Kopi Kyçyku

Ndaj kombit e atmëmëdheut, emrin e ka Adem Malellari, pogradecar me rrënjë, i biri i Vaitit, burrë “njëzet karat”, i  papërtuar e fjalëkursyer. I lidhur si Anteu me Tokën, të cilën e punoi me zell të rrallë duke u kujdesur për të e për bimët si prindi për fëmijën.  Kjo dashuri  për dheun e të parëve e bëri që në provokacionet e gushtit 1949 të monarkofashistëve grekë, duke qënë  oficer rezervist, e mbrojti  çdo pëllëmbë të saj me trimëri të rrallë, duke dalë nga llogorja, për t’u ndeshur ballëpërballë me rrezikun. Asgjë për t’u habitur përderisa trimëria, si shumë virtyte të tjera, si dallëndyshja kishte ngritur çerdhen e vet në strehën e shtëpisë së Malellarëve, duke u trashëguar brez pas brezi. Vaiti e pat marrë “stafetën” nga babai i tij, Demua, pjesëtar aktiv në çetat patriotike, që iu kundërvunë çdo armiku të jashtëm.  
Ademi, kryetar i Degës së “Vatrës” në Nju Xhersi, ashtu si Shpëtimi, vëllai, biznesmen i suksesshëm, është i lidhur si mishi me thoin me  qytetin e lindjes, Pogradecin, dhe i njeh bashkëqytetarët me veprimtaritë e gjithanshme që zhvillon Panfederata  “Vatra”, me kryetar zotin Elmi Berisha. Këtë herë, në kontaktet me kryetarin e Bashkisë Ilir Xhakolli, me kryetarin e këshillit bashkiak Sotiraq Mangëri e me kryetarin e Organizatës së Veteranëve të Rrethit të Pogradecit Bedri Mokreri, shkëmbeu mendime të vlefshme për vendosjen e lidhjeve me dobi të ndërsjellë me Degën e “Vatrës” në Nju Xhersi.
Si mik i hershëm e i ngushtë i Lasgush Poradecit, Ademi bluan në kokë konkretizimin sa më shpejt të  idesë fisnike të vendosjes në Amerikë të një busti të kryelirikut të kombit. Këtë dëshirë Ademit ia pat ngulitur në kokë dajua i tij, Besimi, të cilin e ngazëllente çdo bisedë me Lasgush Poradecin. “Lasgushi meriton nga një përmendore kudo në botë” shprehej Besimi. Nuk ka pikë dyshimi që, si çdo gjë që ve në plan, apo amanet, Ademi e çon deri në fund, pa zhurmë e pa bujë.
Cilësitë pozitive të Ademit kanë rënë në sy jo vetëm në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, por edhe jashtë kufijve të tyre. Këtë të vërtetë po e ilustroj vetëm me një shëmbull. Autoritetet e shtetit të Liberisë kanë vendosur që një shkolle në kryeqytetin e atij vendi t’ia venë emrin e Ademit.
Ky burrë, me të cilin mburremi në radhë të parë ne pogradecarët ka një familje dinjitoze. Bashkë me të shoqen, Luljetën, kanë rritur dhe mëkuar me dashurinë për Shqipërinë, dy vajza, Aureldën, edukatore kopshti dhe Lorenën, shefe finance.
Në mbyllje të këtyre rreshtave vlen të përmendet fakti që nga familja Manellari është edhe Hamdiu, kampion në mundje.