Koha kalon dhe mungimi i atyre që skalitën me dritën e pasionit të shpirtit yjet më të ndritshëm të kujtesës sonë, bëhet gjithnjë e më shkundullitës, përherë e më trandës, gjithësisht mungues dhe i pikëllimtë. Por ligjet e jetës janë të rreptë dhe ndarjet me korifej si me të madhin e artit skenik shqiptarë, Kadri Roshi, janë shkëputjet e hovshme nga një cak në një tjetër, janë mgulme për të vështruar tej dhe për të synuar larg, sepse këto epje të shpirtshme krijimi, i shtyten mundësitë tona, i’u bënë urë kapërcimeve.
Sot më 6 shkurt është ditë kujtese për Kadri Roshin, njeriun e bujarshëm dhe aktorin e përmasave të hovshme të përfaqësimit, për atë kapacitet që tregoi me vepër vlerash se sa është e arritshme kur rrugën drejt majës e mat me rrahje zemre. Kanë rendur dhe rendin vite, dhe kohëndarja është mjaftueshëm për të na thirrur në një përshpirtje për të. Kaq mungim është i papërfillshme në një përjetësi, përjetësi që zë e merr në kujtesën e vet të pashuar një rreze që ndriti në çdo ëndje sfide skenike.
Albert Vataj