Përtej flijimit, Atdheu/

Nga Anton Çefa/

 “Kriter për veprimet tona kemi dashurinë për Atdheun,/

 dashurinë pa kufi, pa kushte, dashurinë si ajo e mëmës/

 për fëminë e saj . . .  Kundrejt Atdheut kemi vetëm detyrë,/

 asnjë të drejtë, përveç të drejtës që ta adhurojmë.”/

                                                                                 Mithat Frashëri/

Filli i fjalës /

Fëmijë,/

Ia kërkova fillin fjalës:/

Përtej bukurisë, qielli./

Përtej dashurisë, nana.

Përtej flijimit, Atdheu.

Përtej vetvetes, emni.

Atdheu

Lule të trëndafilta elbaroze

Bien mbi ballin tand,

Kundërmim gjethesh e bari të blerë.

Në folenë e buzëqeshjes tande,

Gugatë nji jetë n’shperthim.

Dhimbje që grafullon në shpirt.

Nemitem para bukurisë

Dhe para gjithkohësisë sate.

*

Ma i madhi mister

Rri fshehur në truallin tand,

Etje e dhimbjes

Dhe e mallit

Që shtohet në rrjedhë të stinëve.

*

Le të buisin mbi ballin tand pergjithmonë

Stinët e blerta të jetës !

Le të shkëlqejnë mbi sytë e tu

Drita e fosfortë e një ardhmenije të lumtur !

Le të shperthejnë nga goja yte

Veç aromë gladiolash !            *

Shqiperi, ti dhimbje, dashuri e mall

Shqiperi, ti dhimbje e thekshme,

Shqiperi, ti dashuri e përjetshme,

Shqiperi, ti mall i pamatun,

A ndigjon, ti, zanin e erës

Si dikur,

Ulurimat, britmat ?

Mos harro !

Kurr mos harro

Krimin që nuk njihte vllanë,

Rrënkimet e ajrit,

Shiun që pikonte gjak prej qielli,

Mos harro natën e gjatë

Me putrat e randa të errësinës !

Fal,

Po mos harro!

*   *   *

Shqiperia në kryqëzim të kohëve

 

1912

Atdheu u nis në rrugën e tij

Të dritës,

Të Flamurit.

 

U dridh nga gëzimi dora e shejtë e Plakut

Dhe i dha fluturimin valëvitës shqiponjës

Dhe shtizës dridhjen.

 

Shtizë që nuk qëndron si duhet

Në kryqëzim të ernave e kohëve.

1913

U çanë qielli e malet

Mbi teh të ndarjes,

U nis lumi e bjeshka,

Kullat, kasollet e zemrat u nisën.

Loti i bigëzuem i Shqiponjës

Kulloi dhimbje,

Prizreni mbeti diku

Dhe Vlona në emnat e fëmijëve.

1944

E mundem pushtuesin

Tani të mos na ftohet gjaku

Pa përgjakun veten tonë.

Në skenë të kohës

Shkëlqen kamë e Makbetit

Dhe ne

Autorë dhe aktorë të nji tragjedije

Të turpshme.

1945 – 1990

Natë me shti gishtat ndër sy,

Por duhet me i thanë mëngjes,

Mëngjes me diell, bile.

Oh sa t’i  merrka dielli sytë!

Ecim përpara , me hapin lart, marshojmë,

Me kangë në gojë, në buzë!

S’e dijmë ku shkojmë,

Por të gjitha rrugët të çojnë atje . . .

. . . n’greminë.

1991

Deri në indin e ndjenjës së trazueme

Shijon ankthin e pritjes së stërzgjatun

E me duert e vrugueme të ditëve

Drejt mugullimit të dritës

Pikëzon shtegun e bardhë

Të andrrës së madhe.

Shpirtnat

Të humbun prej kohësh

Zgjohen në kërkim t’vetvetes.

1997

Me duer mizore

Nekrologjinë i ban Flamurit

Vlona.

Shpirti i Shqiponjës dihat

Në buzë të honit.

Shqiperia sot

“Pa demokratë nuk ka demokraci”

1. Fukuyama

“Ma të zi se komunistat janë vetëm komunistat

antikomunista”

Vaclav Havel