Kosta Nake/

Rreth 60 vite më parë, kur isha nxënës në shkollën 8-vjeçare, Neimi, mësuesi im i gjuhës shqipe dhe leximit letrar, me origjinë nga një familje dervishlerësh, më dha për ta lexuar një botim të hershëm të “Qerbelasë.” Im atë, kur donte të shante dikë përdorte shprehjen “hë, ti Mavija i Syfjanit”. Pastaj erdhi 6 shkurti i vitit 1967 me histerinë e luftës kundër fesë, rrjedhimisht Qerbelaja dhe Mavija u zhytën në terr, madje Mavija në perceptimin tim mbeti si ngjyra mavi, një përzierje e të kuqes me blunë. U desh ky botim i plotë i poemës në Prishtinë që arriti tek unë rreth gjysmë shekulli më vonë për të mësuar gjerësisht për Qerbelanë dhe për të kuptuar përmbajtjen e sharjes së tim eti.

“Në anët t’ati lumi

që s’e ze të shkretën shumi,

n’ato çuka, n’ato maja,

atje është Qerbelaja.” (f. 257)

“Historia e Skënderbeut” dhe “Qerbelaja” janë si dy motra binjake jo vetëm për nga viti i njëjtë i botimit, por edhe nga konceptimi i njëjtë si luftë midis së mirës dhe të keqes, si strukturë, si stil, si ngarkesë poetike e njëjtë. Megjithatë kanë një ndryshim të rëndësishëm: nëse “Historia e Skënderbeut” ka veshur një bluzë të kuqe dhe një fund të zi si simbol i kombit shqiptar, “Qerbelaja” ka veshur kostumin jeshil të bektashizmit dhe fjala “mëmëdhe” tek ajo ka thjesht një konotacion fetar dhe vetëm te kënga e fundit bën një kapërcim nga Lindja e Mesme në Shqipëri.

“Qerbelaja” është një poemë epike e rrëfyer me një varg 8-rrokësh e cila si një lumë që rrjedh zhurmshëm dhe e josh përfytyrimin tënd lirik, befas, në vend të ujit qelibar ose bardhësisë së shkumës, të shfaqet i turbulluar nga gjaku. Në tetor të vitit 680, nipi i Profetit Muhamed, imam Hyseni, u vra bashkë me 72 meshkuj luftëtarë të familjes nga ushtria e Jezitit. Gjakderdhja e përmasave të mëdha, skemat makabre të shfytyrimit të luftëtarëve, madje edhe të flijimit të fëmijëve, vazhdoi për dymbëdhjetë breza, prandaj fusha e Qerbelasë mbetet simbol i përplasjes pa kompromis i luftës për pushtet, veshur me mantelin e luftës midis së mirës dhe të ligës, midis të vërtetës dhe gënjeshtrës, midis mirësisë dhe djallëzisë dhe njëkohësisht një skenë tërheqëse për poetët me frymëzim tragjik.

Duke e konsideruar poemën të njohur nga lexuesi, si objekt studimesh prej më shumë se një shekulli, do të veçoja vetëm disa detaje që Naimi i ka sjellë mjeshtërisht dhe përbëjnë dëshmi të një lufte që vazhdon, ku krishtërimi e islamizmi, përveç fjalës së ëmbël me frymëzim hyjnor, nganjëherë kanë përdorur edhe tehun e mprehtë të shpatës.

Në këngën e dytë, nëpërmjet portreteve të Aliut dhe Mavijes, poeti deklaron qëndrimin e vet si mbështetës i njërës prej palëve duke braktisur rolin e soditësit asnjanës.

Aliu: “Diturija, njerëzia,/miqësija, dashurija,/urtësitë, mirësitë/të gjitha ishin të titë,” (f. 22) “e të rreme s’thoshte kurrë.” (f. 30)

Mavija: “Ishte mënxyrë e gjëmë,/i lik e i pabesë,/një egërsirë/shpirt errët e pa mëshirë,” (f. 23) “hante sa tre kuaj dhe pesë buaj.” (f. 72)

Në këngën e tretë zhvillohen bisedime për mirëkuptim midis dy palëve, duke patur 48 mijë njerëz të rreshtuar ballë për ballë me armë e mburoja. Kur bisedimet nuk dhanë rezultat, Aliu i porositi të vetët që të luftonin për t’u mbrojtur, jo për të vrarë, të mos i ndiqnin dhe të mos i godisnin kundërshtarët se kishin qenë vëllezër me ta. Po, kur gjakrat nxehen, disa këshilla harrohen.

Në këngën e katërt lufta zhvendoset në një front jetik. Mavija mori në zotërim lumin Fyrat (nënkupto Eufrat) dhe nuk i linte të afroheshin njerëzit e Aliut, duke i kërcënuar me etje dhe pasojat e saj. E kundërta ndodhi, kur lumin e mori në zotërim imam Aliu, i lejoi kundërshtarët të pinin se “Uji është i Perëndisë,/nuk ësht’ i njerëzisë.” (f. 46) Pajtimi dhe kompromisi u fshinë në raportin mes kundërshtarëve dhe për katër muaj u ndeshën 87 herë.

Lufta me etjen rimerret edhe te kënga XIV me dy nga skenat më tragjike. Etja është e papërballueshme për fëmijët, prandaj Abas Aliu i hipi kalit, mori një pafillë (pagure) ta mbushte me ujë dhe u tha kundërshtarëve: “Po me fëmijënë ç’kini/të pin’ ujë pse s’i lini?” (f. 167). Shkoi te lumi i kulluar, e mbushi pafillën, por armiqtë ia zunë rrugën dhe e qëlluan me shigjeta, ja prenë krahët, por ai e mbajti pafillen në gojë; një shigjetë ia shpoi pafillen dhe uji rrodhi si gjaku, dha shpirt edhe Abas Aliu. Imam Hyseni mori një nga djemtë, Abdullain 12-vjeçar, për ta çuar te lumi ta shuante etjen, po kundërshtarët ia qëlluan me shigjetë mu në fyt.

Në këngën e pestë ndodh masakra e parë e madhe me 75 mijë të vrarë. Aliu mund të kish arritur fitoren dhe historia do kishte rrjedhur ndryshe, por Amri nga kampi kundërshtar e ndjeu humbjen dhe u tha ushtarëve që për të shpëtuar nga vdekja e sigurt, të vinin në ushta kuranin. Ky është detaji i parë ku manipulohet me besimin, sepse luftëtarët besimtarë nuk donin ta preknin librin e shenjtë. Reagimi i Aliut:

“Doni fjalën e vërtetë

njeriu është kuran vetë,

besa është në kraharuar,

nuk është në kartë shkruar.” (f. 53)

Detaji i dytë: Të dyja palët vendosën të takohen me përfaqësues pas dhjetë muajsh. Njerëzit e Mavijes zgjodhën përfaqësues Amrinë, kurse njerëzit e Aliut Ebu-Musanë. Dy përfaqësuesit hynë në një tendë, por nuk u morën vesh. Kur doli nga çadra Ebu-Musai, hoqi unazën nga gishti dhe u tha njerëzve se ashtu hiqte ai dhe Alinë e Mavijen, pra një trajtim i barabartë. Kurse Amri u tregua dinak, sepse, kur e hoqi unazën, tha “kështu heq Alinë”, pastaj e vuri përsëri unazën dhe tha “kështu vë Mavinë,” pra mbret shpallej ky i dyti.

Në këngën e gjashtë lufta ballë për ballë u pasua nga eliminimi i kundërshtarit me goditje pas shpine ose me helmim. Kështu e pësuan Aliu dhe Hasani. Hasanit i dhanë 40 herë helm, por shpëtoi. Ai vendos të tërhiqet dhe deklarimi i tij na kujton “Fjalët e qiririt”: “Për ju dua të përpiqem,/në zjarr të hyj e të digjem,/…t’u nxjerr të shihni dritë.” (67)

Detaji i tretë: Mavija i vë kundërshtarët ta hapin varrin për veten dhe do t’ua falte jetën me kusht që të mohonin imam Aliun. Me vdekjen e Mavijes, lufta vazhdoi mes birit të tij, Jezitit, dhe Hysenit, vëllait të Hasanit.

Hyseni “Ish bir i Fatimesë/ ishte drit’ e Perëndisë,/mburronjës i njerëzisë.” (103) Imam Hyseni doli vetë para armiqve me mburojën e Hamzit dhe kordhën e të atit. Poeti e kanalizon aktin e tij të vetmohimit: “S’më vjen keq për derët tënë/po më vjen për mëmëdhenë/dhe për besën e për fenë/më vjen keq për njerëzinë/që i dhatë arratinë.” (f. 181) Edhe vrasja e tij ndodhi te lumi. Atë ditë ishte e premte dhe njerëzija nuk e kishin për mirë të luftonin, por armiqtë e shkelën zakonin dhe ia prenë kokën. Kënga XIX ka një variant mistik: Beshir Maliqi mori kokën e prerë të Hysenit për ta çuar në Sham dhe për të marrë shpërblimin me flori. Koka e prerë e imam Hysenit predikonte gjatë udhës dhe ky motiv i njeriut të shenjtë që udhëton me kokën e prerë në duar, do të rimerret te misionarët e përhapjes së bektashizmit.

Në antitezë me të “Jeziti i mallëkuar/ish i zi porsi kërcuri/dhe zemrën e kish prej guri/ish shum’ i shëmëtuar…”(100) Jeziti e goditi me purtekë kokën e prerë të imam Hysenit, po plaku Nemir iu kundërvu për dhunimin e bërë: “ç’bën ashtu, dora t’u thaftë!” (f. 218)

Në këngën e tetë ka diçka që e gjejmë edhe në mjedisin shqiptar: Mehmet Qathiri strehoi Myslimin me djemtë e tij që ishin në rrezik si kundërshtarë të Jezitit, por armiqtë e spiunuan. Ybejdi kërkoi t’i dorëzonte, po Mehmeti iu përgjigj: “Kush më shkel prakn’ e shtëpisë/më vjen nga an’ e Perëndisë.” (f. 87) Sa e sa raste të tilla gjejmë në letërsinë shqiptare. Myslimit ia prenë kokën dhe ia dërguan mbretit në Sham, Ybejdit ia prenë kokën dhe ia dërguan Myhtarit, Mervanit ia prenë kokën dhe ia dërguan Abdullahut. Në këngën XII niset në luftë Vehepi “i ri e djal’ i mirë/shpirtin e kish të pavdirë/dhe s’i kish dirsur mustaqja/i ndritte si hëna faqja.” (f. 137) Njerëzit e Mavijes ia prenë kokën dhe ia çuan së ëmës dhe të shoqes. Sakaq na vjen para sysh koka e prerë e Ali pashë Tepelenës, madje edhe shembuj të tjerë deri në përfundim të Luftës së Dytë Botërore.

Në këngën XIII kemi skemën më heroike: Mehmetit ia prenë krahun e djathtë, po flamurin s’e lëshoi, ia prenë dhe krahun e majtë, atëherë e rrëmbeu flamurin me dhëmbë e iku që mos ia merrte armiku.

Kënga XIV fillon me një përsiatje për parajsën dhe skëterrën:

“Parajsa, kopsht i ndrejtuar

për të mirët është shkruar,

kur të shohç një vënt të gjerë,

një mirësi të paprerë,

një fatbardhësi për jetë

atje dhe Zoth i vërtetë.”

Skëterra “mbushurë gjëmba e ferra,

një rripë, një shkretëtirë,

një natë që s’ka të gdhirë,

një të madhe errësirë,

për ata po s’ka mëshirë

mundonjësit i përpshijnë

edhe në zjarr i vërvijnë.” (f. 162)

Dhuna e ushtruar si shpagë ndaj kundërshtarit është e egër dhe Naimi ka sjellë disa skena që dalin jashtë përfytyrimit të njeriut të sotëm. Imam Aliu dërgoi në Egjipt Mehmetin e dytë për t’u përballur me Zeblejën, por ai ishte me pak forca dhe u vra bashkë me trimat e tij. Njerëzit e Mavijes e çanë barkun e kalit dhe e futën brenda Mehmetin e vrarë që i vëllai të mendonte se Mehmeti ishte i gjallë. Në këngën XX triumfon linja e Profetit Muhamet, por shpaga ndaj përkrahësve të Jezitit është po aq makabre: e shtinë në dorë Ymerë “dhe e therën posi kanë”, pas atij zunë Shimrinë “mijëra copa e bënë,” (f. 232), pas tij therën edhe Sinanë. Shpaga që e gjejmë edhe në Shqipëri si hakmarrje dhe gjakmarrje rivjen në këngën XXII. Në qytetin e Horasanit ku i parë ishte Nasrë Sejari, mik i Mavijes, kishin vrarë Jahjanë dhe e kishin lënë të varur. Shpaga e Jahjasë është e barabartë me vrasjen e 80 mijë përkrahësve të Mavijes. Vetë Nasrë Sejarin e varën dhe e lanë varur siç kishte bërë ai me Jahjan. Hithtarët e Muhametit i rrëmuan varret dhe eshtrat e Mavijes, Jezitit dhe Mervanit, i hodhën në zjarr dhe i dogjën.

Në këngën XIV Naimi bën një kërcim të madhe nga Lindja e Mesme në Shqipëri:

“Pa qasuni o shqiptarë,

Zot i madh e sjellët mbarë,

të zëmë vëllazërinë,

mirësin’ e miqësinë,

jemi të gjithë një farë,

vëllezrë të tërë jemi

dhe kemi gjithë një besë

…besë është Perëndija

dhe udh’ e saj njerëzia.”(f. 275)

Kënga XXV është një përmbledhje këshillash e moralizimesh me karakter universal: “…ngrehu e lartësohu/duke marrë dituritë/që ta bësh natënë ditë.” (f. 280) Gjuha vete ku dhemb dhëmbi dhe përfundon me Shqipërinë: “Shqipërinë ta shpëtoni” (f. 287), “gjuha e Shqipërisë është gjuha e Perëndisë, shqiptarët t’i sjellë në udhë të mbarë.” “Fali, fali Shqipërisë/gjithë ç’ke të mirësisë/ Shqipërinë mos e lerë,/të prishet e të bjerë (f. 288)

Shqipëtari trim me fletë,

si ka qenë, do të jetë,

të ketë gjith’ urtësinë

e ta dojë Shqpërinë. (f.289)

(Poema “Qerbelaja” e Naim Frashërit, Bukuresht 1898,

Vepra 4 Rilindja, Prishtinë, 1978)

Sot është dhjetëvjetori i ngjarjeve në Lagjen e Trimave në Kumanovë. Shumëçka në atë ngjarje ishte dhe ka ngelur ende e pa sqaruar. Federata Pan-Shqiptare e Amerikës “VATRA” kërkon hetim të pavarur ndërkombëtar për të zbardhur të vërtetën. 

VATRA po ashtu kërkon drejtësi për shqiptarët e grupit të Kumanovës që po mbahen në burgjet e Maqedonisë së Veriut. Po ashtu jemi shumë të shqetësuar për trajtimin dhe gjendjen e tyre në burg. Familjarët e të burgosurve na informojnë për keqtrajtime e sjellje jo njerëzore që ushtrohen ndaj këtyre të burgosurve. 

VATRA tërheq vëmendjen që Republika e Maqedonisë së Veriut, si vend anëtar i NATO-së dhe kandidat për BE, është e detyruar që të zbatojë standartet më të larta të trajtimit njerëzor dhe të dinjitetshëm të të burgosurve konformë Konventave Ndërkombëtare dhe legjislacionit në fuqi. Këtë shqetësim të bazuar, VATRA do ta prezantojë deri në nivelet më të larta të shtetit amerikan. Njëherësh i bëjmë thirrje qeverive në Prishtinë dhe në Tiranë që të përdorin ndikimin e tyre në favor të trajtimit njerëzor të këtyre të burgosurve shqiptarë.

Dr. Bledar Kurti/

Emri Evropë buron nga greqishtja e lashtë, një kombinim i fjalës “eurys” që do të thotë “i gjerë” dhe “ops” që do të thotë “pamje” ose “sy”, duke arritur te fjala “pamje e gjerë” si një përshkrim i vijës bregdetare të gjerë të Evropës, parë nga marinarët në bordin e anijeve.

Shqiptarët, edhe pse gjeografikisht dhe me identitet, mendje dhe zemër evropiane, ndër shekuj e kanë parë Evropën si një horizont të largët nga bordi i një anije të vetmuar, ndërkohë që Evropa është shtëpia e tyre.

Sot, në Ditën e Evropës, kujtojmë se Shqipëria dhe shqiptarët meritojnë të kthehen në shtëpi e të jetojnë si të barabartë e me dinjitetin që u takon si evropianë autoktonë, me të drejta të merituara e të lindura, sepse Shqipëria është Evropë dhe një gur i çmuar në kurorën historike, kulturore e të rrallë të kontinentit të vjetër.

Nga Frank Shkreli/

Një datëlindje që nuk ishte! 6 Maji mendohet – nga shumica e historianëve dhe studiuesve të jetës dhe veprimtarisë së Gjergj Kastriotit-Skenderbe – si datëlindja e Heroit Kombëtar të Shqiptarëve. Kjo mund të jetë një datë simbolike, por derisa të faktohet me prova e dokumente kjo është data e lindjes që është kujtuar, historikisht, Heroi Kombëtar dhe Shtetformuesi i shqiptarëve. Edhe sivjet, ashtu si çdo vit tjetër më parë, 6 maji, shkon e vjen pa u përmend as pa u shënuar nga entet zyrtare qeveritare e shtetërore, por as nga ato akademike të Shqipërisë, të Kosovës dhe më gjërë. As një kurorë të vogël me lule nuk u vendos para ndonjë monumenti të Tij, përfshir monumentin e Kryetrimit në kryeqytetin e Shqiptarëve në Tiranë, në shenjë nderimi. Ashtu si u mbyll në heshtje edhe viti (2018) i shpallur nga Shqipëria dhe Kosova si viti gjoja kushtuar Gjergj Kastriotit -Skenderbe. Nuk besoj se dikush mund të identifikojë ndonjë gjë që të jetë kujtuar Skenderbeu gjatë atij viti. Në të vërtetë më kujtohet se u mbyll në heshtje të plotë.

Por mirë që, të pakën, me 6 maj që kaloi nuk u mbulua monumenti i Tij në Tiranë me ndonjë çarçaf të bardhë ose të zi, siç ka ndodhur në të kaluarën – siç duket me qëllim që të mos ofendohej Stambolla. Politika shqiptare e tranzicionit 35-vjeçar ende nuk e kupton se në Evropë nuk shkohet pa Gjergj Kastriotin-Skenderbe, Shpëtimtarin e Evropës dhe as pa vlerat e tija kombëtare dhe ndërkombëtare-perëndimore. Ai ka mbrojtur qytetërimin perëndimor dhe ka luftuar despotët e Sulltanit. Skenderbeu ishte dhe mbetet simboli i identitetit kombëtar dhe model i një shteti të qëndrueshëm dhe të organizuar, sipas modelit të Shtetformuesit të shqiptarëve, Gjergj Kastrioti-Skenderbe — në përputhje me historinë e dokumentuar kastriotiane dhe me vlerat moderne të botës euro-atlantike.

Për fat të keq, ashtu si nga viti në vit, edhe sivjet pamë se Gjergj Kastrioti-Skenderbe, për fisin e tij arbëroro-shqiptar — as në ditëlindjen e tij me 6 maj — nuk është i Përgjithëmonshëm, as hero Kombëtar, as Shtetformues, por i harruari i kombit.

Pyetje për Tiranën dhe Prishtinën zyrtare?

Me 6 Maj, 2025, me sa vura re, liderët politikë në Shqipëri dhe në Kosovë munguan madje edhe me ndonjë deklaratë, për të kujtuar rëndësinë e kësaj dite, të pakën deklarata të llojit që ata bëjnë ditë për ditë në rrjetët sociale, për gjëra të kota. More, si dhe pse Gjergj Kastrioti Skenderbeu nuk e meriton të kujtohet në ditëlindjen e tij, të pakën me një kurorë me lule të freskëta pranë monumentit të tij në Tiranë, në Prishtinë, e në vende të tjera? A nuk meriton i Përgjithmonshmi i Kombit shqiptar të ketë një ditë në vit kushtuar Atij për ta nderuar e kujtuar ashtu siç meriton dhe siç bëjnë kombet e përparuara me heronjtë e tyre kombëtarë, anë e mbanë botës? Si mund të pretendoni se jeni serioz për zhvillimet dhe proceset demokratike drejt Evropës dhe vlerave të botës së sotëme të përparuar, ndërkohë që nuk kini asnjë respekt për historinë e lavdishme të Gjergj Kastriotit, të cilin tanimë e mbarë bota e njeh si Heroin e lavdishëm të shqiptarëve dhe Mbrojtësin e madh të qytetërimit evropian?

Kjo rrugë në të cilën vazhdojnë sot Shqipëria dhe Kosova, në të vërtetë, mund të jetë një rrugë pa kthim, drejtë së keqës. Mos njohja e vlerave kombëtare dhe perëndimore të Skenderbeut, qoftë edhe njëherë në vit në datëlindjen e tij –nuk mund të jetë një rrugë pa kthim — siç pretendohet nga disa politikanë — e proceseve demokratizuese dhe të reformave transformuese, si për Shqipërinë ashtu edhe për Kosovën, sepse, sot për sot, duket se ajo rrugë është e mbyllur. Edhe njëherë, nëqoftse Evropa është vërtetë destinacioni juaj, nuk shkohet drejt Evropës pa Gjergj Kastriotin Skenderbe!

Por si edhe në rastet e mëparshme edhe në këtë datëlindje (6 maj) të Gjergj Kastriotit-Skenderbe kemi të drejtë të shpresojmë madje edhe kundër shpresës, se në një të ardhme jo të largët, Kombi shqiptar do zgjohet dhe do t’a gjejë të arsyeshme që të caktojë një ditë në vit, të kalendarit të festave kombëtare, kushtuar Heroit të tij të madh, Gjergj Kastriotit – Skenderbe, me qëllim që ai të mos harrohet, por të kujtohet, çdo vit në datëlindjen e tij, zytarisht, të pakën njëherë në vit një ditë bashkimi për të gjithë shqiptarët, pa dallim dhe kudo qofshin ata.

Uroj që shqiptarët dhe udhëheqsit e tyre aktualë dhe në të ardhmen të jenë të dinjitetshëm të vlerave, traditave dhe lavdisë së Prijësit të Kombit e Fatosit të madh kombëtar, Gjergj Kastriotit-Skënderbe! Që të gjithë shqiptarët pa dallim, me një Besëlidhje të re midis tyre të modelit Kastriotian – të kujtojnë dhe të nderojnë Heroin e Kombit, duke u kthyer tek vlerat dhe traditat arbërore të Besës, Nderit e Burrërisë, të trashëguara nga Gjergj Kastrioti — Skënderbeu!

Historia e 35-viteve të kaluara më bën të dyshoj seriozisht që të ndryshojë gjë sa i përket trajtimit zyrtar të figurës historike të Madhit Gjergj Kastrioti-Skenderbe ndër shqiptarët. Por shpresa ime është besimi në të Madhin Zot — se megjithë këto zhgënjime të (keq)trajtimit dhe harresës së turpshme të figurës madhështore të Gjergj Kastriotit-Skenderbe nga klasa aktuale politike shqiptare, më në fund – se “Për inat të djallit e të shqiptarëve, Zoti ka me e mbajtë Shqipëninë më kambë, me nder e me lumni”. (Shën Pjetri në bisedën satirike të veprës së At Gjergj Fishtës, “Nën Hajat të Parrizit”, Satirika – Anzat e Parnasit e Gomari i Babatasit.)

Federatën Pan-Shqiptare të Amerikës Vatra e vizituan artistët e shkëlqyer regjisori Bujar Alimani dhe aktorët Yllka Lota e Herion Mustafaraj e kostumografja e skenografja Albulena Beqiri. Ata u pritën nga sekretari i Vatrës Dr. Pashko Camaj, vatrani legjendar Marjan Cubi dhe këshilltari për art e kulturë Nazim Salihu. Dr. Camaj u shpjegoi artistëve historinë e Federatës Vatra e gazetës Dielli dhe rolin historik që këto dy institucione atdhetarie kanë luajtur në dobi të komunitetit shqiptar e çështjes kombëtare në mërgatën e Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Vatrani legjendar Marjan Cubi tregoi në detaje përpjekjet e patriotëve vatranë për ta trashëguar e forcuar Vatrën e Diellin si asete patriotike e historike kombëtare. Këshilltari për art e kulturë Nazim Salihu në fjalën e tij theksoi rëndësinë e mbështetjes së artit e kulturës shqiptare në Amerikë e sidomos artistëve tanë të shkëlqyer që lartësojnë kombin në mërgatën e Amerikës. Artistët shprehën emocion dhe nderim për Vatrën e historinë e saj teksa regjisori Bujar Alimani ftoi vatranët e publikun për të ndjekur dramën “Netë të Bardha” e adaptuar për skenë nga romani i Fjodor Dostojevskit. Bëhet fjalë për kërkimin e lumturisë së njeriut në një krizë të thellë ekzistenciale në një botë në të cilën ndihet krejt i vetëm. Dashuria si e vetmja dritë në tunel dhe zhgënjimet e herë pas hershme mes botës së shurdhët dhe indiferente janë linjat kryesore të dramës ku karakteret kryesore si dy planete enden në qiej ku sa tërheqin po aq shtyjnë në gravitete njëri -tjetrin. Për herë të parë në gjuhën shqipe e sjellin në Nju Jork një grup artistësh shqiptarë që me këmbëngulje dhe sakrifica arrijnë ta bëjnë të prekshme dhe ta përçojnë te komuniteti ynë. Këtu interpretojnë Herion Mustafaraj dhe Yllka Lota, regjia Bujar Alimani, skenografia e kostumet Albulena Beqiri, asistente kostumografe Dea Spiro Mustafaraj, dizenjmi i dritave dhe zerit Tan Kazazi, menaxher produksioni Damian Pervizi, producent Alfred Tollja. Vihet në skenë në Producers Club Theaters në datat 10 Maj ora 8 pm

11 Maj ora 7 pm , 16 Maj ora 8 pm, 17 Maj ora 8 pm dhe 18 Maj ora 7 pm 2025.