetin e angazhimit, qoftë kur është fjala për organizimet e aktivitetit në nivel politik, por edhe në nivele të tjera, siç është kontributi i Rifat Jasharit rreth Fondit të Republikës së Kosovës, i cili më vonë në mënyrë pezhorative u quajt si “Fondi i Tre përqindëshit”, që realisht i mbante gjallë segmentet kryesore të jetës institucionale në Kosovën e atëhershme. Mirëpo, aktiviteti i tij nuk përmbyllet vetëm në aktivitetet rreth përditshmërisë politike në jetësimin e një projekti ideal, sepse përfundimi i këtij procesi kërkonte edhe angazhime të formave të tjera. U pa qartë se pa një veprim ushtarak nuk mund të jetësohet deri në fund projekti historik i Kosovës shtet i pavarur dhe sovran. Me kohë, duke evoluar proceset, edhe lëvizja shqiptare në Kosovë për pavarësi ndryshoi modalitetet e veprimit, duke e hetuar qartazi se pavarësia nuk mund të realizohet vetëm me metoda paqësore. LDK-ja madje që vitet e hershme e kishte të ashtuquajturin planin “B”, domethënë organizimin ushtarak. Opinionit tonë nuk i është shumë e njohur një marrëveshje midis dy shteteve, atij shqiptar me atë kosovar për një bashkëpunim ushtarak, problematikë kjo që shtrohet te vepra “Kosova” në pesë vëllime si dhe në botimin anglisht. Prandaj Adem Jashari është ndër prijatarët e zbatimit të marrëveshjes mes dy presidentëve, Ramiz Alisë dhe dr. Ibrahim Rugovës, për përgatitjen e formacioneve ushtarake dhe shndërrimin e tyre në formacione operative që në rrethana të caktuara do të futen në territorin e Kosovës dhe do të merren me organizimin e luftës në të gjitha nivelet. Të gjithë e dimë përbërjen e formacionit të djemve të rinj që ushtruan në Surrel, midis të cilëve shquhen Adem Jashari, Sali Çekaj, Zahir Pajaziti dhe shume emra të tjerë që me të drejtë trajtohen si nismëtarë të organizmit ushtarak në territorin e Kosovës. Cili ka qenë roli i Adem Jasharit dhe i këtij formacioni ushtarak mbetet që më vonë të trajtohet nga historiografia ushtarake, e cila do të merret me shqyrtimin e strategjive dhe doktrinave ushtarake që do të zbatoheshin në rast të fillimit të luftës në Kosovë, gjë që e cila edhe ndodhi. Mirëpo, një gjë është e qartë: lufta në Kosovë momentin e vet të fillimit e ka në sulmin e policisë dhe ushtrisë serbe mbi familjen Jashari dhe me sakrificën e Jasharajve. Roli i Adem Jasharit në këtë luftë është trajtuar në mënyra të ndryshme. Rënia e tij jo në ditët kur ndodhi sakrifica e madhe, por pak kohë më vonë, filloi të mistifikohet dhe vetë personaliteti i tij të vishet me një vel mistik sa që për një kohë të shkurtër nga realiteti historik kalon në legjendë. E vërteta është se Adem Jashari e filloi luftën, por jo bashkë me formacionet ushtarake, si ato të Labinotit e as të tjera, që u formuan paralelisht, me synimin që ta zënë një hapësirë boshe e krijuar atëherë nga paqartësitë edhe te subjektet tona institucionale, por edhe nga vetë defensiva e faktorit ndërkombëtar në raport me zhvillimet e reja. Në këtë konstelacion figura e Adem Jasharit na del tejet komplekse. Në njërën anë, ai vishet me një vello legjende, duke ia mbyllur një histori të jetës dhe të veprës, dhe në anën tjetër, megjithatë, si personalitet i mistifikuar apo pa këto elemente, ai mbetet një nyje kyçe në zhvillimet ushtarake. Është e vërtetë se ai i ka takuar vetëm një formacioni ushtarak, grupacionit që në vijën institucionale është dërguar të ushtrojë në poligone të ndryshe ushtarake me qëllim që të krijohet një kuadër i përgatitur për ta organizuar dhe zhvilluar një luftë çlirimtare. Si i tillë ai ishte dhe duhej të mbetej një ndërlidhës, personalitet që si pak kush do të mundësonte të lidhej politika me luftën. Dihet mirëfilli për një dhjetëvjeçar është zhvilluar një politikë dhe një proces shtetndërtimi, ku në sipërfaqe ka qenë parimi i politikës pa luftë. Pas disa viteve në sipërfaqe del koncepti tjetër, prapë i çalë, i luftës pa politikë. Këto mangësi sot po i vuan shteti i ri sepse në momentet kyçe të historisë nuk arriti të bëjë një unifikim, një front të përbashkët lufte dhe një përfaqësim politik. Ky vakum, të cilin është përpjekur ta përmbush personaliteti i Adem Jasharit, por që mbeti i parealizuar për shkak të ngjarjeve në të cilat rolin kryesor e pati Adem Jashari dhe familja e tij. Po të përmbushej ky vakum institucional sot as do të kishte nevojë për gjykata speciale e as për status dualiteti të shtetit, sovraniteti i të cilit jo vetëm se është i brishtë, por cenohet në të gjitha mënyrat. Vetëm me Adem Jasharin, si personalitet pa aureolë mitike e legjendare, Kosova do të kishte atë homogjenitetin e domosdoshëm politiko-ushtarak, të cilin nuk e ka dhe për të cilin sot po paguan një tagër të rëndë. Vepra dhe jeta e Adem Jasharit nga pozicioni i sotëm shtron nevojën për një rishqyrtim të pozicionit që domethënë heqjen e aureolave të tymit mbi të dhe kthimin e meritave reale historike. Nëse vitet e nëntëdhjeta, deri në shpërthim të luftës, janë shquar më një homogjenizim nacional para rrezikut të mundshëm të një konflikti më të gjerë që do të pasonte pas dekompozimit të ish federatës jugosllave, me fillimin e luftës ky lloj homogjeniteti ra, u bë fragmentimi i forcave politike dhe i popullatës në përgjithësi, duke e kaluar popullatën nëpër Kalvarin e një përndjekje që e quajtën biblike, periudha e pasluftës kaloi në përpjekjen për monopolizim të institucioneve në fillim parashtetërore e pas shpalljes së pavarësisë edhe shtetërore. Prandaj ky despotizëm që po e karakterizon gjendjen e këtij shteti është pasojë edhe e mjegullimit të rolit të personaliteteve të caktuara që na i dha ajo periudhë e vrullshme. U harrua sakrifica e madhe e Jasharëve, Deliajve, Ahmetajve dhe e Reçakut, që ishte uvertura për një ndërhyrje ushtarake të Perëndimit në emër të shpëtimit të një populli nga gjenocidi. E vërteta është se Adem Jashari dhe familja e tij, bashke me shume familje të tjera të njohura të Kosovës, ranë në emër të shtetit, në emër të përfundimit të një procesi historik të filluar nga shumë breza para nesh për një shtet që dikur quhej Dardani dhe që ishte epiqendër e zhvillimeve botërore. Kështu, Adem Jashari mbetet shembull i sakrifikimit për shtetin. Edhe të gjithë luftëtarët e tjerë që dhanë këtë e vetë e dhanë pikërisht për këtë shtet, që duhet të jetë shenjtëri. Klasa e sotme politike e ka harruar mesazhin e përjetshëm të sakrificës së Jasharëve dhe të familjeve të tjera, duke e shndërruar këtë shtet në një monedhë për kusuritje për shkak të ambicieve vetjake, në një projekt që nuk po i dihet fundi. Me tradhtinë ndaj amanetit të Jasharëve nuk po tradhtohet vetëm mesazhi i një sakrifice, por edhe një investim ndërkombëtar. Miqtë tanë ndërkombëtarë, falë të cilëve na sot e kemi këtë shtet, janë shumë të dëshpëruar me ne, me mungesën e logjikës së shtetformimit, me personalizimin e pushtetit, me monopolizimin e institucioneve. Dhe që të gjitha këto janë larg praktikave demokratike të botës . Ky vend nuk ka nevojë për praktika revolucionare, nuk ka nevojë për ikonografi dhe stoli revolucionare, të cilat nxjerrin në pah një gjë: monopolin mbi të vërtetën e aq më tepër monopolin mbi pushtetin institucional të të gjitha niveleve. Sukseset në jetë nuk maten me disfata po me fitore. Është koha që kjo mendësi sllave të hiqet nga të menduarit tonë për historinë dhe filozofia jonë historike. Ridimensionimi i një procesi historik dhe i figurave përfaqësuese të saj shtron një nevojë të paevitueshme: kthimin e dëshmorëve dhe gjithë atyre që kanë luftuar për shtetin e Kosovës nga prona partiake në pronë të përgjithshme se ata janë personalitete që dolën prej popullit dhe duhet t’i kthehet popullit, të jenë pronë e të gjitha partive e jo instrumente për luftën për pushtet. Vetëm kështu mund të kemi histori reale dhe një të ardhme jokonfliktuale. Herëdokur do t’iu jepet llogari brezave që vijnë për veprimtarinë e sotme. Njeriu e jeton jetën që të dalë faqebardhë para brezave që vijnë.

Imam Gazi Aga/

Paqja eshte synimi i fese. Ne paqe ka vec miresi. Profeti Muhamed a.s. gjithmone paqen ka synuar. Ne paqe ka jete, ka dashuri, ka fe, ka kulture. Pavaresisht kostos, njerezimi gjithmone duhet te punoje per paqen.Sipas Bediuzamanit lufta me arme ka mbaruar, sepse Islami nuk lejon lufte ku vdesin te pafajshem dhe sot nuk mund te kete nje lufte ku nuk vdesin te pafajshem.Ajo qe nisi ne Ukraine mund te rezultoje ne katastrofen me te madhe te dekadave te fundit per Ukrainen, vete Rusine, Europen dhe Ballkanin. Eshte e lehte te flasesh per lufte nga Facebooku por ara qe e perjetojne jane femijet, grate dhe te moshuarit. Edhe vete ushtaret e te gjithe vendeve nuk jane te lumtur nga lufta. Ajo qe ndodhi ne Siri dhe Afganistan nuk la te lumtur me pas, por vec tragjedi.I lutem Zotit per urtesi dhe vetepermbajtje.I lutem Zotit per civilet, te dobetit dhe te pafajshmit.I lutem Zotit per paqe dhe ndalim te luftes.*Sot ngritem flamurin e Kosoves ne Waterbury, Connecticut. Kujtuam civilet qe u vrane. Kujtuam nje brez te tere qe lindi ne male. Kujtuam civilet e vrare. Kujtuam grate e dhunuara. Kujtuam paqedashesit shqiptar ne Kosove. Kujtuam dhuraten e madhe te pavaresise dhe paqes.I kujtuam dhe falenderuam Zotin per gjithcka i dha popullit shqiptar.