Nga Harry Bajraktari/

Në 11 maj, Shqipëria do të votojë për Kuvendin e ri dhe shqiptarët pa asnjë mëdyshje duhet të zgjedhin ndryshimin.

Pas 12 viteve në pushtet, që nga viti 2013, ka ardhur koha që Partia Socialiste të kalojë në opozitë . 

Kryeministri Edi Rama e ka kthyer Shqipërinë në një sistem njëpartiak. Ka grumbulluar në duart e tij pushtetin qeveritar, pushtetin lokal, presidencën, të gjitha institucionet, si dhe mediat kryesore. Që nga koha e Ramiz Alisë, asnjë politikan nuk ka pasur kaq shumë pushtet në Shqipëri dhe kjo nuk është normale.

Nga ana tjetër, Edi Rama është kryeministri më i korruptuar në historinë e Shqipërisë. Shokët e tij kryesorë të politikës janë në burg. Ka nevojë për një spastrim të qeverisë nga korrupsioni. Ka nevojë për një fillim të ri.

Ka ardhur koha që t’i jepet një shans demokracisë.

Për herë të parë në këto zgjedhje do të votojë edhe diaspora. Bashkatdhetarët nga Shqipëria këtu në Amerikë dhe në botë duhet ta ndihmojnë atdheun që të fillojë një kapitull të ri të historisë.

Ka vetëm një alternativë të fortë që mund ta rrëzojë Ramën: ai është Koalicioni i 25 partive, për Shqipërinë Madhështore (një version shqiptar i parrullës MAGA: Make Albania Great Again), drejtuar drejtuar nga kryetari i Partisë Demokratike, Prof. Dr. Sali Berisha.

Edhe këtu në Amerikë zgjedhjet sollën një ndryshim.

Donald Trump u përndoq nga organe të drejtësisë për të mos e lejuar që të kandidonte në zgjedhjet presidenciale. Por ai fitoi dhe sot është President i Shteteve të Bashkuara.

Kështu po ndodh edhe me Sali Berishën në Shqipëri. Drejtësia është përdorur për arsye politike. Kryetarin e opozitës e kanë ngarkuar me akuza gjyqësore që ta pengojnë, e mbajtën në burg shtëpiak, por ai do të fitojë në fund ashtu si Presidenti Trump.

Rezultati i zgjedhjeve në Shqipëri duhet të ndjekë shembullin që dha demokracia amerikane. Kjo do t’i forcojë edhe lidhjet mes dy vendeve.

Në 11 maj, votoni për Ndryshimin! 

Votoni për Prof. Dr. Sali Berishën! 

Votoni për Shqipërinë Madhështore! 

Make Albania Great Again!

Harry Bajraktari është themeluesi dhe ish-botues i gazetës “Illyria” (1991-1998). Ai është një veprimtar, biznesmen dhe filantropist shqiptaro-amerikan. Është nderuar me shumë dekorata e mirënjohje në SHBA, në Kosovë dhe në Shqipëri.

Hisen Berisha/

Dhomat e Specializuara në Hagë, të krijuara në emër të drejtësisë, sot po funksionojnë në një hije të trashë të dyshimeve për mungesë balanci, selektivitet dhe përjashtim të parimeve themelore të së drejtës ndërkombëtare. Aty nuk po gjykohen vetëm individë – aty po vendoset edhe narracioni për luftën çlirimtare të një populli, për vlerat mbi të cilat është ndërtuar shteti i Kosovës.

Liderët politikë e ushtarakë të UÇK-së, që përfaqësojnë vetë zërin e shtetësisë së Kosovës, po trajtohen me standarde të dyfishta, në një proces që gjithnjë e më shumë po e humb legjitimitetin moral dhe juridik. Heshtja e institucioneve vendore, mungesa e presionit diplomatik, dhe indiferenca ndaj mënyrës se si po drejtohet kjo gjykatë, kanë krijuar një klimë frikësimi dhe diskreditimi të qëllimshëm të së kaluarës sonë kolektive.

Për më tepër, duhet theksuar çështja kontraverse e këtij gjykimi, se e drejta në pavarësinë e Kosovës, që është fituar me luftë me armë për liri, me luftë politike dhe diplomatike, është konfirmuar po ashtu, edhe nga vetë Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë, pas kontestimit që ka provuar t’ia bëjë Serbia. Prandaj, çdo përpjekje për ta gjykuar këtë të drejtë përmes përfaqësuesve të saj politikë dhe ushtarakë, është në thelb një përpjekje për ta rivlerësuar historinë nga një pozitë e rrezikshme e padrejtësisë.

Për këtë arsye, **është urgjente dhe e domosdoshme që proceset në Hagë të vendosen nën një **monitorim të rreptë ndërkombëtar, me përfshirjen e juristëve të pavarur, ekspertëve të drejtës ndërkombëtare, përfaqësuesve të organizatave të të drejtave të njeriut dhe institucioneve evropiane, që të garantohet drejtësi reale, jo hakmarrje e maskuar si drejtësi.

Çfarë po ndodh sot në Hagë nuk është një gjykim teknik, por një betejë politike për të rishkruar historinë e Kosovës. Kjo nuk mund të lihet në heshtje. Të gjithë ata që flasin për shtet të së drejtës, duhet të flasin tani – për të mos u bërë bashkëfajtorë në një padrejtësi të ndërtuar mbi heshtje.

Drejtësia e vonuar është drejtësi e mohuar.

Monitorimi ndërkombëtar është hapi i parë për të shpëtuar atë pak besim që ka mbetur.

Presented by A.A.M.C.

38 Raymond Street, Waterbury, CT 06706

www.aac-ct.org | facebook.com/AlbanianFestivalWaterbury

Join Us for a Milestone Celebration!

Friday, June 13 (5 PM – 10 PM)

Saturday, June 14 (12 PM – 10 PM)

Celebrating 20 Years of tradition, culture & community!

Over 5,000 attendees gather for two days of music, dance, food, and fun!

Sponsor the Festival & Promote Your Business!

Be part of one of the largest Albanian cultural events in the Northeast, reaching audiences from CT, NY, NJ, and beyond.

Showcase your brand to a loyal, growing community through:

Festival Ad Book

Event Program Mentions

Grounds Banners

Social Media Highlights

Your support also helps fund: Scholarships for students

A growing Albanian language and dance school

Cultural preservation for new generations

How to Become a Sponsor:

Deadline: May 10, 2025

sponsorship@aac-ct.org

Contact Us:

Sali Barolli: 860-930-7415

Arben Demiraj: 203-592-3347

Endrit Himaj: 203-518-2076

Albana Lame: 646-715-2737

Limited opportunities – first come, first serve!

Vector or high-res logo required for banner sponsors

Make checks payable to: A.A.M.C. Inc

Attention Festival Vendors!

Exciting news—Albanian Festival is just around the corner, and we’re inviting vendors to be part of this incredible event!

Event Date: June 13, 5 pm-10pm & June 14, 12pm-10pm Location: 38 Raymond Street, Waterbury Vendor Opportunities: Ice cream, crafts, merchandise, and more!

If you’re looking to showcase your products, connect with enthusiastic festival-goers, and be part of a lively community celebration, now’s your chance!

How to Apply: Visit sponsorship@aac-ct.org or you can call 203-518-2076 to secure your spot and review vendor guidelines. Spaces are limited, so don’t wait request deadline May 20th!

With live entertainment, family-friendly activities, and a vibrant atmosphere, this festival promises great exposure and fantastic sales opportunities for vendors.

Let’s make this year’s Albanian Festival unforgettable—we can’t wait to see you there! use the info to make a flyer to call vendors

Përgatiti Rafael Floqi/

Jorge Mario Bergoglio, një bir argjentinas i emigrantëve italianë që u bë Papa Françesku, doli të ishte një papë befasues i vazhdueshëm që e detyroi Kishën e tij Katolike Romake të shikonte përtej rrënjëve të saj të lashta evropiane dhe të rimendonte përparësitë e saj, duke sfiduar tradicionalistët pa ndryshuar ndjeshëm doktrinat ortodokse. Vdekja e tij në moshën 88-vjeçare (burri i dytë më i vjetër që shërben si papë) e lë kishën e tij në një udhëkryq me shtigje të shumta përpara. Zgjedhja e tij në vitin 2013 pas vendimit shumë të papritur nga Benedikti XVI, zbatuesi për një kohë të gjatë i doktrinave të Vatikanit Joseph Ratzinger, për t’u tërhequr para vdekjes, ishte një shqetësim i lehtë që tërhoqi një vëmendje të madhe pasi ai ishte Papa i parë nga Jugu global dhe i pari joevropian që sundoi Selinë e Shenjtë që nga shekulli i 8-të.

I zgjedhur pjesërisht si një prani e qetë baritore në një kohë kur Kisha ishte shkatërruar nga abuzimi seksual dhe skandalet financiare, Françesku doli të ishte një bari jokonvencional i besimtarëve me pikëpamje të forta mbi varfërinë globale, mbi ndryshimet klimatike dhe dhembshuri për emigrantët dhe refugjatët, për shqetësimin e rregullt të konservatorëve, veçanërisht në Shtetet e Bashkuara. Po aq në mënyrë domethënëse, ai këmbënguli rregullisht për më shumë qëndrime bamirëse ndaj atyre që më parë ishin përjashtuar nga pjesëmarrja e plotë në Kishë, duke përfshirë njerëzit LGBTQ, të divorcuarit dhe gratë.

Në vitin e parë të pontifikatit të tij, ai befasoi duke thënë: “Nëse një person është homoseksual dhe kërkon Zotin dhe ka vullnet të mirë, kush jam unë që ta gjykoj?” Në vitin 2016 ai botoi një enciklikë që sfidonte klerin katolik të gjenin mënyra për t’u ofruar ngushëllim dhe në disa raste sakramentet njerëzve në marrëdhënie “të parregullta”.

Por ndërsa Françesku shfaqi kureshtjen intelektuale karakteristike të rendit fetar jezuit të cilit i përkiste, dhe theksoi një shpirt të dashur, ai u përkul, por nuk e theu ortodoksinë doktrinore. Ata që shpresonin se ai do të hapte një rrugë drejt shugurimit të grave, pranimit të plotë të katolikëve homoseksualë ose të divorcuar, përfundimit të beqarisë klerikale ose ndryshimit të mësimeve të kishës mbi abortin ose kontracepsionin, mbetën rregullisht të zhgënjyer. Por Françesku mund t’i ketë hapur dyert pasi ishin mbyllur fort për shqyrtimin e ardhshëm të largimeve të tilla të reja në doktrinë.

Shumë gjëra do të varen nga identiteti i pasuesit të tij. Por një nga aspektet e nënvlerësuara të gerontokracisë që përfaqësohet nga Kolegji i Kardinalëve që zgjedh papët është se çdo papë që mbretëron për më shumë se disa vjet do të ketë mundësinë ta riformojë atë trup, siç vuri në dukje revista jezuite America vjeshtën e kaluar:

Për të dhjetën herë, Papa Françesku ka emëruar një grup të ri kardinalësh, që do të thotë se ai ka emëruar rreth 80 për qind të kardinalëve që do të zgjedhin Papën e ardhshëm.

Nga 141 kardinalët nën 80 vjeç [ata që kanë të drejtë të votojnë në zgjedhjet papale] pas konsistorit të 8 dhjetorit, 111 janw emëruar nga Françesku, 24 nga Papa Benedikti XVI dhe gjashtë nga Papa Gjon Pali II….

Françesku ka revolucionarizuar Kolegjin e Kardinalëve duke kaluar mbi kryedioqezat e mëdha si Los Angeles, Venecia dhe Milano në favor të zgjedhjes së burrave nga periferitë që pasqyrojnë orientimin e tij baritor dhe shqetësimin për të varfërit….

Për herë të parë në histori, shumica e kardinalëve në konklavën e ardhshme do të jenë nga jashtë Evropës, një ndryshim mjaft nga konklava që zgjodhi Piun XII në 1939, e cila ishte 89 për qind evropiane.

Ndërsa Françesku ka vënë patjetër vulën e tij në udhëheqjen e kishës dhe ka rritur ndjeshëm diversitetin e saj, ai ka qenë më pak i shqetësuar për konformitetin doktrinor, duke i vendosur si “përparimtarët” dhe “tradicionalistët” (të sigurt, terma disi të pasaktë kur bëhet fjalë për kardinalët) në pozicione me ndikim dhe duke i bërë zgjedhjet për ta pasuar atë më shumë se paksa misterioze. Por tensionet që mund të lindin gjatë këtyre diskutimeve (të cilat do të jenë të njohura për shumë shikues të filmit “Conclave” me kohë të përsosur) mund të jenë shumë reale dhe mjaft komplekse.

Pasardhësi i Françeskut mund të jetë lehtësisht një kardinal afrikan ose aziatik, i cili është një tradicionalist në doktrinën e kishës, por edhe më luftarak se Françesku ndaj ndjenjave kundër refugjatëve që drejtojnë politikën amerikane dhe evropiane së fundmi. Ose mund të shohim një rikthim të pontifikatit te italianët që pushtuan papatin për shekuj, por jo që nga viti 1978. Papa i ardhshëm mund të jetë një mbrojtës i Françeskut, ose dikush i prirur të kthejë orët pas. Ndoshta do ta argëtonte Françeskun të trokasë se audienca për konklavën e radhës mund të zgjerohej shumë përtej turmave që grumbulloheshin në Sheshin e Shën Pjetrit duke kërkuar një vështrim tymi të bardhë për të treguar se “ne kemi një Papë të ri” – pjesërisht falë Hollivudit dhe pjesërisht falë prirjes së tij për befasinë e shenjtë të rastit.

Prof. Dr. Lush SUSAJ/

Me datën 16 prill 2025, doli nga botimi libri im i 40-të, me titull “Pasoja të Perdhunimit Komunist të Shqipërisë”. E kemi paguar dhe perjetuar me dhimbje dhe sakrifica të mëdha diktaturen komuniste, degraduese e antishqiptare. Mendoj që si shoqëri dhe institucione, akoma po vuajmë pasojat e asaj trushplarjes dhe mizorisë së thellë morale e politike, e mos e thashtë Zoti që për këtë të vuajnë edhe 2 brezat e ardhshem të familjeve tona, sepse jemi të pafajshëm, sepse me komunizmin nuk na lidh asgjë. Askush të mos lodhet me hedh fjalë as baltë mbi atë që reagon dhe shkruan, pasi secili prej nesh, si dhe e gjithë shoqëria jonë, demin dhe problemin më të madh e ka me ata që heshtin, me ata që bëjnë sehirë, që nuk reagojnë, që servilosën, që nuk lexojnë e nuk shkruajnë për asgjë. Dëmin e bëjnë ata që nuk kan mëndim e as gjykim për asgjë, e ku edhe voten, në çdo 4 vite e nxjerrin në treg, e jo për ta vëndosur në shërbim të zhvillimit të shtetit dhe shoqërisë. 

E megjithatë, sa për mua dhe të gjithë kategorinë e atyre që flasin, shkruajnë dhe reagojnë, e që janë  ndjesia, nderi dhe dinjiteti i qytetarisë së Shqipërisë, do të lutëm sikurse dikur lutej edhe poeti i zemrave tona, Dritero Agolli, kur shkruante fjalët: “Mbushni gotat me raki…. E mbi mua vazhdoni e hidhni baltë. Nga balta juaj marr jetë dhe fuqi”.

Librin e publikuar e gjeni tek libraria e UBT, nëse janë mbaruar kopjet e derguara, mund të me kontaktoni çdo ditë në UBT, e të merrni librin me ato realitetet tona, të ditura e jetuara nga të gjithë.

Për mua, ky libër është ajo thirrja dhe kujtesa e përjetshme e shpirtërave të vrarë, të dhunuar, të shqyer e përdhunuar nga çakejtë, mizoria dhe kategoria me e ulët e shoqerisë shqiptare, e cila u përgatit dhe u përdor poshtërsishte nga diktatura. E ku sikurse dihet nga të gjithë, kjo qenuri e zagarhane shoqërore e politike arriti që të dhunojë e masakrojë jetën dhe pronat e mbi 500 000 shqiptarëve, nga të cilet janë rreth 8000 djem e vajza shqiptare të vrarë e të pagjetur, sepse horrat e diktatures ua zhduken edhe kufomat dhe varret. 

Askush mos e provoftë një situatë të tillë me familjarin apo me njeriun e tijë të dashur. Unë po ju kujtoj një shembull që me prek pothuajëse çdo ditë, pasi jetoj prej 40 vitesh komshi me një burre fisnik e që është rritur jetim. Ky bashkëqytetarë ka 35 vite që kërkon me ditë e me gjetë se ku e ka varrin dhe kockat e babës së vet, që ja kan thirrë në zyrat e policisë së shtetit komunistë. E ku prej atje nuk doli me i gjallë, për më keq, edhe kufomen ja kan zhdukur e nuk dihet se ku ja kan hedhur. Komshiu im është 74 vjeç, e që sot nuk ka asnjë arsye që të shohë ringjalljen e fotografive, busteve, promovimeve dhe sjelljeve përverse e kanibale të diktaturës. As të durojë kapardisjen e të korruptuarve dhe trushplareve të politikës dhe administratës, të cilet në vend që të ulin kokën e të kerkojne ndjesë për sjelljen vrastare e mizore të prinderve dhe familjarëve të tyre. Në vend që të kërkojne llogari prinderve të tyre që të bëhën njerëz e të tregojnë vendet ku i kan zhdukur kufomat e shqiptareve të vrarë me turtura, e mu në zyrat e shtetit, kan 12 vite që kapardisen dhe bëjnë deklarata fyese dhe arrogante, e jashtë asaj që realishtë i duhet shtetit, intelektualeve dhe shoqerisë shqiptare.

Të gjithë e mbajmë mend faktin se si Kosova trime, e gjithmonë në vijen e parë të betejave për europianizimin dhe çështjen tonë kombëtare, luftoj trimërisht me ushrine serbe, nga ku ka ka edhe shumë gra e vajza të vrara, të dhunuara e të përdhunuara. 

Ndryshe nga ajo që ka ndodhur në Shqipërinë e sunduar nga mizoria komuniste, shoqëria kosovare me moral dhe pergjegjeshmeri të lartë kombëtare, e gjeti forcën dhe mekanizmat e duhura që kjo dukuri e vrasjes dhe zhdukjes se kufomave, dhe ajo e përdhunimit të grave e vajzave të deshmohej e të dokumentohej hapur e pa asnjë frikë, duke drejtuar gishtin ndaj horrave dhe përversitetit të pushtuesve dhe të bashkëpuntorëve të tyre. 

Krejtë ndryshe ka ndodhur në Shqiperinë, e cila kurr nuk u çlirue nga terrori dhe sjellja e ndyrë komuniste, e ku askush nuk mundi që të deklarojë hapur e as të bëjë publike tragjedinë e vet e as të familjes. Sepse, në Shqipërinë e dhunuar e shqyer nga diktatura, askush nuk e pa e as nuk e njohu as edhe një ditë si një vënd dhe shoqëri të  çliruar nga dhuna, vjedhja dhe përversiteti shtetërorë e politikë i djajve dhe horrave të komunizmit. 

Nga frika, nga pasiguria e asgjë tjetër, ndodhi që askush nuk mundi me e drejtuar si duhet gishtin ndaj përdhunuesit të vet. Sepse përdhunuesit qëndruan përgjithmone në pushtet duke e vrarë, dhunuar, dobësuar dhe përdhunuar pa mbarim shtetin, shoqërinë dhe individin. Qëndruan në postet drejtuese, duke e zhvlerësuar e përdhosur çdo ditë shtetin dhe forcën reale të shoqërisë shqiptare. 

Mbase ndonjëri edhe do të thotë se në Shqipëri nuk ka patur kurrë përdhunime. Ndërsa unë që kam punuar gjithë jetën në punët më të vështira të Shqipërisë, e që kam biseduar me besim dhe njerëzillek të lartë kudo me njerëzit, po ju them që komunizmi shqiptarë ka qën aq mizor dhe dehumanizues, saqe ka vrarë e përdhunuar më shumë edhe se sa lufta dhe pushtuesit e trojeve tona. 

Pavarësishtë nga demagogjia dhe propaganda e modelit marksitë-leninistë, gratë dhe vajzat shqiptare, edhe sot janë aq shumë të dhunuara e të pënguara në karrierë, në punësime, në promovime, etj, e kjo ndodh vetëm për shkak të trashegimisë së komunizmit. Trashegimia e një kohe kur njeriu e sidomos gratë dhe vajzat, deformoheshin dhe trajtoheshin pa dinjitet e pa pikë fëminizmi e mëshire. Në diktaturë, gruaja apo vajza e brishtë, edhe pse ishte dhe mbetët gurë themeli për shoqërinë, konsiderohej dhe duhet të ishte e veshur me pantallonat e zborit ushtarakë, apo e ngjitur mbi traktorin dhe tankun ushtarakë, apo e fotografuar në minierë me një martinel në dorë, apo kudo në filmat e kohës e paraqitur si ajo agjitatorja dhe  luftarakja e zjarrtë e parties, pa feminizëm dhe pa fare shpirtë njerëzorë. Në këtë kontekstë, komunizmi e denatyroj dhe e paraqiti gruan dhe vajzën si një mekanizëm apo si copë hekuri pa ndjenja, pa shpirtë, pa rrol edukues e as riprodhues. E paraqiti gruan si një krijesë që duhej vetëm për agjitacion dhe propagandë dhe për të realizuar dëshirat e tjera të shokëve të partisë dhe pushtetit. 

Edhe më tragji-komike e të pashëmbullta në botë janë ato rastet kur shokët e partisë dhe të sigurimit të shtetit, që të gjithë shqipfolësa e akoma të padenoncuar e të pandëshkuar, vetëm për të abuzuar me gruan apo vajzën e pambrojtur të shokut apo komshiut, sajonin ngjarje, dosje dhe gjygje politike. Thjeshtë e vetëm për të denuar e për ti larguar nga shtëpia për në burg burrat apo të dashurit e të preferuarave të tyre. Kjo nuk është sajesë e imja, sepse nuk janë një apo disa raste sporadike, përkundrazi kjo mizori ka qenë massive, shumë e përhapur, e me një ndikim shumë të madh në popull dhe administratë. 

Sikurse ka qenë aq masiv edhe fakti që përpara se të shkoje tek vendi i punës, duhet të kaloje nga sekretari i partisë që të bënte atë karakterstiken sikurse e dinte vetëm ai. E më pas të lejonte apo të ndalonte (si ti tekej) e kishte në dorë vetëm ai. Apo duhej të kaloje nga kryetari i keshillit, që në jo pak raste mund ta jepte apo jo bursen për të shkolluar fëmijen, sipas sjelljes, sikur ti shkrepej në kokë atij. 

Shum prej lexuesve, e sidomos ata që kan lindur pas viteve 1997, për shkak se kjo ndyrësi nuk u lejua kurrë që të dëshmohej e as të dokumentohej e plotë, përpasojë nuk u dëshmua kurrë hapur, por u mbyll në menyrë tinëzare dhe antidemokratike për tu qelbur e për të kuturbuar edhe për mbi 30 vite të tjera pisllek e frikë, ndoshta do të mëndojnë dhe thon se përdhunimi i djeshëm komunist dhe ai i sotmi neokominist nuk kan ekzistuar, apo edhe nëse kan ekzistuar, midis tyre nuk ka lidhje.

Sikurse na mesonte Sokrati (filozofi i ideve), vjen një momënt që dhuna e përditëshme të futët ngadalë e thellë në tru e në çdo qelizë të trupit. Duke tu kthyer në sjellje të zakonshme e të trashegueshme. Fatkeqësishtë edhe me shqiptarët ka ndodhur e nëjta gjë, ku unë po dyshoj që e keqja për një kohë të gjatë, na është ngulur aq thellë saqe mos e thashtë Zoti, që të na jetë bërë gjenetike, e përjetëshme dhe e trashegueshme. Ndërsa lidhja midis përdhunimit komunistë dhe vazhdimësisë së kësaj sjellje mizore, antikombëtare dhe antishtetërore edhe në këto 35 vite të ashtuquajtura demokraci, është një lidhje lineare, e drejtëpërdrejtë, sepse ka një vazhdimësi të njohur gjenetike dhe doktrinare Marksiste-Leniniste, ku çdo zgjidhje duhet të vinte nga lartë. Ku për çdo gjë vëndoste partia dhe shokët e partisë. E ku partisë nuk i fshihet e as nuk mund ti ndalohët asgjë. Sipas kësaj doktrine të njohur, njeriu është i partisë e jo i familjes, as i fëmive e as i shoqërisë dhe as i kombit të vet.  

Në këtë kontekst, unë sikurse edhe të gjithë bashkëmoshatarët e mi të pa indokrinuar me helmin e marksizmit, mëndojmë se përdhunimi ka ekzistuar dhe akoma ekziston i trasheguar nga e kaluara, madje dyshoj se ka shtuar edhe më shumë frekuencën e shfaqjes në përmasa edhe më të frikshme. 

Përdhunimi nuk ka të bëjë thjeshtë me atë dhunën me rrahjën, lidhjën e gojës dhe të gjymtyrëve. 

Përkundrazi, përdhunimi më i madh është bërë përmes administratës politike e shtetërore që përdori mekanizmat e frikës, shantazhit dhe të intimidimit me vëndin e punës, me të drejtën e studimit, me të drejtën e strehimit, për të mos u gjobitur, për të mos u dënuar e deri edhe kafshatën e bukës së gojës. 

Janë dukuri që akoma ekzistojnë, betejë e rrugë joligjore për vëndin e punës, e për këtë, edhe pse njerëzit   e frikësuar e pa asnjë mbështetje po vazhdojnë që të heshtim dhe të bëjmë sikur nuk i shohim e sikur ato nuk ekzistojnë, realiteti tregon se kjo sëmundje vazhdon që të na shfaqet kudo. Por më komikja është ajo shprehja e njohur marksiste, ku thuhet që të “mos i nxjerrim të palarat e shtëpisë”, kur realishtë duhet të ishte pastrur e me patjetër duhet të pastrohet shtëpia dhe administrata sa më parë nga mizoria dhe mizorët e korrupsionit dhe të përversitetit.

Të palarat dhe paturpësia më e madhe është mohimi dhe heshtja përballë pisllëkut, nga ku ka buruar e po na shkatërron e mbytë çdo ditë e ngapakë vazhdimësia e këtyre ngjarjeve dhe fenomeve regresive e turpëruese. Sikurse reagimi dhe trajtimi real i tyre është detyrë dhe përgjegjësi qytetare e kombëtare.

Kemi humbur 35 vite kohë në të cilën, edhe në Shqipëri duheshin treguar me gisht e duheshin bërë shëmbull dhe neveri që të gjithë dhunuesit dhe përdhunuesit e djeshëm. Vetëm në këtë mënyrë, do të mund të mbrohej shteti dhe shoqëria nga vazhdimësia e sjelljeve të liga e degraduese – komuniste.

Vetëm në Shqipëri, përdhunuesit dhe vrasësit nuk u zbuluan e as nuk u ndëshkuan kurrë, e përpasojë edhe nuk u demaskuan kurre sikurse duhej e sikurse meritonin. Prandaj shoqëria jonë nuk u ndie kurrë e lire e as demokratike. 

Njerëz të shumtë të këtij takëmi tepër të ulët, fatkeqësishtë edhe u plakën e dolen në pension të ulur mbi kolltuqet dhe karrigët e pushtetit, e gjithëkund duke e marrë respektin, harresën dhe nënshtrimin me dhunë. Si shoqëri, kjo sjellje na ka shkaktuar vetëm humbje shansesh historike, humbje kohe të vlefshme dhe një ndotje të madhe shoqërore e politike, që kërkon shumë punë për ta pastruar.

Këta njerëz pa nderë e dinjitet, edhe pas vitit 1990, qëndruan mbi kolltuqet dhe postët duke i keqpërdorur e duke i turperuar edhe më shumë institucionet, vulat dhe ligjet e shtetit shqiptarë. Në këtë mënyrë edhe duke siguruar jetëgjatësinë dhe vazhdimësinë e mizerjes politike, ekonomike dhe morale të një sistemi dhe historie, ndër me tragjikët e kësaj bote. Është një histori që mund të shkruhet nën titullin “Historia e Denatyrimit Komunist të Shqipërisë”  

Sa për ata që mund të më kritikojnë për krahasimin që unë shpeshherë kam bërë dhe bëj midis tragjedive dhe bëmave të komunistave shqipfolës mbi eliten dhe shqiptarët më të mirë të vëndit, dhe tragjedisë së shkaktuar nga pushtuesit në Kosove, kufiri është i hapur, informacioni është sheshit, kushdo për 4 orë mund të shkojë nga Tirana në Prishtinë, e mund të mësojë të vërtetën e të krahasojë faktet. 

Të flasësh të vërtetën nuk është turp, përkundrazi e turpshme është manipulimi dhe fshehja e të vërtetës, nga ku paraliza dhe situata degraduese, vetëm sa vazhdon dhe bëhët edhe më e padurueshme.

Në këtë kontekst, unë ju bej një thirrje vëllazërore e shumë qytetare, që të përpiqeni që të krahasoni të pagjeturit e luftës së Kosovës, që sikurse tregojnë regjistrat thuhet se janë rreth 1400 përsona. Kurse në Shqipërinë që pati për vrasës dhe pushtues sistemin komunistë me komunistat shqipfolës, janë mbi 8000 të vrarë e të zhdukur, e që të gjithë djem e vajza të reja, që të gjithë të vrarë pa asnjë faj. 

Nga pjestimi i dy shifrave të mësipërme, rezulton se tragjedia, makabriteti dhe kafshëria e vrasësve komunistë, deri më sotë të pa denuar e të pandëshkuar, është rreth 6 herë me i lartë se sa dëmi dhe tragjedia e shkaktuar nga pushtuesit. 

Bazuar në ngjarjet, kujtesën dhe në jetën e jetuar në diktaturë, jam shum i sigurtë që edhe numri i grave të dhunuara, të vrara e të përdhunuara nga komunistet shqipfolësa (nuk dua kurrë që ti quaj shqiptarë), krahasuar me përmasat e fenomenit në Kosovë e kudo tjetër, është shum më i lartë. Prandaj e me të drejtë e kan quajtur “Komunizmi Specifik”, dmth i pashëmbulltë atëherë dhe në vazhdimësi. Është i pashëmbullt edhe në riciklim, ringjallje dhe ripërsëritje dhune, poshtërsie e varfërie. 

Nuk kemi pse të bejmë sikur nuk ka ndodhur asgjë, sepse duke heshtur po shohim dhe po kuptojmë që fenomeni nuk po zhduket, përkundrazi po shtohet dhe vazhdojmë që ta kemi kudo midis nesh. Akoma më keq, pasi po na shfaqet e po na rritet përditë nëpër zyrat dhe institucionet, në të cilat morali dhe meritokracia duket që nuk vlejnë më për asgjë. E ku në jo pak raste në plan të parë dalin mungesa e profesionit dhe përvojës administrative, mosha e re, padija, servilizmi, kunjukturaliteti, trushplarja dhe vulgariteti. Nga ku shërbimët administrative për prodhuesit dhe publikun, vetëm po përkeqësohen dhe po bien në nivelet me të ulëta që ka rajoni dhe Europa. 

Duke heshtur ndaj fenomenit dhe ndikimeve nga doktrina marksiste e komuniste, dashje apo padashje kemi krijuar atë habitatin e lindjes, të rritjes dhe të vazhdimësisë së sjelljeve të dhunës dhe përversitetit të një diktature, e cila duhet të dëshmohët e të dokumentohet me kurajo dhe ekzaktësishtë sikurse ka qenë, në mënyrë që të bëhët seriozishtë e urryer nga të gjithë, e pa dallime politike, krahinore e fetare. 

Çdo shqiptarë, pavarësishtë nga propaganda komuniste dhe neokomuniste,  duhet të kuptojë faktin se komunizmi shqiptarë, nuk e ka bërë e as nuk e ka merituar kurrë shqipërinë as shtetin shqiptarë. Përkundrazi, komunizmi e manipuloj, mashtroj dhe e shkatërroj shtetin, shpirtin, ekonominë, moralin, historinë dhe reputacionin e shqiptarit dhe të shtetit shqiptarë. 

Komunizmi, pothaujëse e shkërmoqi me themel pronën, moralin dhe familjen e shqiptarit. Komunizmi arriti deri në atë pikë sa arriti që të ekzekutojë të gjithë elitën europerendimore e nacionaliste, për ta zevendësuar me banalet e banalitetit të turmave. Elitën e mirëfilltë kombëtare e zevëndësoj me kategorinë e të ashtuquajturve “njerëz të ri”, që sikurse e kemi parë dhe përjetuar, janë njerëzit e krijuar dhe rritur nga diktatura komuniste. Janë njerëzit që nuk kan moral e as shpirtë kombëtarë, nuk kan as besim në Zot, nuk kan njohur kurrë vegël pune as profesion. Janë bashkësi e mbushur me parazitë, contribute zhvillimi, pa meritokraci dhe pa asgjë njerëzore. Vetëm me këtë takëm që janë armiqtë e prosperitetit të kombit shqiptarë, komunistët arritën që të ndërtonin e të mbanin gjallë edhe pas vitit 1990, një politikë dhe administratë 100% djallëzore, të korruptuar, hajdute dhe antishqiptare.      

Për të mos u zgjatur, për çdo shqiptarë, pavarësisht nga origjina shoqërore e politike e familjes së tijë, kam vetem një lutje. Lutëm që të mos lodheni e ndaleni kurrë duke denoncuar hapur krimet, kriminelat, hajdutet dhe perdhunuesit e komunizmit të djeshëm dhe të neokomunizmit të sotëm. Sepse vetem kjo është ajo rruga dhe mënyra që të mund të behemi një shtet dhe një shoqeri e besueshme dhe serioze. Vetëm duke reaguar do të mund të behemi të njohur, të besueshëm dhe të integruar midis vetit dhe më pas edhe ndër shoqeritë dhe kombet e tjera të rajonit dhe botës. Duke heshtur, vetëm sa do të vazhdojmë që të vetëdiskreditohemi, vetëturperohemi, vetëlargohemi dhe vetëperjashtohemi çdo ditë e më tepër nga njeri tjetri dhe nga e gjithe bota demokratike.

Duke heshtur e duke u gjunjëzuar nga frika, padyshim që do të mbetemi më të humburit, e gjithmonë nën drithmën dhe kuptimin makabër të asaj shprehjes së njohur se “Nuk keni par gjë akoma”. Duhet të ishim në rrugën e zhvillimit dhe prosperitetit, e jo në prag të katastrofave dhe kacafytjeve mes vetit.

Uroj që përmes këtyre rreshtave, të mund të kem gërvishtur sado pak në shqiptarinë dhe përgjegjëshmerinë qytetare. Mbi të gjitha uroj që të kem kontribuar sado pakë në ndriçimin dhe zgjimin e pjesës së ndritur të ndërgjegjes kombëtare të secilit bashkëqytetarë e bashkëkombas.

Lexim të kendshem të librin tim të 40-të, e rastësishtë të publikuar në 40 vjetorin e viteve të mia të punës në katundet dhe qytetet e Shqipërise, ku punova me perulësi dhe profesionalizem e kudo duke shëruar plagët, e vetëm duke ja lehtësuar jetën banorve të Shqipërisë. Zoti e ndriçoftë vatrën, mendjen dhe zëmrën e shqiptarit. Zoti ju dhashtë shqiptarëve më shumë dashuri për Shqipërinë se sa për partinë.