NERITAN CEKA PFOFESOR ARKEOLOGJIE, APO ………?.
Pjesa e Dytë/
Shkruan: Kozma Taho, Clearwater, Florida /
Legjendat rreth kalimit të trojanëve,humbës të luftës,nëpër Epir i takojnë periudhës së pushtimeve romake dhe janë sajuar prej dijetarëve Helen, servil të Perandorëve e Gjeneralëve Romak. Ato nuk kanë gjetur asnjë bazë shkencore, asnjë fakt apo send që të tregoj vërtetësin e tyre. Sidoqoft, me qënse ato përmënden nga historianë, arkeologë ,letrarë të ndryshëm sa herë bëhet fjalë për Butrintin, është e nevojeshme të themi edhe dy fjalë për to. Por më parë le të shikojm , kush ishte Enea Dardani ?
Sipas Homerit, Enea ishte prijsi I dardanëve, përfshir në koalicionin Trojan, trim , dhe i vlerësuart si zëvëndes i Hektorit, Kryegjeneralit të këtij koalicioni.Ai ishte i biri i Perëndeshës së Bukurisë dhe Dashurisë, Afrodita. Ka qënë bashk me Paridin në momentin e rrëmbimit të Helenës, por që nuk ka qënë dakort për rrëmbimin e saj. Dardanët, thot Homeri, ju bashkuan me vones mbrojtjes së Trojës për hir të mosmarrveshjeve midis kushurinjëve Priam dhe Ankiz.Do të martohet me një nga vajzat e Mbretit Priam, Kreuzën me të cilën do të ket edhe një djal , Askanin . Komentuesit e Homerit apo homeroidët përcjellin se ; Eneu me të atin në kurriz si dhe gruan e djalin së bashku me një pjesë të ushtrisë dardane , do ti shpëtojn katastrofës së rënies se Trojës nëpërmjet një hyrjeje të fshehtë. Ata , pas një marrshimi të gjat e të vështir , sigurisht, edhe me ndihmën e Perëndeshës Afroditë, do të vendosen në Malin e Idës , që ishte edhe vëndlindja e Eneut , dhe do të themelojnë një Trojë të re. Ky variant ngjan të jet pranuar nga dijetarët helen të paktën deri në shek . IV p.e.s. Pas shek . IV p.e.s.duket se është pranuar një variant tjetër, i cili e sjell Eneun , familjen dhe një pjes te ushtrisë në Peloponez ku do të ndërtoj edhe qytetin Aineia. Në shek e I p.e.s. u sajua Legjenda që i kalon trojanët nëpër Epir dhe që mban për autor dijetarin grek Teukrin nga Kyziku, sic na njofton Stefan Bizantini . Legjenda thot se ; Heleni ,biri i mbretit Priam, kur zbritën në tokat e Epirit , po pregatitej tu bënte fli perëndive një Ka . Kau i shpëtoj thikës dhe hyri në det e doli në një breg të pa banuar ku prej plagëve ra e ngordhi. Trojanët e moren per Orakull dhe themeluan këtu një qytet , që e emertuan Buthrotos, sepse shton ai,kështu emertohet Kau , demi apo Bualli në gjuhën Greke . Në këtë legjendë ka disa pasaktësi ; Trojanet siç e tham edhe më lart nuk levizën me Helenin por me Enean ; se kodra ku Kau ra e ngordhi , pra Kodër Butrinti, nuk qe e pa banuar në atë kohë , të cilen e tregojn gjetjet arkeologjike , dhe, se emrin që trojanet i vun qytetit nuk duhet të ketë lidhje me gjuhën greke por me atë trojane . Në qoftë se fjala “δovζ” e greqishtes e cila emërton kaun është e njëjt me atë të gjuhës trojane , është tjetër punë . Kjo tregon se Helenët dhe Trojanët flisnin në mos të njëjten gjuhë , dialekte të të njëjtës gjuhë, që gjithsesi duhet të jetë gjuha Pellazge Homeri në “Iliada” nuk flet për dallime gjuhësore midis Akejve, Danejve, Argejve , Pellazgëve e tërë pjesmarresve të koalicionit Trojan. Por nuk ka pse të zgjatemi ,sepse emri I Butrintit nuk vjen nga gjuha greke e vjetër po nga gjuha shqipe e lashtë e folur në paratoken e tij ( shih për këtë një shkrim të botuar në gazetën Dielli. 19. 2 . 2015 )
Këtë temë , pra, kalimin e refugjatëve Trojan nëpër Epir, Buthrot – Anhizem –Latinium , e mori dhe e përfshiu në veprën e tij gjeniale e të mrekullushme “Eneida” , Virgjili , për ta bërë të famshëm edhe qytet- portin e vogël të Butrintit . Aq i fuqishëm ishte ndikimi Virgjilian sa edhe për 18 shekuj të tjer emërtesat e rreth Butrintit do të përputheshin me ato te Trojës Homeriane, sikurse i përshkruan Virgjili. Madje edhe në ditët e sotme autor të ndryshëm i referohen Virgjilit . L.M. Ugolini , arkeologu që nxori në dritë portën veriore të Butrintit e emërtoj atë me emrin Homerik të një porte të Trojës , “Skea” , dhe ky emer vazhdon të mbetet i pa ndryshuar edhe sot . Nga ana tjetër Virgjili e konsideron Butrintin qytet Grek, gjë që nuk përputhet me realitetin. Sidoqoft Virgjili e tregon Butrintin të themeluar në kohën e kalimit të refugjatëve trojan të udhehequr nga Enea. Edhe Dionisi i Halikarnasit që i është kthyer kësaj teme në “Historia e Romës së Vjetër” e trajton atë ashtu sikurse Virgjili . Por për D. Halikarnasit, edhe Pellazgët edhe Trojanët janë Grek.
Profesori i Arkeologjise N. Ceka rreth këtyre Legjendave do të shkruaj :-
“Të gjitha legjendat e më sipërme në fakt përfaqësojnë
sajime të periudhës së Mbretërisë Molose të shek. IV-III
p.kr. ,të cilat synonin të argumentonin prejardhjen homerike
të mbretërve vëndës, të konsideruar si “barbar” nga helenët.”
Butroti fq 20
“….. ishin molost ata që e trasferuan legjendën trojane në
Butrotin e sapomarr nga Korkyrasit. Rreth vitit 380 p. Kr…..”
Butroti fq 23
Duket se ështeë e nevojëshme të përsërisim edhe njëher se , rrjedha e lumit Pavllo të sotëm ka qënë kufiri ndarës i tri grup popujve më të shquar të Epirit , Kaonëve , Thesprotëve dhe Molosëve . Në paraqitjen aktuale, të ditëve të sotme , kjo do të thotë se Kaonët përfaqësuar nga Prasaibët zotronin Ksamilin gjysmën e Fushës së Mursisë apo Vrinës , deri në daljen e lumit Pavllo nga Gryka e Bogazit si dhe tërë mbrapa malin e Milesë. Kestrinët Thesprot zotronin tërë pjesën jugore të rrjedhes , prej Kepit të Stillos e deri në Qafën e Botës ; ndërsa Molosët tërë mbrapa malin e Saraqinit ku përfshihen Vërva, Dishati, Shalsi , Markati , Janjari etj. Kështu Alketa , Mbreti i Molosëve përfshiu në zotrimin e vet zonën e Kestrinëve Thesprot por jo të Kaonëve Prasaib me qendër Butrintin. Këtë e tregon edhe dekreti I trashëgimis lënë nga Alketa por edhe Pseudo Skylaksi në lundrimin e tij në këto brigje, në fillim te shek. IV p.e.s. Ky dekret (370-368 p.e.s.) thote se;- “ Molosët dolën në det në zonën e Kestrinës , në veri të lumit Kalama (Thiamis ) Dhe Kestrina është pikërisht Çuka e Ajtoit. Butrinti u përfshi në Lidhjen Molose së bashku me gjith Kaonët e Thesprotët rreth vitit 360 p.e.s. Dhe ishte pikërisht baba i Alketes Tharrypa (Arryba 423-385 p.e.s.), ai që ftoj Euripidin , siç pohon Tuqididi. Tharrypa ishte Mbreti Molos që u dërgua për tu shkolluar, edukuar e fituar kulturë helene në Athinë në moshë të njom shtatë vjeçare. Burimet helene tregojnë se u shpall edhe qytetar nderi i Athinës . Pati meritën se futi element të qytetërimit grek në Epir si dhe shkrimin grek në administrat . Del kështu se Teatrot e Pasaronit , Dodonës e të tjer të cilet ishin dhe më të mëdhejt dhe më modernët e atyre moteve në Ballkan, ishin pikërisht ata të Epirit. Bëhet fjalë për fund shek e V p.e.s. Me qënse jemi ketu: – Nuk më thonë historinët dhe arkeologët tanë;- Përse vallë epirotët “barbar” i kishin paisur të gjithë qytetet e tyre me teatro? Ç’far bënin aty ? Mos vall i përdornin për të mbajtur bagëtit: sikurse Prof. N. Ceka do e na thotë për qytetin e Kalivojt ? A po mos prisnin që të vinin Athinasit për tu dhënë dramat apo tragjedit e tyre një herë në aq mote ? Me gjith këtë nuk qenë mbretërit Molos ata që sajuan legjendat e kalimit dhe të prejardhjes Trojane Hyjnore të tyre . Ato rrjedhi nga ai epos epik , heroiko – legjendar, që trashëgohej gojarisht , mundet edhe i shkruar, në popullsit pellazge , që ndodheshin kudo në trojet që u bënë Helladë, siç kanë pohuar me dhjetra dijetar grek, qysh me e mbrapa Homerit e deri te Apolodori që i mblodhi dhe i përfshiu në veprat e tij “Kronikat” dhe “Mbi Perënditë”. Ndër këto kronika , thonë autorët e ndryshëm helen , një vënd të rëndësishëm zënin ato që i kushtoheshin Akilit dhe birit të tij Pirro Neoptolemit, Mbretit legjendar e më të zëshëm të Epirit, i cili sipas kronikave e gojëdhënave bashkoj trojet prej Fthias (vëndlindja e Akilit) e deri tutje Ulqinit e Kotorit. Kështu kronikat nuk bëjnë fjale për kalim të refugjatëve trojan nëpër Epir, ashtu siç thonë legjendat, dhe nuk kishin pse ta bënin një gjë të tillë inekzistente ; sepse ende nuk ishin shfaqur në histori romakët dhe perandoria romake së bashku me servilo dijetarët grek. Kronikat përcjellin për në Epir Pirro Neoptolemin dhe së bashku me të si rob lufte që i ranë ne pjesë ; Andromarkën , të venë e Hektorit si dhe Helenin të birin e Mbretit Priam të Trojës . Euripidi ( 480-406 p.e.s.) që i pat dëgjuar këto kronika, I përfshiu ato në “Andromarka” ku do të shkruaj variantin e tij :–
E sa për skllaven, dua të them
për Andromarkën- duhet te rrij
në molosi,pasi Helenin,
të marr burr; bashkë me gruan
duhet të shkoj edhe ky djal
që mbetet i vetëm nga Eiakidët
Prej këtij djali ka për të dalë
një seri mbretërish, që do sundojnë
njëri pas tjetrit në molosi,
plot me lavdi e lumturi,
sepse nuk duhet or plak
të shuhet, fisi im i yti dhe i Trojës.
( Nuk po marr në konsiderat variante të tjera të martesës së Pirro Neoptolemit, te cilat na vijne po nga te njejtat kronika , percjell nga Apolodori 190 – 109 p.e.s..)
Ato , kronikat , i përdori në veprat e tij të shumta Eskili(525-456 p.e,s, ) i kendoj ne “ Odet” e tij Poeti i madh me rrenjë pellazge Pindari , e shumë e shumë të tjerë. Ishte plotësisht e arsyshme që Mbreti Molos Tharypa, i cili i mësoj dhe i pa ato në Athinë , për krenarinë e prejardhjes së tij, të ftonte Euripidin për ti shfaqur ato edhe në tokën e shënjtë të Epirit. Ishte një krenari legjitime , ashtu siç e ndjej edhe unë sot , pas qindra brezash, kur Stefan Bizantini thotë se ; Kestrinën , vënd lindjen time , e themeloj Kestrini i biri i Helenit dhe nip i Mbretit Legjendar të Trojës, Priamit. Edhe pse e di që kjo nuk është aspak e vërtet ,E me gjith atë të parët tanë janë Epirotët Pellazgë e Hyjnor të Homerit , dhe prap jamë shumë krenar në origjinën time , dhe të tillë duhet ta ndjejnë veten gjithë Fushë Mursiotët rrenjës. Mbi themelet e atyre kronikave , eposit të këngëve heroike ,që mbarti e përcolli qytetërimi parahelen, i emërtuar njëzëri Pellazgë prej helenëve , shpërtheu pastaj qytetërimi helen , më madheshtori e më i bukuri i botës së lashtë, të cilin helenët ja dhuruan shoqërisë njerëzore për ti hapur rugën civilizimit gjith botëror. U derdh mbi këto troje barbaria romake dhe i rrafshoj me tokën deri dhe muret pellazgo ajakide, vërshuan fiset barbare, vandalet e sllavet dhe bën dhe ata punën e vet për tja lënë fjalën Osmanëve e Patriakanës së Stambollit , të cilet i vurën zjarrin edhe librave duke menduar se do ta shuanin edhe memorjen e këtij populli të lavdishëm . Kjo zoti Profesor është e vërteta e legjendave dhe kronikave që përfshin edhe Butrintin, para tokën e tij dhe gjithë Epirin , pa përjashtuar trojet që u bënë Helladë. Më duket i çuditshëm qëndrimi i akdemistëve tanë , të historisë dhe arkeologjisë , dhe më ngjan si puna e iso polifonisë son të mrekullushme , ku njeri ja merr, del një tjetër e ja kthen e të tjerët mbajn iso pa vrarë mëndjen se ç’far flitet e shkruhet. Duket se u shpreha shumë ashpër lidhur me Akademinë e Shkencave të Shqiperise . Por nuk është ky mendimi im për këtë institucion . Praktikisht Arkeologjia shqiptare e filloj punën në një kohë kur mendohej se trojet shqiptare ishin troje të harruara nga prezenca e njeriut , dhe në një kohë shumë të shkurtër e me fondet nga më modestet ata kan bërë një punë të shkëlqyer . Ata përmbysën mendimet e më parëshme dhe i treguan botës se trojet shqiptare kanë qënë të banuara , madje mjaft dëndur prej njeriut, qysh në epokën e paleolitit , e pandërprer, materialisht e shpirtërisht të lidhur me trojet e gjithë rreth ndodhura . Prof N.Ceka është njëri ndër arkeologët më të suksesshëm e me një emer shkencor të shkëlqyer. Ai prfshihet në grupin e arkeologëve që mbrojn tezën e formimit të kombit Ilir në trojet Ballkanike, si zhvillim i popujve paleoballkanik, e që fatkeqësisht nuk duan ti quajn pellazgë , ashtu si i emërtojnë pothuaj të gjithë autorët e lashtë helen ; e cila gjithsesi eshte një teze e guximëshme. Por unë nuk jam dakort dhe nuk dua të pranoj si e paraqet ai Butrintin ,duke e treguar si themelim të helenëve, gjë që nuk mund ta vërtetoj deri me sot askush, as arkeologjia as legjendat e kronikat, as shkrimet e herëshme as mitologjia , dhe as mbishkrimet e gjetura këtu dhe as antropologjia qe na e shkatrruan romaket e rinjë të Akademisë së Kulturës së Romës Fashiste. Kështu për të thënë të vërtetën , më nervozon fakti pse u lejua të botohej ky libër.Këtu, ne këto libra, përsa i përket Butrintit nuk ka asgjë të përbashkët me arkeologjinë . Arkrologjia të vë para fakteve , para gjetjeve arkeologjike duke i anlizuar me përgjegjësi e duke nxjer përfundimet. Dhe me sa duket, me sa jane publikuar e jane afishuar ne stendat e muzeumit , historit që shkruhen për Butrintin janë krejyesisht të gabuara. Butrintin nuk e kane themeluar dhe as e kane banuar as edhe nje ore kolonet helenë.
NERITAN CEKA PROFESOR ARKEOLOGJIE, APO……?
Shkruan: Kozma Taho-Clearwater,Florida/
Nëpër faqet e librave “Butroti” dhe “ Iliret” Pjesa e parë . Burimet e shkruara. Prof. I arkeologjise N. Ceka, me një reputacion goxha të shkëlqyer në këtë fushë është kthyer sot në një historianë që po bën të pa mundurën për të mbrojtur sajesën e Akademisë se Kulturës së Romës Fashiste dhe Prof. të saj L.M.Ugolini ; se qytetin antik të Butrintit , kanë ardhur dhe e kanë themeluar kolonët Korinthas të Korkyrës aty rreth shek VII p.e.s. Madje ky arkeologo –historian do të shkoj edhe më tej , duke përfshir nën kontrollin e Korkyrës , jo vetëm Butrintin por edhe para e prapa tokën e tij . Kështu në librin Butroti ai do të shkruaj :–
“ E gjithë kjo situat (e ka fjalën për kompleksin e fortifikimeve sh.im ) mund të spjegohet me faktin se Butroti I shek. VII- V p.e.s. ishte një emporion , një pikë fortifikimi nën kontrollin e Korkyrës që shërbente për tregëtinë me vëndësit Kaon , por edhe për shfytëzimin e pasurive të liqenit .” Butroti fq 20
Sigurisht, për turpin e tyre , e kanë lexuar këtë shënim edhe tërë Akademistët tanë profesora të historisë dhe arkeologjisë dhe e kanë përtypur pa u ndjerë. Por, po për turpin e tyre një ndër filohelenistët më të shquar të shek. të kaluar, i cili ka bërë dhe një histori 4000 vjeçare të Epirit , Hammond ,dhe që e do të gjithë Epirin te jetë grek, nuk e pranon këtë . Në librin “Epiri “ 1967 fq 474 ai do të shkruaj:-
“ … Nuk ka ndonjë traditë për themelim të ndonjë kolonie greke këtu “
Një parantez për lexusit e këtyre shkrimeve :- Unë nuk pretendoj të bëj historinë , proto historinë dhe aq me tepër akoma prehistorinë e këtij qyteti , por meqense kam lindur e rritur në këto troje kam gjurmuar si çdo kush nga ne për të mësuar gjithçka shkruhet e flitet rreth tij, Të cilat flasin shumë më ndryshe nga ato që shkruan Prof. N. Ceka. Kështu u krijohet hapsirë për të folur e shkruar njerëzve të pa informuar ,sikurse nje S. Suljoti që shkruan në facebook se:-
“……..Ksamili ngitur me qitetin e lashte GREK BUTRINTI
nuk banohet nga qitetar Grek. Ky fakt ne minoritaret
Grek na shqetson dhe na merzit shume.”
Por S. Sulioti e shumë të tjerë , të gjithë ata që kanë lexuar librin “Butroti” dhe “Ilirët” të Prof. N. Cekës , kanë shumë të drejtë të flasin e shkruajnë kështu,sepse kështu shkruhet në këto libra, dhe jo nga nje person “radha “ por nga nje Profesor Arkeologjie , te suksesshem ne kete dege.
Shtrëmbërimin e fakteve të shkruara Prof Ceka do t’i filloj me të parin vizitor helen të Butrintit Hekateun e Miletit, duke vënë në dyshim të qënit apo të mos qënit të Butrintit qytet( Polis ); vleresuar prej tij . (520-515 p.e.s.) Po të më pyeste Profesori , me kaq sa di do ti thosha që sistemi i organizimit shoqëror të qyteteve helene , me përjashtim të disa huazimeve për titujt e administratoreve nuk përputhet aspak me atë të organizimit shoqëror të Iliro – Epirotëve . Helenët ishin organizuar në qytet –shtete ndërsa ilirët dhe epirotët në Konione fisnore , që tregonte një qendër me rrethnajat e saj të të njëjtit fis. Por le të citojmë çfar shkruan Prof N Ceka për këtë. :–
“ Të gjashtë qendrat jo greke të bregdetit të Adriatikut dhe Jonit
( Orgami i Istëve, Japingia, Oidanti, Sesareti i Taulantëve, Baiakea e
Butroti i Kaoneve – sh. im ) cilësohen nga Hekateu Polise, njelloj si
Apollonia. A do të thotë kjo se në këto treva “ barbare “ ishte vendosur
I njëjti sistem shoqëror si në Greqi dhe ishin krijuar qytetet e mirfillta ?
Kjo pyetje ka mar përgjigje të ndryshme nga historianët dhe arkeologët,
përgjithësishtë kanë menduar se përdorimi i termit Polis është në këtë
rrastë konvecional dhe përdorej për të treguar vendbanimet fisnore.
Nga ana tjetër gërmimet arkeologjike kanë treguar se nuk ka përpara
Shek. IV p. Kr. Asnjë vendbanimi ilir që mund të qëndronte krahas
Apolonisë për nga urbanistika dhe pamja arkitektonike. Nga Poliset
E përmendura nga Hekateu vetëm Butroti është identifikuar me
Kryeqendrën antike të Prasaibëve, Butrintin e sotëm . (Iliret fq 60 )
Unë nuk e di për cilët qytete Iliro – Epirote e ka fjalën Prof. N. Ceka , për ata që janë identifikuar e nuk jane zbuluar ende, apo për ata që ende nuk ja u dime vënd ndodhjen e që nuk janë pakë, por rreth 70 . Por di që qytete të tilla si Bylisi, Amantia , Butrinti , Foenika, madje edhe Belshi , me tej Dodona , Pasaroni , Bunima , Efyra e të tjerët, pa përmëndur Kryeqendrën e Pirros së Epirit, Ambrakinë, ishin të paisura me shëtitore , teatro , stadiume, faltore dhe element të tjerë që në paralelet kohore qëndrojnë baras e mundet më lartë se Apolonia .
Mesa di unë , kur qytetet e Epirit dhe Ilirisë ishin të paisur me teatro të gurt teatrot e helenëve ishin shumë të pakët , dhe për nga madhesia më tëe vegjël (Dodona rreth 20.000 vënde, Dionizi Athine 17.000 vende , Epidauti rreth 14000 vende . Dodona dhe Pasaroni duhet te jene ndertuar rreth vitit 420 p.e.s.; ndersa Dionisus eshte ndertuar prej druri ne fund te shek V p.e.s dhe prej guri perfundoj rreth vitit 325 -324 p.e.s. , teatri I Epidaurit ne periudhen 340 – 320 p.e.s. ) Per Ambrakinë P.sh. thuhet:–
“ Nga burime të qëmoçme , tani vonë u hetua se kryeqyteti
i Pirro Molosit, Ambrakia ( Arta), pat arritur një ngritje të tillë kulturore sa ishte i stolisur, ndër të tjera, përveç me dy teatro, dhe me plot 1015 shtatore të ndryshme, numër ky mahnitë për çdo metropol të rruzullit tokësor deri më sot……..Plini (Plaku) tregon se statujat e nëntë muzeve te Ambrakisë Pellazge u vodhen nga romaket. “ ( Dh . Pilika Pellazget fq 351)
Më poshtë Profesor Neritan Ceka Vazhdon :-“….Gërmimet arkeologjike të viteve të fundit kanë sqaruar aty (në Butrint sh . im ) të njëjtën tablo si të Belshit. Brënda një fortifikimi me sip. 0,7 ha, që nga mesi i shek VII p. Kr. Zhvillohet aty një vëndbanim në shtresat e të cilit, VEÇ QERAMIKAVE VËNDESE Gjendet po ajo masë amorfash joniane, korintase e korkyrase krateresh e hidriesh joniane , kupash korintase e joniane apo aribalesh korintike. Në kohën e Hekateut shkëmbimi i ishte më i dëndur dhe përfshinte edhe kratere lakonase e kupa atikase Pamja e vëndbanimit ishte modeste, por FORTIFIKIMI SOLID NDRYSHONTE NGA FORTIFIKIMET FISNORE TE FILLIMIT TË EPOKËS SE HEKURIT ( Shek XII- Xp.Kr. ) nga një përpunim i gurëve dhe përdorim I kthesave me kënd të gjërë, që i jepnin trasesë së mureve një pamje zigzake. “
( Iliret Fq 60 )
Në këtë shënim të gjatë të Profesorit përmblidhen shumë gjëra , por le të ndalemi të qeramikat dhe pikërisht te ato qeramika që Profesori i përmbledh me dy fjalë “ qeramikat vëndëse”. A ishin këto qeramika prodhime të veçanta , do me thënë vetëm të Buthrotasve? A nuk kishin lidhje këto qeramika bie fjala me qeramikat e gjetura nga Profesor Korkuti dhe Profesor Petruso I Universitetit Austin të Teksasit, në shpellën e pranë ndodhur të Konispolit ? A mund të pranohet se shpellarët e Konispolit nuk kishin lidhje , madje nuk e dinin se Kodër Butrinti ishte një vëndbanim qoftë edhe “ I thjeshtë peshkatarësh “ ? Qeramika e Konispolit e përshkruar edhe nga Profesor N Ceka në po të njëjtin libër Fq 19 -20, janë të lidhura me të tri fazët e neolitit ( 6000- 2600 p.e.s. ) dhe kanë lidhje me qeramikat e Cakranit të Fierit, të Dunavecit e Maliqit në Korçë e të Kolshit në Kukës, të cilat Profesor Ceka i ka përfshirë në ” grupin e kulturës jugore Ilire.” Po këtu Profesor Ceka tregon se Butrinti edhe në epoken e fillim hekurit kishte një fortifikim , sigurisht të ndryshëm nga ai që pa Hekateu , por kishte . Por , si i bëhet që në librin Buthroti ai shkruan se :-
“….Sipas të dhënave të gërmimeve arkeologjike Butroti i
Shek. XII p.Kr., kur ndodhi eksodi trojan, ishte vetëm një
fshat i thjesht peshkatarësh , i vendosur në pjesën më të lartë
të kodrës dhe i pa rrethuar me mur “ ( Butroti fq 20 )
Cilin shënim të Profesorit duhet të besojmë atë te Ilirët apo atë te Butroti.?
E rëndësishme është të pranojmë dhe duhet ta pranojmë pa tjetër,se Butrinti i kohës së Hekateut duhet të ketë qënë nje qytet –port i vogël që duhet të kishte edhe kalata për ankorim anijesh edhe mangazina për shkëmbim mallrash. Duhet të ishte pa tjetër nje pikë ku prodhuesit e rreth vendosjes së tij sillnin kryesisht produkte bujqësore e blegtorale që prodhoheshin me shumicë e që ishin tepër të kërkuara nga trejet e tjera. Në të kundërtën, Hekateu nuk kishte pse tja u rekomandonte tregëtarëve të largët Egjeas, për të hyrë në mardhënie me të.
Hidhemi tani tek qeramikat e importit. Akademisë së Kulturës së Romës Fashiste dhe Prof. Ugolinit i duhej me pa tjetër të mos kalohej shek I VIIp.e.s. Këtë po bën edhe prof N. Ceka nën hijen e arkeologes greke Kiti Hatzis . Por , dekumentat e shkruara flasin më ndryshe . Ato thonë se lidhjet Ishullar- Epir shkojnë shumë thellë në lashtësi. Homeri tek “Odisea “ tregon se Mëndesha e vajzës së Mbretit Feakas, Alkinout, ishte Epirote , mundet nga paratoka e Butrintit , dhe, ishte një nga personat më të rrespektuar në pallatin e tij. ( shiko kënga e VII) Po këtu Homeri tregon se kopet e Uliksit Itakas ndodheshin në kullotat e Epirit nën mbrojtjen e miqëve te tij . Pra bëhet fjalë për motet e Luftes Trojane rreth shek . XII p.e.s. Feakasit e Alkinout u zëvëndësuan nga një tjetër fis lundërtarësh, Liburnët Ilirë , të një kombësie e gjuhe. Edhe këta me paratokasit e ishullit , per nevojat e tyre me siguri ruajtën mardhënie të mira shkëmbimi . Floten dhe tregjet e Liburneve evune ne zotrim helenet , per te vazhduar deri ne kohen romake. Edhe periudha romake ashtu siç ka vënë re Ciceroni kur shkruan se :- “ Butrinti ishte për Korkyrën si Ati për Romën” ; tregon po të njëjtat mardhënie. Më pas kushdo që ka zotruar Korkyrën , ka kërkuar mardhënie te mira me Butrintin. Edhe kur Butrinti u rudhos në një qendër peshkatarësh u ruajtën po këto mardhënie . Ali Pash Tepelena përdori limanin e vogel të Kataetos , I cili bëri qendër tregëtare Mursinë që vazdoj deri në mbarimin e Luftës së Dytë Botërore. Kështu që në qoftëse Prof Ceka dhe Kiti Hatzis nuk shohin e nuk gjejnë qeramika të tej shek . VIIp.e.s. është pak si e çuditëshme .Por le të shkojnë edhe njëher në muzeumin e Butrintit e të shikojnë disa qeramika të ekspozuara , të cilat Prof Çondi na i ka prezantuar në librin “ Butrint, Histori Monuments and Musum “ dhe që janë të datuara në shek e XVIII –XII p.e.s , pra edhe 600 vjet para Luftës Trojane . Në këtë kuadër a mund të qëndroj ajo që shkruan Prof N . Ceka në librin Butroti Fq 20 se :
“ …..Disa fragmente enësh të punuara trashë, si dhe ndonjë
vegël prej guri të punuar, dëshmojnë për një vëndbanimi të
izoluar pa asnjë lidhje me botën e largët Mikene . “
Kështu, Prof. N. Ceka e izolon Butrintin jo vetëm nga bota e largët mikene por edhe nga paratoka e tij , gjë e cila është jashtë realitetit.
Krejt në kundërshtim me prof N. Ceken jane studiuesit e antopologjisë e ndër ta E . Pitard , i cili pasi konkludoj se shqiptarët i përkasin tipit brakicefal e që mund të rrjedhin nga popullsitë e lashta pellazge të Gadishullit Ilirik , shton :
“….Persa i përket ishujve të Jonit, skemi asnjë mendim
për të pranuar që mund të jenë te banuara nga brakicefal.
Shqiperia dhe Epiri janë aq afër dhe ne e dim qëkuri se mbi
të dy brigjet e Aspropotamit, popullsitë janë brakicefale . “
Thjesht do të thotë se këto popullsi janë të një race e të një gjuhe . Por edhe vetë arkeologjia në këta ishuj , si në Korkyrë, ka ardhur në përfundimin se kulturat materiale e shpirtërore të tyre ka shumë element të përbashket e me zanafilla të lashta me trojet pëballë, madje dhe më në thellësi. Kështu që nuk na ndal asgjë të themi se edhe lidhjet e tyre tregëtare janë tepër të lashta e të pandërprera , qysh prej kohëve prehistorike e deri më sot. Por për këte nuk ka dhe aq faj Prof. Ceka , sepse eshtrave te Butrintit ja u gjeti vendin Ugolini. Prandaj nje barrikade fallco e shek VIIp.e.s. është tejet e pa pranushme dhe krejtësisht e pa vërtet.
Udhëtari, gjeograf e historian grek nga Kariada e Karisë Skylaksi(shek. VI –V p.e.s. në vepren “Lundrim gjat brigjeve te Europës dhe Azise” që na është përcjellë nga Pseudo Skylaksi (shek. IVp.e.s. ) ngjan të mos jetë vizitor i Butrintit. Me gjithë këtë, ai përmënd paratokën e Butrintit nën emrin ERYTHEIA ,njohur kjo në mitologji si kullotat e qeve të Gerionit , Mbretit të Thesprotëve . Po këtu ai na njofton se 40 stade të këtij bregdeti zotroheshin në fillim të shek. IV p.e.s. nga Alketa, Mbret i Mollosëve. Edhe Tuqididi nuk është vizitor i këtyre Trojeve , por, në veprën e tij madhore “Lufta e Peloponezit” , me rastin e strehimit të Themistokliut në Epir , njofton se këto troje nuk kontrolloheshin nga helenët. Autor të tjerë që i referohen Butrintit janë të periudhës romake dhe nuk kanë aspak lidhje me themelimin dhe përkatësin etnike të Butrintit , prandaj nuk po i marrim në shqyrtim. Pra , sipas lëndës së mësipërme duhet të biem dakort se ;- Butrinti I kohes së Hekateut e deri në pushtimin romak ,ka qënë një qytet –port i trojeve e popujve Kaon, dhe , aspak koloni e helenëve. Për me tej le ta thotë fjalën arkeologjia kur të nxjer në dritë akropolin e lashtë të tij.
ENVER MEMISHAJ ZBULON BASHKIAKËT E VLORËS
NGA QAZIM SHEHU/
Enver Memishaj i njohur për lexuesin me studimet e veta serioze,pasi ka shkruar përmes hulumtimit të thellë një varg librash duke shpluhurosur historinë e anatemuar nga regjimi komunist, vjen së fundi ,me librin interesant:”Kryetarët e bashkisë së Vlorës-një histori e shkurtër e Vlorës”,një libër reprezantativ me një vështrim shterues për historinë e Vlorës dhe të drejtuesve të saj, që kur në Vlorë u ngrit flamuri e më pas.Memishaj ka pasur si pikë referenciale historinë e gërshetuar me protagonistët e saj më të shquar,duke e vijëzuar përmes arsyetimit faktologjik gjithë atë rrjedhë ngjarjesh herë të qeta e herë të vrullshme dhe dramatike,ku spikatin personalitete të ndryshme ,të cilët ,qëllimin kryesor të jetës së tyre patën idealin kombëtar,mbrothësimin dhe shpëtimin ,jo vetëm të qytetit, por edhe të kombit, nga kthesat e papritura përmes konjukturave të brendshme, po edhe të jashtme, ashtu siç i sillte koha ,apo ,ato, vetiu paraqiteshin dhe ndërlikoheshin edhe për rrethana objektive.Si studiues skrupuloz ai i ka dhënë vendin secilit duke paraqitur një historik të shkurtër për çdo kryebashkiak, po lexuesi i vëmendshëm ndalet tek disa figura të larta që u rritën dhe u madhëruan përmes kulturës së gjërë dhe idealizmës kombëtare.Kujtesa dhe vëmendja, vetiu i shkëput këta nga radha kohore e të tjerëve dhe vetiu na i sjell edhe sot të gjallë e të madhërishëm duke na krijuar kështu modelin e kryebashkiakut që ende nuk po arrihet nga ata që erdhën më pas dhe në ditët e sotme.KËTA FIGURA JANË:Nuredin bej Vlora,Qazim Kokoshi,Ali Asllani, Osmën Haxhiu.”Duke qenë se Bashkia e Vlorës nuk ua ngriti monumentin këtyre njerëzve të shquar, më mbetet, thotë autori ,tu ngre një monument këtyre njerëzve përmes një libri…”Dhe nuk ka monument më të bukur se sa njohja e jetës së tyre, sepse ne shpesh kemi nevojë t`u rikthehemi njerëzve të ndritur të cilët vunë në shërbim të atdheut edhe pasurinë e tyre ,ndryshe nga shumë zyrtarë të tjerë të rëndomtë që vunë atdheun në shërbim të pasurisë së tyre.Ky kontrast i thellë reflektohet me një shtresë nëntekstuale dhe veçohet duke u përqasur me realitetet e ditëve të sotme, realitete gri e me bëma kryebashkiakësh dhe zyrtarëve të tjerë të lartë, të cilat i lexojmë nëpër faqet e shtypit të përditshëm,ku historitë e tyre fillojnë me një gong të fuqishëm dhe përfundojnë si telenovelat e sheqerosura, deri sa humbasin për të kaluar në një ngjarje tjetër që përbën dhe sjell çudinë e radhës.
Në fillim të librit autori bën një përshkrim të detajuar të historisë së Vlorës ,të gjeografisë dhe etnografisë së saj,duke e parë Vlorën si pikën e vlimit të revoltës kombëtare për liri ,po edhe si pjesë integrale e domosdoshme e qëndresës kombëtare.Kjo qasje e kujdesshme që bën autori na sjell një falktologji të gjallë koherente dhe konkrete brenda skrupolozitetit të një studiuesi ;të ekonomisë,lëvizjeve popullore,kulturës, etnogjenezës dhe fillesave të muzgut të ngjizjes krijuese të historisë,çfarë e artikulon dhe krijohet një tablo mbresëlënse e gjithë atij spektri kohor në pak faqe.Autori nuk i ik faktit, po edhe kërkon ta sjellë atë në një sistemim sintetizues ku vertikaliteti kohor mbushet dhe krijohet me gjërat më të domosdoshme duke e qëruar nga tepritë dhe analogjitë lëndore.Për të njohur historinë e Vlorës mbase do duheshin volume, por autori merr majanë e ngjarjeve dhe fakteve duke krijuar një tablo shekujsh jetese dhe mbijetese në këtë vis të begatë të kombit tonë dhe këtë tablo e lidh në afeksionin moral të qëndresës dhe luftës së pareshtur për të ruajtur etninë dhe ato vlera të larta kulturore, dalluese për historinë e kësaj zone të bukur.Të dhëna që sjell autori për resurset natyrore ,apo për zhvillimet bujqësore dhe ekonomike industrial, vijnë paralelisht me të dhënat historike për luftrat me ushtritë e huaja dhe lëvizjet e panumërta kombëtare që ka bërë kjo zonë.Pastaj me një gjallëri stili autori përshkruan familjen që ka qeverisur Vlorën ,familjen Vlora, me origjinë nga Kanina e që për 350 vjet ka mbajtur ofiqin e sanxhakbeut të Vlorës.Pa qenë nevoja t`i përmendim këtu ,sepse nuk e mbajnë kufijtë e një shkrimi ,autori i merr me radhë figurat e kësaj familje , për të arritur tek figura e ndritur e kombit tonë, Atit të Pavarësisë, Ismail Qemalit.Vihet re se kjo Derë e Madhe edhe pse gëzonte ofiqe pushteti, asnjëherë nuk e harroi detyrën ndaj kombit,për të ardhë pastaj tek fëmijtë e Ismail Qemalit, të clët u harruan dhe u injoruan nga regjimi komunist,gjë e cila nuk duhej të ndodhte .Është fakt i trishtueshëm të ndjekësh kronologjinë e jetës së Qazim Vlorës,Qamilit,Mevedetit,etj.Autori thekson se ende mbetet një detyrë e studiuesve për të hulumtuar dhe sjellë të dhëna për familjen Vlora.
Një ide e rëndësishme në libër vjen si rëndësi e posaçme ,kur kumtohet përmes një materiali shtjellues se është shumë e rëndësishme të dihet historiku i administratës qeverisëse shqiptare, format e organizimit të jetës sociale e politike qoftë nën pushtime të ndryshme ,qoftë me kohë më të qeta;kjo edhe për të pasuar atë kundëride acaruese të ndonjë antishiptari se gjoja ne nuk kemi traditë qeverisëse ose të ndonjë skeptiku snobist.Zoti Memishaj këtu sjell patjetër një kontribut të shquar dhe shpresojmë se këtë nismë dhe ide do e shtjellojë edhe në libra të tjerë, sepse projektet e tij studimore nuk ndalen vetëm në këtë libër.Informacione të pafundme sjell ai me data, vite, emërtime termash ,persona realë që vepruan në beledijen osmane.Jo vetëm kaq,por edhe shifra të përcaktuara të numrit të popullsisë, ndarjeve krahinore etj ej.Studimi i tij i thellon njohuritë në një flkuks ideshë të pakontestueshme edhe në aspektin e riformulimeve juridike dhe parimeve të ndryshme të jurispundencës që patën dhe me të cilat funksionuan këto njësi administrative nëpër kohra.Pra, vështrimi i studiuesit është tërësor dhe synon shterrimin praqitës të asaj çka merret në konsideratë duke e lypur dhe kërkuar informacionin në funksion të realizimit të tablove paraqitëse dhe të besueshme.Duhet thënë se autori i rri konkretësisë dhe pasurimit të faktit gjithnjë në aspektin kohor ,për ta përsjellë dhe prurë sa më realisht diçka.
Kryebashkiaku i parë i Vlorës është Abaz Mezini nga fisi i shquar: Mezini i Vlorës,i cili jetën e tij ia kushtoi çështjes së qytetit, po edhe çështjes kombëtare duke luftuar kundër rebelëve dhe të huajve për shtetësinë dhe konsolidimin e lirisë dhe pavarësisë së vendit.Ai jo vetëm që është i pari po edhe renditet ndër figurat e rralla të atyre administratorëve patriotë që bënë çfarë mundën në shtetndërtimin e vendit…Vijmë pastaj tek figura e Osmën Haxhiut,krybashkiakut dhe luftëtarit të devotshmëm ,njeriut që punoi dhe veproi në një kohë trazirash të mëdha dhe asnjëherë nuk i ndali dhe nuk i pa të ndara idealet e veta kombëtare me ato qeverisëse dhe demokratike.Figura e tij ridimensionohet fuqishëm në një radhua të gjërë veprimtarishë duke gërshetuar tiparet e humanistit, bamirësit dhe njeriut që gëzon të drejtën e përfaqësimit popullor në evente të rëndësishme kombëtare ,siç është Kongresi i Lushnjës.Kur vijmë tek figura e Ali Asllanit ndalemi pak edhe me një ndjenjë tjetër ,sepse na duhet të flasim për një nga lirikët e fuqishëm të poezisë kombëtare,autorin e himnit: Vlora,Vlora,të poezisë: Hakërrim dhe të poemës së famshme :Hanko Halla e të sa lirikave brilante që shkëlqejnë si valët e Jonit në mëngjesin bregdetar.Por Ali Asllani nuk është vetëm i këtij formati.Figura e tij dimensionohet në shumë kënde shikimi dhe çdo kënd është i mjaftueshëm për të kuptuar madhështinë e këtij patrioti të shkëlqyer.Historia e letërsisë njeh mjaft poetë të mëdhenj si: Pablo Neruda ,që kanë qenë edhe diplomatë, që kanë shërbyer në shërbimet diplomatike të vendit të tyre dhe kanë krijuar emër të madh.Autori e sjell Ali Asllanin përmes një kronike shkëlqimtare të jetës së tij,koha kalon dhe sa më tepër zhytemi në të ,aq më tepër na dalin përpara hijet e këtyre njerëzve të mëdhenj,të cilat ruajnë të freskët lavdinë e tyre dhe jep vetiu mësim për të ardhmen.Punërat e tij në shërbim të çështjes kombëtare së bashku me Qazim Kokoshin ,kur presin të dërguarin e presidentit Uillson, çmohen vetëm përmes ndjenjës së një repekti dhe përulje të thellë.Është meritë e Memishajt që ka ditur ta japë personalitetin e këtij shtetari- poet në konfigurimin e një kohe aktive dhe plot ngjarje të mëdha, po njëherit të na tregojë edhe sjelljen e sistemit komunist me Ali Asllanin,sjellje aspak e denjë dhe denigruese përmes heshtjes dhe varfërisë ku e lanë këtë personalitet.Ishte koha kur diktatura ngrinte idolet e rreme dhe thurte fanfara për personalitetet e dyshimta që i shërbenin asaj me zellin e tam tamit komunist.Ali Asllani ka bërë punë të lavdërushme si bashkiak i Vlorës që me themelimin e bibliotekës së qytetit, apo vepra të tjera publike , duke sjellë gjithnjë erën e ndryshimit që vjen nga një kryebashkiak i ditur dhe patriot.I këtij formati , I rri pranë edhe Qazim Kokoshi.Bashkë me dhëndrrin e vet Ali Asllanin,ata ndikojnë tek Haveni,konsulli amerikan ,i dërguari i Uillsonit ;ai është në krye të luftës për çlirimin e Vlorës,deputet i parlamentit shqiptar, botues shtypi dhe kryebashkiak i suksesshëm që shndrron qendrën e qytetit të Vlorës;edhe në emigracionin politik nuk i ndërpret kurrë idealet demokratike.Dënohet mizorisht nga regijimi komunist dhe i persekutohet familja.Një yll tjetër i nacionalizmit shqiptar, Nuredin bej Vlora, vjen në penën e Memishajt si një vazhdues i denjë i asaj tradite të burrave të mëdhenj.Është një nga ato figura tëndritura që jep kontribut të madh në konferencën e Paqes në Paris, më 1919.Ndihmon finaciarisht anëtarët e delegacionit shqiptar që përbëhej nga ajka e patriotëve dhe njerëzve të ditur dhe, nuk duhet harruar se në veprimtarinë e tij të lartë u gjend edhe bashkëshortja amerikane Karolinë Borden.Si kryebashkiak ai inicion e themelon arsimin në Vlorë,institucione të tij,gjithashtu bëri një punë konceptuale në infrastrukturë ,etj.Nuredin bej Vlorën do ta zevendësojë Zyhdi Karagjozi.Po kështu Abedin Nepravishta do kujtohet si një bashkiak i devotshëm e që me sjelljen e eshtrave të Ismail Qemalit nga Kanina në Vlorë kreu një akt fisnik në nderimin e Atit të Pavarësisë.Në libër do të gjejmë edhe emrat e kryetarëve të bashkisë gjatë pushtimit nazist, apo peridhën e regjimit komunist,e më pas sistemin e demokracisë.Mendojmë se autori,Enver Memishaj e ka konceptuar dhe shtjelluar këtë libër në disa rrafshe: në rrafshin historik ,duke e parë historinë shqiptare të ndërlidhur me skenat dramatike botërore,atëhere kur ,pikërisht ,duheshin gjetur dhe u gjetën protagonistë të denjë të kuptonin situatat dhe të çmontonin rrethanat e disfavorshme me luftë,diplomaci, duke marrë edhe armën në dorë ,apo duke vënë edhe pasurinë e tyre në shërbime të kombit,në rrafshin e një vertikaliteti kohor, kur na duhet të kuptojmë dhe të mbartim ato pika nga fillon e ngjizet historia e familjeve të mëdha;në aspektin e nxjerrjes nga harresa dhe për t`i sjellë në tribunën e duhur të vlerësimit disa figura që u anatemuan dhe u lanë në heshtje për shkak të ideologjive të mëvonshme,dhe në aspektin e një vërshmi historik tronditës në etapa kohore që konsolidoheshin me një ritëm të shpejtë për të na sjellë modele burrash të mëdhenj ,të cilët, më shkollimin perëndimor dhe traditën familjare, ditën të japin kontribute të mëdha e të na sjellin sot ,jo vetëm një pasuri shtetformuese dhe qeverisëse ,po edhe një trashëgimi kulturore dhe historike.Në libër ka vend për sejcilin nga kryetarët e bashkive që qeverisën Vlorën që nga themelimi i shtetit shqiptar,ndaj ky libër ka vlera jo vetëm njohëse, po edhe ballafaquese, thelluese ,ruan mirë ritmin e leximit të një proze shkencore ku argumenti dhe fakti herë herë ia ndërrojnë pozicionin njëri tjetrit, po kurrë nuk largohen.Me librin e ri,Enver Memishaj sjell një ndihmesë të shquar jo vetëm në njohjen e administratës shqiptare,çka e bën këtë libër unikal, po edhe të historisë duke u bërë një homazh përkujtues shumë figurave emblematike të kohës që mbeten shembull frymëzimi edhe për sot dhe, me kohë ,kanë hyrë në panteonin e kujtesës kombëtare…
Senati amerikan miraton ambasadorin e ri ne Kosove
Gregory T. Delawie i emruar nga Obama si ambasador në Kosovë, miratohet nga Senati Amerikan/
WASHINGTON D.C: Presidenti i Shteteve të Bashkuara, Barack Obama, i ka propozuar Senatit amerikan për të emëruar Gregory T. Delawie si ambasador i SHBA-së në Kosovë, lajm ky i konfirmuar për miratimin e tij dhe që është në fletoren zyrtare të Shtëpisë Bardhë.
Zyrtarisht bëhet e ditur se emri Delawie ka arritur të marrë miratimin në Senatin amerikan së bashku me një numër të propozimeve të tjera, të bëra së fundi nga Presidenti Obama njoftoi Shtëpia e Bardhë.
Me miratimin e kësaj kanidature, Delawie, do të jetë ai që do të zëvendësojë ambasadoren Tracey Ann Jacobson, cila arriti në Kosovë në 2012, dhe kështu përfundon mnadatin e plotë tre vjeçarë.
Aktualisht, zoti Delawie mbante postin e Zëvendës Ndihmës Sekretari i Shtetit për Sigurinë Europiane, Teknologjisë dhe Zbatimin e Ligjit, një post që ai e ka mbajtur që nga viti 2012.
Më parë, Delawie ka punuar si zëvendës ambasador në ambasadën amerikane në Berlin nga viti 2009 deri më 2012, zëvendës ndihmës sekretar në Byronë për Çështje Politike dhe Ushtarake nga 2008 deri në 2009, dhe si kreu i zyrës për tregtinë dypalëshe në Byronë e Çështjeve Ekonomike dhe të Biznesit nga 2007 deri në vitin 2008.
Kurse nga viti 2004 deri më 2007, ai ishte zëvendës ambasador i SHBA në Zagreb.
Delawie u diplomua në ekonomi nga Universiteti i Harvardit. Zotëron mirë disa gjuhë të huaja të cilat janë: Gjermanisht, Italisht, Kroatisht, dhe Turqisht.
Ai është një anëtar karriere i korpusit diplomatik i Shërbimit të Lartë të Jashtëm, i diplomuar në Kolegjin e Harvardit me një diplomë në ekonomi.
Gregory T. Delawie është me origjinë nga San Diego, Kaliforni./Beqir SINA/
Përplasjet e pushteteve dhe maturimi i politikës shqiptare
Opinion nga ARTUR AJAZI/
Në të kaluarën, dhe para diktaturës komuniste, ekzistonte një histori që nuk është futur zyrtarisht në analet e arkivës shtetëtore por që mund të tregojë edhe sot një shënjë të një emancipimi dhe respekti për personalitetet si të njërit krah, të atëhershëm të politikës ashtu dhe të anës tjetër nga e cila mund të merret eksperiencë edhe sot pas më shumë se 78 vitesh.Në kohën kur Ahmet Zogu u bë Mbret me anë të Asamblesë Parlamentare, pavarësisht nga pakënaqësitë e ngritura nga pala tjetër dhe nga politikanë të veçantë shqiptarë për moszbatim dhe thyerje të ligjeve, një nga rilindasit që sot po përmëndet më pak megjithë kontributin e tij të rëndësishëm në pavarësinë e Shqipësë Mihal Grameno kreu një akt qytetarie prej njeriu të civilizuar. Ky rilindas ishte nga të rrallët që nuk ngriti zërin për të ashtuquajtën ‘state capture’ të atëhershëm të Ahmet Zogut. Kjo pasi Zogu grumbulloi në duart e tij të gjithë pushtetet e mundëshme për 15 vite rresht. Por kur e pyetën Mihal Grameno se “përse nuk e kundërshtoi këtë veprim të Zogut” ai u përgjegj kështu “unë luftova të bëhet Shqipëria e pavarur, dhe Shqipëria është e pavarur tashmë, mua nuk më intereson kush nga shqiptarët është në krye të shtetit, më intereson që Shqipërinë ta qeverisin shqiptarët”. Dhe Mbreti Zog u tregua shumë tolerant me Mihal Gramenon, duke lidhur një pension të përjetshëm, madje Grameno vdiq i nderuar në atë kohë. Sa për sot, një nga anët më negative të karakterit të shqiptarëve “harresa” po vepron akoma pa mëshirë njëlloj si një kompjuter të cilin të rinjtë që e përdorin këtë mrekulli të hi-tech-ut lehtësisht, po aq lehtësisht përdorin edhe siglën “delete” për të hequr tepricat nga programi, pra duke dëmtuar historinë e djeshme dhe të sotme duke patur një efekt të rrezikshëm për të ardhmen. Por çfarë po ndodh sot me përplasjet mes pushteteve për kompetencat ? Personalisht mendoj se është një skandal i madh debati mes ekzekutivit dhe pushtetit gjyqësor për zotërim, apo anashkalim e kompetencave. Edhe sot pas 24 vitesh tranzicion, akoma mbizotëron paragjykimi i së kaluarës që “po humbe pushtetin humbet gjithçka”. Të dy kampet harrojnë se si i vendosin shtabet e pushteteve të tjera kur fitojnë zgjedhjet ? Ka një gjë të rëndësishme që nuk duhet harruar, që është respekti ndaj Kushtetutës dhe garant i saj nuk është vetëm Presidenti, por të gjitha pushtetet janë në një farë mënyre edhe garantë edhe zbatues të saj. Përplasjet e forta midis ekzekutivit dhe pushteteve të tjera si atij gjyqësor dhe atij të prokurorisë janë në fakt të ngjashmë me përplasjet e “prindërve me bijtë” e tyre kur këta të fundit janë në adoleshencë. Maturimi vjen nëpërmjet zgjidhjes së konfliktit ligjor duke zbatuar Kushtetutën. Nuk mundet të zgjidhet një problem duke e paragjykuar atë apo duke bërë zhurmë me qëllim që të mbulohet diçka tjetër më e keqe si korrupsioni, dhe që prej asaj diçkaje të keqe, të mbuluar me kujdes, njëri krah politik që humb pushtetin, të mundohet të rifitojë pushtetin në zgjedhjet e ardhshme duke bërtitur për drejtësi etj. Problematikja që ekziston në këtë konflikt juridio-ligjor midis ekzekutivit dhe pushteteve të tjera është mungesa e besimit dhe mungesa e dëshirës për bashkëpunim mes kaheve të politikës , duke paragjykuar që në fillim marrjen e pushtetit nga ana e koalicionit kundërshtar. Përplasjet mes pushteteve i shoh si një ekuacion matematikor në të cilin janë vendosur gjithashtu me kujdes të gjitha të panjohurat, kurse përfundimi është diçka e paqartë sepse, duke e ditur që lufta për çmontimin e korrupsionit është një nga luftrat që s’mbaron me mbarimin e një mandati elektoral. Çdo koalicionit qeverisës do ti duhet të përballet me një “armik” që pëson mutacione aq të çuditëshme sa edhe vetë pushteti ekzekutiv. Eliminimi i efekteve anësore në pushtetin ekzekutiv po ashtu si dhe në pushtetet e tjera i ngjan thënies se dikurshme të Leninit se “korrupsioni (ose kapitali|) formohet çdo ore, çdo ditë, çdo jave, çdo muaj, çdo vit”. Ndaj si i tillë nuk mund të shmanget duke hequr një prokuror apo dy-tre anëtarë të KLD, por vetëm me bashkëpunim, transparencë, dhe respekt i dyanshëm midis dy krahëve kryesorë të politikës. Rrugë tjetër s’ka sepse këtë kërkon dhe BE. Maturimi i politikës nëpërmjet zgjidhjes së konflikteve juridiko-ligjore me anë të kompromiseve politike, është e qartë që kërkon durim dhe zgjuarsi. Realisht megjithëse e dyta është me tepri në të dy anët e spektrit të politikës shqiptare, ajo e para është një difekt që e ka origjinën në reminishencat e së kaluarës të disa politikanëve. Disa politikanë të partive të mëdha e kanë mundësinë e bashkëpunimit dhe të hedhin ura paqtimi që Shqipëria të ketë mundësinë të hedhë një hap drejt integrimit të vërtete duke e kaluar hendekun e pabesisë, bizantinizmave, intrigave politike. Ky hendek vazhdon të pengojë të mënçurit, dhe të grumbullojë mediokrit, të cilët në fushata elektorale bërtasin e i ankohen elektoratit derisa dalin nga hendeku, duke krijuar fenomenin e marrëzisë, poshtërsisë dhe miopisë, por që fatkeqësisht po jetojnë gjatë si aktorë politikë.
- « Previous Page
- 1
- …
- 657
- 658
- 659
- 660
- 661
- …
- 902
- Next Page »