• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

When America Falls Silent: The Strategic Costs of Dismantling VOA

July 4, 2026 by s p

For millions, VOA was a beacon of hope and a window into America that no other institution could replicate.

BY ELEZ BIBERAJ*

https://afsa.org

U.S. Secretary of State James Baker speaks to the Albanian people in 1991. When U.S. Secretary of State James Baker congratulated the Albanian people on throwing off decades of communist rule in Tirana’s Skanderbeg Square on June 22, 1991, Chief of VOA’s Albanian Service Elez Biberaj, second from right, served as his translator. VOICE OF AMERICA

The United States is confronting the consequences of relinquishing one of its most enduring instruments of soft power a year and a half after the Trump administration dismantled the Voice of America (VOA). That decision, part of an effort to shut down the U.S. Agency for Global Media (USAGM), silenced an institution that had delivered independent, fact-based journalism into some of the world’s most contested information environments and, through that work, embodied and conveyed America’s democratic principles.

The U.S. retreat from the global information contest has eroded its capacity to shape global understanding and ceded influence to competitors who weaponize information. The damage has been profound, lasting, and corrosive to U.S. credibility and long-term national interests. At a time when information itself has become a strategic battleground, the costs of this retreat are too high to ignore, and a course correction is now essential.

For someone who spent more than four decades at VOA, the dismantling has been painful to watch—not out of institutional sentiment, but because of what the United States has forfeited: a trusted voice capable of explaining America accurately and with integrity, advancing its foreign policy objectives through credible reporting, and reaching strategic audiences at the very moment such engagement is most needed.

Inside the Voice

I witnessed VOA operate at defining moments in modern history: the collapse of communism and the emergence of democratic systems in the former Soviet Union and Eastern Europe, the wars in the Balkans, the Orange and Rose Revolutions, and Russia’s invasion of Ukraine. In each of these periods, VOA proved its worth. It delivered objective news and information, provided an unfiltered window into America’s democratic discourse and institutions, and explained U.S. policy in ways that helped foreign publics understand the stakes of U.S. engagement. Today’s global information landscape—marked as it is by disinformation, distortions of U.S. actions, rapid technological change, and rising authoritarianism—makes the need for such a voice clear. If VOA did not exist, it would need to be invented.

The Trump administration justified its action by asserting that VOA was politically biased, unaccountable, and vulnerable to foreign influence. No independent investigation or systematic content analysis was conducted; assertion replaced assessment; and unsubstantiated allegations stood in for evidence. Senior officials claimed that VOA had broadcast anti-American news and suggested that future reporting should reflect positively on the United States.

This framing fundamentally misunderstands journalism, treating accuracy and transparency as disloyalty and conflating the essential distinction between independent reporting and political control of VOA. By equating editorial independence with political defiance, the administration undermined an institution that had served presidents of both parties precisely by maintaining its nonpartisan integrity and fulfilling its statutory mandate.

My own experience contradicts the claims of systemic bias and foreign political influence. As director of VOA’s Eurasia Division, responsible for coverage of Russia, Ukraine, the Caucasus, and the Balkans, I oversaw journalism grounded in rigorous editorial standards and constant internal scrutiny. As acting director of VOA in 2020, I had direct visibility into the work of all regional divisions. Had systemic bias or foreign influence existed, it would have been immediately apparent. VOA had robust internal checks; U.S. embassies monitored our broadcasts; and VOA journalists themselves would not have tolerated political manipulation. Like any large news organization, VOA occasionally made mistakes, but these were isolated and swiftly corrected through established editorial processes—evidence of a journalistic culture, not institutional bias.

The absence of deliberation behind the decision to shutter VOA was equally troubling. There was no consultation with Congress, the foreign policy community, or American experts in international broadcasting. No one asked the essential question: What happens the day after? What replaces VOA’s reach, credibility, and influence?

For decades, VOA was one of the most cost-effective assets in America’s global engagement. With a budget of roughly $250 million, modest by national security standards, it reached hundreds of millions of people weekly in 48 languages. Its mandate, enshrined in the VOA Charter, was straightforward: to provide accurate, objective, and comprehensive news; represent America’s diversity and values; and present U.S. policies clearly and responsibly. This dual mission was often misunderstood by critics, but it was precisely what made VOA effective. It was not propaganda; it was high-quality journalism practiced in full view of the public, and its credibility was the foundation of its influence.

The consequences of dismantling such a vital institution are visible across every part of the world where U.S. interests are at stake.

Case Studies

Iran offers one of the clearest illustrations of what has been lost. For years, VOA’s Farsi language programming provided Iranians with comprehensive, multiplatform coverage that combined daily news, in-depth analysis, live call-in shows, and reporting on human rights and U.S. policy debates. That breadth and consistency created a trusted alternative to state-controlled information and enabled millions of Iranians to follow and understand U.S. actions in real time.

Since the February 28 start of the Iran War, in particular, the absence of sustained, authoritative reporting by VOA in Farsi and other languages has allowed narratives promoted by U.S. adversaries to dominate foreign public discourse. Despite a scramble to restore some programming, the result bears little resemblance to VOA’s earlier presence: It reaches fewer audiences, lacks the depth and continuity that once defined VOA’s reporting, and cannot counter the volume and velocity of state-driven anti-American narratives.

In Russia, where VOA once provided clarity and a trusted alternative to state propaganda, Kremlin-controlled media now dominates the information space unchallenged. After the Russian government forced VOA to close its Moscow bureau in 2022, we were still able to reach Russians on digital platforms. Now, however, with the termination of VOA broadcasts altogether, reliable information about the U.S. is much harder for ordinary Russians to access, and the loss extends far beyond U.S. policy explanation.

The U.S. retreat from the global information contest has eroded its capacity to shape global understanding and ceded influence to competitors.

VOA offered what no domestic outlet could safely provide: sustained coverage of Vladimir Putin’s authoritarian system, including the shrinking space for political opposition, pressure on independent media, pervasive corruption, and the manipulation of elections and public institutions. It reported on the harassment, imprisonment, and murder of opposition figures such as Alexei Navalny and Boris Nemtsov—stories state media distorted or ignored. With the silencing of VOA, Russians lost one of the few outlets that helped them understand the political forces shaping their own society.

In Ukraine, VOA’s silence has been especially damaging. VOA’s Ukrainian Service provided verified reporting during a period of profound national crisis, offering something no domestic outlet could fully replicate: clear explanations of U.S. policy, debates within Washington, and the broader Western response to Russia’s aggression. By silencing VOA, the United States eliminated one of the few trusted sources capable of conveying U.S. intentions directly to Ukrainian citizens at a moment when their survival depends on sustained U.S. and European Union engagement.

Across the Balkans and the Caucasus, the loss of VOA’s reporting has opened information vacuums that authoritarian and illiberal actors have moved quickly to fill. In Serbia and Bosnia, Russian-backed outlets and local partisan media now shape public perceptions of the United States with almost no counterweight, amplifying disinformation that VOA’s fact-based journalism once routinely challenged. In Georgia, where democratic institutions remain fragile and politics are sharply polarized, the absence of a trusted U.S. broadcaster leaves citizens more exposed to anti-American messaging and conspiracy theories pushed by Moscow and its proxies. Armenia, caught between geopolitical pressures and domestic instability, faces a similar surge of external propaganda. In all three cases, VOA’s disappearance has weakened the broader information environment that underpins democratic resilience.

The same dynamics have appeared in other regions where information is tightly controlled, media ecosystems are fragile, or U.S. policy is routinely refracted through state-backed competitors. The circumstances differ, but the result is similar: Without a credible U.S. presence, adversaries’ interpretations gain greater traction. Although VOA has resumed limited programming to China, the loss of full-scale coverage has left Chinese audiences with no alternative to state-controlled accounts of the United States. In the Middle East and Africa, the end of VOA’s broadcasts has enabled regional state media and well resourced external actors to set the terms through which U.S. actions and intentions are understood, with few authoritative alternatives available. Across these regions, the role once played by VOA has been overtaken by Russian, Chinese, Iranian, and other state-backed outlets.

The Most Urgent Step

The cumulative effect of VOA’s silence is a widening vacuum in the global information space. The United States is no longer a consistent participant in the conversation about its own intentions, values, and actions. Adversaries are now setting the terms of debate and, in many cases, deciding which audiences matter most and how those audiences should view American power and purpose. Addressing that trend requires a deliberate shift in course and a renewed commitment to sustained engagement.

The most urgent step is a targeted restoration of VOA operations in core strategic theaters. At the same time, the United States must pursue a broader reform effort grounded in strategy rather than politics, reaffirming the principles that have long defined VOA’s credibility: editorial independence, accuracy, objectivity, comprehensive reporting, and a clear presentation of U.S. policy and the full diversity of U.S. perspectives. These are not obstacles to effectiveness; they are its foundation.

A bipartisan commission composed of experienced foreign policy and national security practitioners, prominent journalists, and regional experts should be established to review VOA’s operations and articulate a renewed mission aligned with today’s geopolitical challenges and global information demands. What must emerge is a revitalized, digitally agile, and strategically focused VOA, protected by strong guardrails that ensure its editorial independence.

For generations, VOA was a uniquely trusted instrument of American soft power, its strategic value recognized across administrations and parties. During his visit to VOA on its 40th anniversary in February 1982, President Ronald Reagan described VOA as “the ultimate weapon in the arsenal of democracy” and praised it for remaining “faithful to those standards of journalism that will not compromise the truth.”

Nearly three decades later, President Barack Obama marked VOA’s 70th anniversary by describing it as “a beacon of truth” that helps people “make informed decisions about their lives and their futures.” That bipartisan understanding has not faded: On January 14, 2026, the House of Representatives voted 341-79, a veto-proof majority, to restore VOA funding—a contemporary reaffirmation of VOA’s enduring mission and value.

For millions, VOA was a beacon of hope and a window into America that no other institution could replicate. Its silence has eroded the nation’s capacity to communicate clearly, credibly, and consistently with audiences that look to the United States not only for reliable information, but also as a benchmark for democratic norms, the rule of law, and press freedoms; as a model of cultural openness and pluralism; and as a counterweight to authoritarian governance.

Restoring America’s voice is now an urgent strategic imperative, not a discretionary choice.

*Elez Biberaj retired from the Voice of America in December 2023 after a 43-year career. From 2005 to 2023, he served as director of VOA’s Eurasia Division, overseeing broadcasts to Russia, Ukraine, the Caucasus, and the Balkans. From June to December 2020, during President Trump’s first term, he served as acting director of the Voice of America. He holds a PhD in political science from Columbia University.

Filed Under: Analiza Tagged With: Dr. Elez Biberaj

Përtej sheshit: Çfarë i mungon revolucionit të Flamingove?

July 3, 2026 by s p

Artan Nati/

Revolucioni i flamingove nisi si një spektakël estetik me ngjyra rozë, flamuj, performanca artistike, fotografi për rrjetet sociale dhe premtimi se politika shqiptare do të hynte më në fund në epokën e protestës krijuese. Por me kalimin e kohës, revolucioni filloi të ngjante më shumë me një tufë flamingosh që rrotullohen rreth të njëjtit liqen, pa gjetur kurrë forcën për të fluturuar drejt destinacionit. Historia tregon se një rezistencë civile nuk është një spektakel i zgjatur, por një makineri politike dhe shoqërore e organizuar me përpikëri. Ajo kërkon strategji, disiplinë, rrjet organizativ dhe mbi të gjitha aftësinë për të ndryshuar raportet e besnikërisë brenda vetë sistemit që synon të sfidojë. Në Shqipëri, shpesh u krijua iluzioni se mjafton të mblidhen mijëra njerëz në një shesh dhe pushteti do të fillojë të dridhet. Askush nuk zgjohet një mëngjes dhe zbulon se miliona qytetarë kanë vendosur spontanisht të ndryshojnë historinë. Pas çdo revolucioni të suksesshëm fshihet një organizim i gjatë, i lodhshëm dhe pothuajse i padukshëm. Problemi i “Revolucionit të Flamingove” është se shpesh ngatërroi koreografinë me strategjinë. U investua shumë tek simboli dhe shumë pak tek infrastruktura e rezistencës. U prodhuan slogane, por jo rrjete. U organizuan marshime, por jo mekanizma të qëndrueshëm të mosbindjes civile. U krijuan video virale, por jo struktura që mund t’i mbijetonin javës së parë të lodhjes.

Nga këndvështrimi statistikor, Revolucioni i flamingove mund të ketë qenë pranë asaj që studiuesit e rezistencës civile e konsiderojnë një “masë kritike” mobilizimi. Ky vlerësim lidhet me analizat empirike që kanë vërejtur se shumë lëvizje të suksesshme kanë arritur të përfshijnë rreth 3.5% të popullsisë. Megjithatë, ky nuk është një ligj i historisë, por një prirje statistikore që funksionon vetëm kur shoqërohet me organizim, strategji dhe objektiva të qarta. Sheshi u mbush, rrjetet sociale u ndezën, dronët prodhuan pamje spektakolare dhe mediat ushqyen për ditë të tëra idenë se historia po trokiste në derë. Por politika nuk është matematikë, aq më pak magji. Numrat nuk rrëzojnë qeveri, organizimi po. Jehona mediatike nuk ndërton institucione, strategjia po. Një protestë mund të jetë e madhe, por një lëvizje bëhet e fuqishme vetëm kur arrin të krijojë aleanca, të prodhojë besim dhe të ofrojë një alternativë të besueshme. Ndoshta gabimi më i madh ishte bindja se turma ishte vetë programi. Sikur prania në shesh të zëvendësonte platformën politike, koordinimin dhe objektivat konkrete. Një lëvizje qytetare nuk fiton vetëm duke thënë “jo”, ajo duhet të dijë të shpjegojë qartë edhe “po”-në e saj, çfarë kërkon, si do ta arrijë dhe me kë synon ta ndërtojë ndryshimin.

Një bashkërendim më i gjerë me aktorë të tjerë shoqërorë, me organizatat e shoqërisë civile, grupet profesionale, sindikatat dhe forcat e reja politike mund ta kishte zgjeruar bazën e mbështetjes dhe do t’i kishte dhënë lëvizjes një identitet më gjithëpërfshirës. Revolucionet qytetare nuk fitojnë kur marshojnë vetëm, ato fitojnë kur arrijnë të krijojnë një koalicion sa më të gjerë shoqëror. Po aq e rëndësishme do të kishte qenë edhe ruajtja e një profili të qartë politik dhe qytetar. Çdo lëvizje humbet besueshmëri kur perceptohet se po tërhiqet nga zëra ekstremë ose nga axhenda që e largojnë nga kauza e saj fillestare. Një protestë që synon të bashkojë qytetarët duhet të kujdeset vazhdimisht që të mos identifikohet me qëndrime apo retorika që polarizojnë opinionin publik. Në të njëjtën kohë, lëvizja mund ta kishte bërë më të qartë vizionin e saj për zhvillimin ekonomik të vendit. Kundërshtimi i politikave të qeverisë nuk do të thotë domosdoshmërisht kundërshtim i investimeve të huaja.

Përkundrazi, një mesazh i qartë në favor të investimeve serioze, transparente dhe në përputhje me interesin publik do të shmangte keqkuptimin se protesta ishte kundër zhvillimit ekonomik si i tillë. Një sfidë tjetër ishte edhe perceptimi se në protestë po përziheshin ndikime dhe agjenda të ndryshme politike, brenda dhe jashtë Shqipërisë. Sa më shumë që një lëvizje lejon të krijohet përshtypja se po flasin shumë zëra me objektiva të ndryshëm, aq më e vështirë bëhet të bindë shumicën e qytetarëve se përfaqëson një kauzë të qartë dhe të pavarur. Në fund, Revolucioni i Flamingove na kujtoi edhe një herë një të vërtetë të vjetër të politikës se protestat mund të mbushin sheshet, por vetëm organizimi mbush boshllëkun midis zemërimit dhe ndryshimit. Historia nuk pyet sa njerëz dolën në rrugë për një pasdite, ajo pyet çfarë ndërtuan ata pasi u zbraz sheshi.

Një nga paradokset më interesante të “Revolucionit të Flamingove” ishte shpejtësia me të cilën ndryshoi fjalori politik. Zërat që në fillim shfaqeshin kritikë ndaj investimeve amerikane ose skeptikë ndaj kapitalit të huaj, papritur filluan të flisnin për partneritet strategjik, aleancë me Perëndimin dhe domosdoshmërinë e investimeve të huaja. Sikur dikush të kishte ndërruar skenarin në mes të shfaqjes, ndërsa aktorët vazhdonin të luanin pa e kuptuar se publiku kishte vënë re ndryshimin. Edhe parulla “Rama në burg, Berisha në burg”, megjithëse tingëllon simetrike dhe prodhon duartrokitje në shesh, ngre një pyetje më të thellë. Në një shtet demokratik, drejtësia nuk funksionon me parulla dhe as me lista dëshirash të protestuesve. Burgu nuk është program politik dhe as slogan elektoral. Nëse kërkesa kryesore e një lëvizjeje reduktohet në përcaktimin paraprak të fajtorëve, atëherë rreziku është që të zëvendësohet besimi tek institucionet me një formë tjetër gjykimi politik. Demokracia nuk matet me numrin e njerëzve që duan dikë në burg, por me aftësinë e institucioneve për të garantuar një proces të drejtë dhe të pavarur. Ndërkohë, me kalimin e kohës, protesta filloi të tërhiqte zëra, grupe dhe narrativa gjithnjë e më të ndryshme. Kur një lëvizje nuk përcakton qartë kufijtë e saj politikë dhe qytetarë, ajo rrezikon të bëhet një magnet për çdo pakënaqësi, pavarësisht nëse ajo lidhet apo jo me kauzën fillestare. Në një hapësirë të tillë mund të bashkëjetojnë nacionalistë, globalistë, konservatorë, revolucionarë, populistë dhe aktivistë me axhenda krejt të ndryshme. Rezultati është se askush nuk e kupton më se cili është mesazhi qendror. Nga një protestë me një kauzë të vetme, ajo filloi të ngjante me një panair idesh, ku secili ngrinte pankartën e vet dhe secili fliste për një revolucion tjetër.

Dikush protestonte kundër korrupsionit, një tjetër kundër kapitalizmit, një tjetër kundër globalizmit, ndërsa të tjerë sillnin kauza që kishin pak ose aspak lidhje me arsyen fillestare të mobilizimit. Sa më shumë shtoheshin zërat, aq më pak dëgjohej mesazhi. Në atë pikë, Revolucioni i Flamingove nisi të marrë pamjen e Kullës së Babelit. Të gjithë flisnin njëkohësisht, por gjithnjë e më pak e kuptonin njëri-tjetrin. Kur një lëvizje flet me dhjetëra gjuhë politike, rrezikon të mos bindë askënd. Historia biblike na kujton se Babeli nuk u rrëzua sepse i mungonin punëtorët, por sepse humbi gjuhën e përbashkët. Edhe protestat qytetare nuk dështojnë domosdoshmërisht nga mungesa e njerëzve. Ato shpesh dobësohen kur humbasin koherencën, disiplinën dhe një vizion të përbashkët. Në fund mbetet vetëm zhurma, ndërsa ndryshimi vazhdon të presë përkthyesin e tij.

Në fund të fundit, fati i “Revolucionit të Flamingove” nuk do të vendoset nga numri i flamujve me flamingo rozë, as nga fotografitë ajrore që pushtojnë rrjetet sociale dhe as nga duartrokitjet e një pasditeje proteste. Ai do të matet nga një pyetje shumë më e thjeshtë dhe shumë më e vështirë: çfarë Shqipërie propozon të ndërtojë pasi të shuhet zhurma e sheshit? Një lëvizje qytetare nuk mund të mbijetojë vetëm me kundërshtimin ndaj një qeverie. Ajo duhet të ofrojë një vizion të besueshëm për shtetin që dëshiron ta zëvendësojë. Shqipëria nuk ka nevojë për një kult të ri individi që zëvendëson kultin e vjetër, por për një kulturë të re institucionesh ku ligji vlen më shumë se lideri, procedura më shumë se parrulla dhe kushtetuta më shumë se karizma. Nëse flamingot duan të fluturojnë përtej kënetës politike shqiptare, duhet të ulin kokën mbi tavolinën e punës dhe të shkruajnë një program serioz.

Jo një manifest me slogane romantike, por një projekt të detajuar për një Shqipëri europiane: si do të funksionojë drejtësia, si do të mbrohet prona, si do të garantohet konkurrenca e lirë, si do të kufizohet pushteti i qeverisë, si do të forcohen pushtetet vendore, si do të mbrohen liritë individuale dhe si do të ndërtohen institucione që nuk varen nga humori i kryeministrit apo i opozitës së radhës. Evropa nuk fillon me flamurin blu dhe dymbëdhjetë yjet. Ajo fillon aty ku qytetari është më i rëndësishëm se partia, prona më e shenjtë se klientelizmi, kontrata më e fortë se telefoni politik dhe institucioni më jetëgjatë se çdo lider. Pikërisht aty matet dallimi midis një republike moderne dhe një republike që vazhdon të qeveriset nga emrat, jo nga rregullat. Përndryshe, Revolucioni i Flamingove rrezikon të mbetet vetëm një kapitull tjetër në librin e gjatë të protestave shqiptare me shumë ngjyra, shumë emocione, shumë metafora dhe shumë fotografi, por pak institucione.

Filed Under: Analiza

Kur statistikat bëhen propagandë: A matet zhvillimi i Shqipërisë me numrin e turistëve?

July 3, 2026 by s p

Prof. Pal Nikolli/

Prej disa vitesh, një nga argumentet më të përdorura për të dëshmuar suksesin ekonomik të Shqipërisë është rritja e vazhdueshme e numrit të turistëve. Çdo sezon veror shoqërohet me shifra rekord, deklarata optimiste dhe mesazhe që krijojnë përshtypjen se vendi po ecën me ritme të shpejta drejt mirëqenies. Por një pyetje mbetet thelbësore: A është numri i turistëve një tregues i mjaftueshëm për të gjykuar zhvillimin ekonomik të një shteti? Përgjigjja është jo.

Turizmi është një pasuri e rëndësishme për çdo vend, por ai nuk mund të zëvendësojë analizën e ekonomisë në tërësi. Një ekonomi nuk matet vetëm nga numri i vizitorëve që kalojnë kufirin, por nga cilësia e jetës së qytetarëve të saj, nga fuqia prodhuese, nga niveli i pagave, nga punësimi, nga investimet afatgjata dhe nga aftësia për të krijuar mirëqenie të qëndrueshme.

Shqipëria mund të presë miliona turistë në një vit, por nëse të rinjtë vazhdojnë të emigrojnë, nëse fshatrat zbrazen, nëse bujqësia dobësohet, nëse industria prodhuese mbetet e pazhvilluar dhe nëse familjet përballen me vështirësi ekonomike, atëherë statistikat turistike nuk mund të konsiderohen dëshmi e zhvillimit të përgjithshëm.

Një ekonomi e fortë nuk ndërtohet vetëm mbi konsumin sezonal. Ajo ndërtohet mbi prodhimin, inovacionin, arsimin cilësor, teknologjinë, bujqësinë moderne dhe industrinë konkurruese. Turizmi duhet të jetë një shtyllë mbështetëse e këtij zhvillimi, jo zëvendësuesi i tij.

Ekziston edhe një aspekt tjetër që shpesh lihet në hije. Numri i turistëve nuk tregon automatikisht sa para mbeten në ekonominë shqiptare. Nëse fitimet përfundojnë kryesisht te zinxhirë të mëdhenj, ndërsa bizneset lokale përfitojnë pak, efekti ekonomik zvogëlohet ndjeshëm. Po kështu, një pjesë e konsiderueshme e turistëve mund të jenë vizitorë ditorë ose tranzit, me ndikim të kufizuar në të ardhurat kombëtare.

Në të njëjtën kohë, një zhvillim i pakontrolluar i turizmit mund të sjellë pasoja serioze: betonizim të bregdetit, dëmtim të mjedisit, rritje të çmimeve të banesave, presion mbi infrastrukturën dhe humbje të tokës bujqësore. Këto janë kosto që nuk pasqyrohen në statistikat festive të sezonit.

Prandaj, suksesi i një vendi nuk duhet të matet me sa njerëz e vizitojnë, por me sa mirë jetojnë qytetarët e tij. Një shtet nuk zhvillohet sepse aeroportet dhe plazhet mbushen për disa muaj; ai zhvillohet kur qytetarët kanë punë të qëndrueshme, paga dinjitoze, shërbime publike cilësore dhe besim se e ardhmja e tyre mund të ndërtohet në vendin e tyre.

Shqipëria ka potencial të jashtëzakonshëm turistik dhe ky potencial duhet zhvilluar me vizion e përgjegjësi. Por politika ekonomike nuk mund të mbështetet vetëm mbi entuziazmin e statistikave sezonale. Ajo duhet të ndërtojë një ekonomi të larmishme, prodhuese dhe konkurruese, ku turizmi të jetë pjesë e suksesit, jo maska që fsheh dobësitë strukturore.

Në fund, pyetja që duhet të shtrojmë nuk është: “Sa turistë erdhën këtë vit?” Pyetja e vërtetë është: “A jetojnë shqiptarët më mirë falë këtij turizmi?” Nëse përgjigjja mbetet e paqartë, atëherë rekordet statistikore janë më shumë një instrument propagande sesa një provë e zhvillimit real të vendit.

Filed Under: Analiza

“F-U” si gjuhë e pushtetit: një lexim psikoanalitik dhe sociolinguistik i shprehjes

July 1, 2026 by s p

Nga Romeo Merko/

Gjuha e një udhëheqësi politik nuk është kurrë neutrale. Çdo fjalë, çdo metaforë, çdo gjest dhe madje edhe çdo heshtje ndërton marrëdhënien mes pushtetit dhe qytetarëve. Kur një kryeministër si Edi Rama zgjedh t’i drejtohet një pjese të popullit me shprehjen “FU” (“Fuck You”), çështja nuk është më thjesht nëse përdori një fjalë vulgare. Pyetja më e rëndësishme është: çfarë simbolizon një gjuhë e tillë në marrëdhënien mes udhëheqësit dhe qytetarëve?

Fakti është se unë nuk ua kam thënë shqiptarëve kurrsesi atë fjalë. Duket qartë edhe në artikull. Kur gazetari më ka pyetur si u përgjigjesh atyre që të akuzojnë se je kumbari i qeverisë, i thashë shkurt fjalën që meriton kush në fakt më akuzon papushim, vite e vite, dhe s’ka lënë dy gurë bashkë për të më baltosur dhe varrosur, por kurrë asnjë provë.Nga një orë bisedë e lirë, ai zgjodhi pikërisht atë fjali. Po unë nuk jam pishman,”, tha Rama.

Prej më shumë se tre javësh, çdo mbrëmje bulevardi përballë Kryeministrisë është mbushur me mijëra qytetarë që kërkojnë dorëheqjen e kryeministrit dhe hetimin e aferave të korrupsionit që, sipas tyre, kanë vënë në shërbim të interesave private pasuritë publike dhe zonat e mbrojtura të vendit. Në këtë marshim të përditshëm nuk shihen vetëm aktivistë politikë, por familje të tëra, të rinj, pensionistë, profesionistë e qytetarë të zakonshëm, të bashkuar nga bindja se pushteti duhet t’u japë llogari qytetarëve dhe jo t’i shpërfillë ata. Në një demokraci funksionale, protesta është një mekanizëm legjitim për të kërkuar përgjegjësi; mënyra se si pushteti i përgjigjet asaj është testi më i mirë i kulturës së tij demokratike.

Pikërisht në këtë klimë, përgjigjja e kryeministrit Edi Rama në një intervistë për Financial Times shkaktoi reagime të forta. Në vend që të adresonte shqetësimet e protestuesve ose të përpiqej të ulte tensionin politik, ai përdori një shprehje vulgare ndaj atyre që e akuzojnë për drejtimin e aferave korruptive.

Por përgjigjja që Edi Rama zgjodhi t’u japë në një intervistë për Financia Times nuk ishte prej burri shteti. Në vend të kësaj, ai iu përgjigj me gjuhën e një rrugaçi. “Njerëzit thonë se unë jam drejtuesi i gjithë kësaj. Unë u them: ‘Shkoni q…’. Kaq e thjeshtë. Nuk më takon mua të provoj se nuk jam Kumbari, por atyre ta provojnë se jam”, deklaroi ai në intervistën për Financial Times.

Për shumë vëzhgues, kjo nuk ishte thjesht një deklaratë e nxituar, por një tregues i mënyrës se si pushteti zgjedh të komunikojë me qytetarët kur përballet me kundërshtim të vazhdueshëm. Kjo ngre një pyetje themelore që shkon përtej polemikës së momentit: pse një kryeministër zgjedh t’u flasë me përçmim qytetarëve që ushtrojnë të drejtën kushtetuese për të protestuar, në vend që t’u përgjigjet me argumente dhe përgjegjësi politike?

Ky shkrim nuk synon të diagnostikojë një individ. Psikologjia dhe psikoanaliza nuk lejojnë diagnoza nga distanca. Por ato ofrojnë mjete të vlefshme për të interpretuar mënyrën se si gjuha publike pasqyron stile komunikimi, mekanizma simbolikë të pushtetit dhe marrëdhënie me kundërshtarin.

Gjuha si pasqyrë e pushtetit

Historia politike tregon se mënyra se si flasin liderët është po aq e rëndësishme sa politikat që ata zbatojnë. Në demokraci, fjala nuk është vetëm mjet komunikimi; ajo është mjet legjitimimi.

Një lider mund të kundërshtojë qytetarët, gazetarët apo opozitën. Kjo është pjesë e debatit demokratik. Por kur argumenti zëvendësohet me përbuzjen, ndryshon vetë natyra e komunikimit. Nuk kemi më përplasje idesh, por përpjekje për dominim simbolik.

Shprehja “Fuck You” nuk përpiqet të bindë askënd. Ajo nuk ofron argument, nuk kërkon dialog dhe nuk lë hapësirë për kompromis. Mesazhi i saj është më i thjeshtë: “Ju nuk meritoni përgjigje.” : “Mendimi juaj nuk ka rëndësi.”: “Unë jam mbi ju.”

Pikërisht këtu fillon analiza psikologjike e një akti të tillë komunikimi

Përçmimi si forma më e lartë e agresionit verbal

Psikologu amerikan John Gottman, i njohur për studimet mbi komunikimin njerëzor, e konsideron përçmimin (contempt) si formën më shkatërruese të komunikimit. Zemërimi thotë: “Jam i zemëruar me atë që bëre.”

Përçmimi thotë: “Ti nuk vlen.” Kjo është një diferencë thelbësore.

Kur një udhëheqës përdor një shprehje si “FU”, nuk është më duke kritikuar një ide apo një veprim apo popullin e qytetaret e tij. Ai rrezikon të komunikojë se vetë bashkëbiseduesi nuk meriton respekt.

Në psikologjinë politike kjo konsiderohet një formë delegjitimimi të kundërshtarit.

Carl Gustav Jung dhe “hija”

Një nga konceptet më të rëndësishme të Carl Gustav Jung është ai i Hijes (Shadow). Jung shkruante: “The shadow personifies everything that the subject refuses to acknowledge about himself.” (“Hija personifikon gjithçka që individi refuzon të pranojë tek vetja.”)

Sipas Jungut, çdo njeri mbart impulse agresive, frikëra dhe dobësi që përpiqet t’i fshehë edhe nga vetja. Kur ato nuk pranohen, ato priren të projektohen mbi të tjerët.

Po ashtu ai shkruan: “Knowing your own darkness is the best method for dealing with the darknesses of other people.”

(“Njohja e errësirës brenda vetes është mënyra më e mirë për t’u përballur me errësirën e të tjerëve.”)

Ky nuk është një koment për një politikan të caktuar, por një kujtesë se vetëkontrolli dhe vetëdija janë kushtet e para të lidershipit.

Një tjetër citim i njohur i Jungut është: “The healthy man does not torture others; generally it is the tortured who turn into torturers.”

(“Njeriu i shëndetshëm nuk i torturon të tjerët; zakonisht janë të lënduarit ata që shndërrohen në torturues.”)

Psikoanaliza nuk e interpreton agresionin verbal si provë force. Përkundrazi, shpesh e konsideron atë shprehje të tensioneve të brendshme ose të vështirësisë për të përballuar konfliktin.

Freud dhe projeksioni

Sigmund Freud përshkroi projeksionin si një nga mekanizmat më të rëndësishëm mbrojtës të psikikës. Ajo që individi nuk dëshiron ta pranojë tek vetja, shpesh ia atribuon të tjerëve. Në politikë ky mekanizëm mund të shfaqet kur kundërshtari nuk shihet më si rival demokratik, por si burimi i çdo problemi.

Psikoanaliza nuk mund të thotë nëse kjo ndodh në një rast të caktuar. Megjithatë, ajo shpjegon se demonizimi i vazhdueshëm i kundërshtarit është një fenomen i njohur në komunikimin politik.

Erich Fromm: pushteti dhe dobësia

Filozofi dhe psikanalisti Erich Fromm shkruante: “The lust for power is not rooted in strength but in weakness.” (“Etja për pushtet nuk buron nga forca, por nga dobësia.”)

Ky është një nga mendimet më të cituara të Fromm-it. Nga këndvështrimi i tij, lideri që ndihet i sigurt nuk ka nevojë të poshtërojë kundërshtarin. Forca nuk ka nevojë të bërtasë.

Vetëbesimi nuk ka nevojë të fyejë

Viktor Frankl dhe përgjegjësia morale

Psikiatri Viktor Frankl shkruante: “Between stimulus and response there is a space. In that space is our power to choose our response.”

(“Midis stimulit dhe reagimit ekziston një hapësirë. Brenda asaj hapësire qëndron liria jonë për të zgjedhur reagimin.”)

Ky citim është veçanërisht i rëndësishëm për liderët politikë. Presioni politik nuk e heq përgjegjësinë morale për mënyrën se si komunikohet. Përkundrazi. Sa më i madh pushteti, aq më e madhe përgjegjësia.

Pse u përdor anglishtja?

Një element interesant është fakti se shprehja nuk u tha në shqip. Ajo u tha në anglisht. Në pamje të parë kjo mund të duket pa rëndësi. Në të vërtetë, nga pikëpamja e sociolinguistikës dhe psikologjisë së gjuhës, nuk është aspak. Në kulturën amerikane fjala “fuck” konsiderohet një nga fjalët më vulgare të gjuhës angleze si ne shqip. Në televizionet amerikane ajo pothuajse nuk shqiptohet.

Gazetarët zakonisht përdorin termat: “The F-word” ose “The F-bomb.”

Shprehja “dropping the F-bomb” nënkupton pikërisht përdorimin publik të kësaj fjale.Pra, për amerikanët kjo nuk është një shaka. Nuk është as një fjalë e zakonshme. Është një nga fyerjet më të rënda në komunikimin publik.

Distancimi emocional përmes gjuhës së huaj

Paradoksalisht, për shqiptarët efekti emocional është shpesh më i vogël. Kjo sepse anglishtja krijon një lloj distance psikologjike.

Studimet mbi “foreign language effect” tregojnë se njerëzit reagojnë më pak emocionalisht ndaj fjalëve të huaja sesa ndaj gjuhës amtare. Një fyerje në një gjuhë të dytë shpesh perceptohet si më pak goditëse se ekuivalenti i saj në gjuhën e parë. Prandaj përdorimi i anglishtes mund të ketë efektin e zbutjes së perceptimit për publikun vendas, ndërsa mesazhi mbetet i kuptueshëm.

Nuk mund të dimë nëse kjo ishte arsyeja e zgjedhjes së anglishtes. Por si fenomen komunikimi, ky mekanizëm është i njohur.

Kamuflimi kulturor i vulgaritetit

Një fjalë e huaj shpesh funksionon si një maskë kulturore.

Nëse e njëjta shprehje do të ishte thënë në shqip me ekuivalentin e saj të plotë, reagimi publik me gjasë do të ishte shumë më i fortë. Anglishtja krijon iluzionin se vulgariteti është më “modern”, më “cool” ose më pak brutal. Por për një folës amerikan nuk ekziston ky iluzion.

Për të, “Fuck You” mbetet po aq fyese sa çdo sharje tjetër e rëndë.

Gjuha si akt dominimi

Në psikologjinë politike, vulgariteti nuk shihet vetëm si humbje kontrolli. Ai mund të jetë edhe strategji. Një lider mund ta përdorë gjuhën agresive për të:

mobilizuar bazën e vet;

provokuar kundërshtarët;

zhvendosur debatin nga përmbajtja tek emocioni;

krijuar figurën e liderit që “nuk tërhiqet.”

Megjithatë kjo strategji ka kosto. Ajo rrit polarizimin. Dobëson kulturën e dialogut. Dhe ul standardin e komunikimit publik.Në një republikë demokratike, qytetari nuk është armik i qeverisë. Ai është sovrani. Qeveria është përfaqësuese e tij. Prandaj gjuha që përdor pushteti ndaj qytetarit ka rëndësi kushtetuese dhe morale. Kur qytetari dëgjon përçmim, ai nuk ndjen vetëm fyerje personale.

Ai ndjen se po cenohet dinjiteti i rolit të tij si sovran.

Si përfundim

Nga këndvështrimi i psikologjisë analitike, psikoanalizës dhe sociolinguistikës, përdorimi publik i shprehjes “FU” mund të lexohet si shumë më tepër sesa një shpërthim emocional. Ai mund të interpretohet si një akt simbolik i dominimit, një shenjë e përçmimit ndaj kundërshtarit ose një strategji për të mobilizuar mbështetësit përmes polarizimit.

Jungu do të na kujtonte se udhëheqësi duhet së pari të njohë “hijen” e vet. Freudi do të na paralajmëronte për rrezikun e projeksionit. Fromm do të vinte në dyshim idenë se agresioni është shenjë force. Frankl do të theksonte se liria e vërtetë qëndron në zgjedhjen e reagimit edhe nën presion.

Ndërkohë, zgjedhja për ta shprehur fyerjen në anglisht i shton analizës një dimension tjetër: përdorimin e gjuhës së huaj si një formë të mundshme distancimi emocional ose kamuflimi kulturor të vulgaritetit. Për publikun shqiptar, kjo mund ta zbusë perceptimin e menjëhershëm; për një folës amtare të anglishtes, ajo mbetet një “F-bomb” – një nga format më të rënda të fyerjes në komunikimin publik.

Në fund, pyetja nuk është vetëm pse u përdor një fjalë e tillë. Pyetja më e rëndësishme është se çfarë lloj marrëdhënieje mes pushtetit dhe qytetarit ndërton një gjuhë që zëvendëson argumentin me përçmimin. Në demokraci, autoriteti fitohet përmes besimit dhe arsyes; kur dialogu zëvendësohet nga përbuzja, rreziku nuk është vetëm varfërimi i debatit publik, por edhe dobësimi i vetë kulturës demokratike.

Filed Under: Analiza

ROLI HISTORIK I “DEKLARATËS SË PAVARËSISË” TË 4 KORRIKUT 1776

June 30, 2026 by s p

Screenshot

SHPENDI TOPOLLAJ/

250 vjetët që kanë kaluat nga 4 korriku i vitit 1776, kur në Kongresin e Dytë Kontinental në Filadelfia, Pensilvani të SHBA u miratua “Deklarata e Pavarësisë” për shkëputjen nga Britania e Madhe, e hartuar nga Tomas Xhefersoni, në të cilën ishin fiksuar fjalët lapidare: “Shpallim se këto të vërteta janë absolute; të gjithë njerëzit janë krijuar të barabartë. Zoti u ka dhënë të drejta të patjetërsueshme si jetën, lirinë dhe lumturinë. Shpallim se për sigurimin e këtyre të drejtave njerëzit krijojnë qeveritë e tyre, pushteti i të cilëve varet nga miratimi i të qeverisurve; në çastin kur një qeveri nuk u shërben më këtyre qëllimeve, populli ka të drejtë ose ta ndryshojë ose ta shpërndajë, duke krijuar një qeveri të re e cila do të bazohet në këto parime dhe do të organizohet në mënyrë të tillë që t`i garantojë popullit siguri e lumturi”, kanë treguar më së miri se cila është rruga e vetme për të mbërritur te realizimi i ëndrrës demokratike të njerëzimit, për një jetë më të mirë dhe dinjitoze. Me të drejtë Xhon Adamsi shprehej se kjo do të ishte epoka më e paharrueshme në historinë e Amerikës. Dhe e gjithë kjo nuk kishte ardhur si rrufe në qiell të pastër; se ndërsa ndeshjet politike dhe ushtarake ishin bërë mjaft të mprehta edhe mendimi përparimtar i intelektualëve të shquar, kishte nisur me kohë. Mjaft të përmendim veprën e Tomas Peinit “Gjykimi i shëndoshë”, ku ai pa drojë, jo vetëm këmbëngulte në pavarësinë e kolonive nga Anglia, por edhe tallej me vetë mbretin George III, dhe trashëgiminë e fronit, duke vënë në dukje se “të gjithë maskarenjtë me kurorë të kësaj bote” nuk vlenin sa një njeri i ndershëm. Ndofta pikërisht këtu, pra te liria e mendimit është edhe burimi i suksesit të fuqizimit të                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         këtij vendi të madh të cilin edhe pas 205 vjetësh, në fjalën e parë presidenciale, Ronald Regani e përkufizoi se “…Duhet kuptuar se asnjë arsenal i botës apo asnjë armë e këtij arsenali nuk është aq e fuqishme sa vullneti dhe forca morale e njerëzve të lirë” (20 janar 1981). Sot, askush nuk mund të ketë hijen më të vogël të dyshimit se kjo Deklaratë me vlera të mëdha historike dhe universale i kaloi dukshëm kufijtë e atij vendit dhe e shtriu ndriçimin e saj në të gjithë rruzullin, duke ndikuar së pari në ndërgjegjësimin e popujve për të mbrojtur me çdo kusht të drejtat e tyre themelore dhe sidomos lirinë apo për të qenë plotësisht i respektuar në shoqëri. Dhe ndofta qysh nga koha e nxënësit të Platonit, filozofit trakas Aristotel, që besonte aq shumë te morali, pikërisht në Deklaratën e 4 korrikut u theksua rëndësia e pirustisë trikëmbëshe të qeverisë: pushtetit legjislativ, ekzekutiv, dhe gjyqësor që aq bukur e formuloi më pas Monteskieja. Por duhet pranuar se kjo Deklaratë, sado parimore të ishte, nuk do të sillte ndryshimet e kërkuara si shkopi magjik. U deshën mjaft përpjekje, madje edhe luftime të përgjakshme, pasi veç Anglisë, hyri në lojë edhe Franca, që kolonitë të fitonin lirinë, të hiqnin skllavërinë, të rimëkëmbej ekonomia, të zgjidhnin ngatërresat me indigjenët vendas, të sigurohej e drejta e votimit, të shtriheshin drejt perëndimit dhe nga 13 koloni të barabarta të shtoheshin në 50 të tilla. Dhe ajo nga më kryesoret ishte krijimi i një mendësie të re për qeverisjen e vendit, mendësi që populli amerikan duke ndjekur mësimet e baballarëve themelues që Deklaratën e famshme të 17 shtatorit 1787 e shndërruan në Kushtetutë, duke e miratuar përfundimisht në 25 qershor 1788, arriti t`i bindet dhe ta zbatojë më së miri. Tani SHBA po ndiqnin mësimet e vyera të burrave të mençur si Gjergj Washingtoni, Beniamin Franklini, Xheims Medisoni, Aleksandër Hamiltoni, Xheims Willsoni e Abraham Linkolni që kishte mendimin se “një shtëpi e ndarë më dysh, nuk mund të qëndrojë në këmbë. Edhe qeveria s`ka për ta pasur të gjatë në një vend gjysmëskllavopronar dhe gjysmë të lirë”, etj. etj.  Dhe këta mbetën përjetësisht të nderuar, pasi dinin të zbatonin me drejtësi ligjet, ishin të ndershëm, e vlerësonin edhe njeriun më të thjeshtë (tipik ishte Xhefersoni) dhe nuk kërkonin më shumë pushtet nga sa u jepte Kushtetuta. Sjell në vëmendje Washingtonin i cili në vitin 1797 u tërhoq pa asnjë rezervë nga jeta politike, pasi nuk pranonte të shërbente më shumë se dy mandate si kryetar shteti. Sot, nuk ka njeri në botë që të mos njohë arritjet e jashtëzakonshme të SHBA në të gjitha fushat. Ajo kudo renditet në krye të rezultateve ekonomike, shkencore, sociale, ushtarake e deri sportive. Po ashtu për këdo është i qartë roli determinant i këtij vendi të fuqishëm në zhvillimet politike ndërkombëtare. Prandaj edhe ne shqiptarët krenohemi me një aleat strategjik si SHBA, me të cilin jemi pjesëtarë të Aleancës Atllantike që ata drejtojnë. I dimë dhe nuk i harrojmë kurrë gjithçka ky vend ka bërë për atdheun tonë, qysh nga koha e presidentit të shquar, nobelistit të Paqes Thomas Woodrow Wilson që e përkrahu me zjarr Pavarësinë e Shqipërisë në Konferencën e Versajës, e deri luftën trimërore në mbështetje të UÇK – së për çlirimin e Kosovës nga bisha serbomadhe. Po ashtu, qëndrimi ynë ka qenë në akord të plotë me çdo veprim të ndërmarrë nga SHBA, çka e kemi bërë me vetëdije të palëkundur dhe me besimin se kjo është shprehje e një miqësie të sinqertë dhe shenjë kuptimplotë e mirënjohjes tonë. Nga ana tjetër, ne shqiptarët dhe sidomos ata që na drejtojnë, kanë ende se ç`të mësojnë nga gjithësa derivoj në dy shekuj e gjysmë nga ajo deklarata e 4 korrikut që pati rrezatim dhe nderim të përbotshëm. Dhe sidomos nga ruajtja e sovranitetit si të gjithë shtetet e tjera, se kështu të vlerësojnë e respektojnë akoma më shumë edhe SHBA. Po ashtu, mikut pa drojë i duhet thënë e vërteta në sy edhe kur gabon, se vetëm kështu, pa hipokrizi, ai nuk të keqkupton për qëllimin e pastër e të sinqertë. ShBA duhet t`i shprehim gjithë falenderimet tona edhe për atë ndihmë që ka dhënë për shembjen e diktaturës komuniste në Shqipëri dhe për ndërtimin e shoqërisë së re demokratike. Dhe ndër të tjerë, nuk mund të mohohet ajo që kanë bërë përfaqësuesit e DASH dhe sidomos ambasadorët që nga i paharruari Herman Bernstein i viteve 1930 – 1933 i cili asnjëherë nuk i kalonte kufijtë e detyrave të tij, sikundër mund të ketë ngjarë me ndonjë tjetër që ka sjellë mes nesh ngatërresa politike, duke e konsideruar veten guvernator të vendit tonë krenar. Por politikanët tanë, të kapur fort pas pushtetit që nuk dinë ta lëshojnë, ngurrojnë ta pohojnë këtë. Ashtu sikurse nuk e kanë burrërinë të pranojnë edhe gabimet me popullin e tyre, me të cilin janë sjellë me një arrogancë të turpshme, arrogancë që i ka ngritur ata, e sidomos të rinjtë,                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              në një revoltë sa masive dhe të vendosur, aq edhe paqësore, me synimin e vetëm, ndryshimin e sistemit. Dhe duhet ditur se askush nuk mund t`i ngatërrojë ata, duke i etiketuar si antiamerikanë, kur është krejt e kundërta. I mirënjohuri në SHBA, mendjendrituri atdhetar Faik Konica, thosh: “Populli shqiptar ka disa veti shumë të mira… por një bandë maskarenjsh, rryshfetçinjsh, hafijesh dhe dallaveraxhinjsh kanë zënë të gjitha pozitat kyçe në politikën e vendit dhe është fare e pamundur t`i shkulësh”. Prandaj populli ynë në këto momente ndryshimi, ku kërkohet kjo shkulje nga rrënjët, natyrshëm pret edhe përkrahjen diplomatike e politike të mikut të tij të fuqishëm SHBA.    

Filed Under: Analiza

  • 1
  • 2
  • 3
  • …
  • 998
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • Gëzuar Ditën e Pavarësisë, Shteteve të Bashkuara të Amerikës!
  • SHBA 250 – Duart që Përjetësuan Amerikën
  • Nata e Folklorit “Lahuta” bashkon shqiptarët në Michigan me rastin e 250 Vjetorit te Pavarësisë se Amerikës
  • 4 KORRIKU 1776 – THEMELI NORMATIV I KUSHTETUTSHMËRISË MODERNE DHE ARKITEKTURËS GLOBALE TË LIRISË
  • Shqiptari dhe Flamuri i Amerikës
  • 4 KORRIK, 2026 — 250-VJET AMERIKË: NJË MIQËSI QË NDRYSHOI PËRGJITHMONË HISTORINË E SHQIPTARËVE
  • FEDERATA VATRA: AMERIKË, GËZUAR 4 KORRIKUN, 250 VJETORIN E PAVARËSISË
  • President Donald J. Trump’s Historic Address at Mount Rushmore: Full Remarks on the Eve of America’s 250th Anniversary
  • When America Falls Silent: The Strategic Costs of Dismantling VOA
  • Nga “subjekt” në “shtetas” – Koncepti kyç i Deklaratës së Pavarësisë
  • PUSHTETI, POPULLI, DEMOKRACIA
  • NE PËRBALLË VETES SONË…
  • Klina nderoi Dr. Ibrahim Rugovën me shtatoren e sponsorizuar nga Marjan dhe Ilir Cubi nga Nju-Jorku
  • PULLA POSTARE NË KUJTIM TË DEKLARATËS KUSHTETUESE TË 2 KORRIKUT 1990
  • Buna dhe Ada në udhëkryq, A do ta mbajë Mali i Zi premtimin ndaj Evropës?

Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT