NGA ALFONS GRISHAJ/

Një ditëlindje… shndrit një  ditë…/

Si një yll ndërplanetar,/

Aureolë nga Perënditë,/

Aromë Hyjneshe, nektar./

Mblodhi Zoti gjith’ cilësitë,/

Pa kursim, plot dashuri,/

Shkriu talentin dhe ndjesitë /

Për të  krijuar një perri! /

Vitet përsërisin veten /

Lulëzon një urim!/

Ujit dashuria jetën:/

Është misteri vetë burim!/

ELEGJI PËR POEZINË DHE KANGËN

Sa shumë poetë n’ nji vend t’vogël

Tanë  t’ mëdhaj e kurrkush  gogël…

Tanë të fortë tue thye çdo tjegull

Rimë foljore kanë kryerregull.

Hosana…! Vrik  mistrecët n’tallava,

Muzik pa kryp, “Sherbet…bakllava!”

Bejta bajate, histori dylberësh…

Lakuriq’ me za nga duar berberësh.

Nonji poetuc merret  dhe  me Krishtin!

Metafor micash qi losin me bishtin,

Humor  pushtash e ngërç faqezi,

Turpit  krijues  i thonë:  “poezi!”

I raftë pika letrave e poezisë!

Deka  artit  vjen prej kakërdhisë,

Tue i marr frymën rimës së përkor

Tue vra ritmin… damarët  muzikor!

Qajnë Vaçe, Myfarete e Frederiku…

Vdiq kanga,  pendkrijusi e liriku.

E pra, kjo elegji për “poetnit e mëdhaj”…

Qi e çuen poezinë  e muzikën  n’ vaj.

MINJVE

Dikur në qeli… lagështirë, minj.

Fatkeq, polic, hafije  trularë,

Në terr  të zi, pa dritë e qirinj,

Zgjodha miun si mik të pandarë.

E pyes një ditë: “Si të duket njeriu?”

Pa çuar kok’n nga tasi foli si përçart:

“Njeriu në qeli shkrihet si qiriu,  

 Ndërsa unë në  hapshane bëj  art.”

Në liri… panevoj’… minj me dy këmbë

Që askund s’ishin me miun e qelisë,

Të pabesë, pis, shkurre e gjëmbë

Q’ vjellin vner mbi shpinë t’ vegjëlisë.

Si grabofç hakaten, her  kobarë…

Po të jet nevoja  shesin dhe nderin,

Për një kockë lehin si zagarë

Gjaku i djallit, dashnor me Çerberin!