Nga lir Levonja/Kur filluam protestat në 1991, nuk caktuam datë. Por u zgjuam, u mblodhëm dhe dolëm shesheve. Këtë e bën edhe në qytete të tjera. Ndihej kudo një dridhje ajri. Asokohe, ata që udhëtonin të thoshin se qyteteve, në kryqëzime, agjensi udhëtimesh. Ato që ishin, sidomos pranë shesheve të stacioneve të trenave dhe autobuzëve etj. Gjen grupe njerëzish. Nga gjashtë persona e më shumë, që kuvendojnë. Shfaqin pakënaqësi. Duan ndryshim etj. Dhe kështu vazhduam deri vonë. Në mos gabojë vitet 2000.Kurse tani në Shqipëri është bëre e modës protesta me paralajmërim. Protestat me mbushje autobuzësh nga rrethet.Me ata militantë që për pak bindje. Dhe për pak lekë, plus dy byrekëve dhe rrugës falas. Vinë e shembin, shkulin, djegin…, lënë edhe kokën siç edhe ndodhi në protestën e 21 janarit 2011. Sot një kronikë e thatë e Wikipedia-s.

Me 4 të vrarë, 22 të plagosur, 17 të rrahur etj.

Kësaj metode nuk do t’i shpëtojë as kryetari i autokratëve të Shqipërisë. Kreu i opozitës më të vakët në historinë e demokracisë sonë. Ka hedhur në internet një tabelë kuq e zi me indeksin thurje (#) dhe numrin 18. Me një fjalë më datën 18 shkurt do fillojmë të protestojmë.

Pas tij një shpurë e tërë autokratësh ka bërë të njëjtën gjë. Dhe shumë prej tyre fërkojnë duart. Dhe me tiparet e skilanjosit, pëshpërisin atë parrullën ”nesër avazi, nesër”.

Kjo puna e protestave të paracaktuara. Më kujton ato njoftimet e ruajtësve të rendit. Kur ua bëjnë personave të kërkuar. E kam theksuar edhe herë tjetër. Siç mbaj mend një ish ministër u tha gazetarve aty nga 1998-ta në mos gaboj. Se duke filluar nga java që vjen nuk do të ngelet më këmbë bande a kokë grupi. I lumtur që do fillonte reformat. Dhe të plaste nga inati kundërshtari politik. Në fakt ai po i paralajmëronte. Si të thuash po u jepte kohë. Dhe kur dita e madhe zbardhte, togat e rënda me maska dhe automitikë të fjalës së fundit. Gjenin në strehëzat e fortifikuara vetëm bishtat e bandave. Ata anëtarë grupesh të rregjistruar orët e fundit. Ata mefshanë që mendonin se puna e bandave do vazhdonte përjetësisht.

Kokat ua lanë interpolit dhe policisë në vendet fqinje. Ashtu siç po bëjnë edhe sot me policitë e vendeve fqinje.

Në fund të fundit e mbajtën fjalën. I filluan reformat dhe ndërtimin e shtetit.

Mirëpo tashmë kjo puna e paralajmërimit është bërë e modës.

Të paralajmëroj që do të godas. Do të mësyjë. Do të kap. Do të fus në burg. Biles që të të mbushet mendja po dal qytet më qytet. Po u kërkojë të paguajnë ca autobuzë atyre që kanë përfituar tendera nga unë. Dhe do apo nuk do ti, do da djegim bulevardin. Shqipërinë do ta sjellim poshtë dritares.

Ndërkohë një vend fqinj si Rumania, qytetaria e të cilit proteston vetëm për një tentativë, një klauzolë që të lë përshtypjen se mbron korrupsionin. Dhe vazhdon të protestojë edhe pas tërheqjes kryeministrore. Duke mos pranuar këtë lloj karshillëku qeveritar.

Nuk kanë dalë në protestë me paralajmërime.

Nuk kanë prurë militantë me autobuzë.

Pse? Se janë qytetarë bashkëkohor.

E besojnë dhe dinë se çfarë është demokracia.

Ndërkohë në Shqipëri një rrjet i tërë televizionesh, trumbetojnë si bërjen e shtetit, përmes gojëve të disa çibanëve me teserë, që u falen gjysmat e lekëve nga faturat e papaguara. Dhe që i lëpihen mikrofonave përpara qeveriut. Sepse ai është gjeniu qylit. Dhe qylaxhinjtë po na thonë se po bëjmë shtet, duke u faluar atyre gjynahet. Ndërkohë plot mendje në internet pyesin. Po ne pse nuk jemi si Rumania. Pse nuk bëjmë si Rumania. Ose a do të ndodhi më 18 siç po ndodh në Rumani.

Pse? Se ata janë qytetarë. Kurse ne militantë. Dhe luajmë me njëri-tjetrin me palajmërime. Më kërcënime. Me damogogji kolektive. O ngrihesh nesër, e proteston. O ndryshe bën sikur, e kalon radhën.