Prof. Afrim Krasniqi/

Një shtet e një shoqëri pa rini është mallkim, një shtet e një shoqëri me rini të gjallë, aktive, të aftë dhe të mençur është pasuri dhe bekim.

Kaq e thjeshtë është: në çdo skenar të mundshëm, – në një përballje midis rinisë & studentëve që kërkojnë antikorrupsion, demokraci funksionale e shtet të drejtë dhe qeverisë që kërkon të shtyj mandatin me trupa komando, do ishte antihistorike nëse qeveria e akuzuar mbijeton. Me mbijetesën ajo thjesht do zgjaste agoninë, por mbi të gjitha do të amnistonte të gjitha akuzat që i janë bërë, si dhe korrupsioni/klientelizmi/oligarkia/arroganca dhe brutaliteti do të legjitimohen si normalitet. Për më tepër, gjenerata e re nuk mund të humbë një betejë morale dhe qytetare të nisur katër muaj më parë përballë një gjenerate dhe modeli politik që mban peng vendin dhe demokracinë prej disa dekadash.

Aktet e dhunës janë të gabuara, prona private është e shenjtë në demokraci, të drejtat qytetare nuk mund të negociohen, institucionet janë të shtetit, ashtu siç edhe policia, ushtria, shërbimi sekret dhe administrata duhet të jenë në shërbim të publikut. Jo të kryeministrit. Jo të një individi apo partie.

Koha për debat e zgjidhje politike të krizës. Mjaft me politikanë në dy anët e Lanës që nxisin urrejtje dhe kërkojnë që përmes saj të mbijetojnë duke vijuar sundimin e tyre, mjaft me zyrtarë që shpallin armik fëmijët, kritikët, ata që mendojnë kundër dhe protestojnë kundër korrupsionit, përjashtimi, refuzimit, bullizmit dhe trajtimit si emigrantë ilegalë në vendin e tyre!

Koha për politikë që prodhon ide dhe ofron zgjidhje, koha për shtetarë e politikanë që arrijnë të shohin përtej kolltukut/vilës dhe partisë së tyre, koha për mendje të urta, për reflektim, për tërheqje dhe respektim të kërkesave të gjeneratës së re. Ndryshim dhe jo riciklim, reformim të thellë dhe jo plagjiaturë të pazareve të radhës apo paktit deformues të prillit 2008.

Dhe ndërkombëtarët… – janë këtu për popullin shqiptar, për shtetin shqiptar, për shoqërinë shqiptare, për Shqipërinë, për raportet ndërshtetërore, jo për të mbrojtur apo lobuar mbijetesa dhe interesa të individë të korruptuar, të cilët në mënyrë të ricikluar dhe konsensusit të heshtur, përmes aleancës fitimprurëse të kullave, gradaçelave dhe oligarkëve mbajnë peng shtetin, partitë, shoqërinë e për pasojë, edhe nevojën e ndryshimit.

Shqipëria ka pasur 68 qeveri dhe 33 kryeministra, do të ketë edhe shumë të tjera në të ardhmen. Qeveritë, kryeministrat, ministrat, deputetët e drejtorët e policisë vijnë e shkojnë, por vendi, shoqëria, shteti dhe Shqipëria mbeten. Diçka që pushtetarët e radhës e kanë harruar.

Keze Kozeta Zylo/

Në mjediset e Vista Ballroom, ku Hëna blu në qiell dukej sikur rezononte me ndërtesat madhështore që shkëlqenin nga miliona dritëza njujorkeze përmes dritareve të qelqta, Motrat Qiriazi sollën një mbrëmje që do të mbetet gjatë në kujtesën e pjesëmarrësve, pasi preku shpirtin, zgjoi emocionet dhe na kujtoi se sa e çmuar është jeta. E tillë ishte mbrëmja e organizuar nga AAWO “MOTRAT QIRIAZI”, nën drejtimin plot mirësi dhe kulturë të presidentes Eva Burnazi dhe ekipit të saj, kushtuar ndërgjegjësimit për kancerin e gjirit, forcës së gruas dhe mesazhit të fuqishëm se asnjë grua nuk duhet të ndihet e vetme në këtë betejë.

Nga kontributi i madh i ish-presidentes, avokates Beti Beno e cila është themeluese e Beti Beno Law Group, PC. te angazhimi i ri i Eva Burnazit, të dyja kanë dhënë kontributin e tyre në vazhdimësinë e vlerave, të kulturës dhe të përkushtimit që e bëjnë këtë organizatë një emër të respektuar në shërbim të komunitetit shqiptar.

Organizata e mirënjohur “Motrat Qiriazi” është një emër që mbart histori, kulturë dhe identitet kombëtar. Një emër i madh që kërkon punë, përgjegjësi dhe përkushtim për ta çuar përpara misionin e saj fisnik.

Një nga momentet më prekëse të mbrëmjes ishte përshëndetja e grave të mbijetuara nga kanceri i gjirit. Fjalët e tyre, të mbushura me emocion, forcë dhe mirënjohje për jetën, përcollën një mesazh që shkoi drejt e në zemrat e të pranishmëve. Pas çdo buzëqeshjeje qëndron një histori, pas çdo historie një betejë dhe pas çdo beteje një forcë e jashtëzakonshme për të jetuar, për të besuar dhe për të mos u dorëzuar kurrë. Ato janë dëshmi të gjalla se shpresa mund të triumfojë dhe se dashuria, mbështetja dhe diagnostikimi i hershëm kanë një rëndësi të jashtëzakonshme. Për to, duartrokitjet ishin më shumë se një përshëndetje: ishin një përqafim i madh njerëzor.

Me një përshëndetje të ngrohtë dhe plot ndjenjë, presidentja Eva Burnazi iu drejtua të pranishmëve, duke përcjellë mesazhin e misionit, përgjegjësisë dhe përkushtimit të shoqatës “Motrat Qiriazi”. Fjalët e saj shprehën jo vetëm rëndësinë e kësaj kauze, por edhe vlerat që e mbajnë gjallë organizatën: dashurinë për gruan shqiptare, solidaritetin, ruajtjen e identitetit kombëtar dhe shërbimin ndaj komunitetit.

“Motrat Qiriazi” nuk janë thjesht një emër, por një trashëgimi, një simbol dhe një përgjegjësi e madhe. Të frymëzuara nga emri i motrave të shquara që i shërbyen arsimit dhe çështjes kombëtare shqiptare, kjo organizatë ka ndërtuar identitetin e saj mbi përkushtimin, seriozitetin dhe veprimtarinë në shërbim të kombit. Një emër i madh kërkon punë të madhe, dinjitet dhe vazhdimësi, vlera që shoqata synon t’i përfaqësojë përmes çdo veprimtarie dhe nisme të saj.

Mirënjohje e veçantë për filantropisten simpatike dhe fisnike, general sponsor znj. Fotini Allteni Kokeri, për shpirtin human, bujarinë dhe mbështetjen që e bëjnë filantropinë një akt të bukur dashurie dhe solidariteti. Njerëzit që japin nga zemra lënë gjurmë që nuk maten me fjalë, por me shpresën që mbjellin te të tjerët.

Të ftuarat speciale ishin Dr. Amantia Kennedy, MD, shkrimtarja Mira Kazhani dhe mjekja okuliste Mirela Krasniqi, të cilat e pasuruan veprimtarinë me praninë dhe mesazhet e tyre. Një moment i veçantë ishte edhe firmosja personale e librave nga Mira Kazhani, e mbijetuar nga kanceri i gjirit. Ky ishte një gjest i bukur që u la pjesëmarrësve kujtime të çmuara.

Duke dëgjuar dëshmitë e tyre kaq kurajoze dhe plot mesazhe, m’u kujtua aktorja e famshme amerikane Shannen Doherty, e cila e përjetoi vetë këtë betejë dhe shprehej: “Përpiqem t’i vlerësoj të gjitha ato momente të vogla që shumë njerëz nuk i vënë re ose i marrin si të mirëqena. Brenda nesh ekziston një burim i pashtershëm force për të përballuar vështirësitë dhe për të parë bukurinë e jetës.” Dr. Zana Nikolla ndërgjegjësoi gjithashtu të pranishmit për rëndësinë e kryerjes së kontrolleve mjekësore periodike. Ajo është mjeke gastroenterologe e certifikuar nga bordi përkatës profesional në SHBA, me mbi dy dekada përvojë klinike, akademike dhe drejtuese në fushën e gastroenterologjisë.

Kjo mbrëmje dëshmoi se “Motrat Qiriazi” dinë të bashkojnë humanizmin me kulturën, ndërgjegjësimin me artin dhe traditën kombëtare me përgjegjësinë qytetare. I takova me radhë, me shumë respekt, zonjat simpatike të humanizmit dhe me kontribute të vyera në Bord: Agathia Luka, Albana Konci, Vjollca Pepi, Ariana Elezaj, Loreta Stamo, Ana Marky Walsh, Jul Ymeraj, Nila Amg dhe shumë të tjera qe iu kerkoj ndjese qe s’mund t’I permend te gjitha. “Motrat Qiriazi” janë një organizatë serioze, me një emër të madh dhe me një mision që shkon përtej një veprimtarie të vetme: t’i shërbejë gruas, komunitetit dhe kombit shqiptar, duke ruajtur me dinjitet trashëgiminë që mbart emri i saj.

Dhe pastaj erdhi muzika dhe salla u ndez nga emocionet!

Kur në skenë dolën artistet e dashura, yjet e shndritshëm të kombit, si Vaskë Curri, Deshira Ahmeti Kerliu dhe Merita Halili, nën interpretimin e shkëlqyer të yllit të klarinetës, Igli Tuga dhe organistit te talentuar Dritan Papa, tingujt u ngritën si një urë mes zemrave, duke i dhënë mbrëmjes një bukuri të veçantë.

Ishte ajo magji që vetëm muzika di të krijojë: të prekë shpirtin, të zgjojë mallin, të bashkojë njerëzit dhe ta kthejë një mbrëmje në një kujtim të paharrueshëm.

Atmosfera mori një tjetër ngjyrë. Zërat e tyre, këngët që zgjojnë kujtime dhe tingujt që prekin shpirtin e publikut e shndërruan mbrëmjen në një festë të vërtetë të kulturës dhe muzikës shqiptare.

Duartrokitjet u bënë më të forta, buzëqeshjet më të ndritshme dhe zemrat rrahën në një ritëm të vetëm. Salla u mbush me energji, emocion dhe krenari shqiptare. Për disa çaste, muzika i bashkoi të gjithë: gratë që kanë luftuar, familjet që i kanë mbështetur, miqtë, artistët dhe të gjithë ata që besojnë te forca e jetës.

Në emër të shoqatës AAWO “Motrat Qiriazi” dhe presidentes Eva Burnazi, një falënderim i përzemërt shkoi për gratë e mbijetuara që ndanë historitë dhe forcën e tyre, për filantropisten Foti Kokeri, për artistet e shquar Kerliu, Halili, Curri, muzikantin e famshëm Igli Tuga, të ftuarat speciale dhe për çdo pjesëmarrës që u bë pjesë e kësaj mbrëmjeje plot ndjenjë dhe kuptim.

Dashuri dhe respekt për çdo grua që lufton, për çdo grua që ia doli dhe për çdo familje që shpreson. Për jetën që meriton të festohet çdo ditë! Së bashku për jetën! Së bashku për shpresën!

Së bashku për kombin! Kanceri i gjirit mund të lërë shenja në trup, por nuk mund ta shuajë dritën e shpirtit, forcën e zemrës dhe dëshirën për të jetuar. Mbijetesa ne cdo gje si shqiptare na ka mësuar se çdo ditë është një dhuratë dhe çdo çast dashurie një mrekulli. Sot ju nuk jeni vetëm një grua që e keni kaluar këtë betejë; jeni një zë i shpresës për çdo grua që po lufton. Mos e humbni kurrë besimin, sepse jeta është më e forte dhe e sfidon friken. Kjo mbremje do të ngelet si një festë e jetës dhe e guximit. Faleminderit Motrat “Qiriazi”!

Çun Lajçi/

Ti ndëgjoje plakun; — Zbrit nga kali, e mbathja nga ke ardhë, se boll e shite atdheun! U sos toka e u shterr deti! Të çmendun t’kam quejt Ed, kur e rrenove teatrin, e tash m’dole vrasës i atdheut!

Ik!

Se ne e duem atdheun. E duem edhe kur e djegim, edhe kur flamurin e mbajmë mbi tymin e flakën e atdheut!

Por e dhimbshme qenka me pa flamurin e atdheut, madje edhe ate me shkronjat e UÇK-së, të valojë përkrah tymit e flakës nga dora e shqiptarit.

Por ja që ne luftuem me godinat, me tabelat, me rrugët, me koshat e mbeturinave, që t’na shohi bota; — se si ne përgjakemi e se si ti ngujohesh n’“bunkerin e mendimeve të zeza”, i ruejtun nga rojet!

Po!

N’mungesën tande, ne mbramë luftuem edhe me mullijtë e erës. Pa kuaj, pa mushka, pa gomerë, pa heshta. Luftuem me gurët e sokakut, tue ngritë nalt tre flamuj: atë me shqiponjën, atë me Ismailin e Isën dhe atë të UÇK-së!

Se: — “flamuri duhet të valojë kur t’i dalë flaka atdheut” nga dora jonë. Duhet të tymoset shqiponja në fushën e kuqe, kur t’i digjet zemra Tiranës.

Ne s’e dimë, e ndoshta s’e kemi dijtë kurrë, ku na bie e vërteta e urrejtjes kur dalim në fushën e mejdanit: te njeriu shushunjë që na e piu gjakun tash e trembëdhjetë vjet, apo te pema që i jep hije qytetit, te dyqani prej të cilit hanë bukë fëmijët tanë, te shkollat, bankat, ministritë, trotuaret, semaforët…

Tash mllefin e kemi me gjasende, thuajse ato na e kanë ngulfatë jetën tash e sa vjet, e jo njeriu, ti, që tallesh me jetët tona e me fatin e Shqipnisë!

Nji ditë — e s’e di kur ka me ardhë ajo ditë — kemi me kuptue se, kur s’kemi me kë me luftue, luftojmë me vetveten. Me fajet tona bajmë luftë, por fajet tona s’i nxjerrim kurrë në shesh.

Po, se na pëlqeu ryshfeti për nji votë, na pëlqeu vetura për nji mashtrim, na pëlqeu vila për nji tradhti, na pëlqeu krevati për nji sevda… E kur na u ngatërruen zorrët prej urisë, e kur atdheu u hodh n’pazar, ne dolëm me djegë shtëpinë tonë, jo me i dalë përpara njeriut, ty, që na e shkatërrove jetën e na e shite atdheun.

Mbramë dolëm me shpëtue Shqipninë, por e dogjëm Tiranën, se Ty nuk të gjetëm. E, kur s’patëm çka me djegë ma, u vërsulëm me i djegë edhe policët tanë, ata që s’dinin ma kë me ruejtë: vetveten apo neve që vërsuleshim me djegë atdheun.

Mbramë isha dy herë i vramë. Një herë prej zjarreve që shkretnonin qytetin, e së dyti prej Edi ziut, që pranon me u djegë Shqipnia, por jo posti i tij.

Mjerimi asht kafshatë që s’kapërdihet, thoshte ai poeti i mjerimit. Por mjerimin shqiptarët nuk e njohin kur hipin n’shalën e kalit!

Po!

Kam dashtë me ia falë artin tim Tiranës, me e lujtë rolin e Sylejman Vokshit. Por mbramë u dogj edhe dashnia ime për teatrin, e roli mbeti veç nji dëshirë.

Solidaritet me studentët dhe qytetarët që kërkojnë përgjegjësi, dinjitet dhe dorëheqjen e Edi Ramës!

Nga Tirana në qytetet e mëdha të Shqipërisë, rruga po bëhet sërish zëri i një shoqërie që nuk pranon të heshtë përballë problemeve të saj dramatike. Studentët, të rinjtë dhe qytetarët po kërkojnë të dëgjohen, të respektohen dhe të kenë një të ardhme në vendin e tyre, ndërsa përgjigjja që ata denoncojnë nga pushteti është gazi, shkopinjtë e gomës dhe arrestimet.

Si intelektual dhe qytetar, shpreh solidaritetin tim të plotë me studentët dhe me çdo qytetar që proteston paqësisht për të drejtat e veta, për dinjitetin njerëzor dhe për largimin nga pushteti të një kryeministri ndaj të cilit po drejtohet një pakënaqësi e thellë shoqërore. Nuk është thjesht një protestë kundër një vendimi apo një politikani. Është shprehje e një grumbullimi të gjatë zhgënjimesh, padrejtësish dhe mungese besimi, që sot po kërkojnë rrugëdalje në sheshe dhe në rrugët e qyteteve.

Të rinjtë nuk dalin në rrugë sepse u pëlqen përplasja. Ata dalin sepse duan të besojnë se ky vend u përket edhe atyre; sepse nuk mund të pajtohen me mendimin se e ardhmja e tyre duhet të ndërtohet larg Shqipërisë; sepse kërkojnë arsim me dinjitet, mundësi të barabarta, drejtësi që nuk përkulet para pushtetit dhe një shtet që nuk i trajton qytetarët si kundërshtarë. Pas tyre qëndrojnë edhe hallet e familjeve, emigrimi i pandërprerë, pabarazia, korrupsioni i denoncuar, mungesa e besimit te institucionet dhe ndjesia se pushteti po largohet gjithnjë e më shumë nga jeta reale e njerëzve.

Përballë këtyre problemeve, çfarë përgjigjeje duhet të japë një qeveri demokratike? Të dëgjojë, të reflektojë, të japë llogari dhe të pranojë përgjegjësinë politike. Por kur qytetarit që kërkon përgjigje i drejtohet gazi, kur protestuesi përballet me shkopinjtë e gomës dhe kur arrestimi shfaqet si përgjigje ndaj zemërimit qytetar, lind një shqetesim i thelle që nuk mund të shmanget: A po qeveriset Shqipëria me besimin e qytetarëve, apo po mbahet nën kontroll përmes frikës?

Asnjë pushtet nuk mund ta ngatërrojë qetësinë e imponuar me paqen shoqërore, as heshtjen me miratimin dhe as uniformën e policisë me autoritetin moral të shtetit. Policia ka detyrimin të ruajë rendin dhe sigurinë, por ky detyrim nuk mund të përdoret si justifikim për forcë shtypese ndaj protestuesve paqësorë. Çdo veprim i paligjshëm duhet të hetohet, çdo përgjegjësi duhet të përcaktohet dhe çdo qytetar duhet të gëzojë të drejtën e protestës pa frikën e ndëshkimit arbitrar.

Edi Rama duhet ta kuptojë se një kryeministër nuk mund ta zëvendësojë përgjegjësinë politike me propagandën, problemet e vendit me imazhin e tij dhe dialogun me forcën. Një qeveri nuk bëhet më e fortë duke i vënë përballë vetes studentët; përkundrazi, pikërisht në mënyrën se si sillet me të rinjtë që e kundërshtojnë, ajo tregon se sa e aftë është të respektojë demokracinë. Prandaj, kërkesa për dorëheqjen e kryeministrit duhet dëgjuar si një kërkesë politike që meriton përgjigje, jo si një zë që duhet mbytur me gaz. Kur pakënaqësia shoqërore bëhet kaq e thelle, përgjegjësia politike nuk mund të fshihet me kurre.

U bëj thirrje intelektualëve, pedagogëve, shkrimtarëve, artistëve, prindërve dhe të gjithë qytetarëve që të mos i lënë studentët vetëm. Solidariteti me ta nuk është një çështje partie, por një detyrim qytetar. Është mbrojtje e së drejtës për të kundërshtuar, për të kërkuar llogari dhe për të mos u pajtuar me një të ardhme që të tjerët duan ta vendosin në vendin tonë. Studentët kanë nevojë për solidaritet, jo për heshtje; për mbështetje, jo për instrumentalizim politik; për një shoqëri që u qëndron pranë, jo për një shoqëri që pret të shohë se kush do të fitojë përpara se të vendosë të flasë.

Unë jam në krah të tyre, në krah të së drejtës për protestë dhe të dinjitetit të çdo qytetari që kërkon një Shqipëri ku pushteti jep llogari, ku ligji është mbi të gjithë dhe ku e ardhmja nuk është privilegj i një pakice.

Shqipëria nuk ka nevojë për më shumë gaz në rrugët e saj, por për më shumë drejtësi, përgjegjësi dhe liri. Nuk ka nevojë për një pushtet që u përgjigjet qytetarëve me forcë, por për institucione që dinë t’i dëgjojnë.

Sepse kur studentët dalin në rrugë për të kërkuar të ardhmen e tyre, nuk është vetëm çfarë do të bëjë pushteti me ta. Por çfarë do të bëjë shoqëria shqiptare për të mos i lënë vetëm. Solidaritet me studentët!

Respekt për qytetarët që kërkojnë të drejtat e tyre!

Përgjegjësi politike përballë popullit!

Ndriçim Kulla

Besnik Fishta/

Çdo vit, Postat Europiane (PostEurop) përzgjedhin një tematikë të përbashkët për emisionet filatelike të të gjitha shteteve anëtare, me qëllim promovimin e kulturës, historisë dhe trashëgimisë së përbashkët kontinentale. Për vitin 2025, tema e caktuar ishte “Zbulimet Arkeologjike”. Posta Shqiptare, më datë 05.10.2026, hodhi në qarkullim emisionin e saj përkatës, duke përfaqësuar denjësisht trojet shqiptare përmes artizanatit të argjendarisë dhe stolisjes personale antike e mesjetare.

Ky emisioni filatelik sjell në vëmendje dy nga qendrat më të rëndësishme arkeologjike të vendit tonë. Se pari varrezat e Mesjetës së Hershme dhe të Mesme në zonën e Përmetit (Luginën e Vjosës) te cilat përbëjnë një dëshmi tejet të pasur të vazhdimësisë iliro-arbërore. Materialet e zbuluara atje, veçanërisht punimet e bronzit dhe argjendit, tregojnë një zhvillim të lartë lokal të artizanatit të metalit. Vathët mesjetarë të Përmetit përshkruajnë simbole natyrore e gjeometrike (si vila e rrushit apo forma hënore) që pasqyrojnë besimet, estetikën dhe jetën e përditshme arbërore.Se dyti Nekropoli Orikumit (Orikos), i themeluar si qendër e rëndësishme portuale në Gjirin e Vlorës që nga periudha arkaike dhe helenistike, e cila ishte një urë lidhëse tregtare mes Botës Mesdhetare dhe Ilirisë së Jugut. Nekropoli i tij ka nxjerrë në dritë bizhuteri luksoze prej ari, të cilat dëshmojnë për nivelin e lartë ekonomik, estetikën e rafinuar dhe kulturën e qytetëruar të banorëve të antikitetit.

Ne strukture emisioni perbehet nga katër pullat te cilat së bashku me bllokun filatelik paraqesin në mënyrë analitike objektet e zbuluara. Pulla pare – Vathi në trajtë vile rrushi (Përmet), qe paraqet simbolikën e bollëkut dhe lidhjes me tokën e kultivimin e hardhisë në luginën e Vjosës. Forma e vilës së rrushit është një motiv i njohur filigrani dhe derdhjeje në metal gjatë Mesjetës së Hershme Arbërore. Pulla e dyte – Vathi me tri rruaza vezake në hark (Përmet), e cila eshte tipologji tipike e bizhuterisë arbërore. Konstruksioni i harkut të bronztë me tri rruaza të simetrikuara tregon përpikmëri teknike në punimin e metaleve nga mjeshtrit vendorë. Pulla e trete – Vathi me varëse globulare (Përmet), eshte një model elegant me varëse sfera stolisëse, i cili reflekton ndikimet bizantine të ndërthurura me traditën vendase të stolisjes në rajonin e Shqipërisë së Jugut. Pulla e katert – Vathi në trajtë gjysmëhëne me dekorim gjeometrik në reliev (Përmet), tregon qe përdorimi i motiveve me hënëz (lunula) dhe prerjeve gjeometrike në reliev është dëshmi e qartë e simboleve mbrojtëse e dekorative mesjetare. Se fundit pulla e Bllokut – Vathi prej Ari nga Orikumi, e cila si kurorë e emisionit, përfaqëson kulmin e elegancës antike, duke dëshmuar për tregtinë e rafinuar dhe elitën qytetare të bregdetit ilir.

Shfaqja e objekteve arkeologjike në pullat postare shqiptare nuk është thjesht një dukuri e izoluar apo një veprim rutinor administrativ, por një traditë e vazhdueshme dhe e mirëmenduar e filatelisë sonë kombëtare. Sot, kur bota po shkon drejt një homogenizimi të shpejtë kulturor, integrimi i trashëgimisë arkeologjike në filateli merr një dyfishtësi me rëndësi kritike. Nga brenda: Ai ndihmon në ndërgjegjësimin e brezit të ri për pasurinë historike dhe vazhdimësinë e panderprerë iliro-arbërore në këto troje. Nga jashtë: Ai shërben si diplomaci kulturore pasive por e fuqishme. Çdo letër, kartolinë apo dërgesë që udhëton nëpër skajet e botës mbart me vete një fragment të vizatuar të një historie mijëravjeçare. Në këtë mënyrë, e vogla pullë postare shndërrohet në një “miniamfiteatër” të trashëgimisë sonë kombëtare, duke dëshmuar se Shqipëria, përmes kulturës dhe arkeologjisë së saj, ka qenë dhe mbetet një pjesë përbërëse e pandashme e mozaikut historik europian.