Politike – Page 543 – Dielli

Partitë pjellin edhe Hitlerë

June 22, 2017 by dgreca

20170415043519_art

Nga Ilir Levonja/ Në sherrin e madh mes socialistëve dhe lësëi-stave, ne demokratët jemi bërë për të qarë hallin. Një çarje të tillë kurre se kishim imagjinuar. Bluja e ca tollumbaceve të zbehta është sot me sytë nga dy krahë. Një lloj fëmije e çoroditur në pritje të fundit të sherrit të të mëdhënjëve. Konvertuar në rezultate vote. Me siguri të përgatitur për një opozitarizëm ku t’i thërrasim mëndjes. Ose një aleancë me një nga ata. Të mëdhenjtë që po shtypin barin. Po gjasat janë për një opozitarizëm. Pasi njëra nga paradhomat e mban mire me Metën. Tjetra me Ramën. Dhe me siguri paralel do të kemi edhe një betejë shtrigash mes vedit. Kështu që opoztarizmi është më i mundshëm. Por edhe për faktin se LSI-ja shquhet për të harruar e për të bërë aleanca. E ka qartësisht në gojë formulën. Për të mirën e vendit. Që vendi të mos shkoj në krizë etj. Për shpëtimin e Shqipërisë nga rrjedhja e rinisë. Dhe natyrisht, këtë shpëtim e gjen tek administrata. Kjo strategji kancerogjene që e po ia thane rininë dheut të shqiptarëve.

Të gjithë e shohin administratën si një lope. Dhe shkojnë aty me kova bosh. Duhet të jemi aktualisht vendi me administratën më të madhe në botë. Edhe pse në ekonominë e tregut, një e tillë është apartament me dy dhoma e guzhinë. Tek ne është një qytet i tërë. Një hollivud ose diznej land, vendi i ëndrrave. Dhe ne shqiptarët për një vend, për pak hirearki, shesim edhe vedit. Jo më një karabina me emrin parti. Madje e bëjmë dukshëm, me suport politik të të mëdhenjëve. Por ndofta ka ardhur ajo koha kur njeriu po e ha njeriun. Dhe ekzistenca është parësore se parimet dhe bindjet. Nga ana tjetër nuk ke se çfarë i thua asaj zonjës nga Pogradeci. Një qytetare me bindje, e cila nuk pranon të përfaqësohet nga një i pashkolluar. Nga fenomeni i meritës së babait aq më tepër kur ky është një soj mallinj i prirjeve politike të grupuara në një parti. Nëse një qytet ka njerëz të tillë, që dallojnë se nuk përfaqësohen në kuvend, që nuk ndihen rehat përmes këtyre listave. Atëhere mund të themi pa frikë lum ai. Në fund të fundit u japin njëshave një mesazh në thyerjen e qafës. Atë që mospërfillja apo deviza bëni si them unë. Ka vdekur një here e përgjithmonë. Dhe se demokracia është vendim marrje në grup. Kolegjiale. Jo urdhër porosi.

Po humbja nuk është fundi i botës. Sidomos kur humbet me dinjitet. Më e rëndësishme është se çfarë vjen pas saj. Një reflektim për së mbari. Apo një luftë deri në shpërbërje. Kjo mbetet për tu pare. Por gjasat siç e thamë janë frenetike. Me linçime. Dhe pa diskutim, dorë në këtë çorbë, parësore, kanë ata që nuk njohën asnjëherë instucionin e dorëheqjes. Apo të hapjes së krahut.

Megjithatë është akoma më e madhe vala e të mëdyshurve. E të pa përfaqësuarve. Eshtë më e madhe se ajo e asaj qytetares në Pogradec. Shumë prej tyre pyesin veten ditë më ditë. Dhe shumë prej tyre betohen për mos pjesëmarrje në votime. Eshtë një lëngim social si produkt i strategjive të njëshave. Të atyre që nuk duan të ndjejnë dhe respektojnë vullnetin e masave. Por u imponohen. Dhe shumë prej tyre vendosin të mos dalin. Politika të mashtron, të thonë.

Dilni e votoni. Votoni për atë që ndjeni e ua do zemra. Në fund të fundit më mire me faj përballë partisë se sa vetes tuaj. Partitë kanë sjellur edhe Hitlerë në krye. Por vendet qytetarë.

Dhe ta dini, për këtë ka nevojë, fshati, qyteti, apo vet vendi juaj. Vet ju!

ZGJEDHJET NË SHQIPËRI-“ EDI RAMA NUK KA FAJ”

June 21, 2017 by dgreca

asllani-56

Opinion nga Asllan Bushati/

Duke i parë nga një këndshikimi i përgjithshëm në zgjedhjet e 2017-ës në Shqipëri, ( krahasuar me të mëparëshmet), mund të konstatohet lehtë se kanë disa ndryshime të dukshme. Që në fillim mund të theksojmë se ata nuk kanë dam-dame, flamuj partiak, banderola, karikatura, shprehje vulgare e poshtruese për kundërshtarët, banda muzikore, grupe fansash që demostrojnë forcë etj. Bukur. Shpresojmë të jetë shprehje e një emancipimi të përgjithëshëm shoqëror e zgjedhor, ku të gjithë aktorët kanë pjesën e tyre. Shpresojmë që ato të jenë më pak të kushtueshme se të mëparëshmet, të drejta, të ndershme , të pa manipuluara, transparente dhe të pranuara pa kontestim nga gjithë pjesëmarrësit në zgjedhje.

Por, nuk mund të kalojmë pa e theksuar se në emër të maxhorancës, në cilësinë e Kryeministrit, dhe të Kryetarit të PS-së, Edi Rama për gati katër vite, për pak sa nuk na shurdhoj veshët duke thënë:”fajin e ka Sali Berisha, fajin e ka qeveria e mëparëshme e PD-së, fajin e ka SHQUP-i, fajin e ka Lulzim Basha e cadra në bulevard. Dhe tani (e moderuar në fushatë), fajin e ka LSI-ja dhe Ilir Meta të cilët e kanë penguar të udhëheq, fajin e ka PDIU-ja e Shpëtim Idrizi,… Ben Blushi e Koco Kokdhima… madje po të shkohet më tutje ndoshta mund të dalë që fajin e ka patur edhe Ramiz Alia e Fatos Nano, por vetëm Edi Rama nuk ka asnjëherë faj”.

Edi Rama pati premtuar 300 mijë vende pune të reja e shëndetësi falas, por meqënëse ata nuk u realizuan ,” ai nuk ka faj”. Në Parlament e në segmente udhëheqëse të katër vjecarit të tij, erdhën shumë të inkriminuar, “por ai edhe për këto nuk ka faj”. Shkatrroi strukturat kanabiste të fshatit Lazarat, por ata u përhapën në të gjithë Shqipërinë dhe për këtë Edi “nuk ka faj”. Bëri premtime të mahnitëshme në shumë fusha, sa ta kishte ënda ta dëgjoje në fushatën e 2013-tës, por me që ata nuk u realizuan “ai nuk ka faj”. Cdo vit nga Shqipëri janë larguar për në vendet e tjera mesatarisht 30-40 mijë të rinjë se nuk gjenin mundësi punësimi, por edhe për këtë Edi “nuk ka faj”.Pra tani në fushatë nuk i duhet kërkuar llogari për premtimet se ai për katër vjecarin e ardhshëm e don “timonin” dhe “tepsinë”vetëm dhe është shpresëplotë se do të bëjë mbrekullira. Në qoftë se ndonjerit i vete mendja ti kërkojë Edit llogari për të shkuarën, kjo është fyerje për të, është jashtë mode dhe s’ka asnjë përqasje me” idetë madhështore të tij për të ardhmen”. Pa le sa thjeshtë vishet ( ore me citjane), sa bukur flet para turmave me batuta e barsaleta brilante, aktor i vërtetë i shoubizit alla rilindase. Madje edhe për deklaratat për Presidentin Trump dhe për thirrjen drejtuar policisë që pas punës të bëjnë fushatë për PS-në,” ai nuk ka faj”.

Edi Rama s’ka nevojë të jap llogari në këto zgjedhje për dështimet e tij katërvjecare, sepse ai aktualisht është ” shumë i zënë me shpalosjen e filozofisë së bashkimit të së majtës shqiptare”. Kjo është shumë” madhore” në këtë moment, premtimet e së kaluarës dhe të tjerat janë sekondare.Shikojini me vemendje se cfarë janë partitë e vogla dhe partnerët për Edin…ferra nëpër këmbë që i kanë pushtuar administratën, që se kanë lënë të punojë dhe për këtë ai “nuk ka faj”. Plotfuqishmëria e një partie që ai kërkon në këto zgjedhje, “nuk” është dukshëm një autoritarizëm i tipit të ri dhe “shumë e rrezikëshme” për demokracinë në Shqipëri. Jo , betohet Edi dhe kur betohet ai ,duhet te besohet pamedyshje.

Por, unë të dashur bashkatdhetar mendoj se, “Edi Rama ska faj” se ai si person, është i pa përgjegjshëm për cfarë thotë e cfarë bën, është i pa aftë për të drejtuar shtetin, madje edhe po ta cojë atë në greminë (sic deshi të bënte me reformën dë drejtësi dhe zgjedhjet pa opozitën), prap do të thotë “unë nuk kam faj”. Fajtor do të jemi ne votuesit në qoftë se e votojmë përsëri Edi Ramën. Ti japësh edhe një shans tjetër këtij njeriu, kur ka shkatërruar cdo gjë në katër vite, është njëlloj si të vrasësh me vetdije të ardhmen e fëmijëve të tu.

Por edhe LSI-ja dhe Ilir Meta, që tashmë po u bien sirenave, nuk janë pa faj. Aty kanë qenë dhe vazhdojnë të jenë në koalicion me Edi Ramën. Vendimet i kanë marrë bashkë , përfitimet i kanë ndarë bashkë, pisllëqet i kanë bërë bashkë, tani nuk duhet tu largohen përgjegjesive për dështimet. Ilir Meta së bashku me Edi Ramën e Erjon Velinë dhe disa analistëtë sojit të tyre, po përpiqen të krijojnë përshtypjen se të gjithë politikanët shqipëtar, janë të të njejtit format, të të njejtit soji të korruptuar të gjithë njëlloj pra alla Rama-Meta. Unë mendoj se kjo është e qëllimëshme dhe e pa drejtë.

Është krejt ndryshe qëndresa stoike e PD-së dhe e forcave të tjera opozitare që treguan vision për të ardhmen, kulturë demokratike, qëndrueshmëri dhe forcë që e tronditi qeverisjen Rama –Meta. Këto u panë me insistimin për ligjin për dekriminalizimin, për ligjin për vetingun, për qëndrestarinë tremujore për votën e lirë ,e deri në shembja e 11 ministrave të të qeverisë Rama në prag të zgjedhjeve. Programi i Zotit Basha është i qartë, i ndërthurur , i argumentuar dhe i besueshëm, për uljen e taksave, punësimin, rritjen e pagave e të pensioneve, zgjerimin e biznesit, përmirësimin e shëndetësisë e të arsimit, zgjidhjen e problemit të pronave dhe hapjen ndaj biznesit të huaj.

Personalisht besoj tek ky program dhe ju ftoj ta votoni. Pas katër vitesh është e drejta jonë ti kërkojmë llogari edhe Zotit Basha se sa i ka realizuar premtimet e marra.

Avdullah Hoti ule kokën dhe rri sus !

June 20, 2017 by dgreca

Nga Elida Buçpapaj /

Një deklaratë infantile ma tepër se skandaloze nga Mali i Zi ajo e kandidatit të LDK-së për kryeministër se grupacioni i tij politik nuk do të bashkëpunojnë as me PAN dhe as VV sepse këto formacione politike rrëzuan qeverinë e Isa Mustafës, mentorit të tij që edhe e emeroi ministër financash, edhe kandidat për kryetar të qeverisë.

Po të shohësh rezultatet paraprake të zgjedhjeve të jashtëzakonshme të 11 qershorit ku po të hiqen edhe fletëvotimet e pavlefshme rezulton që 63% e popullit të Kosovës i ka bojkotuar duke i thënë jo kësaj klase politike, ku nga gati 2 milione votues, votën e kanë dhënë vetem 700 mije, dhe LDK-së po t’ja heqesh votat e AKR dhe Alternativës, del me këpucë të kuqe, të jetë votuar nga rreth 100 mijë votues, një humbje e paparë në krahasim me të gjitha zgjedhjet e mbajtura deri tash në Kosovë.

Të njëjtën humbje e ka pësuar edhe PDK, si dy partite bashkë me LDK qe kanë keqqeverisur Kosovën në një aleancë diabolike që prej zgjedhjeve të nëntorit 2007.

Qeveria e Isa Mustafës ka qenë qeveri e turpit sepse u ngrit në kundërshtim të plotë me vullnetin e elektoratit që ia dha votën sipas premtimit parazgjedhor se LDK do të rrëzonte Hashim Thaçin, që jo vetëm nuk e rrëzoi, pra e zgjodhi edhe president, ndersa Hashim Thaçi e shpërdori establishmentin e LDK në kēmbim të pushtetit.

Qeveria ku Avdullah Hoti u emërua ministër i saj u ngrit duke mashtruar elektoratin e LDK, prandaj puna ma e mirë që duhet të bëjë Avdullah Hoti asht me hesht.

Të shuj ma mirë.

Tė rrijë sus.

Ose t’i kërkojë ndjesë elektoratit të LDK dhe atij Rugovist se e keni mashtru dhe rrejt e tash ju ka ardhë ora me pagu.

Pra ule kokën Avdullah Hoti dhe si njeri i financave analizo rezultatin zgjedhor.

Nëse je profesionist nuk bëzan por reflekton.

Nëse je sharrllatan lëshon deklarata idiote si ajo nga Mali i Zi, të cilat kanë vetëm një efekt boomerang e të djegin ty dhe ti bëhesh harakiri për një qeveri antidemokratike që u ngrit për interes të Klanit Pronto si thuhet në Kosove dhe kundër interesave kombëtare të Kosovës!

A ke kuptu gja nga këto që kam shkrujt?!(E dergio per Diellin- VOAL)

ALBANIA ELECTIONS: WHY POLITICS IN THE BALKANS NEEDS A NEW NARRATIVE AND AN END TO MACHO POSTURING

June 17, 2017 by dgreca

BY RUDINA HAJDARI/NEWSWEEK/

1 Basha Photo: Democratic Party leader Lulzim Basha speaks to his supporters during a protest against the government in front of Prime Minister Edi Rama’s office, in Tirana, Albania, May 13, 2017. REUTERS/

On a humid summer morning in Tirana, Albania, two veteran political adversaries stood, side-by-side, at the Palace of Congress, to explain the deal they’d reached to end the country’s electoral crisis. As governing Prime Minister Edi Rama and opposition party leader Lulzim Basha outlined the framework for a resolution, the two leaders shook hands.

Some of the media members and politicians present applauded. That applause was much deserved—because Albania averted a real political crisis through actual negotiation. In a region where personal animosity often clogs politics, Albania has shown itself willing to move forward.

Little known to the outside world, this small country of 2.8 million has been trapped in the throes of a serious electoral crisis since February. Albanians watched two political parties with a sustained, complicated and vicious rivalry, wage the same TV war which characterizes the prelude to many elections in South Eastern Europe.

For perhaps the first time since the fall of Communism in 1990, the threats and spats were forgotten. Albania—and the Balkans—watched two men put aside decades of animosity in favor of a sensible compromise.

Under the terms of a 20 point plan drafted by Chairman of the European Parliament’s Committee on Foreign Affairs David McAllister, Albania is proceeding towards elections on June 25 instead of June 18—guided by a charter that sets strong precedents to aid electoral transparency, in a country where vote-buying, boundary-swaps, graft and dubious recounts of ballots repeatedly hinder the hand-over of power. President Bujar Nishnani issued a decree to postpone the election by seven days, thereby allowing all political parties to participate.

Basha’s handshake with Rama was a small gesture—but the spirit of compromise shown by both men is in short supply across the Balkan Peninsula’s political landscape, where parliamentarians often revert to theatrical media appearances and direct insults when addressing their adversaries.

Albania’s Prime Minister Edi Rama speaks during an interview in Tirana, Albania June 13, 2017. REUTERS/

Now, as we move toward elections, the urgent reform that Albania needs will require not only gestures, but decisions. In spite of their differences, Basha and Rama showed this can be done.

So far, the Democratic Party’s core cause for protest has been high-level corruption, heightened cannabis cultivation and concerns about background screening of public officials. Screening must begin to weed out the convicted criminals who still hold power—and prove that no-one is beyond redress.

But, while the McAllister Plan seeks to address these issues of big politics—of institutional re-haul, and wide-scale monitoring—in order to serve this country properly, we must now focus our attention on the entrenched domestic problems that affect the day-to-day lives of ordinary Albanians.

According to data calculated by Instat Albania, the gross average monthly wage in 2016 was just 45,845 Lek—or €339.98. This compares to gross monthly salaries of €1063.00 in Croatia, €1069.00 in Greece, or €2033.00 in Italy during the same time frame.

It’s easy to understand why the young are migrating en masse, but the brain-drain we face is extremely troubling. The political deadlock may be broken, but we must show that democracy welcomes all participants—and that we will give voters something back. An economic plan that addresses root problems would be welcome. Foreign Direct Investment remains a priority—but this is an entirely abstract construct, until the policies enacted by our elected officials put more money in the average person’s pocket.

Albania’s opposition Democratic Party leader Lulzim Basha speaks to his supporters during an anti-government protest in front of the office of Albanian Prime Minister Edi Rama in Tirana, Albania, March 1, 2017. REUTERS/

Despite marginal improvements achieved by Edi Rama’s government, Albania is still a country where unemployment for those aged 15-29 stands at 28.9%. In comparison, only 6.7% of young people under 25 in Germany were unemployed in March 2017. Even accounting for economic instability in Greece and other southern European countries, the mean figure for youth unemployment across the 28 member countries in the first quarter of 2017 was 17.2%.

In these circumstances, it’s not difficult to see why Albania is facing mass migration to the European Union. Albania must sustain the spirit of cooperation and honesty that’s allowing the election to proceed on the 25 th of June by re-engaging an electorate that’s understandably disillusioned. The cost of filling the average family’s car or cupboard is steadily rising. Poor infrastructure means that electricity prices are astronomically high.

Politics in the Balkans needs a new narrative—where all political parties ditch brazenly macho performances on political talk-shows in favor of considered discussion, lasting agreements and hard facts.

To grow as a democracy, Albania must make democracy a lot less abstract.

*Rudina Hajdari is a politician affiliated with the Democratic Party of Albania. Her primary policy interest is human rights. Follow Rudina on Twitter @rudina_hajdari

Diferenca e PD-së dhe Flamur Hoxhës me kundërshtarin politik ….

June 17, 2017 by dgreca

…duhet të përkthehet në votë/

Nga Enver Bytyçi /

Në Foto; Kandidati për Republikën e Re, Flamur Hoxha/

Nesër pas një jave Shqipëria do të votojë. Bashkë me Shqipërinë do të votojnë edhe qytetarët e Kamzës, Paskuqanit dhe të Bathores e gjithë qarkut të Tiranës, të cilët kanë përballë tyre përfaqësuesit e dy partive të mëdha, Partisë Demokratike dhe Partisë Socialiste. Demokrati Flamur Hoxha kësaj radhe përballet me oligarkun socialist, Sadri Abazi. Diferenza midis tyre nuk është thjesht ideologjike, as në alternativën që përfaqësojnë. Ajo shkon përtej kësaj. Sadri Abazi është përfaqësues i oligarkisë politike e financiare që kryeministri i Shqipërisë e instaloi më 2013-ën në parlamentin shqiptar. Ai është abuzuesi më i përfolur me fondet publike, pikërisht për shkak të privilegjit të të qenit deputet i partisë së rilindjes në pushtet. Flamur Hoxha është kandidat për deputet, me një përfaqësim dinjitoz, larg lobeve dhe oligakisë së llojit çfarë Rilindja instaloi. Sadri Abazi është një person pa ndonjë kualifikim serioz, pa dije, pa kulturë, i dhënë thjesht mbas kulturës së rendjes pas tenderave dhe koncensioneve shtetërore. Flamur Hoxha është bartës i një kulture të trashëguar me shekuj nga paraardhës të shkolluar, që i kanë dhënë shumë emancipimit të shoqërisë shqiptare. Ai vetë është produkt i një përkushtimi të jashtëzakonshëm për të realizuar projekte të paimagjinueshme. I shkolluar madje në Itali, i stërvitur në shkollën moderne të biznesit, i papajtueshëm me fenomenin e të bërit biznes dhe lidhjes së suksesit me pjesmarrjen në pushtet. Sadri Abazi erdhi në politikë pas dështimit në biznes, edhe pse kurrë nuk hoqi dorë nga fshehja e taksave dhe bilancet dublikatë. Flamur Hoxha vjen në politikë pas një suksesi të paimagjinueshëm në beznesin ekonomik. Sadri Abazi e shijon suksesin tek fitimi, tek paratë që grumbullon. Flamur Hoxha e shijon atë kur rrit punësimin, kur zgjeron prodhimin, kur rrit cilësinë, kur kënaq shijet dhe kërkesat e konsumatorit. Ndërkohë thelbi i diferencës qëndron në principet e ndryshme sa i përket përmbajtjes humane të biznesit. Sadri Abazi mund të japë para për zyrtarë të shtetit, me qëllim që t’i korruptojë ata për përfitime të shumëfishta nga paratë e taksapaguesve shqiptarë. Mund të japë para edhe për t’u kandiduar si deputet dhe kjo ka ndodhur rëndomë. Flamur Hoxha është filantrop, ka një botë tjetër shpirtërore. Ai ndihëmon nevojtarët, mbi të gjitha ndihëmon trurin e kombit, investon në krijimtarinë letrare, në zhvillimin e shkencës e të mendimit shkencor dhe si i tillë shfaqet në politikë si një njeri që kërkon mandat për ta thelluar këtë veprimtari fisnike, që në përgjithësi i mungon biznesit shqiptar. Flamur Hoxha ka kuptuar thelbin e zhvillimit të një kombi: – Vetëm bashëkpunimi i biznesit me trurin mund ta zhvillojë një komb. Nëse ai sot shihet si një nga dallëndyshet e para të konceptit modern të zhvillimit të kombit shqiptar në apektin e kontributeve në zhvillimin e kulturës e të dijes, në të vërtetë është dhe mbetet frymëzim për gjithë shtresën e biznesit shqiptar. Shqipëria në statistikat ndërkombëtare renditet si vendi i fundit në rajon sa i përket kontributeve që jep biznesi në këtë fushë. Kjo ka ndodhur se një pjesë e madhe e biznesit shqiptar ndjek modelin e Sadri Abazit si pasqyrë mediokre te zhvillimit të vendit. Ndërsa Flamur Hoxha vjen në politikën shqiptare si një model krejt i ri, me një frymëzim të veçantë, me një përkushtim atdhetar, me një dedikim human. Kjo direfencë në formimin dhe veprimtarinë e të dy kandidatëve, atij demokrat dhe atij socialist, do të duhej të pasqyrohej në votat e 25 qershorit. Duke qenë se diferenca midis Flamur Hoxhës dhe Sadri Abazit është si maja e malit me fundin e detit, atëherë po kaq i madh do të duhej të ishte hendeku i votave që merr secili prej tyre në Kamzë, Paskuqan, Bathore dhe në të gjithë qarkun e Tiranës. Ndërkaq diferenca midis dy subjekteve politike është po kaq ose edhe më e madhe sesa diferenca që të dy këta kandidatë për deputetë kanë midis tyre. Partia Demokratike dhe opozita shqiptare me Flamur Hoxhën përfaqësojnë Republikën e Re me taksa të ulura, me ndryshime rrënjësore strukturore në funksionimin e shtetit të së drejtës, me përkushtim ndaj ligjit dhe të drejtës njerëzore, me lidhje të qëndrueshme me SHBA-të dhe Bashkimin Europian, me politika të ekuilibruara të zhvillimit. Republika e Vjetër e Rilindjes, të cilën e përfaqëson Sadri Abazi, është dhe mbetet Republika e mashtruesve, e oligarkëve që nuk lënë kacidhe të buxhetit të shtetit pa e keqpërdorur dhe përvetësuar, Republika e koncensioneve për miqtë dhe shokët, Republika e kanabisit, e trafiqeve dhe e krimit të organizuar, Republika e diferencimit në trajtimin e shoqerisë shqiptare, Republika e ushtrimit të dhunës dhe padrejtësive. E nga të gjitha këto, nuk ka asnjë dilemë se çfarë e kë duhet të zgjedhin shqiptarët si dhe banorët e qarkut të Tiranës, parasëgjithash Kamzës, Bathores dhe Paskuqanit.