Interviste – Page 138 – Dielli

Interview with Seattle Seahawks Offensive Lineman, Kristjan Sokoli

July 12, 2015 by dgreca

Interview with Seattle Seahawks Offensive Lineman, Kristjan Sokoli:/

The Pan-Albanian Federation of America, VATRA, Washington DC branch, sat down with newly drafted NFL offensive lineman Kristjan Sokoli for an exclusive interview. The Albanian-born New Jersey Native talks about his initial contact with the sport, his upbringing and his family support. The 300-pound powerhouse is a man of integrity; he has a great career ahead of him and a jovial personality to go along with it.

• Tell us a little bit about yourself, where were you born? Your family?
A little about myself, I’m 23 years old and just graduated from the University at Buffalo with a major in management and focus in finance.

• What do you know about your family in Albania, the reasons why they left?  My family in Albania left for a better opportunity. They knew it would be a tough transition but that in the long run, it would provide us with a better life and more opportunities in the work place.

• Albania has a harsh history, has that contributed to making you a tough player?  I definitely feel motivated to work hard because I know how much my parents have been through to put us in this great position, to be living in the best country in the world. They are definitely the root of my work ethic.

• Do you ever visit Albania?  I visited two years ago for 2 weeks and look forward to visiting again. Obviously my football schedule makes it tough to travel but I look forward to going back plenty of times in the future. I love my country.

• Do you remember what America looked like to you when you first got to New Jersey?
It looked like paradise (Laughs). The cities were full of lights, the supermarkets amazed me with how much they had of everything in them, being able to eat as much as I could anytime was great (More Laughs). I definitely was not starving by any means in Albania, but just being able to eat any type of food year around, and as much of it as I wanted to, was very cool. (Big Smile)

• What does a typical day of training entail for you, and eating?  Well, with Seattle right now in Offseason workouts, it’s a bit easier than camp or the season as I’m only going from 8:30 a.m. to about 3:00 p.m. But I get up at 6:30 a.m. to get going and eat a big breakfast. My schedule on a typical busy day during the season at Buffalo was tough, classes began at 8:00 a.m. to 12:30 p.m., a quick lunch, then football (meetings and practice) from 1:30 p.m. to 6:00 p.m. Quick dinner, then night class from about 7:00 p.m. to 9:45 p.m. So the grind was real, (Laughs).

• Kristjan, when did you start playing football?  Eighth grade.

• How has your parents’ support impacted your success in football? At first they were very much against me playing cutback because of safety and general football stereotypes they had heard about. But after fighting them relentlessly on it, they realized I had a passion for it and were on board, supporting me every step of the way. Starting sophomore year of high school my dad paid for my training with Coach Reid who was a trainer my cousin Eddie got me linked up with.

• When you left Albania did you ever think you would be where you are today?  No. Man, great question, to think where I was at 9 years old and where I am now…Can someone get my story to a Hollywood director? (Laughter) I just feel truly blessed and grateful for all the opportunities I’ve been presented with and my ability to make the most of them.

• You are the first Albanian in the NFL, is that a big responsibility? What does it mean to you?  It sure is. Certainly I’m very proud of this achievement and I also understand it comes with some extra baggage, good and bad. One thing though is I’ll always do my best to remain true to who I am, the same guy that nobody knew about in high school and over looked, is the same guy I fight to remain even now that I’ve seen some success. I’m a man of faith and I have core values that I try to stand by firmly. I’m by no means perfect though and that’s something I do hope my fans will understand across the world.

• What message do you have for all your fans in America and abroad?  Thank you for your support and use my story as motivation to keep working at it every day, whatever your craft may be. And to all Albanians, I love you and I appreciate you. Work hard, be good to your family, prosper and God bless!

Luiza Papa Çako tregon për dashurinë dhe karrierën

July 12, 2015 by dgreca

PERSONAZH/ Flet sopranoja Luiza Papa Çako/
-Nuk e besoja kurrë se do të martohesha me Gaqo Çakon, ne ishim shokë/
– Gaqo ma shfaqi dashurinë në Moskë, u martuam në vitin 1963, në Tiranë/
-Gaqo është treguar me tërë kuptimin e fjalës burrë, u martua me mua dhe pse kisha biografi të keqe/
– Pirro, ishte i urtë, një fëmijë i dëgjueshëm që i shfaqi dhuntitë për muzikën që në vegjëli/
– Ne jepnim koncerte në fshatra, ku gjella e preferuar ishin fasulet dhe taratori/
– Një natë kemi fjetur në një shkollë, nga çimkat e kaluam natën si ushtarët në shërbim/
-Idhulli im ishte këngëtarja e madhe Luçie Miloti, këngët e saj i këndoja me shpirt/
– Në Rumani një këngë popullore ma kthyen disa herë, ishte një çudi për të gjithë
Nga Albert Z. ZHOLI/
Ajo tregon shumë e re dhe pse është tek të tetëdhjetat. Ka bërë jetë të gjallë artistike dhe larg streseve. Është tre vjet më e vogël se Gaqo dhe kurrë nuk e priste se do të dashurohej dhe do të martohej me të. Dashuria lindi në Rusi dhe pse në Lice ishin bashkë, Gaqo 3 vjet më i madh. Ka luajtur të gjitha operat kryesore në Operën shqiptare, por ka kënduar dhe këngët popullore qytetare nëpër koncertet brenda dhe jashtë Shqipërisë. Djali, Pirro thekson ajo, ishte i urtë, një fëmijë i dëgjueshëm që i shfaqi dhuntitë për muzikën që në vegjëli.
Në regjimin komunist flitet se ju shkonit kudo nëpër fshatra me Ansamblin Shtetëror për të dhënë koncerte. Ku keni shkuar dhe ku hanit në atë kohë?
Është e vërtetë. Thuajse kemi shkuar në gjithë Shqipërinë pa diskutuar qytetet por edhe në shumë fshatra nga jugu në veri. Shkonim në çdo vend, dhe pasi mbaronim koncertet, kur ishim në fshatra ktheheshim në qytetet më të afërta dhe flinim nëpër hotele. Kishte raste që flinim dhe në shtëpitë e fshatarëve. Mbaj mend se njëherë kur shkuam në një fshat në jug, e mbaruam koncertin vonë dhe nuk kishim ku të flinim. Na çuan në një shkollë. Thuajse kemi fjetur mbi banga. Ishte një shkollë e vjetër, Na grinë çimkat. E kemi kaluar në këmbë atë natë. Eh, sa çudi më duket sot.
-A kishit ushqim të veçantë kur shkonit nëpër koncerte?
Jo asnjë lloj ushqimi të veçante. E veçanta ishte se kudo ku shkonim kërkonim të gjenim sallatë me ullinj. Ishte gjella jonë e preferuar. Por rrallë gjendej dhe ajo. Kemi shkuar në fshatrat që kishin kërkesa për Ansamblin. Për shembull kemi shkuar nëpër fshatrat e jugut në Vrinë, Konispol apo dhe në veri ku hanim vetëm groshë. Ndërsa gjellë të dytë kishim taratorin. Kur gjenim tarator kishte festë. Gëzonim si fëmijë.
-Në sa fshatra keni shkuar afërsisht?
Në të gjithë Shqipërinë. Në veri si në Peshkopi, Kukës deri në Vermosh. Por në Vermosh nuk kemi fjetur. Në veri jepnim operën shqiptare “Mrika”. E pëlqenim apo jo, ishim të detyruar ta bënim s e do të dilnin njerëzit të shikonin.
-Sa vite keni lëvizur duke dhënë shfaqje?
Në fillim pak, si në vitin e parë. Pra me krijimin e Operas dhe Ansamblit, kur ishim në vitet e konsolidimit, lëviznim shumë pak jashtë Tiranës. Kjo edhe ëpr arsye se vinin edhe artistë dhe grupe artistike nga Çekia, Polonia, Rumania dhe bënim spektakle bashkë me ta. Pastaj kur u prishëm me Rusinë dhe u lidhëm me Kinezin nuk patëm më shumë bashkëpunime me koncerte. Nga Kina nuk mund të vinin grupe artistike, ose më mirë të themi tepër rrallë. Kjo bëri që ne të dilnim në terren. Kur shkonim në fillim na erdhi Estrada e Operës.
-Po kur ke lindur djalin përsëri shkoje nëpër turne?
Po. Ishte detyrë. Nuk kishte lëshime. Pirron e lija me vjehrrën. Ajo kujdesej më mirë se unë. Por ishte dhe një problem tjetër. Unë kam qenë edhe me biografi të keqe (siç i thoshin në atë kohë-qesh) dhe nuk më linin pa më marrë në koncerte. Ndryshe më thonin se do të kalbeni në këto fshatra.
Si ishte Pirro i vogël?
Pirro ishte nj djalë i urtë, i dëgjuar që nuk na ka sjellë asnjë shqetësim. Si vjehrra si nëna ime që e kanë mbajtur nuk u nxirrte telashe. Që në fëmini ishte i dhënë pas muzikës. Pra dukej që do ndiqte rrugën tonë. Nuk e kishim problem kur iknim për koncerte jashtë Tiranës apo jashtë shtetit.
-Ku u njohët me Gaqo Çakon?
Eh, ku jam njohur…Jam njohur në shkollë të mesme. Ne kemi ter vjet diferencë me njeri tjetrin. Pra Gaqo është tre vjet më i madh se unë. Ne ishim në Shkollë të mesme, në shkollën e muzikës, Lice. Që aty Gaqo shquhej për zë dhe njihej nga të gjithë. Ne që ishim më të vegjël i shikonim me admirim ata që ishin më të mëdhenj dhe këndonin bukur. Mundoheshim ti arrinim. Në atë kohë ne kishim thjesht një përshëndetje me Gaqon. .E kush e besonte atë kohë se një ditë unë do të bëhesha gruaja e tij? As më shkonte kurrë ndërmend. Thjesht më dukej një shok. Atëhere kishim shoqëri të rrallë, shoqëri të pastër të bukur. Tek shoqëria ne gjenim ngushëllim nga vuajtjet. Me njeri tjetrin qanim hallet.
Si dhe ku lindi dashuria me Gaqon?
(Hahaaaaa, qesh). Të të tregoj dashurinë tonë nuk të besohet. Kjo për arsye se nga shokë u bëmë burrë dhe grua. Ne u lidhëm në Rusi ku ishim të dy për studime. Gaqo iku në vitin 1957 dhe unë në vitin 1959. Në fillim ishim shokë. Ditët e pushimit dilnim bashkë në qytet, diskutonim, flisnim për të ardhmen. Në Rusi kishte femra shumë të bukura, shumë të mira, por ne sikur ishim prerë ëpr njeri-tjetrin. Kaluam jetën më të bukur të jetës në Rusi. Aty muzika, opera respektohej dhe vlerësohej shumë. Moska ishte qytet i kulturës ku muzika operistike ndiqej shumë, ishte kthyer në kulturë. Kështu lindi dashuria jonë,. Nuk u habita kur Gaqo më shprehu dashurinë. Miqësia jonë e sinqertë ishte kthyer në dashuri. Dashuri në Rusi, në qytetin e dashurisë, në qytetin e poetëve të mëdhenj që i kishin kënduar me aq zjarr dashurisë. Rusia ishte e mbushur me skulptura që të jepnin frymëzim.
Kur u martuat?
Martesa është tjetër gëzim i madh.Sa u kthyem nga Rusia u martuam. U martuam në vitin 1963. Që kur erdhëm të dy filluam punë në Teatrin e Operas dhe nuk lëvizëm më.
Është folur shumë për biografinë tuaj të asaj kohe, duke qenë me biografi të tillë si vendosi Gaqo të martohej?
Gaqo është treguar me tërë kuptimin e fjalës burrë. Unë i tregova për biografinë, por ai me vendosmëri tha, dashuria del mbi çdo gjë. I mori të gjitha parasysh. Biografia filloi të vihej në dukje kur unë do dilja për herë të parë jashtë shtetit të këndoja. Ansambli do të shkonte në Rumani. Ishte periudha që daja im ishte internuar. Po bënim provat gjenerale. Në atë kohë nga ne kishin ikur disa nga këngëtaret më të mira. Kishin shkuar në institucione të tjera, por dhe kishin dalë shumë herë jashtë. Pra më kishte ardhur ua radha të dilja. Grupi që do nisej kishte shumë pak këngëtare pasi ishte larguar Nailja, Fitnetja,. Nuk kisha as kostum dhe mora atë të gjyshes time (ahere e re dhe ksihte një kostum të rinisë shumë të bukur). Në grupin tonë të këngëtareve ishim tetë veta. Vaçja, Hysen Koçia, grupi baletit. Duhej plotësuar grupi dhe me një këngëtare, pra që më binte radha mua. Të gjithë thanë merrni Luizën se këndon bukur. Drejtuesit mbyllën njërin sy dhe njërin vesh dhe më morën me vete. Unë me Ansamblin e Këngëve dhe të Valleve unë kam marrë pjesë në shumë koncerte, por kur vinte puna për të shkuar jashtë, plotësoja vrimat dhe pse kam pasur shumë sukses.
Përveç këngës lirike në këto aktivitete dhe koncerte, çfarë këngësh të tjera këndoje?
Unë kam pasur shumë pasion edhe këngën popullore. Më thanë të këndoja në Rumani këngë popullore dhe ndonjë duet me Hysen Koçinë. Kur kam shkuar në Rumani kam pasur një sukses të paparë sa nuk më besohej. Madje kënduam këngë në shqip. Nuk e di si i ngjiti rumunëve kënga jonë popullore. Na kthyen. Ishte nj sukses i madh për mua. Pas kësaj ngjarjeje të rëndësihme në jetën time artistike, opera jonë shkoi në Kinë. Në fillim ishte dhe emri im. Por gjuetia e shtrigave kishte bërë të vetën, nuk më lejuan. Pastaj ishin dhe xhelozitë mes nesh.
Një ketë në opera, si do ta cilësonit punën ën këtë institucion shumë të rëndësishëm të artit?
Në opera kam pasur hapësirën time, sepse edhe punoja shumë. Kam qenë shumë e shkathët. Atë kohë shitej një biletë 50 lekë për të parë Luiza Papën. Vinin hungarezet me shampanjë tek dera, me sapunë me erë por nuk i merrja kurrë. Ruaja personalitetin. Ishte viti 1964 kur isha në kulmin e karrierës. Në rolin ”Princesha e Çartneshit” më kanë sjellë një shportë me karafila.
Keni punuar dhe në Opera dhe tek Ansambli i Shtetit?
Po, kam qenë edhe në opera dhe tek Ansambli i Këngëve dhe i Valleve. Në opera kam 20 role duke filluar që nga “Lola”, “Nina”, “Don Paskuale” që mora dhe bursën “Mamicën”, Karnavalet e Korçës”,”Rigoleton” etj. Dua të veçoj se një problem kam pasur kur doja të shkoja në Japoni, nuk di pse nuk më jepnin vizën. Kisha dëgjuar që aty i pëlqenin shumë sopranot.
Pra keni kënduar dhe këngë popullore,. Këngët e kujt treve pëlqeje dhe cila ishte këngëtarja juaj e preferuar?
Kam kënduar këngë shumë, por më shumë dëshirë kisha këngët qytetare shkodrane. Kjo për arsye se sepse më pëlqente shumë këngëtarja e madhe Luçie Miloti. Ajo ishte idhulli im. E ndiqja vazhdimisht me shumë dëshirë deri kur ndërroi jetë.
Jeni grindur me Gaqon?
Kurrë. Më ka respektuar në maksimum.
Cili është pengu juaj?
Pengu që dola në pension në lumin e karrierës. Ashti ishte në atë kohë.

Senatori Wicker: ISIS duhet të mposhtet ushtarakisht

July 6, 2015 by dgreca

Senatori republikan i Shteteve të Bashkuara, Roger Wicker, thotë në një intervistë ekskluzive për Radion Evropa e Lirë se ISIS-i është një “kancer shumë i rrëzikshëm”, që duhet të mposhtet ushtarakisht. Sipas tij, ky grup militant nuk mund të zhbëhet me diplomaci.
Me senatorin Wicker ka biseduar shefja e programit në gjuhën shqipe të Radios Evropa e Lirë, Arbana Vidishiqi.
Radio Evropa e Lirë: Senator Wicker, jeni në Evropë për të shënuar 40 vjetorin e Marrëveshjes së Helsinkit, e cila, mes tjerash, mbron parimin e tërësisë territoriale të shteteve në Evropë. Sot, kufijtë në Evropë duket se janë në rrezik. Rusia ka aneksuar Krimenë, ka pushtuar rajonin e Transnistrisë në Moldavi, të Abkhazisë dhe Osetisë Jugore në Gjeorgji. A ka vdekur Marrëveshja e Helsinkit?
Roger Wicker: Jo, nuk kanë vdekur dhe këtë do ta bëjmë të qartë edhe një herë në Asamblenë Parlamentare të OSBE-së në Helsinki. Kjo është një asamble parlamentare vjetore, në të cilën do të diskutohen një numër çështjesh, me theks të veçantë shkeljet e vazhdueshme të çdo parimi të Marrëveshjes së Helsinkit nga ana e Rusisë.
Radio Evropa e Lirë: Disa zyrtarë rus kanë akuzuar Shtetet e Bashkuara se kanë orkestruar protesta dhe revolucione në Armeni, Gjeorgji, Ukrainë, madje edhe në Maqedoni. Si do t’u përgjigjeshit këtyre pretendimeve?
Roger Wicker: Do të përgjigjem në këtë mënyrë: ne mirëpresim një transmetim të hapur dhe transparent të lajmeve nga organizata të interesuara, të cilat do të lejohen në këto zona dhe do të tregojnë të vërtetën ashtu siç është.
Por, nuk është e pazakontë për Qeverinë ruse që të angazhohet në propagandë sistematike dhe të rreme dhe ajo është shumë e mirë në këtë punë, në përpjekjet për të diskredituar Shtetet e Bashkuara dhe vendet që mbështesin transparencën, sundimin e ligjit dhe lirinë e përcaktimit.
Andaj, nuk jam i befasuar nga propaganda ruse që bën përpjekje të diskreditojë të gjithë nga ne që kundështojmë shkeljet e gati çdo parimi që bën Rusia, jo vetëm të Aktit Final të Helsinkit, por edhe të Kartës së Kombeve të Bashkuara.
Radio Evropa e Lirë: Askush nuk e do një Luftë të Ftohtë; kjo është fjalia të cilën e dëgjojmë shpesh së fundmi, por a nuk ka nisur tashmë kjo luftë?
Roger Wicker: Ne, sigurisht, se nuk e duam një Luftë të Ftohtë. Duhet të pranoj se një Luftë e Ftohtë është më e mirë se një Luftë e Nxehtë dhe, sinqerisht, kjo është ajo që kemi parë në Krime dhe në lindje të Ukrainës. Plumba të shtënë nga trupa që mbështeten nga Rusia dhe njerëz që vdesin për pasojë. Andaj, për ata njerëz që kanë qenë të angazhuar në beteja, luftime dhe konflikte, ata janë vrarë dhe nuk do të kthehen më.
Pra, për ta është luftë e nxehtë. Pres ditën kur mund të kemi atë që kemi pasur me Rusinë një dekadë, një dekadë e gjysmë më parë – miqësi, sinqeritet dhe shkëmbime midis Rusisë, ish-vendeve sovjetike dhe Shteteve të Bashkuara. Ky është qëllimi im.
Por, nëse udhëheqësi rus, zoti Putin, vazhdon me veprimet e tij, atëherë mendoj se është e rëndësishme për të gjithë ne në botën e lirë, për ne që mbështesim lirinë, të qëndrojmë të fortë dhe të flasim të vërtetën. Le ta dijë pjesa tjetër e botës se ne i dimë veprimet e zotit Putin dhe ato paraqesin shkelje të pothuajse çdo parimi të lirisë, respektit të vendeve të tjera dhe respektit për sundimin e ligjit.
Radio Evropa e Lirë: Në Kombet e Bashkuara po zhvillohet një betejë diplomatike mbi një rezolutë e cila do të dënonte gjenocidin në Srebrenicë. Rusia, e cila ka lidhje të ngushta më Serbinë, ka vënë në qarkullim një rezolutë rivale, e cila nuk e përmend as Srebrenicën, dhe as gjenocidin. Si do t’i cilësonit deklaratat që mohojnë se masakra në Srebrenicë është përkufizim i gjenocidit?
Roger Wicker: Më lejoni të ju them se sa të fuqishme ndjehen Shtetet e Bashkaura në lidhje me këtë çështje – në baza dypartiake. Unë jam senator republikan i Kongresit të SHBA-së. do të jem pjesë e një delegacioni dypartiak, që do të udhëtojë fundjavën e ardhshme në Srebrenicë, nën udhëheqjen e ish-presidnetit Clinton.
Mund t’ju them se presidenti aktual i Shteteve të Bashkuara, Barack Obama, ndjehet mjaft rehat për të dërguar një ish-president për të përfaqësuar qeverinë tonë dhe për të udhëhequr një delegacion dypartiak, për të kujtuar 20-vjetorin e kësaj masakre.
Dhe, mesazhi i qartë që mendoj se do të transmetohet në skenën botërore, fundajëvn e ardhshme nga Bill Clinton, është se kjo ka qenë gjenocid, mizori, masakër, brutalitet i papërshkrueshëm. Është e rëndësishme që 20 vjet pas, të mos harrojmë kurrë se mund t’i parandalojmë, deri në një masë, këto gjëra që të mos ndodhin përsëri. Kjo do të jetë një deklaratë shumë e fuqishme, në lidhje me këndvështrimin e shumicës dërrmuese të amerikanëve.
Radio Evropa e Lirë: Kosova ka shpallur pavarësinë e saj nga Serbia në vitin 2008. Shtetësia e saj nuk pranohet nga Serbia dhe as nga Rusia. Presidenti rus, Vladimir Putin, madje ka shfrytëzuar pavarësinë e Kosovës si pretekst për aneksimin e Krimesë. A po shfrytëzohet Ballkani si një fushë-lojë nga Putini?
Roger Wicker: Më lejoni t’ju them se e gjithë historia e presidentit Putin ka qenë përdorimi i pretekst pas preteksti, për të justifikuar atë që bën, qoftë në Osetinë e Jugut, Gjeorgji apo në konfliktin që po kryen për më shumë se një vit e gjysmë në lindje të Ukrainës.
Ka gjithmonë një justifikim, gjithmonë një pretekst. Kjo është denoncuar rëndë dhe është dëshmuar të jetë një gënjeshtër nga miratimi me shumicë dërrmuese i rezolutave në OKB, në Asamblenë Parlamentare të OSBE-së.
Më lejoni t’ju them këtë, populli rus nuk ka arsye të ndjejë ndonjë armiqësi nga populli amerikan, nga komuniteti evropian, vendet e BE-së. Ne duam të jemi miq, njerëzit që duan lirinë duan të jenë miq me popullin e Rusisë. Dhe, unë pres ditën kur Rusia të udhëhiqet nga dikush i denjë për ëndrrat për liri dhe sinqeritet.
Mendoj se (populli) do që të jetë në gjendje për të zgjedhur udhëheqësit e tij, për të marrë pjesë në zgjedhje, pa e ditur që në fillim se një njeri i fuqishëm do t’i fitojë ato dhe nuk ka arsye reale për të marrë pjesë. Mendoj se populli rus pret për këtë ditë.
Radio Evropa e Lirë: A jeni optimist se kjo ditë është afër?
Roger Wicker: Nuk jam optimist se është pranë dhe për aq kohë sa Vladimir Putin është udhëheqës i Rusisë, më duhet të them se përgjigjja ndaj veprimeve të tij duhet të përfshijë forcën dhe vendimet nga ana jonë. Bota që do lirinë nuk do ta mbështesë atë. Por, shumë gjëra marrin kohë. Kam qenë student në vitet ’70, kam vizituar Berlimin Lindor dhe Berlinin Perëndimor, dhe nuk e di nëse kam menduar ndonjëherë në jetën time se Muri do të bie, se komunizmi do të bie, se Bashkimi Sovjetik do të shpërbëhet, por kjo ka ndodhur.
Kur kjo ka nisur të ndodhë, ka ndodhur shumë shpejt, një vend pas tjetrit. Sistemi i korruptuar që nuk i ka shërbyer popullit, doli të jetë i rrezikshëm dhe kur ka nisur të shkatërrohet, është shkatërruar shumë shpejt. Nuk e përjashtoj që në dekadën e ardhshme të ndodhë diçka dramatike, që sjell liri për njerëzit në Rusi, në vendet e ish-Bashkimit Sovjetik. Nuk e përjashtoj këtë.
Por, po ashtu duhet të jemi realë, se kjo mund të kërkojë ndryshimin e udhëheqjes dhe mund të marrë kohë. Në ndërkohë, reagimi i Perëndimit duhet të jetë i fuqishëm dhe jo të ketë pikëpamje joreale. E tëra çfarë duam është që Rusia dhe lideri i saj t’iu përmbahen marrëveshjeve që paraardhësit e zotit Putin i kanë bërë në Kartën e OKB-së, në Aktin Final të Helsinkit.
Radio Evropa e Lirë: Senator, të flasim pak për grupin militant Shteti Islamik. Qytetarë nga Kosova, Shqpëria, Bosnja dhe vende tjera të Ballkanit po i bashkohen këtij grupi si luftëtarë të huaj. Çfarë duhet të bëjnë këto shtete saktësisht që të përballen në mënyrë efektive me këtë sfidë globale?
Roger Wicker: Duhet të pranojmë se ISIS është efektiv në mediat sociale, me tërheqje të caktuar të natyrës njerëzore. Dhe, nuk i duhen shumë të konvertuar për të shkaktuar një problem. Nuk bëhet fjalë vetëm për Ballkanin, janë edhe Shtetet e Bashkuara, Mbretëria e Bashkuar, Kanadaja, ku të rinjtë rekrutohen përmes Internetit dhe mediave sociale; ata binden se duhet të luftojnë në emër të grupit të Shtetit Islamik.
Kjo nuk është dashur të ndodhë fare dhe unë jam shumë kritik ndaj administratës së tanishme amerikane. Adaministrata e mëparshme, me udhëheqje ushtarake, është angazhuar në Irak dhe, në parim, kemi arritur te një pikë ku Iraku ka qenë i qëndrueshëm. Qeveria atje nuk ka qenë ashtu siç e kemi dashur, por ne kemi pasur vullnet për të mbajtur një forcë në Irak dhe për të stabilizuar rajonin.
Në vend të kësaj, administrata Obama ka tërhequr pothuajse çdo ushtar amerikan dhe atje ka mbetur një vakuum që është mbushur nga ISIS, ISIL, Shteti Islamik… sido që ta quani. Problemi i rekrutimit në Ballkan ose në hemisferën perëndimore vjen vërtet nga fakti se ka ndodhur një vakuum dhe ne kemi lejuar që ky grup të dalë në vendin e parë. Keni të drejtë, është një zhvillim shumë, shumë sheqtësues dhe nuk mund të lejojmë që ISIS të ketë sukses.
Nuk mund të lejojmë që një Kalifat Islamik të mbizotërojë dhe të jetë i qëndrueshëm në atë zonë, në mënyrën se si ata shpresojnë. Përfundimisht, ISIS do të mposhtej ushtarakaisht. Shpresojmë që kjo të ndodhë nga fqinjët tanë në atë rajon. Mensoj se bota që do lirinë, bota që kupton rrezikun e ekstremizmit islamik do të bëjë hapa para dhe kur t’i bëjmë, nëse i bëjmë, problemi i rekrutimit do të zgjidhet.
Radio Evropa e Lirë: Pra, ju pajtoheni me thirrjet për një angazhim më të fuqishëm të Shteteve të Bashkuara në Ballkanin Perëndimor?
Roger Wicker: Pajtohem se diçka duhet të bëhet. ISIS nuk do të zhbëhet për shkak të diplomacisë. Nuk do të zhbëhet për shkak se do të denoncohet në OKB. Ata duhet të mposhen ushtarakisht. Do të sfidoj secilin që më tregon një mënyrë tjetër të moshtjes.
Duhet të konfrontohemi me këtë realitet të pakëndshëm; është një realitet me të cilin njeriu duhet të përballet. Do të doja që të mos e kishim braktisur fushën e lojës më herët, por kjo është histori tani. Do të doja që kjo të mos ishte e vërtetë, por tani përballemi me një kancer shumë, shumë të rrezikshëm në këtë rajon, që duhet të moshtet ushtarakisht.
Shpresoj se mund ta bëjmë këtë me një vendosmëri të gjerë, nga një koalicion i gjerë i njerëzve që do ta kryejnë këtë punë shpejt. Ne duhet të përballemi me realitetin.(Bisedoi: Albana Vidishiqi)

Humanizmi i Shqiptares Albana Krasniqi

July 3, 2015 by dgreca

Histori Suksesi/Humanizmi – Humanizmi i Shqiptares Albana Krasniqi ne Org “Gift of Life International”ne ndihme te femijeve te semure. Ne Shkurt tevitit 2014 albana krasniqi ka marre çminin “Humanitarian Award” from Rotary District 7230 per ndihmen e dhene femijevete Kosoves./
Rrefimi I Albanes eshte mjaft rrenqethes,dhe prekes…une disa here e kame lene shkrimin dhe bashkebisedimin dhe syte me jane mbushur me lot.
Nga bashkebisedimi me Albanen dhe punen e saj jam ndjere mjaft e trishtuar , dhe e obliguar si grua , si nene se nuke duhet te lejojme askend te prishe jeten e femijeve, ato jane lulet e jetes , jane e ardhja jone qe gjenerojne progress.Te gjithe duhet te bejme shume me teper per femijet e semure kudo qe jane .Me ka dhembur shpirti shume.
Sa pasoja te tmerrshme pati ajo lufte…..
Gjakderdhja e madhe, eksodi I madh,situate e paper dhe pazakonte ndonjehere ne Europe, ndergjegjesuan bashkesine nderkombetare ta njohin vullnetin e popullit te Kosoves.. vullnetin per liri,e Panvaresi. Qofte e bekuar Amerika mikja jone e madhe ne te gjtha kohrat
Nuk ishte deshire e ketij populli qe Kosova te ngjyej ne qypin e gjakut.Asnje beteje ne Kosove nuk ishte pa nje pike gjaku,pa née dhimbje dhe shkaterrrim.
Alfabeti i lirise eshte ai i mocmi,me pushke, me dije, me guxim. Guxim shqiptar me plot guximtare dhe kryengrites te devotshem Asnje fjale e asaj kohe tregojne nuk ishte pa beteja, pa nje guxim ne vete.Liria ishte jo vetem nje deshire poor néje ender njé aspirate , dhe per te luftonin trimat, per kombin, flamurin , dhe femijet e tyre te ishin qytetare te lire te Europes .
Profili I Albanes/
Albana Krasniqi e quan veten me fat qe erdhi ne NY para se te fillonte lufta ne Kosove. Ne Gusht te vitit 1995, ajo u vendos ne NY per te vazhduar studimet. Tani ajo punon si analiste financiare ne “Portfolio Risk Management” per kompanine e njohur te sigurimeve Ambac Assurance Corporation.
Albana ka njé experience te suksesshme pune ne NY ne fushen profesionale por me shume suksese ka ne lemin e humanizmit. Ajo eshte nje bamirese e madhe dhe ne menyre vullnetare permes nje organizate bamiresie “Gift of Life International” ka shpetuar jeterat e mbi 60 femijeve nga Kosova, duke siguruar fonde per sherimin nga semundjet e zemres te cilat perpos qe jane shume te kushtueshme, nuk mund te kryhen ne Kosove.
Organizata “Gift of Life International” ka ndihmuar mbi 18,000 femije nga 67 vende te ndryshme te botes ne kater dekadat e fundit dhe tash ndihmon mbi 1000 femije ne vit te cilet vuajn nga semundet e zemres.
Gift of Life International i ka ofruar mundesine Albanes qe te ndihmoj femijet e Kosoves te cilet ne te kunderten nuk do te kishin shprese per jete. Eshte nje eksperience jashtezakonisht e cmueshme dhe ka nje vlere te vecante per te. “Eshte nje kenaqesi dhe nuk mund ta pershkruash lehte ate ndjenje qe fiton kur ndihmon njé femije dhe behesh ne njefare menyre pergjigje e lutjeve te prinderve te tyre”, thote ajo… Flet Albana per vendlindjen.
Une jam me prejardhje nga Vranoci i Pejes, e rritur ne Prishtine. Jam nje nga 7 femijet e prinderve te mi te cilet na mesuan se si te bejme me shume per komunitetin dhe njerzit ne nevoje si dhe per vendin tone. Kam 13 nipa dhe mbesa te cilet jane lumturia ime. Cdo here kam pasur passion femijet dhe cdo here jam munduar per te dhene ndihme atyre qe ishin me me pak fat dhe kishin nevoje per ndihme.
Pyetje:Albana, nga biseda mesova se keni ardhur ne NY para luftes ne Kosove, jeni diplomuar ne Degen Finance dhe krahas profesionit ju kryeni nje aktivitet shume te admirueshem bamiresie vullnetare ne nje organizate bamiresie “Gift of Life International”. Me cfare motivi dhe pasioni e ben Albana kete pune?”
Pergjigje:Duke qene e rritur ne Kosove dhe duke pare nga afer vuajtjet e popullit tone, ishte shume e rendesishme per mua qe ne menyre vullnetare te ndihmoj sado pak familjet ne nevoje. Per fat te mire me eshte dhene mundesia qe sado pak te kontribuoj per vendin tim duke ndihmuar femijet qe vuajne nga veset e lindura te zemres. Shpresoj dhe uroj qe keta femije kur te rriten te behen te suksesshem dhe te punojne per te miren e vendit se ata jane ardhmeria e Kosoves.
Pyetje:Si eshte vleresuar puna juaj ketu ne NY, si pjese e Shteteve te Bashkuara, si tempull I demokracise dhe te drejtave humane si dhe ne vendin e lindjes Kosove ?
Pergjigje:Fillimisht fakti qe rrethi, familja, miqte dhe te gjithe qe kan shprehe besimin tek une duke me mbeshtetur ne forma te ndryshme qofte me mjete financiare, me mikpritjen e femijeve dhe me cfaredo forme tjeter qe ishte e nevojshme, per mua personalisht ishte vlersimi me I madh qe kam perjetuar.
Ne anen tjeter puna e ime eshte vlersuar lart edhe nga organizata shqiptare por edhe ato amerikane. Ne Shkurt te vitit 2014 kam marre cmimin “Humanitarian Award” nga qarku I Rotarise 7230 per ndihmen e dhene femijve te Kosoves.
Ne shenje falenderimi per kontributin e dhene ne kete sfere, Ministri I Ministrise se Shendetsise se Kosoves me ka ndare nje cmim te vecante per mua.
Pyetje:A ka nostalgji, dhe dhimbje Albana per Kosoven dhe sa ndjehet se I ka permbushur detyrimet morale humane per bashkekombasit e vet? Si ka qene bashkpunimi juaj me autoritet e Kosoves,dhe si ka qene mbeshtetja e bashkeatdhetareve ketu ne NY ?
Pergjigje:Natyrisht se ndiej malle per vendin ku u linda dhe u rrita. Nuk ka rendesi se sa larg mund te jetoj njeriu nga vendlindja, me mendje dhe zemer jemi cdo here atje. Perderisa po ndertoja karieren time dhe po ndertoja jeten ne NY, kam mbajtur lidhje te ngushta me Kosoven permes familjes time ne Kosove dhe shoqerise time ketu mbrenda komunitetit shqiptar ne NY.
Bashkepunimi im me autoritet e Kosoves eshte shume I mire. Cdo here qe e vizitojme Kosoven bashke me ekipin e mjekeve dhe perfaqesuesit e organizates kemi zhvilluar takime drejt per drejte me institucionet shteterore te Kosoves duke perfshire edhe Presidenten, Ministrin e Shendetsise, drejtorin e Qendres Klinike Universitare te Kosoves, Rotarite e Kosoves por edhe mjeket e ketij drejtimi qe te gjithe se bashku ta lehtesojme dhe ta mundesojme qe sa me shume femije te ndihmohen.
Ndersa ketu ne NY, kemi hasur ne perkrahje nga perfaqesuesit e Konzullates se Republikes se Kosoves ne NY. Kam zhvilluar takime te rregullta me perfaqesuesit e konsullates gjate gjithe kohes per te rritur bashkepunimin si dhe per te rritur vetedijen e komunitetit per programin tone. Po ashtu kemi pasur perkrahje edhe nga Ambasada e Kosoves ne Washington.
Pyetje: Dua te mesoj une dhe nepermjet meje lexuesi,ka qene née rastesi apo née qellim ne vetevete,si ja filluat punes me kete organizate dhe ne cfare kapacieti jeni e angazhuar ?
Pergjigje:Une mesova per organizaten ne menyre krejt te rastesishme kur po kthehesha nga Prishtina per ne NY dhe ne te njejtin fluturim ishte edhe nja vajze ne at kohe 7 vjece e cila vinte per sherim ne New Jersey.
Ne vitin 2009 Gift of Life International kishte vene edhe lidhjet e para me Kosoven kur krijohet dega e saj Gift of Life Kosova e mbeshtetur nga Rotary Club Prishtina. Nga kjo kohe e deri ne fillim te vitit 2012 vetem 9 femije nga Kosova ishin ndihmuar nga Gift of Life International.
Duke qene e pakenaqur me numrin e vogel te femije te ndihmuar nga GOLI, ne Shkurt te vitit 2012 u takova me disa nga anetaret e bordit dhe me drejtorin ekzekutiv te organizates. Gjate bisedes qe kisha me ta I pyeta se pse kaq pak femij ndihmohen nga Kosova duke ditur se spitalet tona nuk I berballojne operimet e hapura ne zemer si dhe mungesen e eksperteve ne kete lami.
Pergjigja e tyre ishte e thjeshte “dokumentet mjeksore apo incizimet e zemres qe vijn nga atje kan kualitetin shume te dobet si dhe kerkohet angazhim me I madh I ju vet shqiptareve”.
Kjo pergjigje e lendoj shume ndergjegjien time si shqiptare prandaj ne ate moment u zotova se mos angazhimi yne si komunitet kurr me nuk do te jete shkak I vuajtjes se femijeve te Kosoves. Menjehere kontaktova komunitetin shqiptare ketu perkatesisht familjaret dhe miqte e mi dhe shpreha shqetesimin tim per kete qeshtje e si pergjigje mora perkrahjen e tyre verbale se do te jene pas meje ne realizimin e kesaj qeshtje.
Ne anen tjeter per tu njoftuar me gjendjen e femijeve ne Kosove kishim nevoje per informacione te sakta prandaj kontaktova udheheqesin e Gift of Life Kosova, profesor Dr. Mazllum Belegun.
Te gjitha keto, sigurimi I fondeve dhe informacioneve lidhur me gjendjen e femijve ishin perpjekjet e para per ta realizuar misionin e pare te skriningut ne Prishtine, mision ky I cili do te mundesonte diagnostifikimin adekuat te femijeve me vese te lindura te zemres. Per here te pare ne Maj te vitit 2012 udhetova me nje ekip mjekesh nga NY per ne Prishtine dhe per nje jave sa qendruam atje, kontrolluam mbi 60 femije. Nga 60 femijet e kontrolluar, 31 prej tyre u derguan per sherim ne spitale te ndryshme te Amerikes pastaj edhe ne Izrael, Kore Jugore e Itali.
Realizimi I suksesshem I misionit te pare dhe nevojes se vazhdueshme te femijve ne Kosove per sherim jashte vendit, me beri qe te angazhohem edhe me shume per te ngritur fonde qe te vazhdojme me misione te tjera. Pas nje angazhimi serioz arritem qe ne Maj te vitit 2014 te shkojme perseri ne Prishtine me ekipin e njejte te mjekeve per misionin e dyte te skriningut. Perseri qendruam nje jave dhe kontrolluam mbi 184 femije duke perfshire ketu edhe 40 femijet qe veq kishin mbaruar me suksese operimet ne zemer. Qe nga ajo kohe mbi 60 femije kan fituar shansen dyte per jete duke kryer operimet ne zemer.
Tani jemi ne pregaditje te misionit te trete I cili do te mbahet kah fundi I ketij viti.
Tashme jam anetare e bordit te organizates Gift of Life International si dhe anetare e komisionit per rritje te fondeve. Une kryesisht merrem me rritjen e fondeve per femijet e Kosoves por edhe te femijeve ane e mban botes.
Pyetje: Angazhimi per te ndihmuar dhe sheruar femijet eshte nje mission tejet human e njerezor, duke filluar nga marrja e femijes nga Kosova, qendrimi ne NY dhe deri te operimi e me pas sherimi I plote . Sa zgjat ky process deri ne sherimin e plote?
Pergjigje:Angazhimi i ekipit tone eshte shume i madh. Gjate qendrimit tone ne Kosove, perveq qe I diagnostifikojme femijet, I njoftojm familjaret me llojin e semundjes se femijet te tyre, pastaj iu tregojme se cfare duhet te dijne lidhur me udhetimin dhe qendrimin ne NY, dokumentet te cilat duhet ti sigurojne etj. Pasi te kthehemi nga Prishtina dergojme dokumentet mjeksore ne spitale te ndryshme per pranim, aranzhohet udhetimi per femijen dhe njerin nga prinderit, gjendet familja nikoqire ku do te qedrojne femije dhe prindi; duhet te sigurohen te gjitha akomodimet falas per ta dhe te sigurohen edhe gjerat me elementare per ta. E pasi te arrin femijet ketu, ata qendrojn prej 8 deri ne 12 jave deri ne sherim te plote varesisht se cfare lloj operimi I eshte nenshtruar femije si dhe gjendjes te tyre fizike e shendetsore.
Pyetje: Ky sherbim kaq human ne ndihme te femijeve te semure ,qe uroj gjithmone sherimin e tyre, me prek dhe me impresionon, desha te di keta femije jane nga Kosova apo edhe vende te tjera?
Pergjigje:Organizata jone ndihmone femije nga 67 vende te ndryshme te botes. Natyrisht une kryesisht ndihmoj femijet nga Kosova por kemi pasur edhe raste kur femijet kan ardhur nga Shqiperia. Ne cdo here shikojme dhe kerkojme te rrisim rrjetin e vendeve te cilat kane nevoje per ndihmen tone.
Te gjithe prinderit dhe familjaret e femijve qe vuajn nga semundjet e zemres pavaresisht se nga cili vend jane duke pas parasysh se organizata jone ndihmon femijet nga mbare bota, kane te njejten lutje se si te gjejne zgjidhje per sherimin e tyre e ne nje njefar menyre jemi bere pergjigje e lutjeve te tyre.
Pastaj duke ditur pak a shume kulturen e popullit tone, kur kane nje femije te semure e tere vemendja e familjes dhe mjetet financiare drejtohen tek ai femije dhe e trajtojne ne menyre te vecant, keshtu qe organizata jone jo vetem se shpetojme jeten e femijeve por edhe ua nderrojme jeten te gjithe pjesetareve te familjes.
Pyetje: Ju falenderoj shume e dashur Albana per kete bashkebisedim kaq interesant dhe mbreselenes qe me preku dhe me solli disa momente prane femijeve te semure qe ju uroj sherim te shpejt ane e kend femijeve qe nuk gezojne shendet te mire ne bote sepse ata jane lumturia dhe vet jeta jone, dhe ju mision te suksesshem. Urime nga zemra
Pergjigje: Albana Krasniqi:Duke ju falenderuar shume per mundesine qe me dhate per te folur per misionin tim, ju pergezoj dhe juve Liliana per misionin tuaj fisnik “Gruaja Shqiptare ne Bote” per njohjen dhe berjen prezent te punes humane dhe profesionalizmit te larte te grave shqiptare ne te gjithe boten. Ju faleminderit
Liliana PERE:Ju falenderoj shume e dashur Albana per kete bashkebisedim kaq interesant dhe mbreselenes qe me preku dhe me solli disa momente prane femijeve te semure, per kete pune dhe ndjenje humane qe ju zoteroni, ju uroj sherim te shpejt femijeve ane e kend botes femijeve qe nuk gezojne shendet te mire , sepse ata jane lumturia dhe vet jeta jone, Albana ju uroj mision te suksesshem. Suksese nga zemra!

Liliana Pere
Presidente
Gruaja shqiptare ne Bote

Aleksandër Meksi: 2 korriku është nje dite simbol ne historinë e Shqipërisë

July 2, 2015 by dgreca

Me 2 korrik te vitit 1990, 4700 shqiptare u dynden drejt ambasadave kryesore ne Tirane, nje prej ngjarjeve qe tronditi me fort regjimin e komunist. Muri i Berlinit kishte rene, ne Rumani ishte vrare diktatori Caushesku dhe jehona e këtyre ngjarjeve kishte mbërritur edhe ne Tirane ku regjimi komunist ende vazhdonte te rezistonte. Aleksander Meksi, i cili asokohe punonte pranë muzeut arkeologjik e qe 2 vjet me vone do te behej kryeministër i Shqipërisë rrëfen se si e përjetoi hapjen e ambasadave.
“Unë banoja atë kohe ne Laprake dhe kaloje me biçiklete çdo here nga rruga “Skenderbej” qe quhej e Ambasadave sepse ishte e shtruar me asfalt te mire dhe nuk çaheshin gomat e biçikletave, pastaj futesha ne rrugicat e “Rrugës se Kavajës” dhe dilja për te shkuar ne Muzeun Arkeologjik . Me ka qëlluar qe te jem edhe përpara Ambasadës Turke kur ajo ishte e rrethuar me njerëz qe shikonin ata qe ishin brenda. Ato dite qe u hapen ambasadat mbaj mend njerëz ne Ambasadën Franceze, ne Ambasadat e tjera, por sigurisht një numër i madh njerëzish ne oborrin e Ambasadës Gjermane ku edhe hynin edhe dilnin. Dhe kishte miq qe te thërrisnin Leka hajde edhe ti. Me thënë te drejtën edhe unë pata nje tundim. Duhet te hynim e rregulluam me një mikeshën tone qe kishte shtëpinë e te atit te saj te paguanim leke, s’po e them shifrën sa, policeve për te hyre. Por nuk hymë se per shkak te vështirësive te ushqimit te çunit dhe ne fakt nuk do rrezikonim shume se te nesërmen u larguan se kjo ishte ne ditët e fundit. Pat hyre kunati im mjaft i njohur ne Laprake”.
Sipas Meksit 2 korriku është nje dite simbol ne historinë e Shqipërisë.
“Është nje dite historike se i dëshmoi botes qe shqiptaret nuk e duronin me komunizmin, po i dëshmoi edhe shqiptareve brenda qe duhet një akt heroizmi”.
Kane kaluar me shume se dy dekada nga hapja e Ambasadave dhe rënia e regjimit komunist, por fenomeni i shqiptareve qe kërkojnë te largohen e kërkojnë azil ne Gjermani e vende te tjera ende vazhdon. Dhe njeriu qe ka qeverisur Shqipërinë ne vitit ’92-’97 ka nje përgjigje per pyetjen nëse ky është nje dështim i klasës politike.
“Klasa politike ka dështuar neqoftese e quajmë fushën per te cilën do te ishte destinacioni saj ne kushtet; me hesapin e tyre janë ne rregull derisa i veshin me te njëjtën ngjyre sheshet e Tiranës, kërkojnë ti lyejnë shtëpitë me te njëjtën ngjyre, me ngjyrën e tyre te kenë kanatiere e flamur te gjithë; do te thotë qe jane shume te lumtur qe kane realizuar synimet e tyre. A janë apo s’jane demokratike dhe a janë ato qe duan shqiptaret është tjeter gje. Se paku ata qe duan te ikin qe janë mijëra e mijëra, nuk kane te njëjtin mendim me klasën politike.”
Ikjet masive te shqiptareve kane përplasur shpesh mazhorancen me opozitën muajt e fundit, pasi qeveria akuzohet si përgjegjësja kryesore për eksodin./TV Vizion Plus