Featured – Page 472 – Dielli

FESTIVALI I 27-TË SHQIPTAR , NJË KURORË SHUMËNGJYRËSHE PËR HEROIN KOMBËTAR

November 6, 2017 by dgreca

Dom Pjeter Popaj:Ky Festival i dedikohet heroit tonë kombëtar Gjergj Katstriotit Skenderbe me rastin e 550 vjetorit të tij. Ne e falënderojmë Zotin për këtë njeri të madh.Mos të ishte Ai nuk e di a do të kishte Shqipëri, nuk e di a do të flisnim shqip ndopak dhe me siguri nuk do ta kishim këtë festival sonte. Prandaj, edhe për këtë tubim, si shqiptar, e falënderojmë Zotin në qiell e Kastriotin në tokë. Me flamurin e tij identifikohemi, me gjuhë e kulturë që na i ruajti ne krenohemi. Këtë pasuri, sonte, ky festival e qet në skenë para jush që të shijoni traditat e bukura, të lashta shqiptare. Dhe kurrë mos t’i shmangemi porosisë së tij, “Mos harro se je shqiptar”./

1 ok 1 balline 1 dom Pjetri 1 femijet dhe Heroi dritani Boston 1 valltaret ok 3 Valle djemte

NGA ASLLAN BUSHATI /Lehman Center for the performing arts,- 5 Nentor 2017- Në pasditën e së dielës të 5-së Nëntorit 2017, drejt sallës së madhe të performimit te artit në Lehman Kolegj ,(Lehman Center for the performing arts), bashkatdhetarët nga NY me rrethina, por dhe nga shtete të tjera, me fëmijët dhe familjarët e tyre, erdhën për të qenë të pranishëm në performin dhe shijimin e festivalit të 27-të të Këngës Shqiptare në Bronx NY .Organizimi i kësaj ngjarje të rëndësishme kulturoro-artistike për komunitetin shqiptaro-amerikan, është bërë i mundur nga Qendra “Nëna Tereze” e Kishës Katolike Zoja e Shkodrës. Rrugët që të conin për në mjediset e sallës së festivalit, ishin me një prani shumë të shtuar të policisë së NY. Kjo gjë nuk bezdiste askënd, por përkundrazi njerëzit ndjeheshin më të sigurtë, duke patur parasyshë ngjarjen makabre të kësaj të diele në Teksas dhe të para disa ditëve në Manhattan. Policët ishin shumë të sjellshën, por edhe shumë rigoroz, për të parandaluar cdo situatë të pakëndëshme. Respekte për ata dhe punën e tyre.

23275310_10155887374623151_8517490894149523550_o 1 dritani Dom Pjetri 1 marku 5 edhe richardi 6 Mark Sh 23172865_1559608507437877_2371185598600128892_n

Para fillimit të festivalit, pak nga pak, salla u mbush me kostume shumëngjyrshe të të gjitha krahinave shqiptare nga Kelmendi në Camëri, nga Presheva e në Tivar. Fëmijët e të rinjt shkëlqenin me veshjet e tyre si lule të bukura , por edhe të moshuarit “ konkuronin” tek-tuk si për të thënë: se dhe ne jemi këtu! Të ftuarit dhe personalitetet e komunitetit i pritën me shumë përzemërsi drejtuesit e Kishës katolike “Zoja e Shkodrës”: Famulltari Dom Pjetër Popaj, Marjan Cubi e Mark Shkreli, si dhe drejtuesit artistik Fran Cotaj, Gëzim Nika (Mjeshtër i Madh) etj. Për personalitetet e komunitetit ishte rezervuar rreshti i parë i kolonës se mesit , në të cilën zunë vend: Kryetari i Federatës Panshqiptare të Amerikës Vatra Zoti Dritan Mishto , Asamblisti i NY Zoti Mark Gjonaj, drejtues të Vatrës, Kishës Katolike, komunitetit, artit e kulturës, biznesit etj.

Kur sipari i festivalit u hap, në sfond u cfaq hijshëm një poster madhështor i Gjergj Kastriotit – Skënderbeut, e cila i ndjesoi të pranishmit të ngrihen në këmbë e të prisnin me duartrokitje daljen në skenë të grupit te valleve “Rozafati” me koreografi të Angjelina Nikës (Mjeshtër i Madh) dhe fill pas tyre grupi i konferencierëve të festivalit : Kozeta Turishta, Sebastian Tinaj, Veronika Juncaj dhe Joseph Cubi, të cilët e drejtuan me profesionalizëm dhe dinjitet. Me duartrokitje të zgajtura është pritur ngjitja në skenë e Famullitari të Kishës Katolike Shqiptare “Zoja e Shkodrës”, Dom Pjetër Popaj. Në përshëndetjen e Tij, famullitari tha se ky festival, i 27-ti që nga fillimi, i dedikohet Heroit Kombëtar të Shqiptarëve, Gjergj Kastrioti Skënderbeu, në nderim të përvjetorit të 550 të largimit nga jeta! Ja pershendetja e plote e famullitarit Dom Pjeter Popaj:” Mirëmbrëma dhe mirë se vini në Festivalin e 27 shqiptar ,organizuar si për çdo vit nga Kisha e jonë shqiptare, Zoja e Shkodrës në Hartsdale, New York.

Ky Festival i dedikohet heroit tonë kombëtar Gjergj Katstriotit Skenderbe me rastin e 550 vjetorit të tij. Ne e falënderojmë Zotin për këtë njeri të madh.Mos të ishte Ai nuk e di a do të kishte Shqipëri, nuk e di a do të flisnim shqip ndopak dhe me siguri nuk do ta kishim këtë festival sonte. Prandaj, edhe për këtë tubim, si shqiptar, e falënderojmë Zotin në qiell e Kastriotin në tokë. Me flamurin e tij identifikohemi, me gjuhë e kulturë që na i ruajti ne krenohemi. Këtë pasuri, sonte, ky festival e qet në skenë para jush që të shijoni traditat e bukura, të lashta shqiptare. Dhe kurrë mos t’i shmangemi porosisë së tij, “Mos harro se je shqiptar”.

Falënderojmë anëtarët e komisjonit organizativ, të cilët kanë dedikuar muaj, javë, ditë e orë, për të përgaditur një program të shkëlqyshëm për ju. Sa kënaqësi është kur i shohim të rinjt e të rejat që kanë lindur këtu, duke kënduar e vallëzuar këngë e valle shqiptare. Këta e tregojnë se mburren që janë shqiptarë. Gjithashtu, nga Shqipëria, Kosova, Maqedonia, Mali i Zi e Çamëria kemi këngëtarë, muzikantë, instrumentalista të talentuar e të shquar, të ftuar këtu sonte në këtë festival.Mirëseardhje mysafirëve tanë të shquar nga lamitë e ndryeshme, fetare, politike, shoqërore. Pjesëmarrja e juaj na nderon.Falënderojmë gjithë ju, të pranishëm, për pjesëmarrjen tuaj, e njëkohësisht për përkrahjen tuaj tash 27 vjet me radhë. Pa ju nuk do të ishte Festivali, prania e juaj ndihmon dhe nxiton brezin e ri, sidomos ata që kanë lindur këtu.Ju dëshiroj që s’bashku të kalojmë disa orë të këndshme ndërsa argëtohemi me këngë e valle të bukura shqiptare.Faleminderit, e kalfoshi mirë!”

Festivali i 27-të Shqiptar ishte një spektakël i bukur, ku jehuan këngët dhe vallet nga të gjitha trevat kombëtare, ku Shqipëria Etnike, ishte e gjitha në skenë.

Me këngën për Ibrahim Rugovën dhe “Kuq e zi”,këngëtarja e mirënjohur Alberie Hadergjonaj, hapi festivalin dhe si i thonë fjalës “ e tërhoqi këmbën zvarrë” që cdo gjë të shkonte si është më e mira. Kurse kengen”Margjelo” e kendoi me shumë pasion Artur Matija e në vazhdim “Vallen e shamisë”, e interpretoi grupi i dytë i Rozafatit me koreografi të Angjelina Nikës (Mjeshtër i Madh), për të cilën duhet thënë se e “lulëzoi” skenën e festivalit.

Kur konferencierët njoftuan se në drejtimin e orkestrës është Mjeshtri i Madh, Shpëtim Saraci dhe se potpurinë me këngë korcare do ta këndojë këngëtarja e mirnjohur (dhe bashkshortja e tij), Mira Konci, të pranishmit u ngritën në këmbë e duartrokitën në shenjë respekti për ta:- Së pari për gjurmët që ata kanë lënë në artin shqiptar, së dyti si ndjesi, për keqtrajtimin që shtetarët e sotëm i bënë Shpëtimit Saracit (orkestrantit më të mirë shqiptar të cerek shekullit të fundit) duke i shkurtuar vendin e punës, dhe së treti,- ata tashme do të jenë pjesë e komunitetit tonë shqiptaro-amerikan.

Në vijim festivalin e pasuroi Ansambli folklorik “Bashkimi Kombëtar”i drejtuar nga Gjergj Dedvukaj e Tomë Gjergji, të cilët interpretuan“Kombi ynë me djep mbi gurë”,”Të pa ndarë jug e veri”, valle dibrane, e pjesë instrumentale, si dhe interpretimi nga gjashtë vjecari Joseph Juncaj, që këndoi me shumë pasion e dinjitet këngën”O malësi të bekoftë zoti”. Me duartrokitje u përcoll edhe Valentina Ivezaj, që këndoi “Këngë për Shqiptarinë”. Programi vazhdoi me “Freski Bjeshke-Instrumentale e; Interpretuan Tonin Haxhia, Ndue Nika dhe Edmond Nikolli.

Koncerti kulmoi me këngën polifonike të Grupit të Bostonit, nën drejtimin e Petrit Alibeajt( inisiator per krijimin e deges se Vatres ne Boston) “Në Vlorë foli Prefekti”…

Në pjesën e dytë të programit të pranishmit u argëtuan me “Moj e bukura more” kënduar nga Layla Lukaj, potpuri këngësh kosovare nga Shpresa Gojani, melodi me cifteli, monolog për Prek Cal Viganin nga Tomë Gjergji dhe vallen came të interpretuar nga grupi i valleve të Bostonit me koreogafi të Bashkim Brahos. Në vazhdim të kësaj pjese të programit, Shoqëria klturoro-artistike “Kelmendi” solli “Kangë për Prek Calin”, “Bashkimin kombëtar”, “Shtatë malet e Malsisë” e valle tradicionale etj.

Në pjesën mbyllëse të festivalit, u soll për të pranishmit pak humor, këngë shkodrane nga Nikoleta Vokrri, “Vajzë e bukur moj malësore” nga Elisabeta Marku dhe si qershia mbi tortë “Vallja e shqipeve “ interpretuar shume bukur nga grupi Rozafati me koreografi të Angjelina Nikës (Mjeshtër i Madh).

Festivali i 27-të, ishte në vetvete jo vetëm një aktivitet i rëndësishëm vjetor, por mbi të gjitha ishte një vepër e rëndësishme e jetës kulturoro-artistike të komunitetit tonë shqiptaro-amerikan. Ai do të mbahet mend gjatë si për prurjet dhe nivelin artistik. Ka qene një punë e lodhshme për të madhin Gëzim Nika (si drejtues artistik dhe regjizor) e për gjithë komisionin organizator, por në të njejtën kohë një kënaqësi, dëfrim e clodhje për ata që e panë dhe e shijuan direkt në sallë dhe për ata që do ta ndjekin në ekranet e televizionit. Respekte për Dom Pjetër Popajn dhe gjithë drejtuesit e Kishës Katolike “Zoja e Shkodrës” që bëjnë kaq shumë për edukimin atdhetar e fetar të komunitetit.

Komisioni Organizues i festivalit përbëhej nga : Famullitari Dom Pjetër Popaj; nga Marjan Cubi- Drejtori i Qendrës “Nëna Terezë”, Drejtor i festivalit:Fran Cotaj; Drejtor Artistik dhe Regjia: Gëzim Nika(Mjeshtër i madh); Skenografia: Fran Shala; Gjeka Shala dhe Lisa Juncaj; konferencierët: Kozeta Turishta, Sebastian Tinaj, Veronika Juncaj dhe Joseph Cubi. Orkestra”Kastrioti” drejtuar nga Shpëtim Saraci(Mjeshtër i Madh) dhe Dritan Papa.

Këshilli Drejtues i festivalit përbëhej nga : Fran Cotaj, Ismer Mjeku, Mark Shkreli dhe Simon Vukel.

26 nëntor 1912-Ismail Bej Qemali:“Ne nuk kërkojmë autonomi,por pavarësi.”

November 6, 2017 by dgreca

Intervista ekskluzive e Ismail Qemalit në Vjenë (1912)

Nga Aurenc Bebja*, Francë/

Gazeta franceze, “Journal des Débats Politiques et Littéraires”, ka botuar të martën e 26 nëntorit 1912, në ballinë, intervistën e Ismail Qemalit, zhvilluar në Vjenë me gazetarin me inicialet M. P.

Udhëheqësi shqiptar ka folur asokohe për gabimet e rënda qeverisëse të xhonturqve, për qëllimet e tmerrshme të Serbisë në vendin tonë dhe mbi të gjitha për pavarësinë e Shqipërisë.

Në vijim, do të gjeni intervistën e plotë, të sjellë në shqip nga Aurenc Bebja – Blogu “Dars (Klos), Mat – Albania” :

Letër nga Vjena

Ismail Qemali dhe çështja shqiptare,

Vjenë, 21 nëntor.

Ismail Qemal Beu, një nga udhëheqësit më të padiskutueshëm të Kombit Shqiptar, u ndal për disa ditë në Vjenë. Ai erdhi nga Budapesti, ku politikanët hungarezë i rezervuan një mikpritje të ngrohtë dhe ku personazhet zyrtare të monarkisë, pa u distancuar nga rezerva diplomatike e imponuar prej rrethanave, nuk i fshehën atij simpatinë dhe interesin e tyre për çështjen që ai mbron. Ai, me gjithë këmbënguljeve të tij, nuk arriti të takonte dukën Bertchold ; gjithsesi atë e vunë në kontakt me disa zyrtarë të lartë të Ministrisë së Punëve të Jashtme.

Momenti i vizitës së tij në Budapest rastisi, për më tepër, në kulmin e krizës austro-serbe : çështja e konsujve shqetësonte opinionin publik, tashmë i pakënaqur me qëndrimin e papajtueshëm të Serbisë për çështjen e porteve. Ismail Qemali gjeti në Austro-Hungari një atmosferë të favorshme për projektet e tij : ai dukej disi i shqetësuar dhe nervoz.

“Po largohem sonte, më tha ai, për Trieste. Një anije austriake do të më çojë në Durrës, ku shpresoj të arrij para se të mbërrijë ushtria serbe. Nuk ka më kohë për të humbur. Miqtë e mi dhe unë do të përpiqemi të organizojmë një komitet mbrojtës në vend, një lloj qeverie të përkohshme. Por, duhet më në fund që Evropa të dalë nga indiferenca e saj dhe të manifestojë me anë të akteve interesin që dëshmon se ka për çështjen tonë të pafat. Në Austri, në Gjermani, si edhe në Francë dhe Angli, opinioni publik është në favorin tonë ; e drejta jonë njihet unanimisht dhe ruajtja e pavarësisë sonë duket se është në përputhje jo vetëm me parimet e diplomacisë evropiane, por edhe me interesat e fuqive të mëdha. Çfarë po pret Evropa për të na mbështetur ? Do të jetë e padobishme shpallja e të drejtës së kombit tonë për ekzistencë dhe autonomi kur ne nuk do të ekzistojmë më. Qëllimi i serbëve është i qartë : ata djegin, masakrojnë gjithçka gjatë rrugës së tyre; nuk u mjafton pushtimi i Shqipërisë, ata duan të shfarosin shqiptarët.”

Ismaili i moshuar uli kokën dhe heshti për disa çaste, pastaj rifilloi :“Ne nuk mundemi, nuk duam të bëhemi sllavë. Nga të gjitha kombet që popullojnë Ballkanin, i yni është më i vjetri. Është e vërtetë se ne nuk jemi shumë të civilizuar : kemi vuajtur kaq shumë ! Por, a është kjo një arsye që një pemë, për shkak të mungesës së kujdesit, të pritet se nuk ka lulëzuar ? Ne ishim të parët, pas vitit 1908, që u ngritëm kundër pretendimeve tiranike të qeverisë xhonturke. Duke kërkuar atëherë reforma dhe një trajtim më të drejtë, duke protestuar kundër kërkesave të papajtueshme me zakonet dhe kushtet tona, ne nuk mbronim ekskluzivisht vetëm të drejtat e racës sonë, por edhe ato të të gjitha kombësive : programet tona asokohe dëshmojnë për këto qëllime. Përpjekjet tona nuk patën sukses : ata u shtypën nga represionet më të padrejta dhe të dhunshme. Popujt e Ballkanit u bashkuan ; ata morën përsipër çështjen që ne tentuam të mbronim. Dhe sot që ata triumfojnë, veprimi i tyre i parë është që të kthehen kundër nesh ! Ata i njohin qëllimet tona, të cilat nuk janë armiqësore ndaj tyre : ne i konsideronim si aleatë. Ata e dinë se ne nuk do të ndjekim asnjë plan zgjerimi dhe propagande; ne kërkojmë vetëm një gjë : që të na lënë të jetojmë në territorin ku gjendemi.Dhe këtë pretendim, ne do ta mbështesim deri në fundin më ekstrem. Ne nuk do të lejojmë as aneksimin, as ndarjen dhe as zhytjen e popullit tonë në rrjedhën e një popullsie të huaj. Çështjet e gjetjes së formulës politike apo ajo për krijimin e një qeverie janë dytësore, dhe, në kohën e tashme, na shqetësojnë pak. Pika thelbësore është që tani e tutje ndjenja kombëtare mbizotëron mbi të gjitha ndjenjat e veçanta, preferencat politike ose rivalitetet konfesionale. Katolikët, ortodoksët, myslimanët, të gjithë shqiptarët janë të bashkuar për të mbrojtur të drejtat e kombit dhe pavarësinë e Shqipërisë.”

Ismail Qemali pati përdorur gjatë bisedës fjalët “pavarësi” dhe “autonomi”. E pyeta nëse shqiptarët tashmë ishin të qartë për synimet e tyre. Ai bëri një gjest apatik :

“Çfarë vlere ka të luash me fjalët ? – tha ai. Askush nuk e kishte dëshiruar më shumë se unë rigjenerimin e Perandorisë Osmane ; askush nuk ishte më i vendosur se unë për të sakrifikuar shumë, gjithçka që ishte e mundur për të sakrifikuar, që Turqia të bëhej një shtet modern, i qeverisur dhe i administruar mirë, i qëndrueshëm dhe i fortë. Ne jemi rebeluar vetëm kundër abuzimit të pushtetit nga një parti, e cila paragjykonte të drejtat tona dhe kishte për qëllim të na shtypte si komb. Kjo parti, tashmë, ka shkatërruar Turqinë : çfarë do të mbetet në Evropë nga Perandoria Osmane ? Nuk bëhet më fjalë për një Shqipëri autonome që i nënshtrohet sundimit të Turqisë. Lidhjet me një provincë të izoluar dhe të largët nga Perandoria do të ishin artificiale dhe të vështira për t’u mbajtur. Ne nuk kërkojmë autonominë, por pavarësinë : një pavarësi që nuk kërcënon askënd dhe madje u ofron disave garanci.”

Ismail Qemali e dinte se para se të shkoja për ta takuar, kisha takuar Hysen Xhahidin, ish-drejtorin e Taninës, i cili, duke u larguar nga Kostandinopoja, si arsye e kërcënimit të një dënimi, kishte gjetur strehim në Vjenë. Ai më pyeti se çfarë mendonte Xhahidi për ngjarjet dhe si e parashikonte të ardhmen. Unë nuk i fsheha se u befasova nga optimizmi i tij. Ai nuk kishte humbur asgjë nga entuziazmi dhe besimi i tij i mëparshëm. Përvoja që kishte dështuar në Evropë do të ripërtërihej në Azi, ku ajo kishte një shans më të mirë për të pasur sukses. Atje, asnjë besdisje, asnjë pengesë. Armenët nuk mund të përbënin një rrezik : ata kishin aq shumë interesa të përbashkëta me turqit ! Arabëve do t’u jepej një autonomi e gjerë. Progresi do të arrihej pak nga pak. Vendi do të organizohej, do të bëhej i begatë.

“Ëndrra ! – tha Ismaili. Asnjë realitet, kaq brutal dhe i tmerrshëm sa është, nuk do të zgjojë këta njerëz ! Ata kanë shkatërruar, nga gabimet dhe arroganca e tyre, situatën më të bukur e më të pashpresë në botë. Çfarë simpatie dhe besimi gëzonte Turqia në Evropë pas revolucionit ! Fakti ishte i papritur, dukej se u shfaq një fuqi jetike dhe energjitike me burime të pazbuluara. Evropa në tërësi i besoi Turqisë së re dhe i ofroi ndihmën e saj. Ata nuk kuptuan dhe shfrytëzuan asgjë. Sa herë kam provuar t’u hap sytë, u lutesha atyre që të mos shpërdornin avantazhet e një situate unike, të cilën vendi nuk do ta gjejë më kurrë ; Nuk do të përfitonin vetëm ata, por e gjithë Perandoria. Për disa muaj, ata u tjetërsuan nga të gjithë : fuqitë e mëdha, që u trajtuan me një mëndjelehtësi të pabesueshme, na kthyen shpinën ; në brendësi të Perandorisë, kombësitë e kërcënuara prej një politike të verbër dhe brutale, menduan të shkundnin zgjedhën që u bënte ekzistencën e tyre të pamundur. Rezultati i gjithë kësaj është historia e këtyre ditëve të fundit : pa dyshim, që ende nuk u duket mjaft e qartë.”

Ismail Qemali, ndërsa isha gati t’i them lamtumirë, këmbënguli përsëri me shpresën se do të shihte Fuqitë e Mëdha të Evropës, të mbështesnin, në mënyrë efektive, kërkesat e Shqipërisë. Ai dukej shumë i kënaqur me aranzhimet që pati në Austro-Hungari, shumë më pak me ato që shtypi italian shkruante prej disa ditësh. “Shtypi, i thashë, nuk e përkthen gjithmonë mendimin e qeverisë.” Ismaili tundi kokën dhe nuk u përgjigj.

– M. P.

Paralajmërimi i vrasjeve të opozitës dhe vrasja e Azemit

November 5, 2017 by dgreca

NGA ALFONS GRISHAJ/

Gjithë këto vite kam dëgjuar gjëra të bukura për Azemin por dhe gjëra që vijnë prej hamendjeve dhe dashakeqësisë…

Azemin, e njoha prej miqve të mi studentë shkodranë: Arben Broci, Arben Ibro, Arben Okaj, Shinasi Rama, Mond Bushati, Kolec Ndoja, Tefalin Malshyti, Arben Lika etj. Më pas, ne u bëmë miq.

Ditët e para të lirisë ishin të shpejta. Duhej të ecje me hapin e kohës ose humbisje shansin e shumëpritur. Në ndërgjegjen tonë nuk kishte plus minuse, por vetëm një gjë: Lufta për liri dhe rrëzimi i komunizmit.

Azemi nuk ishte vetëm. Ai kishte me qindra shokë studentë. Mbase disa kishin dalur në protesta para Azemit, për të kërkuar ndryshimin e kushteve të jetesës miserable në konvikte, që më vonë u kthyen në kërkesa politike. Muaj më parë, Shkodra dhe Kavaja, kishin shpërthyer në protesta duke frymëzuar “banorët” e Qytetit Studenti dhe mbarë Shqipërinë. Si pasojë pati arrestime dhe dënime. Dy apo tre studentë nga Shkodra me në krye, Arben Lika (më patën shpjeguar se) shkuan tek godina e Azemit dhe i bënë thirrje që t’i bashkohej grupit protestues. Po cila ishte arsyeja që Shkodranët e ftuan Azem Hajdarin të bashkohej me ta, se Azemi qe me “inteligjencë të cunguar”, apo ai ishte një trim dhe njihej si shpresë anti-komuniste ?!

Në atë kohë, të dilje kundër komunizmit nuk ishte e lehtë, duhej guxim dhe vetmohim, cilësi që inteligjenca i ka nganjëherë të pamjaftueshme. Pastaj, sikur të flasim për inteligjencën e viteve të komunizmit, e kam thënë dhe më parë, ajo inteligjencë që doli nga bankat e shkollës së komunizmit, ishte në mjerim si nga idetë dhe pregaditja, tekste të varfëra katramahi, kërkesa e deri tek mësimdhënia. Jo se intelektualët e asaj kohe ishin leshko, por se mënyja marksiste-leniniste atë ushqim sërvirte. Tani, na shfaqen ca “super-intelektualë ” të dalë po nga ato banka, me ca studime sipërfaqësore, që gjykojnë figurat tona historike që nga Skënderbeu e deri tek Azemi dhe më pas Zotin…! Hëm, i pasforcuar më duhet të them, sikur sorrën ta ngjyrosësh si pavodë, krrakëllitjen të njëjtë e ka!

E keqja nuk është tek mendimi i lirë, as tek gjykimi shterpë i personit, por e institucioneve dhe gazetave me zë që i bëjnë jehonë fodullëkut dhe inkompetencës. Kam dëshirë që të shoh opinione të thyera logjike që i paraprijnë progresit, por jo opinione të stisura sintetike që përbëjnë në vetvete artificialen, meskinitetin dhe inkompetencën.

Azemi, ishte një djalë i thjeshtë me zemër të madhe. Asnjëherë ai nuk u hoq ai që nuk ishte. Në ditët e para të lirisë, ai qe shprehur disa herë me të qeshur: “Unë jam Kryetar se, në takimin me Ramizin, ai më tha, ti je Kryetari i këtyre studentëve… Po ai nuk ka të drejtë të na diktojë ne që kemi dalë kundër tij. Tjetra, si mund të dal para Marshallit (Dr. Berisha) dhe Dr. Pashkos, ata janë intelektualë të kompletuar, janë profesorat e mi…” Sinqeriteti i tij ishte nganjëherë gati fëminor, kurse i kundërshtarëve të tij, kafshëror! Gjatë atyre ditëve u propozua kandidatura e tij për Deputet në Shkodër. Lagjia e Kirasit, një lagje anti-komuniste, që në ditët e para e kërkonte me ngulm kandidaturën e Azemit, ashtu si fshatrat e Shkodrës, Kolec Ndojën. Azemi erdhi tek unë dhe më pyeti: “A mundem unë me përfaqësu Shkodrën e madhe, të njerëzve të mëdhenj si, Gurakuqi, Pashko Vasa etj, apo kam me u ba qesharak?!” Unë e qetësova dhe fola fjalët e mia. Një nga shokët e mi me një mllef që nuk e di prej nga i erdh më tha në vesh: “Mos e afro këtë karaduzë Bajram Curri, se ka Shkodra boll njerëz të ditun me udhëheq Europën!” Ula kokën duke i shpjeguar që nuk ishte koha për pasion… Miku im i ngushtë, “Pishtari i Demokracisë” Kolec Ndoja, dhe “Pishtari i Demokracisë” Eduard Grishaj, dhe disa miq të tjerë, ardhjen e Azemit, e konceptuan si nevojë që përkonte me shpirtin demokrat Shkodran. Kandidatura e tij u pranua jo me dëshirë të madhe nga disa shokë tanë.

Po çfarë ndodhi më vonë? Kandidaturë e ardhur ishte dhe Blerim Çela, intelektual dhe patriot. Por, lufta e PP-së, nuk u bë kundër tij, as kundër kandidaturave të buta. P.P. u fokusua kundër Azem Hajdarit, Ali Spahisë dhe Pjetër Arbnorit. Disa misionarë të PP-së, erdhën të “negocionin” me ne për të larguar Ali Spahinë, me arsyetimin se kandidimi i tij, ishte një “turp”, gjoja ngaqë Spahia, qe një ish i dënuar ordiner dhe si i tillë ai do humbiste. Po kaq kontradiktorë dhe fëminore ishin mendimet dhe propozimet e tyre sa dhe sot me vjen për të qeshur. Ishte “për të mirën tonë” që të largonim tri figurat kryesore dhe t’i lëshonim vendin intelektualëve “poliedrik” marksistë-leninistë siç ishte Lisien Bashkurti etj?! Kështu pra donin të na ndihmonin “dashamirësit tanë” komunistë, të na e zbardhnin faqen para popullit të Shkodrës. Nuk ka rëndësi çfarë u fol aty, por ne u përgjigjëm: “Do i fitojmë të gjitha zonat në Shkodër…” Për njërin prej tyre, z. Ali Laçej, kisha respekt, por ai ishte në krahun e gabuar.

Dashuria e PP-së për Alinë Spahinë, u mbyll shpejt. Kurse për Pjetrin dhe Azemin, vazhdoi më tej. Kundër Azemit erdhën disa fletushka që ishin shpërndarë derë më derë në Kiras. Gjoja në një “raport mjekësor” përpiluar nga PP-ja, shkruhej se Azemi ishte psikopat, hajdut, kontrabandist etj. Po a mund të shkruhen gjitha këto në një Epikrizë Përcjellëse, se ky tip përkufizimi i ngjan më tepër një akt-akuze se sa terminologjisë së raportit mjekësor?! Komenti është i tepërt …

Kundër Pjetrit, u shfrytëzuan deklarimet e një Prifti të nderuar (mik i imi dhe i vëllaut tim), i cili deri sa u ballafaquan me njëri-tjetrin nuk pushoi luftën kundër tij. Me Priftin u bashkuan dhe disa demokratë parazitë që nuk e dinin derën e PD-së, por më vonë, pasi ikëm ne, u bënë “heronj” dhe tashmë e kanë katandisur PD-në në kuota të mjerueshme elektorale…

Pse shqetësohej kaq shumë Partia e Punës për kandidaturën e Azem Hajdarit, dhe donte me çdo mënyrë të degradonte figurën e tij? Sikur të ishte njeri dosido, i pagdhendur, PP-ja do gëzohej se do fitonte kandidati i tyre. Përse Partia e Punës, qe kundër Ali Spahisë dhe Pjetër Arbnorit? Figura nga më të nderuarat në Shkodër. Thua PP, e donte kaq fort PD-në e Shkodrës… ?! Jo, o tungjatjeta! Porse komunistët përdornin shprehjen e romakëve të vjetër: “ Divide et impera”, dhe se Pjetri, Azemi, Alia dhe shokët e tyre përbënin simbiozën e ndryshimit rrënjësor të një sistemi të kalbur diktatorial. Azemi, përfaqësonte shpirtin e lirë të rinisë, kurse Pjetri dhe Alia, disidencën, ëndrrën e lirisë.

Pasi PP-së, nuk i bëri punë kjo propaganda shterpë, filluan kërcënimet…Na u desh dy herë të ndërronim vendin e mitingjeve tona se donin të vrisnin Pjetër Arbnorin. Kështu na informoi shefi i policisë së asaj kohe, Dilaver Papare…

Pas mitingut në Bajzë, Azemin dhe kandidatin Dodë Kaçaj komunistët i kërcënuan me vdekje. Azemi, sulmoi ashpër Ramiz Alinë, kurse Doda, ngriti lart figurat e patriotëve nacionalistë të vrarë nga diktatura komuniste. Gjatë asaj kohe u kërcënuan shumë nga ne, biles na u bënë dhe atentate, ku qëllimi i ekzekutimit mbulohej me propagandë ordinere…!!! Ngjarja e 2 Prillit, vulosi krimin shtetëror komunist…

Azemit, iu bënë disa tentativa ekzekutimi deri në vrasjen e tij. Njëri, ai më flagranti u bë në mjediset e Parlamentit. Të tjerat, një pjesë e opinionit i di, një pjesë tjetër i ka injoruar…Për mua , vrasja e Azemit , nuk qe e papritur . Ai qe shprehur disa herë në prezencën time . Njëherë më tha : “ Kanë me më vra ! Nëse vdekja jeme ka me i shërby çështjes , Shqipnisë dhe demokracisë ja kam ba hallall, se burrat vdesin njiherë! Po nëse vdekja jeme ka me shku kot , do m’kish ardh keq.” Pasi mbaroi sentencën , treti sytë diku midis dy botëve si njeriu që parandjen largimin… Po ashtu , miku im Arben Broci , e pat parandjerë vrasjen e tij, duke u shprehur disa herë midis nesh, pothuajse me të njëjtin fjalor …Një natë apo dy para vrasjes , Arbeni , i kish treguar një ëndërr të tmerrshme nënës Lije (…) , që u bë realitet. Pas disa viteve , nënë Lija , kish parë tek varri i të birit, vrasësin me Kuran në dorë, i cili kish qenë polic brenda KPP. Ish-polici i qe përgjëruar Lijes, ta falte , se ai nuk kish dashur ta vriste të birin , por e kishin urdhëruar … Pas përgjërimit , vrasësi qe zhdukur pa gjurmë…

Dy ditë para se ta vrisnin, ai qe në Shkodër në një aktivitet të Unionit Anti-Komunist.

( Azemi ish anëtar i Kryesisë së Unionit…) Si drejtues i Unionit , kisha planifikuar dhe një “takim” më të ngrohtë në Restorant “Hamami” në lagjen Xhabie, një ndërtesë rreth katërqind vjeçare për nder të miqve nga Tirana. Në shpurën e tij kishte me vete dhe Brutin …U përqafuam me Azemin, dhe nuk mendoja se ai do ishte takimi i fundit në këtë botë. Unë u nisa për gjueti në Grishaj. Lajmin e kobshëm ma solli djali i xhaxhait Artan Grishaj.

Nëse vrasja e Arbenit , më kish prekur thellë në shpirt , vrasja e Azemit , më preku në ndërgjegjen e burrit që nuk e ka për asgjë sakrificën sublime… Bëra ca telefonata patriotëve antikomunistë që të mblidheshim në Tiranë , për t’i dhënë lamtumirën mikut tonë . Atë natë , sëbashku me një grup antikomunistësh patriotë mbërritëm në kryeqytet. Nga darka shkuam në redaksinë e “Gazetës 55” që drejtohej nga Fahri Balliu , i cili ishte njeri i penës , por dhe pjesmarrës aktiv në luftën antikomuniste dhe mbeturinave të regjimit . Fariu mu lut që të shkoja tek shtëpia e tij , por ne ishim shumë , prandaj pranuam që ta gdhinim në atë ndërtesë që për ne ishte bërë simbol.

Më pas ndodhi ajo që pritej…

Dr. Berisha dhe pse një burrë shteti, nuk qe i vendosur ta mbante pushtetin. Sikur ai do e bënte një gjë të tillë çdo gjë do të ndryshonte përgjithmonë. E kuptova Dr. Berishen, kishte presion të jashtëm shumë të madh. Prishja me Amerikën, ia kishte lidhur disi këmbët…Më vonë, një diplomat i huaj, D.E. me pat thënë: “Ishte një shans i madh për ndryshimin e historisë, por mund të përfundonte me një lum gjaku…” Mbase këtë të fundit pati parasysh dhe Berisha…

Sot, më duhet të publikoj një gjë që nuk e kam publikuar më parë, por e kemi konsumuar me Organizmat Ndërkombëtare… Vrasësi i Azemit, u arrestua në Shkodër (para se të arrestohej përfundimisht), nga P. Ç. (dëshmia e tij para nesh dhe OSBE), Shef i Krimeve të Shkodrës. Pas arrestimit, po atë natë ai u mor me mikrobuzin e Policisë së Tiranës (gjoja për siguri), për çudinë tonë, të P.Ç., OSBE dhe Monitoruesve të KE, vrasësi që kërkohej më këmbë të kalit, u pa të nesërmen i lirë, duke shëtitur nëpër Tiranë… How about that! Pse e liroi vrasësin Qeveria e Tiranës, që kërkohej me ngulm nga Organizmat Ndërkombëtare, Parlamenti Europian dhe SHBA?! Kjo nuk don përgjigje as koment se i ka brenda të gjitha …

Pas kësaj, presioni i Organizmave Ndërkombëtarë u bë shumë më i ashpër, sa detyruan qeverinë e Tiranës të arrestonin përsëri ekzekutorin dhe shokët e tij. Sikur të mos ishin OSBE, Monitorët e KE dhe presioni ndërkombëtar, vrasësit e Azemit do të ishin akoma të lirë dhe sot. Shpresoj, kjo është e mjaft për stisësit shpirtëligj e diletantë që tymosin propagandë të ndyrë për të ushqyer sëmundjen e rrezikshme mikro gazetareske: “Mania e Vëmendjes.” Ndonjë mjeran thotë, “Azemin e vranë për gjakmarrje” dhe se gjykatat për këtë kanë dënuar filanin dhe fistekun. Shpirtligësia dhe helmi i urrejtjes nuk mund të mbulojë të vërtetën. E vërteta ka fuqinë të çjerrë çdo prapamendim sado i sofistikuar të jetë, të ndriçojë arsyen analitike, të pastrojë oksidimin e gotës së metaltë dhe të shpërbëjë opiumin e servirur. Ky turp ndodh vetëm me palo-analistët shqiptarë. Kush është ai burrë që thotë se, unë e vrava filanin për politikë dhe se me shtyu ky apo ai?! E para, ai që vret për politikë dhe e pranon një gjë të tillë nuk hyn në “gjak” thjesht me një familje, me krimin e tij ai hyn në luftë me mbarë shoqërinë, kështuqë vrasësi e ka më të lehtë të thotë se e vrava për çështje personale dhe jo për politikë. E dyta, në raste të tilla, dekonspirimi ka një kosto fatale, ku në momente pendimi dhe sqarimi përfundon me eliminimin e të penduarit nga klani. Në botë, ka qindra shembuj…

Gjithashtu , akuza se: “ Berisha dhe Pollo kanë vrarë Azem Hajdarin”, është një gënjeshtër e turpshme. Dhe nëse shpifësit e kësaj “gjëme” kanë thënë ndonjëherë ndonjë të vërtetë në jetën e tyre , me këtë shpikje trashnike nuk i beson më askush , biles as jeniçerët me shpata të ndryshkura .

Trimëria dhe intuita e Azemit , buronin nga trashigimi genetike, nga hija e kreshtave Tropojës. Fryma anti-komuniste, referimi në kulturën shkodrane , uji i Selitës dhe Shpirti i PD , e bëri atë një lider të kompletuar. Ai kurrë nuk u bë rob i fallsitetit dhe i portofoleve ministrore që vinin e shkonin pa lënë asnjë gjurmë. Azemi erdhi si frymëzim dhe mbeti hero popullor .Nuk po zgjatem në fotosintezën e asaj kohe dhe të mërzis lexuesin me kujtimet e mia për Azemin dhe demokratë të tjerë që jetojnë dhe nuk jetojnë më , por dua të theksoj tri gjëra:

1-Bustet, nuk janë objekte që bëjnë hije në errësirë, por dritë për breznitë dhe historinë.

2- Sakrifikimi për liri është akti më sublim i njeriut, prandaj quhet heroizëm. Në raste të tilla , përpjekja për të degraduar heronjtë nuk është asgjë tjetër , vetëm vetëpaditje e degjenerimit amorf.

3-Opinioni i stisur sintetik është artificial, dhe si i tillë nuk mund të jetë jetësor e jo më të merret si mendim apo fakt!

(Fund!) Dikur, Shandorf Petef shkruajti : “Për dashurinë do të jepja jetën , kurse për lirinë do e falja dashurinë.” Azemi jonë , e bëri këtë sakrificë .

Dea shqiptare e “Butrintit” Penelopa, që udhëton me Odisenë

November 5, 2017 by dgreca

Dea shqiptare e “Butrintit” Penelopa, që udhëton me Odisenë e Iliadës në Metropolitan Art/Nga Keze Kozeta Zylo/

Kori artistik i të rinjve të Manhattanit ku midis tyre është dhe Dea jonë shqiptare kanë interpretuar operën epike “Odisea” në Metropolitan Muzeum të Artit.

Odisea – Mbreti i Itakës, komandant i lartë grek që mendohet të jetë dhe tragjedia e parë në botë vazhdon të jetë në vëmendjen e miliona shikuesve në botë dhe domosdo dhe nga artistët me emër në gjithë planetin.

Sirenat qe joshnin monstrat për gjak, e bëjnë Odisenë të përballet me mjaft pengesa dhe pasoja të paimagjinueshme. Në këtë performancë të shkëlqyer dhe të interpretimit fantastik ku bashkohet dhe zëri i mrekullueshëm i Deas ilustrohen dhe me pamje nga koleksionet e gjera të artit grek në Muzeumin Metropolitan si dhe të artfakteve të Muzeumit.

E kush më bukur se Dea shqiptare mund ta luante rolin e Penelopës, pasi dihet historikisht dashuria dhe besnikëria bashkëshortore e gruas iliriane që prisnin burrat e tyre të ktheheshin nga luftërat e shumta, por ajo qe ka shans më shumë në botën e metropolit është vetëm talenti i shkëlqyer që mund të tërheqin kompozitorët dhe regjisorët e mëdhenj…

Dhe Dea jone ia arriti, pasi sukseset e saj te njëpasnjëshme kanë filluar qysh në moshë të vogël në skenat me koncerte shqiptare dhe amerikane. Ajo ka debutuar në disa koncerte, por vlen për të përmendur pjesëmarrja e saj në korin artistik të të rinjve të Nju Jorkut gjatë ceremonisë së pritjes së Papa Franceskut në Amerikë, në mbledhjen e fondeve për të ndihmuar njerëzit në nevojë dhe sidomos shtete dhe qytete të tëra të shkatërruara nga sunamet si në Japoni në vitin 2011-të, aktivitet që i kryen së bashku me të rinjtë artistë japonezë. Performancat e saj tashmë të njohura kulmuan me operën “Odisea” luajtur nga të rinjtë e Nju Jorkut me kompozitor Ben Moore, libreti nga Kelley Rourke, bariton Brian Vu dhe në rolin e Penelopës Dea shqiptare…

Homeri e rrëfeu mjeshtërisht rikthimin e Odisesë në poemën “Odiseja”, çka vazhdon të jetë aktuale dhe në ditët e sotme. Eshtë mjaft interesante se Odisenë “Uliksin” e ka interpretuar dhe aktori i famshëm shqiptar nga Kosova Bekim Fehmiu me Irene Papas, një aktor legjendë për kinematografinë botërore.

Ç’kocidencë e bukur brezash që medoemos të bën të ndjesh krenari dhe njëkohësisht të të mos shuhet kurrë shpresa se arti do e ndryshojë botën e çakërdisur.

Penelopa që duket sikur dhe sot thur e shthur pëlhurë për të pritur bashkëshortin e saj Odisenë i cili është zhdukur për në detin “Mesdhe”, vazhdon më të njejtin temp dhe dëshirë të lexohet dhe të interpretohet në skenat më të mëdha botërore.

Artistja e re shqiptare me emrin e bukur historik Dea e “Butrintit” që interpreton Peneolopën e Homerit në Manhattan janë një bashkim perfekt sepse koka e bukur e Deas skulpturë që ruhet nga Fondi i kulturës botërore Unesko edhe Odisea me Penelopën ruhen në muzetë e famshme të botës si në Muzeumin Metropolitan të Artit në Manhattan.

Dhe vjen një ditë që vajza e shkëlqyer gjimnaziste e Bronxit në New York, Dea të interpretojë aq mjeshtërisht rolin e Penelopës, te duartrokitet nxehtesisht nga pjesemarresit artdashës të publikohet në mediat amerikane dhe të ngelet e arshivuar përgjithmonë në historikun e skenës të Metropolitan të artit në Manhattan. Dea jonë shqiptare është një histori suksesi në botën e artit dhe premton shumë për të ardhmen e saj të shkëlqyer.

Manhattan, New York

5 nëntor, 2017

Histori brezash shqiptarie….

November 5, 2017 by dgreca

…..në simbolikën kuq e zi në Albanian Culture TV/

Shkruan: Flora Nikolla/Disa mijëra kilometra larg vendit tim, në një natë me shi Nju Jorku, isha ulur në një sallë prestigjioze në Manhattan. Quhet Symphony Space. Në fakt e kisha njohur një vit më parë . Si në këtë natë shiu, kishte qënë e mbushur plot me shqiptarë, me zonja që kishin arritur sukses në Nju Jork dhe që Albanian Excellence i kish mbledhur në një libër.

Atëherë kishim thënë që kjo sallë , nuk kishte patur asnjëherë më parë më shumë shqiptarë. Sot dukej një simbolikë nomale, në këtë natë feste e ceremonie kur kremtohej 20 vjetori i një Televizioni shqiptar në qëndër të botës, një televizioni që me përkushtim dhe dashuri, me vullnet, ishte iniciuar 20 vite më pare, nga Adem Belliu dhe familja e tij, duke krijuar tashmë një histori suksesi në komunitetin shqiptaro-amerikan në Nju Jork .

Dritat e skenës, kuq e zi ngjallnin emocion!!! Pianoja me ceremoninë qw mbart, më sillte pranë tingujt e vendit tim. Nga nga ky vend gjigand, Shqipëria më dukej e strukur dhe e vogël mes maleve të larta, atje ku dielli shkëlqen shumë.

Ishte një përkundje e imja e lumtur mes Kuq e Zi-së e cila më kundronte krenare nga skena përballë.

Ishte emocion kundrimi i këtij simboli të madh brenda konceptimit të saj, sepse në fakt ishte ky simbol qe kishte mbledhur në këtë sallë disa qindra shqiptarë.

Në një skenë kuq e zi, realizuar nga artisti Andis Gjoni, njëherazi regjisor i saj, prezantohej jeta 20 vjecare e Albanian Culture TV , prezantohej komuniteti shqiptaro-amerikan dhe brezat e tij .

Simbolika e jetës së një televizioni shkrihej më jetën e mijëra njerëzish në këtë natë të madhe cmimesh kuq e zi. Ja pse brenda vetes ndieja emocione drithëruese, sepse kjo kuq e zi, jetësisht i jepte një dimension të gjërë në kohë dhe në hapësirë jo vetëm Albanian Culture TV, por njehërazi i jepte kuptimin e vertetë këtij komuniteti larg vendit të tij.

Bota duket sikur i ka fshirë tashmë kufinjtë e saj.

Dhe ja ku ndodheshim në Nju Jork në një skenë me ngjyrat e flamurit tone kombëtar, si për ta bekuar e për ta pagëzuar televizionin Albanian Culture TV, edhe si nje televizion mbarëkombëtar, pa kufinj hapësinor, ide një artisti si Andis Gjoni, i cili në karrierën e tij atistike, duket se di t’i paraprijë me qytetarinë, fisnikërinë, me emancipimin e tij artistik, pritjeve që duhet të ketë koha që jetojmë.

Vera Belliu, Gertold Balliu, Meril Hila, Fiorela Miria, Riad Ymeri, Erijona Balaj Vasilio Mosko, Klaudio Roko, motrat Enesa dhe Jona Dedinsa, Valentina Veizaj një brez të rinjsh që hypën me dinjitet në këtë. Janë brezi që po rriten në shtetin e demokracisë botërorë, që kanë dimension tjetër në jetën e tyre, por që pavarësisht në këtë natë të madhe të ditëlindjes së Albanian Culture TV, ishin së bashku në nder të shqiptarisë së madhe.

Ja pra , pse vijoja të kisha emocion në këtë natë të gjatë, sepse ishte një prezantim brezash , të ndryshëm sipas përkatësisë së tyre individuale, vetiake sipas historisë së moshës së tyre…!!!

Ja kjo e bënte të kuptimtë këtë natë me emocionet e saj në ajër.

Grupi realizues, Vera dhe Mimoza Belliu, bashkëthemeluese të Albanian Culture TV, producenti dhe themeluesi i tij , Adem Belliu, regjisori dhe skenografi Andis Gjoni, së bashku kishin ditur të gërshetonin e zgjidhnin më të mirën vlerë e më të bukurin emocion brezash .

Artisti ynë madh Fredeik Ndoci, interpretoi “Balada e gurit”, duke e lënë pezull sallën me këngën që interpretoi në Festivalin e Europian të Këngës. Por pezull ishte salla dhe plot duatrokitje në këtë natë cmimesh dhe për artistin e madh të skenës, Mirush Kabashi , në një interpretim brilant me vargjet , Ti Shqipëri më ep nder , më ep emrin Shqipëtar.

Preludi i cmimeve të Albanian Cultue TV , ishte “Federata Panshqiptare Vatra”, shoqata e idealeve shqiptare në 105 vite shtet , për të vijuar me nderimin për, Motrat Qiriazi, Albanian Amerkcan Civic League me president ish-kongresmenin Jo Dio Guardi, me nderimin për ish gazetarin e Zëri i Amerikës, Gjekë Gjonlekaj, me nderimin për Shoqata Atlantiku, nderimin për Editorin e palodhur të gazetës Dielli, për gazetarin Beqir Sina, për moderatoren, Marjana Bulku, nderimi për Pranvera Cobo.

Koncert Maestër, dekania e artisteve shqiptare me banim në Nju Jok, Hermira Gjoni, pianistja e njohur Ida Tili Trebicka, artistet , Gilberta Lucaj, Anat Almani, sopranot e njohura , Dëshira Ahmeti Kërliu dhe Lindita Mezini Lole, Mialtin Zhezha, Bilbili i kënges shqiptare Merita Halili dhe Maestro Raif Hyseni, Leart Ajeti, Elona Muca, Lorivert Cobo, të gjithë a nuk janë një brez i nderuar artistësh shqiptarë me sukses dinjitoz e të padiskutuar në Nju Jork dhe jo vetëm ?

Por edhe Richard Lukaj (Nderi i kombit), Isidois Beti Tsamblakos, Kozeta Zylo, Vera Belliu, Mimoza Belliu, Bora Balaj, të cilët dorëzuan nderimet respektive në këtë natë të madhe cmimesh , a nuk jane personaliete në fushat e tyre, të krijuara e fizionomuar në këtë vënd të madh të lirisë???

Por edhe asambleisti i shtetit të Nju Jorkut , z. Mark Gjonaj me fjalimin që mbajti në nder të Albanian Culture TV, a nuk është edhe ai një krenari legjitime, për të gjithë shqiptarët në përfaqësimin e vlerave të shqiptarëve ?

A nuk mund të ishte natë emocionesh kjo, kur në Symphoni Space, dukej sikur ndodhej një Shqipëri e vogël , në Nju Jokun e madh, qëndra e një bote të madhe???

Në gjithë këtë odise, si të mos kesh emocion, kur sheh njerëzit e tu që me dinjitet e fisnikwrisht ditën të nisin një jetë nga e para dhe po me aq dinjitet profesional dhe njerëzor të ndërtojnë një jetë suksesi në kontinentin amerikan ?

Plot emocion drithërues ndoqa këtë natë të madhe cmimesh në një natë shiu vjeshte në Nju Jork !!!

Njoha histori të mëdha, vetmohim , dashuri, përkushtim, punë , miqësi të reja dhe të vjetra, mëri të harrruara , ide projektesh të reja, të gjitha nën kuq e zinë e tonë të bukur konceptuar goditëse në skenën e Andis Gjoni në natën e madhe të Albanian Culture TV !!!

Dhe në fund të këtyre ndiesive të një natë të madhe të Albanian Culture TV, dua t’i them komunitetit shqiptaro-amerikan : Faleminderit për dinjitetin tuaj ! Keni udhë të gjatë e plot sukses për të bërë !!!