Nga Rafael Floqi/
Ka një parim të madh në politikën tonë moderne shqiptare, një parim pothuajse filozofik, që mund të përmblidhet në një fjali të thjeshtë:
“Hajduti i partisë time është hajdut i mirë.”
Madje jo vetëm i mirë.
I dobishëm.
I nevojshëm.
Herë-herë edhe heronj dhe heroina, Robin Hood modernë…
Sepse duhet ta pranojmë: vjedhja është një gjë shumë relative. Nëse e bën kundërshtari, është krim kombëtar. Nëse e bën i yni, është sakrificë administrative.
Të marrim për shembull ato ceremonitë prekëse që organizohen, kur një zyrtar largohet nga detyra. Nëse dikush do të binte nga qielli në atë sallë dhe nuk do të dinte asgjë për akuzat, hetimet apo dosjet, do të mendonte se po përcillej një hero apo heroinë kombëtare. Kujtojmë Lali Erin dhe Belinda Balluken.
Duartrokitje.
Lot.
Fjalime të ngrohta.
Atmosfera ishte aq solemne sa dukej sikur ajo zonjë kishte shpëtuar buxhetin e shtetit nga ndonjë katastrofë financiare, jo sikur kishte kaluar nëpër një stuhi akuzash për tendera dhe miliona euro.
Në rreshtin e parë, disa punonjës të administratës dukeshin të prekur emocionalisht. Disa gra me sy të përlotur, disa burra me fytyra serioze – të gjithë të bindur se po ndodhte një padrejtësi historike.
Sepse në politikë ekziston një ligj i pashkruar: kur bie një ministër i yni, bie një engjëll.
Sigurisht, publiku ka një zakon të keq: lexon lajmet. Dhe ndonjëherë edhe përgjimet.
Por kjo është një çështje teknike. Populli shpesh nuk e kupton kompleksitetin e qeverisjes moderne. Ai sheh vetëm fjalë si “tender”, “miliona euro”, “manipulim”, dhe menjëherë alarmohet.
Ndërsa elita politike e di më mirë.
Ajo e di se tenderat janë si vera: duhet t’i shërbesh tek miqtë e duhur.
Në këto raste, strategjia është e qartë:
mos u merr me akuzat.
Mos u merr me detajet.
Mos u merr me faktet.
Merru me parimet e mëdha.
Flit për drejtësinë.
Flit për reformën.
Flit për demokracinë.
Dhe nëse dikush guxon të pyesë për paratë, përgjigjja është e thjeshtë:
“Çështja është në hetim.”
Kjo është një frazë magjike. Ajo funksionon si një batanije juridike që mbulon gjithçka.
Në fakt, kjo është një nga shpikjet më elegante të politikës shqiptare.
Sepse dikur politikanët përpiqeshin të provonin pafajësinë.
Sot ata kanë arritur në një nivel më të avancuar.
Ata nuk kanë më nevojë të shpjegojnë asgjë.
Sepse publiku, në fund të fundit, nuk është aksioner i shtetit. Ai është thjesht spektator.
Por momenti më prekës mbetet ceremonia e lamtumirës.
Fjalime për arritjet.
Lavdërime për kontributin.
Premtime për vazhdimësinë.
Madje edhe pasardhësi në detyrë shprehet me respekt të thellë për “punën e jashtëzakonshme” të paraardhësit.
Kjo është një traditë e bukur. Një stafete morale.
Njëri largohet nën hetim.
Tjetri merr flamurin.
Dhe gara vazhdon.
Natyrisht, opozita bën zhurmë. Media shkruan. Analistët debatojnë.
Por brenda sistemit ekziston një solidaritet i admirueshëm.
Sepse të gjithë e dinë rregullin themelor:
Sot është radha e tij.
Nesër mund të jetë radha ime.
Prandaj duartrokitjet janë gjithmonë të sinqerta.
Në fund të fundit, politika është edhe një çështje besimi.
Dhe besimi më i madh është ky:
se gjithçka mund të relativizohet.
Moraliteti? Relativ.
Përgjegjësia? Relativ.
Edhe vjedhja? Relativ.
Sepse në momentin që një hajdut shpallet “i yni”, ai transformohet menjëherë në një figurë tjetër.
Ai bëhet:
administrator,
strateg,
vizionar.
Kjo është arsyeja pse ceremonitë e tilla janë kaq emocionuese.
Ato na kujtojnë se politika nuk është vetëm pushtet.
Është edhe art.
Arti i shndërrimit të skandalit në meritë.
Arti i kthimit të akuzës në medalje.
Arti i madh, i përjetshëm, i politikës sonë:
Lavdi hajdutit tonë.