Me poezi u mbrojtëm, kur na sulmonin 

edhe nga shkaku i poezisë. Prandaj ka dhe poezi të urrejtjes, nga vuajtja… Kështu po mendoja, kur një mik burgu, H. Bajo, më kërkoi poezinë që kisha bërë me mend në qeli kunder diktatorit, e donte se nuk e mbante mend mirë. Dhe ku? Larg, shumë larg me të gjitha kuptimet, në New York. 

E fotografova në librin tim “Thesaret e frikës” dhe si vazhdim gjeta dhe një poezi tjetër në librin e botuar në SHBA, dy gjuhësh, shqip dhe anglisht,

me përkthim të albanalogut Robert Elsie, 

“The condemned apple”, “Molla e dënuar”. – E tillë është poezia jonë, – po vazhdoja përsiatjet. – Na përndoqi në përndjekje. Në burg ishte dhe copëz lirie, kam thënë. Ne urryem dhe me poezi. Me atë luftuam. Poezinë e angazhuar një poet i njohur botëror e quan “poezi të mbrojtjes së të drejtave të njeriut.”

Diktatorët s’janë më, por diktaturat e zhbëra sikur kërkojnë të ribëhen gjithandej. Edhe klithmat e liga të realizmit socialist po aviten si korba…

Ne prapë do t’i vemë përballë poezinë e jetës, që s’është më në burg. 

Në fund të fundit ajo mbetet…

Visar Zhiti