Av. Dorian Matlija/

Gjatë gjithë jetës sime profesionale kam besuar te zgjidhja paqësore e konflikteve, te ligji dhe institucionet. Helbete, avokat hesapi dhe kështu i bie të mendoj në kohëra normale. Por sot, kur jetojmë në kohëra aspak normale, e kap veten duke kuptuar gjithnjë e më shumë edhe ata që shpërthejnë në dhunë. Madje, ndonjëherë ndiej njëfarë kënaqësie kur shoh se revolta po u prish rehatinë pushtetarëve.

Pse e kuptoj revoltën dhe dhunën? Le të shohim pak se çfarë rrugësh demokratike i kanë mbetur qytetarit kur nuk është dakord me pushtetin.

Si fillim kemi në pushtet një supermazhorancë që sundon 60% të Parlamentit, aq sa voton edhe ligjet e rëndësishëm që kërkojnë shumicë të cilësuar. Në realitet, edhe sikur ta zëmë, për hir të argumentit, se të gjitha votat i kanë të mirëqena, nuk kanë qenë kurrë 60% e popullit. Kjo supërshumicë deputetësh është produkt edhe i një sistemi zgjedhor që favorizon partitë e mëdha, heq qafe partitë e vogla dhe pastaj shpërblen me numër të madh deputetësh diferencën e votave që mbeten për partitë e mëdha. Sa më e madhe diferenca mes PS dhe PD, aq më shumë deputetë merr PS, edhe sikur të ketë më pak vota se hera e kaluar. Mjafton që PD të ketë edhe më pak vota akoma. Pastaj, defekti (i qëllimshëm) numër dy është sistemi proporcional në vetvete, i cili është më i dëmshmi i mundshëm, sepse nuk shpie në kandidimin e atyre individëve që gëzojnë respekt paraprak në komunitet, por atyre individëve që shfaqin besnikëri të verbër ndaj shefit. Ky sistem i bën deputetët pengje të kryetarëve. Erion Braçe, si shembulli më i freskët, kundërshtoi reformën territoriale, por votoi pro për të mos rrezikuar vendin në grupin parlamentar. Tani, imagjinoni kur edhe Braçe nuk guxon t’i dalë kundër kryetarit me votë, çfarë presim nga të tjerët që kryetari i futi në listë vetëm te kjo seria e fundit e deputetëve? Kështu, në vend që parlamenti të kontrollojë qeverinë, kryetari i partisë kontrollon edhe qeverinë edhe atë supërshumicën e frikshme të parlamentit.

Kështu, Parlamenti është bërë një institucion kot. Mund ta mbyllin fare dhe t’i japin Ramës kartonat jeshilë t’i tundë vetë përballë Peleshit. Ç’kuptim ka të lobosh me deputetë kur dihet që vota është vetëm në dorën e kryetarit? Ç’kuptim ka të shkosh në dëgjesa në komisione parlamentare kur nuk janë ata që kanë në dorë vendimet? Ç’kuptim ka edhe opozita, kur komisionet hetimore ia kanë hequr dhe kur interpelancat janë kthyer në shfaqje retorike, pa asnjë llogaridhënie? Ç’kuptim ka ngritja e zërit nga ndonjë deputet, kur ai, sa hap e mbyll sytë, përjashtohet fare nga salla për dy muaj?

Ikën pra dy pushtete nga tre që janë gjithsej. Mbeten gjykatat. Po këto si janë? Gjykatat administrative janë ndoshta më të rëndësishmet në vend, sepse mbrojnë direkt individin nga shteti. Dhe pikërisht ato i kanë lënë të ngordhin, të mbytura në dosje e vonesa shumëvjeçare, me reformën famëkeqe ne drejtësi. Kur drejtësia vjen pas dhjetë ose më shumë vjetësh, shtëpia të është prishur, prona të është rrëmbyer, bizneësi të është shkatërruar, tenderi të është aneksuar, pylli të është prerë, bregdeti të është betonizuar, lumin e ka marrë lumi dhe të është futur nëpër tuba. Edhe sigurimi i padisë, instrumenti i vetëm që i ka mbetur në dorë gjykatave, që mund ta ndalojnë vrullin e qeverisë përkohësisht, përdoret nga gjyqtareët me shumë rezervë dhe frikë, në një klimë presioni politik mbi gjyqtarët. Çfarë vlere ka një gjykatë që të jep të drejtë kur gjithçka ka marrë fund?

Pastaj mbetet SPAK. Por kur kërkon autorizim për arrestimin e Ballukut, parlamenti ia refuzon. Dhe pastaj ndryshon edhe ligjet. Pra, drejtësia përplaset përsëri me murin politik.

Ja pra, që të tre pushtetet u bënë si te ajo vjersha “një e poq, një e dogj, një e hëngri me gjithë zogj“.

Cila rrugë mbetet për qytetarin? Edhe media që ka një pushtet simbolik dhe quhet “pushteti i katërt”, është në masë të madhe e ekspozuar ndaj interesave ekonomike të pronarëve që varen nga vendimet e qeverisë. As nuk ka nevojë që Rama t’u telefonojë çdo mbrëmje. Mjafton që pronarët ta dinë vetë ku e ka interesin qeveria.

Dhe tani, ku dreqin të shkojë qytetari? Ku do e përplasë kokën? Problemi i tij mund të jetë i drejtë, por mund të jetë edhe idiotësi. Kush duhet ta ndajë këtë? Institucionet! Por kur ato nuk funksionojnë, si do zgjidhen problemet dhe si do ndahet shapi nga sheqeri? Ja pra, sepse sot është normale që të dalin në rrugë të gjithë, edhe të mençurit, edhe të çmendurit, edhe ata që kanë të drejtë, edhe ata që nuk kanë.

Të mos harrojmë se bashkë me në shesh janë gjithë, edhe ata që hedhin gurë e ndezin zjarre, edhe ata që janë njerëz të moderuar e paqësorë, sepse të gjithëve u janë mbyllur të njëjtat shtigje demokratike.

Dhe këtu është paradoksi im. Kur mendoj se njerëz si Taulant Balla, Belinda Balluku apo të tjerë mund të kenë frikë të pinë një kafe, sepse dikush njofton ku ndodhen dhe njerëzit shkojnë t’i shajnë, t’i poshtërojnë apo t’u hedhin vezë, e kap veten duke ndier një kënaqësi të hidhur. Nuk mendoj se këto janë veprime të drejta. Por ndoshta më vjen mirë sepse më në fund edhe pushtetarët po fillojnë ta ndiejnë në lëkurë makthin që kanë krijuar. Deri tani vetëm qytetarit i prishej jeta, prona, biznesi, e ardhmja. Ndërsa këta pinin kafe të qetë dhe na shpjegonin sa mirë po qeverisnin.

Nëse edhe unë, që kam kaluar dekada duke besuar te mjetet ligjore, filloj të kuptoj shpërthimet e dhunshme, imagjinoni çfarë ndien një qytetar që nuk ka as mundësitë, as paratë, as durimin të presë për zgjidhje institucionale, me mjete demokratike, me drejtësi, me peticione, me lutje, me letra të hapura e të mbyllura, me konsultime, e të tjera si këto.

Shoqëria është si një tenxhere me presion. Parlamenti, gjykatat, kontrolli institucional, media, janë valvulat që duhet ta shkarkojnë presionin. Kur i mbyll të gjitha, tenxherja plas. Pastaj ata që i mbyllën dalin e dënojnë shpërthimin. Po kush e çoi punën deri këtu?

Dhuna nuk është zgjidhje, por nuk pranoj të dëgjoj moralizime për dhunën nga ata që nuk duan të flasin për shkaqet e saj.

Unë nuk është se dua një vend ku ministrat të kenë frikë të pinë kafe. Por akoma më pak dua një vend ku qytetari nuk ka më besim se mund të marrë drejtësi. As nuk dua një vend ku një 19 vjeçar e nis jetën prej adulti me thyerje këmbët e tërhiqje zvarrë, gjasme në emër të një shteti ligjor që funksionon vetëm në favor të një shteti që sillet rrugëve si tank pa frena.

Një qeveri që vepron pa balancim pushtetesh, është jo legjitime, pavarësisht votave që ka marrë. Dhe kush sundon në këto kushte është bandit, pikërisht sepse nuk ka asnjë rrugë normale demokratike që institucionet ta pohojnë ose ta mohojnë këtë fakt.

Ndaj, mos u habisni nga revolta. Habituni që njerëzit kanë duruar kaq gjatë. Dhe ftoj paqedashësit që të mos merren vetëm me ata që hedhin gurët. Merruni pak edhe me ata që mbyllën valvulat. Sepse ky vend, si ajo tenxherja me presion po plas, dhe jemi të gjithë brenda.

Arratisur, syrgjynosur,

rraskapitur dhe katosur

po vajtonj pa funt, pa shpresë,

anës elbë-s, anës spree-së.

Ku e lam’ e ku na mbeti,

vaj-vatani e mjer mileti,

anës detit i palarë,

anës dritës i paparë,

pranë sofrës i pangrënë,

pranë dijes i panxënë,

lakuriq dhe i dregosur,

trup e shpirt i sakatosur.

Se ç’e shempnë derbederët,

mercenarët dhe bejlerët,

se ç’e shtypnë jabanxhinjtë,

se ç’e shtrythnë fajdexhinjtë,

se ç’e pren’ e se ç’e vranë,

Ç’e shkretuan anembanë,

nënë thundrën e përdhunës

anës vjosës, anës bunës.

Çirem, digjem i vrerosur,

sakatosur, çarmatosur,

as i gjall’, as i varrosur,

pres një shenj’ e pres një dritë,

pres me vjet’ e pres me ditë,

se ç’u tera, se ç’u mpaka,

se ç’u çora, se ç’u mplaka,

lark prej vatrës dhe prej punës,

anës rinit, anës tunës.

Çakërdisur, batërdisur,

përpëlitur dhe zalisur,

ËndËronj pa funt, pa shpresë,

anës elbë-s, anës spree-së.

dhe një zë vengon nga lumi,

më buçet, më zgjon nga gjumi,

se mileti po gatitet,

se tirani lebetitet,

se pëlcet, kërcet furtuna,

fryhet vjosa, derdhet buna,

skuqet semani dhe drini,

dridhet beu dhe zengjini,

se pas vdekjes ndriti jeta

dhe kudo gjëmon trumbeta.

ngrehuni dhe bjeruni,

korini dhe shtypini,

katundar’ e punëtorë,

që nga shkodra gjer në vlorë!

ky ilaç e ky kushtrim

më bën djal’ e më bën trim,

më jep forc’ e më jep shpresë,

anës elbë-s, anës spree-së.

se pas dimrit vjen një verë,

që do kthehemi njëherë,

pranë vatrës, pranë punës,

anës vjosës, anës bunës.

arratisur, syrgjynosur,

raskapitur e katosur,

brohoras me bes’ e shpresë,

anës elbë-s, anës spree-së.

Sytë e tij arrijnë të shohin aq thellë brenda nesh, aq sa nuk ka mundur askush dhe kjo nuk ka të bëjë me ndikimin që ai vështrim arrin të trysnojë, por zgjimi që ai u bën ndrydhjeve tona të së pavetëdijshmes, jetësimi që ai i frymon atyre gjendjeve, të cilat gjejnë te ligjërimi i tij trazimtar përngjasime të atyre përjetimeve të veshura me terr e cingërisje që ne në përpjekje për ti dëbuar i kemi kyçur brenda vetes. Dhe ky vështrim, pëshpërima e këtij zëri arrijnë të futen potershëm dhe të shpërthejnë ngujimet ku ne kemi futur makthet tona, për t’i nxjerrë në lirinë e tyre asgjësuese dhe për të na çliruar ne, nga ajo vetvete që na robëron, nga ajo nënvetëdije që e cfilit shpirtin dhe fik shkëlqimet tona shprehëse.

I njohur në të gjithë botën për tregimet e tij të terrorit që na tërheqin në një atmosferë të errët dhe shqetësuese, Edgar Allan Poe konsiderohet si një nga eksponentët më të mëdhenj të letërsisë amerikane. Fantazia e tij e gjallë dhe makabre arrin në mënyrë të admirueshme të na magjepsë dhe të na zmbrapsë në të njëjtën kohë; ne gllabërojmë ato faqe që dëshirojmë të mos mbarojnë kurrë, por duam gjithashtu ta përfundojmë historinë shpejt, në mënyrë që makthi në të cilin jemi hedhur të mos na shqetësojë më mendjen.

Jo rrallë ne e braktisim leximin për një moment për të ndaluar dhe dëgjuar zhurmat qetësuese të shtëpisë sonë dhe kështu përjetojmë të njëjtën ndjesi zgjimi nga një ëndërr shqetësuese.

Në tregimet e Poe-s përsëriten gjithmonë e njëjta dinamikë dhe mjedise që shohin kryerjen e vrasjeve brutale, varrosjet e grave të gjalla dhe jetën e familjeve aristokrate të kalbura brenda kështjellave të rrënuara të këqija. Megjithë monotoninë e elementeve të përsëritura, ne lexuesit e sotëm, edhe pse tashmë të trullosur, nuk jemi në gjendje të qeshim me ato histori të errëta që sjellin kaq shumë ankth, ndonjëherë edhe pas përfundimit të tregimit.

Një monotoni temash që me këtë shkrimtar prodhon atë efekt psikologjik të quajtur “pezullim i mosbesimit ” dhe që i atribuohet çdo vepre arti të denjë për këtë emër.

Një tregimtar i pashembullt, tregimet e tij vazhdojnë të ngjallin interes edhe sot, sepse ndryshe nga shkrimtarët e tjerë që i paraprinë ose tregimtarët e tjerë bashkëkohorë, Poe beson fort në atë që shkruan.. Historitë e tij janë plot magji pikërisht për këtë arsye. Në to shkrimtari pasqyron ankthet e një jete jashtëzakonisht të trazuar të një jetimi të persekutuar nga varfëria, për të cilën ai ndoshta beson se është fajtor. Një pirës i rëndë dhe i varur nga bixhozi, shpirti i tij është i mbërthyer vazhdimisht nga makthet që duket se nuk e braktisin kurrë. Dhe ankthet e tij më të këqija nuk kanë të bëjnë vetëm me shqetësimin e tepruar për jetën e gruas së tij që vuante nga tuberkulozi, por gjithashtu pasqyron terrorin e kolonistëve amerikanë të shekullit të nëntëmbëdhjetë, të cilët ishin të vetëdijshëm për pushtimin e tokave që nuk ishin të tyret dhe vazhdimisht të prekura nga frika. e humbjes së tyre.

I lindur më 19 janar 1809 në Boston, në shtetin e Masaçusets, Edgard Allan Poe , mbeti jetim në moshë të re, u adoptua nga Allanët të cilët e rritën me dashuri dhe e shkolluan në shkollat më të mira angleze dhe amerikane.

Pas pesë viteve të kaluara në Angli, në të cilat u bë i pasionuar pas klasikëve të letërsisë angleze dhe historive plot mister, ai u kthye në Shtetet e Bashkuara të Amerikës ku u regjistrua në Universitetin e Virxhinias, në Charlottesville.

I detyruar të lërë studimet pas vetëm dy vjetësh për shkak të sjelljes së tij të keqe, abuzimit me alkoolin dhe zakonit të lojërave të fatit, ai bie në një depresion të thellë të përkeqësuar nga një zhgënjim në dashuri dhe nga refuzimi i babait të tij birësues për të financuar studimet. Ai shkoi në Boston në përpjekje për të harruar ngjarjet e fundit të dhimbshme të jetës së tij dhe botoi librin e tij të parë, “Tamerlane dhe poezi të tjera” , me shpenzimet e tij, më 1827. Në të njëjtin vit ai u regjistrua në ushtrinë amerikane, por shpejt u bë i dëbuar për intolerancën e tij ndaj rregullave ushtarake.

I trashëguar nga babai i tij birësues në 1834, i cili nuk e miratonte stilin e tij të jetesës, Edgar filloi të fitonte jetesën duke u bërë ndihmës redaktor i Southern Literary Messenger në Richmond.

Më pas ai martohet me kushërirën e tij shumë të re, Virginia Clemm, vajzën e dy aktorëve nomadë, shkruan disa tregime të shkurtra dhe romanin e vetëm të jetës së tij, ” Historia e Arthur Gordon Pym” .

U shpërngul në Nju Jork dhe, për shkak të vështirësive ekonomike, u detyrua të bashkëpunonte me shumë revista në të cilat botonte shkrimet e tij.

Por stili gotik i tregimeve të tij nuk kuptohen nga publiku i gjerë dhe, pas vdekjes së gruas, për shkak të tuberkulozit, shkrimtari bie në një dëshpërim të thellë që e bën atë të rrisë edhe më shumë konsumimin e alkoolit. Ashtu siç ndodhi me nënën e Poe-s, Virginia gjithashtu vdes në thellësi të varfërisë dhe Poe dëshmoi fundin e gruas së tij të re, i dërrmuar nga pafuqia dhe në mes të një mjerimi shkatërrues. Varfëria ekstreme dhe alkoolizmi shënuan vitet e fundit të jetës së tij dhe më 3 tetor 1849 ai u gjet në një gjendje konfuze në rrugët e Baltimores ku kishte shkuar për të marrë me vete nënën e Virxhinias për të dëshmuar martesën të re me një të ve që e donte në jetën e tij.

Ai vdiq më 7 tetor 1849 për arsye të pasigurta, pasi vetë raportet mjekësore dhe vetë certifikata e vdekjes nuk u gjetën kurrë. Duket se ndonëse do të martohet sërish, shkrimtari nuk i ka braktisur ende teprimet e pijes dhe alkoolizmit, armiku i prindërve dhe i tij, është ajo kohë fatale për të. Ashtu si heronjtë e tregimeve, ai me sa duket vdiq për shkak të një sulmi të egër të delirium tremens.

Ndër tregimet e tij të shkurtra, të cilat u bënë të njohura në mbarë botën pas vdekjes së tij, kujtojmë “Brumbulli i arit”, “Macja e zezë”, “Pusi dhe lavjerrësi”, “Vrasjet në rrugën e Morgut” dhe “Korbi”.

Shkrimtar neo-gotike, prej të cilave ai merr disa sugjerime, fokusohet më shumë në aspektet psikologjike të personazheve të krijuar, duke u ndalur në obsesionet dhe ankthet e çdo njeriu. I konsideruar si pararendës i dekadentizmit, ai u përkthye me mjeshtëri nga një prej admiruesve të tij më të njohur, poeti, Charles Baudelaire.

Gjeniu i tij tregimtar parashikoi edhe zhanre të tjera letrare. Romani detektiv dhe trillimet shkencore i detyrohen frymëzimin e tyre më të madh Edgar Allan Poe-s dhe mjaft shkrimtarë kanë deklaruar se janë ndikuar nga ky tregimtar i madh që arrin të shqetësojë lexuesit duke gërmuar në frikën tonë dhe duke na zhytur në botën misterioze dhe magjepsëse të së panjohurës dhe terrorit.

Përgatiti: Albert Vataj

Zoge Idrizi Loshi/

Ka njerëz që ndihmojnë për të ndërtuar të tashmen, por ka edhe njerëz që, përmes bujarisë dhe kontributit të tyre, ndihmojnë të ruhet e ardhmja e një kombi.

Të jetosh larg atdheut do të thotë të ndërtosh jetën në një vend tjetër, të përshtatesh me një kulturë të re dhe t’i rritësh fëmijët mes gjuhëve, zakoneve dhe botëve të ndryshme. Por, mes gjithë ndryshimeve që sjell koha, ka diçka që nuk duhet të humbasë kurrë, lidhja me rrënjët tona.

Një ditë, kur fëmijët tanë të rriten, ata mund të mos i kujtojnë të gjitha rrugët e qytetit ku kanë lindur apo vendet ku kanë kaluar fëmijërinë. Por ne dëshirojmë që ata të mos e humbasin kurrë gjuhën e të parëve, historinë që i paraprin dhe identitetin që i lidh me popullin e tyre.

Pikërisht për këtë arsye ekziston shkolla shqipe në Firence.

Ajo nuk është thjesht një vend ku mësohen shkronjat, hapen libra apo zhvillohen orë mësimi. Ajo është një urë që lidh brezat me njëri-tjetrin, një copëz atdheu larg vendlindjes dhe një përgjigje ndaj një pyetjeje që çdo brez shqiptar në mërgim duhet t’ia bëjë vetes!

Çfarë do t’u lëmë fëmijëve tanë nga trashëgimia që kemi marrë prej të parëve?

Mund t’u lëmë shumë gjëra, por, nëse nuk arrijmë t’u përcjellim gjuhën, kulturën dhe vetëdijen për rrënjët e tyre, rrezikojmë që një pjesë e çmuar e trashëgimisë sonë të humbasë me kalimin e brezave.

Prandaj, shkolla shqipe është shumë më tepër se një institucion arsimor. Ajo është një përgjegjësi ndaj së kaluarës dhe një premtim ndaj së ardhmes. Është përpjekja jonë që shqipja të mos mbetet vetëm gjuha e prindërve, por të bëhet edhe gjuha e fëmijëve, e nipërve dhe e brezave që do të vijnë.

Por çdo mision i rëndësishëm ka nevojë për njerëz që e kuptojnë vlerën e tij. Për njerëz që nuk mjaftohen vetëm duke duartrokitur një ide të bukur, por zgjedhin ta mbështesin me vepra. Për njerëz që e dinë se disa kontribute nuk maten me përfitimin e çastit, por me vlerat që ndihmojnë të ruhen për të ardhmen.

Dhe pikërisht këtu qëndron rëndësia e jashtëzakonshme e mbështetjes suaj.

Të dashur sponsorë,

Mbështetja juaj për shkollën shqipe në Firence është shumë më tepër se një ndihmë financiare. Ajo është një dëshmi e dashurisë për gjuhën, kulturën dhe identitetin tonë, si dhe e përgjegjësisë që ndieni ndaj brezave të rinj.

Në një botë ku shpesh vlerësohet ajo që fitohet, ju keni zgjedhur të mbështesni diçka që ka një vlerë shumë më të thellë, mundësinë që fëmijët tanë të mos humbasin një pjesë të vetvetes.

Ky është një kontribut që meriton të vlerësohet jo vetëm për atë që mundëson sot, por edhe për frytet që do të japë nesër.

Sepse një shkollë nuk mbahet gjallë vetëm nga dëshira për të ekzistuar. Ajo ka nevojë për përkrahje konkrete, për njerëz që besojnë në misionin e saj dhe për një komunitet që e kupton se ruajtja e gjuhës nuk mund të mbetet vetëm një dëshirë në zemrat tona. Ajo duhet të shndërrohet në vepra.

Pa mbështetjen e njerëzve si ju, rruga e shkollës sonë do të ishte shumë më e vështirë. Kontributi juaj është pjesë e rëndësishme e mundësisë që kjo shkollë të vazhdojë, të forcohet dhe t’ua përcjellë gjuhën shqipe brezave të rinj.

Ju ndihmoni që përkushtimi i mësuesve të vazhdojë, që përpjekjet e prindërve të marrin kuptim konkret dhe që fëmijët tanë të kenë një vend ku shqipja nuk është thjesht një gjuhë që dëgjohet në shtëpi, por një botë që e zbulojnë, e mësojnë dhe e bëjnë pjesë të jetës së tyre.

Vlera e vërtetë e një sponsori nuk qëndron vetëm te ajo që jep, por edhe te ajo që ndihmon të ndërtohet e të vazhdojë falë kontributit të tij.

Ju nuk jeni thjesht mbështetës të një aktiviteti apo të një institucioni. Ju jeni bashkudhëtarë në një mision që kërkon durim, përkushtim dhe besim. Jeni pjesë e një përpjekjeje që nuk synon të ndërtojë vetëm diçka për sot, por të ruajë një trashëgimi për nesër.

Dhe kjo është një formë bujarie që meriton respekt të veçantë.

Ndoshta, pas shumë vitesh, fëmijët që sot mësojnë në shkollën tonë do të jenë të rritur. Disa do të krijojnë familjet e tyre, të tjerë do të ndërtojnë karrierën apo do të jetojnë në qytete dhe vende të ndryshme. Por shpresa jonë është që, kudo që t’i çojë jeta, ata të mos e humbasin gjuhën që po mësojnë sot.

Dhe kur njëri prej tyre t’ia mësojë shqipen fëmijës së vet, kur një tjetër të lexojë një poezi në gjuhën shqipe apo kur një familje të vazhdojë të flasë gjuhën e të parëve, atëherë do ta kuptojmë edhe më mirë vlerën e asaj që po ndërtojmë sot.

Sepse disa njerëz nuk lënë gjurmë duke kërkuar të kujtohen, por duke bërë të mundur që diçka e çmuar të mos harrohet kurrë.

Përmes mbështetjes suaj, ju po ndihmoni që gjuha jonë, kultura jonë dhe identiteti ynë të vazhdojnë të jetojnë në zemrat dhe në jetën e brezave të rinj.

Sot, në shkollën tonë, patëm kënaqësinë t’ju kishim pranë edhe për një gjest të bukur e domethënës, dhurimin e bluzave me shqiponjën dykrenare për fëmijët tanë.

Ju falënderojmë për këtë dhuratë të veçantë dhe për gëzimin që u sollët fëmijëve. Por mirënjohja jonë shkon përtej dhuratës dhe këtij momenti të bukur. Ajo shkon te besimi që keni treguar në misionin e shkollës sonë, te mbështetja juaj dhe te kontributi që na ndihmon të ecim përpara.

Për fëmijët, këto bluza janë një dhuratë që do t’i gëzojë dhe do t’u mbetet si kujtim. Por shqiponja dykrenare që ato mbajnë simbolizon edhe diçka më të thellë, përkatësinë, krenarinë dhe lidhjen me rrënjët tona, kudo që jeta të na çojë.

Një dhuratë mund të ruhet si kujtim, por një kontribut që ndihmon të mbijetojë një vlerë e përbashkët vazhdon të japë fryte shumë kohë më pas.

Prandaj, duam t’ju themi nga zemra:

FALEMINDERIT!

Faleminderit për besimin, për përkrahjen dhe për përgjegjësinë që keni zgjedhur të ndani me ne.

Faleminderit që na ndihmoni ta mbajmë këtë derë të hapur për fëmijët tanë dhe që, me kontributin tuaj, po bëheni pjesë e një misioni që ka vlerë përtej së sotmes.

Faleminderit që e kuptoni se shqipja nuk ruhet vetëm duke thënë se e duam, por duke krijuar mundësi që ajo të mësohet, të flitet dhe t’u përcillet brezave.

Me respekt të veçantë dhe mirënjohje të thellë, falënderojmë sponsorët tanë:

Indrit Topalli

Aranit Gorovelli

Carrozzeria GI.PI.ERRE Firenze.

Secili prej jush meriton falënderimin tonë të sinqertë për bujarinë dhe mbështetjen që i keni dhënë shkollës sonë. Ju urojmë shëndet, mbarësi dhe lumturi në familjet tuaja.

Mirënjohje për ju që, larg atdheut, po na ndihmoni ta mbajmë atdheun gjallë në gjuhën e fëmijëve tanë.

Shkolla shqipe në Firence, rrënjët tona, gjuha jonë, e ardhmja e fëmijëve tanë.

Navanethem (Navi) Pillay, është shpallur fituese e Çmimit Nobel për Paqen për vitin 2026. Komiteti Norvegjez i Nobelit e ka vlerësuar me këtë çmim “për përpjekjet e saj për të promovuar paqen dhe të drejtën ndërkombëtare”.

Komiteti Norvegjez i Nobelit vlerësoi rolin e Navi Pillay-it, si një nga figurat më të rëndësishme në zhvillimin dhe forcimin e rendit juridik ndërkombëtar. Komiteti vlerësoi, mes të tjerash, edhe rigorozitetin e saj profesional, integritetin personal dhe guximin e treguar gjatë dekadave në mbrojtje të drejtësisë.

Sipas Komitetit të Nobelit, në një periudhë kur luftërat dhe konfliktet po shtohen dhe kur institucionet e së drejtës ndërkombëtare përballen me sfida gjithnjë e më të mëdha politike, puna e Navi Pillay përbën një kujtesë të rëndësishme se paqja e qëndrueshme mund të arrihet vetëm përmes respektimit të sundimit të ligjit. Një sistem ndërkombëtar që garanton përgjegjësi për krimet e luftës dhe drejtësi për viktimat mbetet një kusht themelor për një botë më paqësore.

E lindur më 23 shtator 1941 në Durban të Afrikës së Jugut, Navi Pillay ka ndërtuar një karrierë të gjatë në shërbim të drejtësisë dhe mbrojtjes së të drejtave themelore të njeriut. Ajo u bë e njohur fillimisht si avokate që mbronte aktivistët kundër regjimit të aparteidit në Afrikën e Jugut, duke u shquar për angazhimin e saj në mbrojtje të barazisë dhe dinjitetit njerëzor.

Gjatë karrierës së saj ndërkombëtare, ajo ka mbajtur poste kyçe në institucionet më të rëndësishme të drejtësisë ndërkombëtare. Si presidente e Tribunalit Penal Ndërkombëtar për Ruandën, ajo kontribuoi në vendime historike që përcaktuan se dhuna seksuale dhe përdhunimi mund të përbëjnë krime kundër njerëzimit dhe akte gjenocidi. Më pas shërbeu si gjyqtare në Gjykatën Penale Ndërkombëtare dhe si Komisionere e Lartë e Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut.

www.akad.gov.al