Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Madhështia e një akti

by

Arjeta Ferlushkaj Kotrri/

Eljona Kodra është poete, mësuese dhe gazetare. Ka studiuar për gjuhë dhe letërsi shqipe në Shkodër dhe u largua nga Shqipëria për në Mbretërinë e Bashkuar në vitin 2011. E ushtroi profesionin e mësueses vetëm për dy vite në Shkodër, për të vazhduar më pas një tjetër mision në Londër. Nuk ishtë i lehtë ndryshimi rrënjësor i jetës, sidomos për një vajzë që nuk e kishte menduar kurrë se do ta linte Shqipërinë. Angazhimin për t’u mbrojtur nga asimilimi e nisi duke iu mësuar gjuhën shqipe fëmijëve shqiptarë përmes skype. Të qenurit nënë e bënte pak më të vështirë ndjekjen e aktiviteteve që organizonte komuniteti shqiptar në Londër por edhe me fëmijë të vegjël, Eljona nuk mungonte dhe bashkë me të ishte edhe karroca e fëmijëve të saj. Malli për vendlindjen e shtynte që të mos mungonte, dhe një pjesëmarrje e tillë i jepte emocionin që i duhej për të ushqyer shpirtin. Eljona Kodra është autore e librit me poezi “Qerpikët mbetën hapun”, botuar dhe promovuar në Shkodër në vitin 2020. Në planet e afërta të saj është edhe një debutim në zhanrin e prozës.Nga angazhimet e diasporës në Londër, Eljona vlerëson punën e tyre por do të dëshironte që disa prej tyre, të linin mënjanë nevojën e etshme për t’u dukur dhe të bashkëpunonin më shumë me njëri-tjetrin, për një të mirë të përbashkët. Eljona shprehet: “Detyra jonë e përbashkët, që duhet të jetë primare, është promovimi i artit dhe i kulturës shqiptare, të trashëgohen ndër breza traditat tona si dhe të ruhen me fanatizëm gjuha e bukur dhe e pashoqe shqipe”.Eljona është e angazhuar edhe tek i vetmi televizion shqiptar në Londër, siç është “ALB UK TV”, i cili është një mbështetje shumë e madhe për komunitetin shqiptar në Mbretërinë e Bashkuar. Bashkë me stafin e televizionit, Eljona shprehet se mundohen të trajtojnë tema nga më të ndryshmet, pra jo vetëm artistike por edhe nga aktualiteti, nga historia, nga bota shqiptare në përgjithësi. Sa i takon shkollave shqipe në Londër, Eljona na pohon se janë disa. Ajo sugjeron që bashkëpunimi mes këtyre shkollave e shoqatave duhej të ishte më i gjerë e më i shpeshtë, megjithatë ajo nuk ngurron të na thotë se “Eshtë e admirueshme puna që bëhet në shkollat shqipe në Londër. Po ashtu, shqiptarët janë familjarë model. Me gjithë angazhimet e jetës së përditshme, e cila është jo pak e ngarkuar, ata sërish gjejnë kohën për t’i ndjekur fëmijët e tyre në angazhime të tilla. Është madhështi t’i trashëgosh fëmijës tënd vlerat e gjuhës amë dhe t’i ruash traditat.” Për Eljonën, do të ishte një ëndërr e realizuar sikur në Londër të kishte një qendër kulturore për komunitetin shqiptar. Ajo fton bashkëkombasit e vet që përmes një investimi që është i domosdoshëm, të mund të kenë edhe shqiptarët e Londrës një qendër ku të mblidhen të gjithë bashkë. Për diasporën shqiptare në Shtetet e Bashkuara, Eljona ka një ndjeshmëri mjaft pozitive. Ajo ndjek vazhdimisht angazhimet e organizatave e shkollave të ndryshme shqipe këtej në SHBA dhe mendon se nga një bashkëharmoni e tillë, duhet të marrin shembull edhe diasporat e tjera. “Kur lexoj për aktivtitetet e juaja, ndjej një kënaqësi të veçantë dhe ju arrini të përcillni emocionin e kërkuar dhe sidomos e përforconi bindjen e shqiptarëve se po, më të vërtetë, Shqipëria dhe shqiptarët, kanë për çfarë të krenohen.” Kur nga fundi i bisedës tonë, i kërkojmë Eljonës të na përcjellë një mesazh, ajo na thotë: “Të mos harrojmë se, dikur, diaspora ka qenë një zë i fortë dhe ne e kemi për detyrë jo vetëm të çojmë zërin kur Shqipëria nuk është mirë, por edhe të vazhdojmë misionin e nisur nga të parët tanë.”

PËR 20- 21 SHKURTIN E VITIT 1991

by

ASLLAN BUSHATI/

Viti 1990 kishte shumë ngjarje (të njohura tashë për publikun), të cilat bënë që “kazani”  në Shqipëri të ishte në valim e sipër.Të marra së bashku ato, kishin ndikuar thellë në mjedisin e brendëshëm ushtarak të Shqiperisë ndoshta pak më shumë se tek qytetarët e tjerë. Këto e shumë të tjera formësuan në ndërgjegjen dhe mentalitetin e drejtuesve kryesor të ushtrisë dhe të ushtarakëve të rangjeve më të ulta, një lloje dyzimi mbi problemet madhore që kishin përpara. Ushtarakët, përvec familjes kishin parësore edhe detyrën (atëdheun) dhe patriotizmin. Por disa patriotizmin e shihnin të lidhur vetëm me detyrën ushtarake dhe familjen dhe disa të tjerë e shihnin atë të lidhur edhe me komunizmin që ishte në rrukullim për poshtë. Fryma e kolektivitetit dhe e veprimtarisë së përbashkët vecanërisht në Ministrinë e Mbrojtjes ,kishte filluar të plasaritej. Epitete me sens negative kundër njeri tjetrit, eproreve e vartësve pëshpëriteshin nën buzë jo rrallë. Në atë kohë unë mbaja postin e Zëvëndës Drejtorit të Kimisë. Kujtoj këtu një rast me një kolegun tim në fillim të shtatorit te 1990-tës, të cilin e pyeta se si mendon përse Komandanti i Përgjithshem po pyet vetëm intelektuale civilë për pluralizim dhe jo edhe ato ushtarakë ? Ai shkurt më kundër pyeti:”Po ti vërtet mendon se pluralizmi politik do të vijë edhe në Shqipëri?” I thashë se jam krejt i sigurtë se do të ta gezojmë para vitit te ri 1991. Ai me tha”Kurrë s’ka për të ardhur. Tradhëtarë”.E thashë këtë dialog të shkurtër me kolegun tim, jo per ta lënduar atë sot pas 32 vitesh, por vetëm si ilustrim të mjedisit të brendëshëm.Këto e shumë e shumë të tjera tregonin qarte se kazanin ushtark ishte ne valim para 20 dhe 21 shkurtit te 1991-shit. Ai priste vetem pretekst te cfrynte pjese nga nxehtesia e brendshme.
Rrezimin me 20 shkurt të munomentit të diktatori, në MM, shumë vetë e pritën si një gjëmë të madhe që i ndodhi kombit shqiptar, si një pabesi, poshtrim e dhunim i historisë dhe vlerave kombëtare. Disa të tjerë (përfshi edhe mu), si liri, clirim nga diktatura dhe hijet e saj, si hapsirë e re për një të ardhme më të mirë. Kjo ishte pra tablloja dyplanëshe me pak fjalë në sferat e larta të ushtrisë. Përballë njeri tjetrit, të gjithë të armatosur, të inatosur e nën trysninë e peshës së ngjarjeve shumë të vrullëshme të asaj kohe .
Në këtë klimë në mesditën e 21 shkurtit, në MM, nën drejtimin e ish ministrit Kico Mustaqi, u mblodhën kuadrot kryesore të aparatit Ministriesë dhe të Shtabit Pergjithshem. U lexuan disa komunikata operative për situatën poshtë në njësi e reparte dhe pastaj u hap debati se c’po ndodh me situatën politiko-ushtarake në tërësi. Pati arsyetime se situata është e rëndë dhe se ushtria duhet të luaj një rol parësor. Të tjerë pyesnin pse s’u mbrojt munomenti i Enver Hoxhës? Ose thjeshtë kush e tradhetoi Enver Hoxhën? Tradhëtarët të arrestohen dhe të pushkatohen po të jetë nevoja, thërrisnin disa gjysëm hapur e gjysëm kokë ulur. I ndodhur përballë këtyre pyetjeve dhe shumë të tjera të kësaj natyre të cilat bëheshin me mllef, nga vendi me leje e pa leje, ministri Kico Mustaqi u vu në pozita të vështira. Në këtë moment u kërku të lexohej deklarata e shkollave ushtarake që lajmeronte krijimin e “Komitetit Ushtarak për shpëtimin Kombëtar”, e cila i hodhi me shumë benzinë zjarrit , duke e bërë situatën shpërthyese. Kjo deklaratë kishte fragmente ultimative, ku ndër të tjera ishte ajo e marrjes së shtatores së Enver Hoxhës nga mjediset e shkollave ushtarake dhe montimi i saj në bazamentin e atij që u rrëzu. Duke mos parë rrugë dalje për këtë situatë dhe për të shkarkuar përgjegjësitë e tij, Kico Mustaqi tha se shpjegimet për të gjitha këto i kalojnë kuadrin e përgjegjësive të mija si ministër mbrojtje, prandaj qëndroni këtu sepse unë për 10-15 minuta do të sjellë para jush Komandantin e Përgjithshem që t’ju përgjigjet pyetjeve të shtruara. Edhe pas largimit të ministrit, thirrjet, bërtitjet, kërcenimet, batutat ofenduese, gjak nxehtësia, mllef deri në shperthim, vazhduan me zë të lartë disa prej të cilave i ndëgjoi edhe ish Presidenti Raniz Alia kur po ecte koridorit për të hyrë në sallën e mbledhjes i shoqëruar nga Kico Mustaqi.
Presidenti ishte i zbehtë në fytyrë sikur po vinte nga ndonje ceremoni varrimi. Ai tha se ministri Kico Mustaqi e kishte njohur me disa nga shqetësimet e të pranishmeve dhe si fillim tha se ishte shumë i tronditur nga “huliganizmi” në qendër të Tiranës me shtatoren e Enver Hoxhës  nën hundët e policisë dhe strukturave të Ministrisë Brendëshme. Ai u betu e stërbetu se nuk e kishte tradhëtuar askush veprën dhe idealin e Enver Hoxhës. Dhe në vazhdim tha se e kishte shkarkuar nga detyra e Ministrit të Punëve të Brendëshem Hekuran Isain, pikërisht për të mbrojtur vepren e Enver Hoxhës e në postin e tij kam emruar –tha-Gramoz Rucin. Në këtë moment filloi të lotonte (aktronye) duke lënë të kuptonte se e ndiente thellë në shpirt ato që thoshte me fjalë. Kjo e bëri një farë efekti psikologjik mbi të pranishmit. Dhe në vazhdim shtjelloi idenë se armiku i jashtëm po vepron fort dhe i lidhur ngushtë me ate të brendëshem. Klasat e përmbysura duan të kethehen në fuqi, dhe ata nuk duan vetëm rrezimin tim nga pushteti, por dhe të gjithë sejcilit nga ju në këtë sallë. Prandaj mos u ligështoni se vetëm të bashkuar mund ta perballojmë situatën dhe të fitojmë. Kam pergatitur dhe dekretin për shpalljen e gjendjes së jashtë zakonëshme (duke e drejtuar nga salla), por mendoj –tha ai-se ajo është masë ekstreme. Kam krijuar Këshillin Presidencial dhe do të krijojmë një qeveri të re me figura të reja për të përmiresuar situatën. Këto e disa sllogane të tjera parafabrikat alla komunistëshe e ulën tensionin pak,por të pranishmit duke parë se Alia kishte në plan të largonte nga detyra edhe Kico Mustaqin në mënyrë gati ultimative i thanë se s’guxon kush ta largojë atë nga detyra e ministrit të mbrojtjes. Atëhere ai la të kuptonte se do ta merrte parasyshë këtë propozim, por si kërkese tha që të përsosen elementet kryesor të gatishmërisë vecanërisht në Tiranë me njësi ushtarake të spesializuara.
Presidenti u largu, mbledhja u mbyll, por tensionet mbetën të larta. Ndërkohe filloi puna për afrimin e njësive sulmuese nga disa rrethe dhe dislokimi i tyre në pikat strategjike për rreth Tiranës. Po ashtu filloi përgatitja për cvendosjen e bustit te diktatorit nga shkollat ushtarake për në qendër të Tiranës. Për këtë me 22 shkurt u bë nje përgatitje e përbashkët e kuadrove te MM-së dhe asaj të brendëshme në poligonin e Shkollës Bashkuar në Lazaret pranë Shtish Tufines, nën drejtimin e Kico Mustaqit dhe Gramoz Rucit. Në këtë stërvitje të përbashkët nuk di se kush hodhi idenë që kur të vendoset shtatorja e diktatorit në shesh në qoftë se demostruesit tentojnë ti afrohen krahas të tjerave të perdoren edhe lende helmuese shqetësuese kloropikrinë. Për këtë u urdhëru Drejtori i Kimisë të përgatiste një sasi të domosdoshme për këtë veprimtari dhe kështu u bë ku u pergatiten 110 “granata” qelqi të mbushura me nga 200 mililitra kloropikrinë. Kundërshtova hapur se ky është një veprim i gabuar por askush nuk më dëgjoi. Duke ditur rrezikun që ato paraqisnin i kërkova takim urgjent Shefit të Shtabit Përgjithshem Halim Abazi. Ai ishte një ushtarak i zoti, i kulturuar, i matur në vendimet që merrte dhe një shtetarët serioz. Pasi dëgjoi shpiegimet dhe shqetësimet e mia, ai mori në telefon në prezencen time Presidentin Ramiz Alia. I bëri të ditur se shteti ynë nuk kishte ligj për përdorimin e lëndëve lotuese kundër demostruesve dhe aq më keq që kloropikrina është lëndë shqetesuese luftarake dhe nuk ka garanci përdorimi. Dikush mund ta përdorë ate në mjedise të mbyllura që mund të shkaktojë edhe vdekje. Alia u pajtu me sygjerimet tona dhe u shpeh prerë:”urdheroj që ky mjet të mos përdoret nga askush”.
Kur qytetarët e Tiranës moren vesh se shtatorja e diktatorit do të cvendosej nga shkollat ushtarake për në qendër të Tiranës, vunë barrikada në cdo 100 metra në Rrugën e Dibres per ta pamundësuar një gjë të tillë. Mijra vetë rrethuan shkollat ushtarake dhe hidhnin parrulla si: “poshte diktatori, rroftë demokracia, vetëm mbi trupat tona të vdekur mund të kalojë shtatorja e diktatorit” etj. Në të njejtën kohë demostruesit jashtë kontrollit filluan të qëllonin me gurë e sende të tjera të forta nga rruga për në thellësi të murit rrethues. Personeli i shkollave ushtarake i armatosur tërësish si në gjendje lufte pa autorizimin e Komandantit të Përgjithshem, filloi të hape zjarr mbi demostruesit. Kjo ishte pika më kulmore e dhimëshme sepse pati edhe të vrarë e të plagosur.
“ Komiteti Ushtarak” brenda shkollave ushtarake dhe në masmedia, filloi të deklaroje për mundesinë e vendosjes së gjendjes së shtet rrethimit në të gjithë vendin, dhe mundesinë e një qeverisje ushtarake. Këto e komplikuan akoma më shumë situatën sepse kishte formësuar elementet kryesore të një grushti shteti ushtarak. Por kunder kujt drejtohej ky grusht shteti shtrohej pyetja? E djathta ishte në opozitë dhe e pa formesuar akoma. Ramiz Alia ishte personi që Enver Hoxha i dorëzoi të gjitha pushtete para vdekjes. Sic kam marrë vesh më vonë nga i ndieri Azem Hajdari dhe Abdi Baleta, brenda ketij komiteti kishte paqartesi të shumta ideore e konceptuale se cfarë kërkonin e cfarë po bënin. Në veprimet e tyre shihej qartë një arrogancë e prepotencë e shfrenuar dhe munges llogjike deri në ekstrem. Edhe përpjekjet e disa negociatoreve të së djathtës kryesuar nga Neritan Ceka rezultuan të pa suksesëshme. Kështu qorrsokaku ku e futi veten ky komitet ushtarak me veprimet e vendimet që mori, (në një moment të vështirë për vendin) i la ushtrisë në dorë dopio gjashtën e pucit ushtarak, nje etiketim i pa merituar dhe i dënueshëm nga pikpamja kushtetuese e shoqërore. Zollumi do të kishte qenë akoma më i madh në qoftë se nuk do të ndërhynin në uljen e gjakrave e qetësimin e situates disa persanalitete te nderuar nga brenda shkollave ushtarake si ish eprorët e lartë Kostaq Karoli, Adem Copani etj. Ata ishin intelektuale me formim të qëndrueshëm, me përvoje në drejtim dhe vizionar të kulturës e mendimit ushtarak.
Atëherë si perfundim, cfarë ishte kjo marrëzi e formësuar si puc shteti ushtarak? Në gjykimin tim ishte një presion i krahut konservator komunisto-ekstremisto –enverist i Byrosë Politike te Partisë Punës ndaj Ramiz Alise, i zbritur me poshtë në MM dhe prej saj në shkollat ushtarake. Ata ndjeheshin të tradhëtuar nga veprimet e Ramiz Alisë dhe tërësisht të friksuar nga prognoza e së djathtës në formim. Ndjeheshin në një farë llahtari shpirtëror për krimet që kishin bërë gjatë rregjimit komunist dhe se ato mund t’ju këtheheshin si një ortek në stuhinë e kohës duke i lëshuar në fund të greminës politike e shoqërore.


Kush jemi ne shqiptarët?

by

Ndriçim Kulla/

Ne jemi nga europianët më të lashtë, kemi qënë mbrojtës të Europës, jemi shkëputur me dhunë prej saj, jemi rikthyer në Europë, kemi humbur diçka në shekuj nga europianizmi ynë, por pastaj e kemi rigjeneruar ashtu siç rigjenerohet një plagë. Kur u shkëputëm me dhunë nga Europa i fshehëm në gji veglat e ndërtimit të shpirtit europian, që i morëm nga tryeza e Rilindjes Europiane, ku ishim pjestarë me karrigen tonë në kohën e Skënderbeut. Me këto vegla improvizuam diçka të re, një shpikje tonën, harmoninë dhe tolerancën mes katër feve, a ndoshta pesë apo gjashtë, nëse do të shtojmë sot edhe hebrenjtë e Shqipërisë që janë ringjallur si komunitet dhe protestantët. Ne jemi një popull i kontrasteve. Kontrastet ekzistojnë dhe brenda karakterit tonë individual. Ne jemi të rezervuar por individualistë, bujarë, por vuajmë nga kotësia, mikpritës, por edhe hakmarrës, e mbajmë fjalën por jemi edhe dyshues, mund të shkojmë deri në fund të botës, por nuk duam t’ ia dimë çfarë bëhet pas gardhit të shtëpisë sonë, jemi trima, por në betejat që i zgjedh vetë secili nga ne. Akoma doni të dini kush jemi ne shqiptarët? Për t’ ju përgjigjur kësaj pyetjeje, nëse nuk besoni ato që themi ne shqiptarët, duhet të lexoni Bajronin, Ismail Kadarenë, si dhe të bëni atë që bëhet në çdo vend të botës, kur kërkohet të njihen banorët e tij, të kërkoni për të lëxuar libra që i përgjigjen kësaj pyetjeje. Nëse ky libër imi është i vetmi në qarkullim që i përgjigjet kësaj pyetjeje ky nuk është faji im, është në njëfarë mënyre një pjesë e përgjigjes së pyetjes se kush jemi ne shqiptarët? Ne mendojmë shumë se çfarë thonë të huajt për ne, por nuk mendojmë shumë për të kuptuar vetveten. Të gjithë popujt sigurisht janë të interesuar se çfarë thonë të huajt për ta, por ato që thonë të huajt i gjykojnë me sy kritik. Ashtu siç e gjykojnë edhe veten. Ne akoma nuk kemi mësuar ta bëjmë këtë gjë. Nëqoftëse unë kam arritur ta bëj pak këtë gjë në këtë libër atëherë ia kam arritur objektivit tim modest që kisha kur shtrova për përgjigje pyetjen aspak modeste antropologjike “Kush jemi ne shqiptarët?”

“ENDRRA SHQIPTARE” E RIPOPULLIMIT DHE VOTA E DIASPORES

by

PERPARIM GJEKA/

Unë kam një ëndërr… Nuk është “american dream – ëndrra amerikane” e mundësive të barabarta dhe të pakufishme, as “ëndrra kineze – zhongguo meng” e rikthimit te zhvillimi e lavdia e dikurshme e vendit, por kam një “ëndërr shqiptare” si bashkim i thelbit të dy ëndrrave më të famshme në botë që iu afruan vërtet realitetit.

Endrra ime shqiptare është pikërisht “mundësi të barabarta dhe të pakufishme në vendin tim të zhvilluar e të lavdishëm si dikur para pushtimit turk, i populluar jo me tre por me të 30 milionë shqiptarët në botë që akoma e dinë se gjakun dhe rrënjët e tyre i kanë shqiptare”. Ndoshta unë jam shqiptari i parë në botë që po artikuloj shifrën 30 milionë shqiptarë, kështu që le ta fillojmë duke bërë zhgjëndërr këtë shifër.

Pelin Batu, aktorja dhe historianja turke, autore e shumë librave, ka postuar në rrjetet sociale një fotografi me bustin e Skënderbeut në Zvicër.

“Me stër-stërgjyshin tim, Skënderbeun, në Gjenevë”, ka shkruar ajo duke u bërë personaliteti i radhës turk që zbulon rrënjët e saj shqiptare.

http://www.illyria.com/pelin-batu-aktorja-dhe…/

Askush nuk e ka ditur se ajo ka gjak shqiptar, por ajo e ka ditur, e zbuloi në një moment krenarie. Ashtu si e dinë prejardhjen e tyre shqiptare miliona “turq” në Turqi.

Para disa vjetësh personalisht në qytetin Izmir ku përfaqësoja në panair një firmë kineze të inteligjencës artificiale, thuajse të gjithë më pyesnin “nga je” si i vetmi i huaj mes kinezësh, dhe kur u thosha se une jam shqiptar, ma kthenin me dashamirësi thuajse të gjithë ata me tipare europiane “edhe unë shqiptar jam”.

Në kohën kur është tashmë shumë e qartë nga historiografia botërore e para luftrave ruso-turke se në rajonin europian të Perandorisë Osmane pjesa dërrmuese e popullsise ka qenë shqiptare, kur edhe sot më shumë se gjysma e popullsise greke është arvanite, kur në Maqedoninë e Veriut shumë ortodokse po deklarohen shqiptarë, përfshirë ish kryeministrin Zaev, kur dihet që malazezët janë shqiptarë ortodoks të sllavizuar, ashtu si një pjesë e madhe e serbëve, boshnjakët janë shqiptarë myslimanë të sllavizuar, kur në Bullgari, Kroaci, Rumani e deri në Ukrainë ka akoma edhe sot komunitete shqiptare të pastra, dhe duke ditur që turqit e historisë kanë tipare aziatike, çfarë prejardhje kanë shumica e shtetasve turq me tipare europiane?

Nga 80 milionët e Turqisë sa prej tyre janë shqiptarë arnaut? Sa prej tyre janë autoktonë dhe sa prej tyre janë dëbuar nga trojet e tyre në Kosovë, Cçamëri, etj. si rezultat i traktateve famëkeqe të shkëmbimit të popullsive midis Greqisë dhe Turqisë, Jugosllavisë së pare dhe Turqisë?

Sa shqiptarë ka akoma në Egjipt e në Siri ku kanë sunduar dinasti shqiptarësh e janë nguluar shumë shqiptarë të tjerë?

Sa arbëreshë ka Italia nga jugu në veri? Sa janë shpërngulur në vite në Argjentinë, Amerikën e Veriut, Europe? Sa milionë është Diaspora e re dhe e vjetër e shpërngulur nga Shqipëria dhe Kosova në Europë?

Sa shqiptarë të tjerë nuk deklarohen? Ne nuk do ta dinim kurrë nëse Robert de Niro nuk do ta kishte deklaruar vetë prejardhjen arbëreshe live në intervistë në Itali e të tjerë personalitete kudo.

Prandaj pyetja më legjitime do ishte, “Përse ata nuk deklarohen të gjithë shqiptarë?” Përgjigjen e gjeni nëse do bënim një pyetje ndihmëse, ”çfarë do të ndodhte nëse reputacioni i shtetit shqiptar në botë do ishte i ngjashëm me Zvicrën apo Gjermaninë?” Sa shqiptarë në Turqi, Greqi etj. do të deklaroheshin zviceranë duke gjetur dokumentet e prinderve, gjyshërve dhe stërgjyshërve të tyre për të marrë pasaportën, privilegjet dhe mundësitë e zhvillimit në vendin amë.

Ritmi i popullimit të vendit do ishte jo vetëm i lartë, por ndoshta i papërballueshëm për Shqipërinë. Sepse ata miliona shqiptarë do ishin krenarë për vendin, per veten, për gjakun dhe prejardhjen e tyre fisnike.

Dhe Shqipëria ka pasur mundësinë të ndërtonte një shtet të tillë të begatë në 30 e ca vitet e fundit, me mundësi të barabarta dhe të pakufishme zhvillimi, me krenarinë e pasardhësve të Lekës së Madh dhe Pirros, Gjergj Kastriotit dhe Nënë Terezës, gjak që ka nxjerrë burra shteti që kanë ndërtuar e shërbyer që nga Perandori të lashta e deri te Republika të reja në Europën Juglindore dhe Mesdhe, me kontribute të shquara në shumë shtete si në Greqi, Itali, Turqi, Rumani, Moldavi, Egjipt, etj.

Në vend që të na nderonin dhe ngrinin lart emrin dhe lavdinë e shqiptarëve në botë, kjo klasë politike na ka turpëruar e ulur kokat deri sa edhe shqiptarë të lindur në Shqipëri mohojnë dhe fshehin kombësinë e tyre në Greqi, Itali e gjetkë; në vend se të krijonin begati dhe ekonomi, kanë krijuar varfëri dhe krim; në vend se të mblidhnin gjithë shqiptarët kudo janë në një vatër vëllazërore ku takohen, bashkohen dhe zhvillohen së bashku si i mblodhi Izraeli gjithë hebrenjtë, kanë ndjekur gjithë ajkën e Kombit dhe rininë duke e shpërndarë nëpër botë si ”çifuti në shkretëtirë” e duke katandisur këtë parajsë Perëndie në “”shkretëtirë rinie”.

Cçudia më e madhe është se ka akoma shqiptarë që u shkojnë pas këtyre monstrave qeveritare të tranzicionit. Monstrave me pushtet si në qeveri dhe opozitë nuk u vjen turp, se turpin e hamë ne emigrantët që kudo shkojmë na shohin si delja e zezë dhe e palarë e Europës, po atyre shqiptarëve që nuk janë as pastrues qeveritarësh me benza dhe shtëpi blerë me paret tona nga korrupsioni, si nuk u vjen turp nga vetja që mbështesin akoma këta horra politikë?

Pyetja që duhet t’u bëhet qeveritarëve nuk është pse shqiptarët ikin, patjetër do ikin sipas preferencave dhe mundësive konkrete për gjithsecilin në botën e madhe dhe të lirë, por pse nuk po ka shqiptarë që kthehen të ripopullojnë qytetet dhe fshatrat e tyre. Të gjithëve na qan zemra për vendlindjen, për shtëpinë e vjetër, rrugicën me pluhur, aromën e domates bio, shoqërinë te lokali i lagjes, xhirot e mbrëmjes, për diellin tek perëndon mbi Adriatik… Pasi na vranë shpresën, po na vrasin edhe mallin… të mallkuarit.

E vetmja mundësi për ripopullimin e Shqipërisë është bërja realitet e “ëndrrës shqiptare” – lartësim kombëtar deri në krenari, barazi mundësish për të gjithë shqiptarët deri në zhvillim të lartë ekonomik; investime në edukim, shëndetësi, teknologji etj. deri në begati.

Por të gjitha këto nuk ndodhin pa u larguar me votë këta të mallkuar. Vota e Diasporës së re është shpresa e fundit për largimin e kësaj klase politike nga pushteti, dhe vota e Diasporës së vjetër duke i pajisur të gjithë që do të aplikonin me pasaporta dhe nënshtetësi shqiptare për t’i afruar me vendlindjen është shpresa e fundit për ripopullimin e atdheut të shqiponjave.

Shqiptarët derisa nuk u shuan gjatë shekujve si populli më i sulmuar, i përndjekur, i spastruar etnikisht, i përbuzur kolektivisht nga fqinjët, i copëtuar në gjashtë shtete nga fuqitë e mëdha, si populli i vetëm në Europë e ndoshta në botë kaq i dëmtuar në histori, por i panjohur si i tillë nga historia, do të jenë në gjendje të shuajnë ëndrrat e armiqve të jashtëm dhe të brendshëm për shpopullim e shkombëtarizim e do të ndezin ëndrrën shqiptare për ripopullim dhe begatim.

Ujku, ujku, po çakalli po bën kërdinë

by

Gezim Zilja/

Vendosja e dy TEC-ve dhe deklarata e Zv/KM-ja Balluku në Triport se ato do të jenë shpëtimi i Shqipërinë për krizën energjitike madje mund të shesim energji prej tyre, doli gënjeshtër e madhe. Populli shqiptar do të paguajë nga xhepi i tij miliona dollarë pa përfituar asgjë sepse: 

1.Të dy TEC-et lundruese kushtojnë 20 milionë dollarë. Qeveria shqiptare do t’i paguajë shoqërisë amerikane 45 milonë dollarë qera ( 63 mijë dollar/ dita) për dy vjet, pa i blerë. A nuk është kjo një vjedhje e pastër?

2. Qeveria shqiptare do t’i paguajë firmës itaianë Renco 22,5 milionë dollarë (31,5 mijë dollarë/dita)  për ofrimin e shërbimit për instalimin, funksionimin dhe mirëmbajtjen e TEC-ve. 

3.Në bazë të kontratës Korporata Elekroenergjitike është e detyruar të paguajë 45+22,5= 67,5 milion dollarë edhe nëse TEC-et nuk vihen asnjëherë në punë, si kosto të qirasë dhe operimit.

4. Çmimi mesatar për një megavat orë energji elektrike në bursë është  sot është 130-150 euro/MWh, ndërsa kosto e prodhimit të energjisë nga dy TEC-et e anijeve është 190 euro/MWh. Diferenca është e qartë po theksojmë se qiraja dhe operimi vazhdojnë të paguhen. 

5. Çfardo shkaqesh të shkaktojnë vonesë, për firmat Excelerate Energy dhe Renco nuk do të ketë penalitete.

6. Ministrja Balluku gënjeu kur tha se TEC-et do të mbeten pronë e shtetit dhe se ne do të shesim energji nga këto (rrangalle shën. Im) në rajon e më gjerë. Nëse do të vihej në punë TEC-i ekzistues (rregullimi i sistemit të ftohjes) i Vlorës do të duheshin rreth 50 milionë dollarë.  Në një janar duhet të kishte nisur prodhimi i energjisë elektrike nga dy termocentralet lundruese në Vlorë, por anijet nuk kanë prodhuar ende asnjë megavatorë energji elektrike. Ajo gënjeu sërish kur tha se mjetet janë gati për t’u vënë në punë, por ndezja e gjeneratorëve do të bëhet kur të jetë e nevojshme, sepse gjeneratorët ende nuk janë instaluar. 

Dëmi mjedisor pa koment

TEC-et lundruese do të djegin 600 tonë naftë të rëndë në ditë, ose 219 000 tonë naftë/vit. Nëse konvertojmë sasinë e naftës në dioksid karboni (CO2), atëherë shifra është rreth 712, 409 tonë CO2/vit. Kjo shifër është e barabartë me; 3749.5 kg CO2 në vit për çdo banor të Vlorës, 275.7 kg CO2 në vit për çdo banor të Shqipërisë, e shtuar kjo në mushkëritë tona. Në nivel vendi, për çdo banor = 82% më shumë CO2 nga ajo sasi që një person nxjerr gjatë frymëmarrjes për një vit. Ose për çdo banor të Vlorës = 10.5 herë më shumë (1050%) se sasia e CO2 që një person nxjerr çdo vit. Për ta përthithur nga atmosfera këtë sasi CO2 që çlirohet nga këto TEC-e lundruese, Shqipërisë i duhen edhe rreth 200.000 ha të tjera pyje shtesë (ose një investim prej 1 miliard euro, për të mbjellë ato pyje). Ndërkaq qytetarët e Vlorës opozitë e pozitë nuk shprehen fare për këtë që po ndodh.