Prof. Dr. Pal Nikolli/

Pas tridhjetë vitesh tranzicion, vendi po përjeton transformimin më të madh territorial që nga krijimi i shtetit modern. Male, brigje, qendra urbane dhe zona natyrore po ndryshojnë me një shpejtësi të jashtëzakonshme. Por pas imazheve të një Shqipërie moderne, me kulla të larta dhe projekte luksoze, fshihet një pyetje e dhimbshme: a po ndërtojmë një vend për qytetarët shqiptarë, apo një territor për interesat e kapitalit të madh?

Debati i hapur nga The Albanian Files nuk është thjesht një debat mbi arkitekturën. Është një debat mbi modelin e pushtetit, mbi mënyrën se si merret vendimi dhe mbi të ardhmen e territorit kombëtar.

Arkitektura ka qenë gjithmonë gjuhë e pushtetit. Perandoritë, regjimet dhe qeveritë kanë përdorur ndërtesat monumentale për të shfaqur forcë, ambicie dhe kontroll. Por në demokraci, qyteti nuk duhet të jetë skenografia e një pushteti; ai duhet të jetë hapësira e përbashkët e qytetarëve.

Sot në Shqipëri po ndërtohet një realitet ku kullat luksoze dhe projektet spektakolare shfaqen si simbol i progresit, ndërsa mijëra qytetarë përballen me një realitet krejt tjetër: paga të ulëta, pensione të pamjaftueshme, spitale me probleme, arsim në vështirësi dhe një eksod të vazhdueshëm të të rinjve.

Një vend nuk matet me lartësinë e ndërtesave të tij, por me mirëqenien e njerëzve që jetojnë në të.

Problemi nuk është ndërtimi. Shqipëria ka nevojë për investime dhe modernizim. Problemi është një model zhvillimi ku toka, hapësira publike dhe pasuritë natyrore rrezikojnë të trajtohen si mall tregu, ndërsa interesi publik mbetet në plan të dytë.

Kur vendimet për transformimin e qyteteve dhe territoreve merren pa debat të gjerë shoqëror, pa transparencë të plotë dhe pa pjesëmarrjen e komuniteteve, atëherë demokracia reduktohet në një formalitet. Qytetarët nuk mund të jenë vetëm spektatorë të ndryshimeve që prekin përgjithmonë jetën e tyre.

Një nga problemet më të mëdha të modelit aktual është përqendrimi i zhvillimit në pasuritë e paluajtshme dhe turizmin luksoz, ndërkohë që Shqipëria ende nuk ka zgjidhur problemet bazë të zhvillimit. Një resort me pesë yje nuk mund të jetë më i rëndësishëm se një spital funksional. Një kullë luksoze nuk mund të ketë përparësi ndaj një shkolle moderne. Një projekt privat nuk mund të vendoset mbi interesin afatgjatë të mjedisit.

Territori është pasuria e brezave. Ai nuk është pronë e një qeverie të radhës, e një kompanie apo e një grupi të privilegjuar. Bregdeti, parqet kombëtare, zonat e mbrojtura dhe peizazhet historike janë pjesë e identitetit kombëtar.

Nëse humbasim natyrën, humbasim një pjesë të Shqipërisë. Nëse humbasim transparencën, humbasim një pjesë të demokracisë.

Një tjetër shqetësim është dobësimi i rolit të profesionistëve shqiptarë. Shqipëria ka arkitektë, urbanistë, inxhinierë dhe studiues me aftësi të jashtëzakonshme. Hapja ndaj botës është e domosdoshme, por një komb nuk mund të ndërtojë të ardhmen duke i lënë krijuesit e vet në rolin e spektatorëve.

Një vend që nuk krijon kulturën e tij të zhvillimit rrezikon të bëhet vetëm terren eksperimentimi për të tjerët.

Për këtë arsye, pakënaqësia qytetare që po shfaqet sot nuk duhet interpretuar thjesht si një reagim ndaj një projekti apo ndaj një qeverie. Ajo është shprehje e një shqetësimi më të thellë: ndjesisë se qytetarët po humbasin kontrollin mbi vendin e tyre.

Brezi i ri nuk kërkon vetëm ndryshim politik. Ai kërkon një mënyrë tjetër të të menduarit për Shqipërinë. Kërkon një shtet ku ligji të mos ketë përjashtime, ku pasuria publike të mbrohet dhe ku zhvillimi të mos jetë privilegj i pak njerëzve.

Historia do të gjykojë jo vetëm atë që kemi ndërtuar, por edhe atë që kemi shkatërruar.

Ndoshta pyetja më e rëndësishme për Shqipërinë sot nuk është: sa e lartë do të jetë kulla e radhës?

Pyetja është: sa e fortë do të jetë shoqëria që do të jetojë nën hijen e saj?

Sepse një komb nuk ndërtohet me beton. Një komb ndërtohet me besim, drejtësi dhe dinjitet.

Dhe Shqipëria nuk duhet të jetë një projekt i mbyllur në zyrat e pushtetit. Ajo duhet të jetë projekti i përbashkët i njerëzve të saj.

Marsela Neni/

Autokracitë moderne nuk ndërtohen gjithmonë me tanke, burgje apo grushte shteti. Ato ndërtohen edhe me drejtorë. Kur çdo institucion drejtohet nga një njeri i zgjedhur për “aftësitë” për të bashkëpunuar dhe për t’u bindur ndaj pushtetit dhe jo për aftësinë profesionale, lind ajo që mund të quhet drejtorokraci, sundimi i një rrjeti drejtuesish që i detyrohen jo ligjit, por liderit.

Modeli i ngritur si nga Rama dhe nga Berisha, sipas kritikëve, ngjan me një seri matrioshkash ruse.

Në qendër është kryeministri, brenda tij ministrat, pastaj drejtorët e përgjithshëm, drejtuesit e agjencive, drejtorët rajonalë, deri te drejtori i një shkolle, spitali, teatri apo zyre vendore. Secili kopjon modelin e atij që ka sipër: kërkon bindje, jo debat, kërkon besnikëri, jo meritë, kërkon nënshtrim dhe jo mendim të lirë.

Në arsim, drejtuesit shpesh perceptohen si administratorë të pushtetit më shumë sesa të dijes.

Në kulturë, institucionet publike janë shndërruar në skena propagande, ku financimi dhe promovimi varen nga afërsia me qeverinë.

Në shëndetësi, hierarkia administrative shpesh mbizotëron mbi autonominë profesionale.

Në ekonomi e turizëm, emërimet politike në agjenci dhe ndërmarrje publike krijojnë varësi që pengojnë konkurrencën dhe profesionalizmin.

Pasoja më e rëndë nuk është vetëm politizimi i administratës, por shndërrimi i shtetit në një mekanizëm ku askush nuk merr përgjegjësi, sepse të gjithë presin urdhrin nga lart.

Kështu, drejtori nuk i shërben më qytetarit, por eprorit, kurse institucioni nuk i shërben më ligjit, por pushtetit.

Një shtet i mbështetur mbi matrioshka funksionon vetëm sa kohë që figura në majë mbetet në këmbë.

Por demokracia ndërtohet ndryshe: mbi institucione të pavarura, meritokraci dhe drejtues që kanë guximin t’i thonë “jo” pushtetit kur ai shkel interesin publik. Pikërisht aty ndahet administrimi i një shteti demokratik nga drejtorokracia e një sistemi autokratik.

P.s. foto e bërë nga IA.

Nga Roland Qafoku/

Xhelal Koprënckës i mjaftonte në jetën e tij vetëm ajo firmë e rëndë e hedhur më 28 nëtor të vitit 1912 për ta futur emrin e vetë në historinë e artë të Shqipërisë. 1 nga 40 firmëtarët e Aktit Themeltar të Shtetit Shqiptar, 1 nga 83 delegatët e Kuvendit të Vlorës dhe 1 nga 18 senatorët të zgjedhur në atë Kuvend, ai la për brezat pasardhës një shtet që e gëzuan, gëzojmë dhe e gëzojnë breza të tërë. Dhe të mendosh që ishte i vemti përfaqësues i Skraparit në atë Kuvend po aq sa Shkodra që kishte të vetmin firmëtar, Luigj Gurakuqin. Por dimensioni i Xhelal Koprënckës nuk ishte vetëm ai akt dhe dita e shenjtë e 28 nëntorit. I mirëarsimuar në “Robert College” në Stamboll dhe i diplomuar në Akademinë Ushtarake po në Stamboll, niveli i formimit të tij gjeneral ishte “high class”. Është e panjohur fare që Xhelal Koprëncka, përveçse ushtarak ishte edhe një poet. Në gazetën “Korça” të 20 marsit 1909 botohet një vjershtë e tij me nënshkrimin “Çelal Koprëncka”. (Kortezi e mikut tim Niko Kotherja). Shkronja Ç në vend të XH ndoshta lidhet me mungesën e saj në teknikën e shtypshkronjës.

Gazeta “Korça” ishte jo vetëm gazeta e parë e botuar në Shqipëri më 15 dhjetor 1908, por ajo u bë edhe gazeta kryesore në vend. Vetëm 3 muaj pas themelimit, ajo publikoi vjershën e Xhelal Koprënckës dhe kjo ka një domethënie po të mendosh se botues i saj ishte gazetari i njohur Sami Pojani dhe autorë të shkriemeve ishin Mihal Grameno, Hil Mosi dhe shumë emra të tjerë të penës.

Korpëncka ia kushtoi vjershën Korçës, është me dy strofa dhe secila ka nga katër vargje. Ky krijim e është se stilit të Rilindjes dhe Koprëncka ka përdorur fjalë të zgjedhura dhe tejet të ëmbla me një dashuri speciale për qytetin e Korçës. Përse për Korçën? Sepse lidhja e tij me atë qytet ishte tepër e veçantë. Xhelal Koprëncka kishte kryer shkollën fillore atje dhe kishte jetuar disa vjet në fëmijëri. Mbi të gjitha Korça ishte një lloj kryeqyteti për Skraparin fqinj. Sa e sa herë Xhelal Koprëncka ishte vënë në ndihmë për mbrojtjen e atij qyteti nga andartët grekë. Për ironi, edhe vrasja e tij më 21 tetor 1919 ndodhi teksa ishte duke shkuar me detachmentin e vet drejt “kryeqytetit” për ta mbrojtur po nga andartët grekë. Lexojeni dhe shijojeni këtë vjershë të shkruar 117 vjet më parë nga firmëtari Xhelal bej Koprëncka.

Korça lule-lulëzoj

Fletën Korça fort të bukur

Që të gjithë nga gëzoj

Për nga hera qoftë e lumtur

Ti mo fletë e bukur je

Mezi të ka Shqipëria

Se tregim të mirë ke

Më të faltë Perëndia

Nga Rafael Floqi/

Ka lindur një zhanër i ri gazetarie në Shqipëri. Nuk quhet gazetari investigative, as gazetari terreni. Quhet gazetaria e motit politik. Është gazetaria e pritjes. Gazetaria që nuk shkon në protestë për të parë çfarë ndodh, por për të pritur momentin kur protesta mbaron. Gazetaria që nuk e ndjek ngjarjen, por fundin e saj. Formula është bërë aq e përsosur, sa mund të përdoret si manual. Kamerat mbërrijnë në shesh shumë përpara protestuesve. Filmojnë asfaltin, stolat bosh, ndonjë kalimtar të rastësishëm dhe ndonjë polic që pret fillimin e shërbimit. Pastaj, kur sheshi mbushet, kamerat zhduken si me magji. Sikur dikush të ketë fikur butonin e transmetimit. Dhe vetëm kur protesta mbaron, ose kur bie një shi veror që i detyron njerëzit të largohen përkohësisht, operatorët rikthehen me një mision të vetëm: të gjejnë fotografinë e sheshit bosh.

Titulli është gati për edicionin qendror: “Protesta u shua.”

Po të zbatohej kjo logjikë në sport, finalja e Kupës së Botës do të transmetohej vetëm para se tifozët të hynin në stadium dhe pasi të gjithë të ishin larguar. Goli nuk do të kishte rëndësi. Rëndësi do të kishte fotografia e tribunave bosh. Ajo që të habit nuk është vetëm sjellja e televizionit publik. Në një sistem normal, televizioni shtetëror mund të ketë prirjen të pasqyrojë këndvështrimin e qeverisë. Por çudia shqiptare është se një pjesë e mirë e televizioneve private, të financuara nga oligarkë, nuk sillen si media konkurruese. Sillen si degë të së njëjtës redaksi. Njëri publikon kronikën, të tjerët e riprodhojnë. Ndryshon logoja, por jo përmbajtja. Ndryshon spikeri, por jo këndvështrimi. Nëse do t’u hiqje logot, publiku do ta kishte të vështirë të dallonte se cili kanal po flet.

Është gazetaria e fletës së karbonit. Copy, paste dhe transmeto.

Mjafton që mesazhi të mbetet i njëjtë.

Në të njëjtën kohë, rrjetet sociale tregojnë një pamje krejt tjetër. Transmetime të drejtpërdrejta, pamje nga dronët, video nga qytetarët, fotografi nga çdo cep i sheshit. Për herë të parë në historinë shqiptare, televizioni nuk është më monopolisti i realitetit. Ai është vetëm një nga shumë burimet e informacionit. Dhe kur realiteti që sheh qytetari në telefon nuk përputhet me atë që i serviret në ekran, humbësi nuk është telefoni. Humbësi është besueshmëria e medias.

Një episod domethënës ishte publikimi në rrjetet sociale i fotografive që tregonin njerëz të mbledhur për të ndjekur një ndeshje futbolli, ndërkohë që protestat vazhdonin. Si interpretim politik, kjo mund të lexohet si një përpjekje për të relativizuar vrullin e protestës ose për të sugjeruar se interesi publik po zhvendosej diku tjetër. Por ironia është se vetë nevoja për të kërkuar këto pamje tregon diçka tjetër: se protesta ishte bërë aq e rëndësishme, sa duhej konkurruar edhe në planin simbolik.

Në fund të fundit, askush nuk përpiqet të minimizojë një ngjarje që e konsideron të parëndësishme. Nëse një protestë nuk përbën shqetësim, nuk ka nevojë për kronika që presin sheshin bosh, për foto alternative apo për narrativën e “shuarjes”. Vetë përpjekja për ta paraqitur si tullumbace që po shfryhet tregon se dikush shpreson pikërisht këtë: që vrulli të bjerë me kalimin e ditëve.

Këtu hyn metafora e flamingos. Për disa, ajo është simbol i protestës. Për të tjerë, duket se është një tullumbace rozë që pret të humbasë ajrin. Çdo ditë pa shi është zhgënjim. Çdo mbrëmje me pjesëmarrje është lajm i padëshiruar. Çdo zbrazje normale e sheshit pas përfundimit të tubimit interpretohet si fundi i lëvizjes. Sikur historia të matet me minutat e fundit të një proteste dhe jo me arsyet që i nxjerrin njerëzit në rrugë.

Ndërkohë, në shesh vazhdon të dëgjohet një thirrje e fuqishme: “Ju erdhi fundi!” Shumë e lexojnë si slogan kundër qeverisë. Por ajo ngre edhe një pyetje më të gjerë. A mos kjo thirrje është edhe një sinjal për modelin e medias që për vite me radhë zgjodhi të raportojë jo atë që ndodhte, por atë që dëshironte të kishte ndodhur?

Historia e mediave është e mbushur me raste kur ato humbën kontaktin me publikun jo sepse nuk kishin teknologji, por sepse humbën besimin. Besimi nuk ndërtohet me montazhe, as me kronika të njëanshme. Ai ndërtohet duke treguar ngjarjen ashtu siç është, jo vetëm pesë minuta para se të fillojë dhe pesë minuta pasi të ketë mbaruar.

Qeveritë ndryshojnë. Opozitat ndryshojnë. Protestat lindin dhe përfundojnë. Por kriza më e madhe për një media fillon atë ditë kur publiku vendos të mos e besojë më. Në epokën e telefonave inteligjentë, të transmetimeve “live” dhe të kamerave në çdo xhep, manipulimi i pamjes është shumë më i vështirë se dikur. Realiteti qarkullon më shpejt se kronika e montuar.

Ndoshta për këtë arsye, disa media duken më të shqetësuara nga protesta sesa vetë politika. Sepse politika mund të fitojë ose të humbasë zgjedhje. Media, nëse humbet besimin e publikut, rrezikon të humbasë arsyen e ekzistencës së saj.

Dhe atëherë pyetja që dëgjohet gjithnjë e më shpesh nuk është vetëm “a do të shuhet protesta?”, por edhe një tjetër, po aq e rëndësishme: nëse qytetarët nuk u besojnë më kronikave të gatshme dhe kërkojnë të vërtetën diku tjetër, a mos vallë ka nisur të shuhet modeli i vjetër i propagandës televizive? Nëse po, atëherë “Ju erdhi fundi!” mund të jetë një thirrje që shkon përtej politikës dhe prek vetë mënyrën se si prodhohet dhe shpërndahet informacioni në Shqipëri.

(Nga mbrojtja e të drejtave njerëzore dhe ndalja e tragjedisë humanitare të viteve 1989–1999, deri te konsolidimi i shtetit të Kosovës më 17 shkurt 2008 – rrëfimi i një miqësie historike ndërmjet Kosovës dhe Shteteve të Bashkuara të Amerikës)

Prof. Dr. Fejzulla BERISHA

Kur historia vendos për fatin e popujve

Historia e kombeve njeh periudha kur fati i një populli vendoset në momente të jashtëzakonshme, kur vendimet politike, guximi diplomatik dhe përgjegjësia morale e liderëve ndërkombëtarë ndikojnë në jetën e miliona njerëzve.

Për Kosovën, fundi i shekullit XX ishte një nga periudhat më të vështira dhe më vendimtare të historisë së saj moderne. Pas vitit 1989, shqiptarët e Kosovës u përballën me një sistem represioni politik dhe institucional, me cenimin e të drejtave themelore, me përjashtimin nga jeta publike dhe me një krizë që gradualisht u shndërrua në një nga problemet më të mëdha humanitare të Evropës.

Për shumë vite, populli i Kosovës kërkoi zgjidhje paqësore dhe demokratike, duke mbrojtur të drejtën për liri, barazi dhe dinjitet njerëzor. Megjithatë, përshkallëzimi i dhunës në fund të viteve ’90 e bëri të domosdoshëm angazhimin e bashkësisë ndërkombëtare.

Në këtë moment historik, Shtetet e Bashkuara të Amerikës luajtën një rol të jashtëzakonshëm. Amerika u shfaq si një mbështetëse kryesore e vlerave demokratike, e të drejtave të njeriut dhe e sigurisë në Evropë.

Në këtë kapitull të madh historik, dy Presidentë amerikanë zënë një vend të veçantë:Presidenti Bill Clinton, i cili udhëhoqi Shtetet e Bashkuara gjatë krizës humanitare dhe luftës së Kosovës në vitet 1998–1999;dhePresidenti George W. Bush, gjatë administratës së të cilit u realizua një nga momentet më të rëndësishme politike – mbështetja amerikane për pavarësinë e Republikës së Kosovës më 17 shkurt 2008.

Këta dy liderë nuk përfaqësojnë vetëm dy periudha politike; ata përfaqësojnë dy kapituj të një historie të madhe: kapitullin e shpëtimit dhe kapitullin e ndërtimit të shtetit.

Kosova në udhëkryqin historik 1989–1999

Vitet 1989–1999 përbëjnë një dekadë vendimtare në historinë e Kosovës. Në këtë periudhë, zhvillimet politike ndryshuan rrënjësisht pozitën juridike dhe shoqërore të Kosovës.

Pas vitit 1989, autonomia e Kosovës u cenua rëndë dhe shqiptarët e Kosovës u përballën me një politikë të centralizimit dhe mohimit (diskriminimit) institucional. Shumë shqiptarë humbën vendet e punës në administratë, arsim dhe institucione publike,(mbi 235.000 mi),ndërsa jeta politike dhe shoqërore u kufizua ndjeshëm.

Në fillim të viteve ’90, rezistenca e shqiptarëve të Kosovës u karakterizua kryesisht nga përpjekjet paqësore për të mbrojtur identitetin, të drejtat dhe institucionet e tyre.

Megjithatë, përkeqësimi i situatës në fund të dekadës solli një realitet të ri. Konflikti i armatosur, pasiguria dhe kriza humanitare e bënë Kosovën një çështje të rëndësishme për sigurinë evropiane dhe ndërkombëtare.

Bota demokratike u përball me një pyetje të madhe historike: si të mbrohen civilët dhe si të parandalohet një katastrofë humanitare?Në këtë sfidë, Shtetet e Bashkuara të Amerikës morën një rol udhëheqës.

Amerika dhe përgjegjësia morale ndërkombëtare

Politika amerikane ndaj Kosovës u mbështet mbi një parim themelor: mbrojtjen e jetës njerëzore, të dinjitetit njerëzor dhe të drejtave themelore të njeriut.

Për Shtetet e Bashkuara të Amerikës, çështja e Kosovës nuk ishte vetëm një problem rajonal, por një çështje që lidhej drejtpërdrejt me stabilitetin e Evropës dhe me besueshmërinë e rendit ndërkombëtar të bazuar në vlerat demokratike.

Në fund të shekullit XX, kur Evropa ende përballej me pasojat e shpërbërjes së Jugosllavisë, Kosova u shndërrua në një provë të madhe për komunitetin ndërkombëtar. Pyetja themelore ishte nëse bota demokratike do të lejonte përsëritjen e tragjedive humanitare apo do të ndërhynte për mbrojtjen e civilëve të pafajshëm.

Përmes diplomacisë amerikane, bashkëpunimit me aleatët evropianë dhe angazhimit brenda NATO-s, Kosova u bë një nga çështjet kryesore të politikës ndërkombëtare.

Ky angazhim do të merrte formën e tij më të fuqishme në vitin 1999, kur ndërhyrja e NATO-s shënoi një kthesë historike për Kosovën dhe për sigurinë evropiane.

Presidenti Bill Clinton – lideri amerikan i ndërhyrjes humanitare dhe simboli i miqësisë historike me Kosovën

Në kujtesën historike të popullit të Kosovës, emri i Presidentit Bill Clinton lidhet me një nga periudhat më të rëndësishme dhe më dramatike të historisë moderne të Kosovës.

Ai ishte Presidenti i Shteteve të Bashkuara të Amerikës në kohën kur Kosova u përball me një krizë të rëndë humanitare dhe kur komuniteti ndërkombëtar u vu përballë një prove të madhe morale: të ndërhynte për mbrojtjen e civilëve apo të lejonte vazhdimin e një tragjedie të re në zemër të Evropës.

Vizioni i Presidentit Clinton për mbrojtjen e lirisë dhe të drejtave njerëzore

Administrata e Presidentit Clinton e trajtoi çështjen e Kosovës si një problem që tejkalonte kufijtë e një konflikti lokal. Ajo u pa si një sfidë ndaj parimeve themelore mbi të cilat ndërtohet bota demokratike: mbrojtja e jetës, dinjitetit njerëzor dhe të drejtave themelore.

Në atë periudhë, diplomacia amerikane punoi intensivisht me aleatët evropianë dhe me strukturat e NATO-s për të gjetur një zgjidhje që do të ndalte dhunën dhe do të krijonte kushte për një paqe të qëndrueshme.

Presidenti Clinton dhe administrata e tij e kuptuan se stabiliteti i Evropës Juglindore ishte i lidhur ngushtë me zgjidhjen e çështjes së Kosovës.

Viti 1999 – momenti që ndryshoi rrjedhën e historisë

Viti 1999 mbetet një nga vitet më vendimtare në historinë e Kosovës.

Pas përkeqësimit të situatës humanitare dhe dështimit të përpjekjeve diplomatike për të arritur një marrëveshje, NATO ndërmori një fushatë ushtarake kundër objektivave të Republikës Federale të Jugosllavisë.

Në këtë proces, Shtetet e Bashkuara të Amerikës patën një rol udhëheqës politik dhe ushtarak brenda Aleancës së NATO-s.

Për popullin e Kosovës, përfundimi i luftës në qershor të vitit 1999 shënoi fundin e një periudhe të dhimbshme dhe fillimin e një epoke të re.

U hap rruga për:kthimin e qindra mijëra njerëzve të dëbuar;krijimin e institucioneve të reja demokratike;rindërtimin e shoqërisë;ndërtimin e perspektivës për një të ardhme të lirë dhe demokratike.

Vizita e Presidentit Clinton në Kosovë – një moment simbolik i mirënjohjes

Pas përfundimit të luftës, vizita e Presidentit Bill Clinton në Kosovë u shndërrua në një nga momentet më simbolike të miqësisë shqiptaro-amerikane.

Pritja e jashtëzakonshme nga qytetarët e Kosovës dëshmoi një ndjenjë të thellë mirënjohjeje për rolin e Amerikës në një periudhë vendimtare.

Për shumë qytetarë të Kosovës, Presidenti Clinton u bë simbol i një Amerike që ishte në krah të një populli në momentet më të vështira.

Shtatorja e tij në Prishtinë është shndërruar në një simbol të kësaj kujtese historike dhe në një dëshmi të lidhjes së veçantë ndërmjet Kosovës dhe Shteteve të Bashkuara.

Ajo nuk përfaqëson vetëm një figurë politike, por një kapitull të historisë ku solidariteti ndërkombëtar ndikoi në fatin e një populli.

Presidenti George W. Bush – mbështetësi amerikan i rrugës drejt shtetësisë së Kosovës

Nëse Presidenti Bill Clinton lidhet me periudhën e ndalimit të tragjedisë humanitare dhe çlirimit të Kosovës, Presidenti George W. Bush lidhet me një fazë tjetër vendimtare të historisë së saj moderne: realizimin e aspiratës për shtetësi dhe konsolidimin e perspektivës ndërkombëtare të Kosovës.

Pas vitit 1999, Kosova hyri në një periudhë të re historike – periudhën e ndërtimit të institucioneve demokratike, forcimit të administrimit civil dhe përcaktimit të statusit të saj politik.

Kjo ishte një sfidë e madhe diplomatike, sepse kërkohej një zgjidhje që do të garantonte paqe afatgjatë, stabilitet rajonal dhe perspektivë evropiane për popullin e Kosovës.

Administrata e Presidentit George W. Bush mbështeti fuqishëm një Kosovë demokratike, të orientuar drejt Evropës dhe strukturave euroatlantike.

Amerika dhe momenti historik i pavarësisë së Kosovës

Shpallja e pavarësisë së Republikës së Kosovës më 17 shkurt 2008 ishte kulmi i një rrugëtimi të gjatë historik dhe politik.

Për popullin e Kosovës, kjo ditë simbolizoi realizimin e një aspirate të brezave: krijimin e një shteti të lirë, demokratik dhe sovran.

Mbështetja e Shteteve të Bashkuara të Amerikës në këtë periudhë kishte një rëndësi të jashtëzakonshme politike dhe diplomatike.

Njohja amerikane e Republikës së Kosovës ishte një mesazh i fuqishëm për komunitetin ndërkombëtar se Kosova kishte hyrë në një epokë të re – si shtet që synonte ndërtimin e institucioneve demokratike dhe integrimin në familjen euroatlantike.

Kjo vazhdimësi historike – nga mbështetja amerikane në vitin 1999 deri te mbështetja për pavarësinë në vitin 2008 – dëshmon karakterin strategjik të marrëdhënieve ndërmjet Kosovës dhe Shteteve të Bashkuara të Amerikës.

Kongresi amerikan, diplomacia e SHBA-së dhe mbështetja institucionale për Kosovën

Miqësia ndërmjet Kosovës dhe Shteteve të Bashkuara të Amerikës nuk është ndërtuar vetëm nga Shtëpia e Bardhë dhe administratat presidenciale. Ajo është forcuar edhe përmes institucioneve të tjera amerikane, veçanërisht përmes Kongresit të Shteteve të Bashkuara, diplomacisë amerikane dhe lidhjeve të fuqishme ndërmjet dy popujve.

Për shumë vite, çështja e Kosovës ka qenë pjesë e debatit politik dhe diplomatik në Uashington. Në Kongresin amerikan është ngritur vazhdimisht zëri për mbrojtjen e të drejtave të shqiptarëve të Kosovës dhe për nevojën e një zgjidhjeje të drejtë dhe të qëndrueshme.

Kjo mbështetje ka pasur një karakter të gjerë dhe ka kaluar përtej dallimeve partiake, duke dëshmuar se marrëdhëniet ndërmjet Kosovës dhe Amerikës janë ndërtuar mbi vlera të përbashkëta.

Diplomacia amerikane – nga kriza te ndërtimi i shtetit

Roli i diplomacisë amerikane ishte vendimtar në fazat më të rëndësishme të historisë së Kosovës.

Nga angazhimi për ndaljen e dhunës në vitin 1999, deri te mbështetja e procesit politik që çoi në pavarësinë e Kosovës në vitin 2008, Shtetet e Bashkuara luajtën një rol qendror në arkitekturën ndërkombëtare të Kosovës.

Diplomatët amerikanë kontribuuan në proceset e negociatave, në koordinimin me aleatët ndërkombëtarë dhe në krijimin e një klime politike që i dha Kosovës mundësinë për të ndërtuar institucionet e saj.

Ky angazhim dëshmoi se partneriteti ndërmjet Kosovës dhe Amerikës nuk ishte vetëm një bashkëpunim i një momenti, por një marrëdhënie e ndërtuar mbi besim, interesa të përbashkëta dhe vlera demokratike.

NATO – aleanca e sigurisë që hapi rrugën drejt paqes në Kosovë

Historia moderne e Kosovës është e lidhur ngushtë edhe me rolin e NATO-s si aleancë mbrojtëse dhe garantuese e sigurisë.

Në vitin 1999, NATO ndërhyri për t’i dhënë fund një krize të rëndë humanitare dhe për të krijuar kushte për paqe dhe stabilitet.

Për Kosovën, kjo periudhë shënoi një kthesë historike. Pas përfundimit të luftës, u krijuan kushtet për ndërtimin e institucioneve demokratike, kthimin e jetës normale dhe transformimin e shoqërisë kosovare.

Sot, marrëdhëniet ndërmjet Kosovës dhe NATO-s vazhdojnë të jenë një element i rëndësishëm i sigurisë dhe perspektivës euroatlantike të vendit.

Bashkëpunimi me strukturat euroatlantike mbetet një objektiv strategjik për Republikën e Kosovës dhe një dëshmi e orientimit të saj drejt botës demokratike.

Bill Clinton dhe George W. Bush – emra të skalitur në kujtesën historike të Kosovës

Popujt nuk i harrojnë miqtë që qëndrojnë pranë tyre në momentet më të vështira të historisë. Kujtesa kombëtare ndërtohet mbi ngjarje, personalitete dhe vendime që kanë ndikuar në fatin e një shoqërie.

Në kujtesën historike të Kosovës, emrat e Presidentit Bill Clinton dhe Presidentit George W. Bush janë të lidhur me një periudhë vendimtare të ekzistencës së saj moderne.

Presidenti Bill Clinton lidhet me momentin kur Shtetet e Bashkuara të Amerikës, së bashku me aleatët e tyre, u angazhuan për ndaljen e një krize të rëndë humanitare dhe për krijimin e kushteve për paqe e siguri në Kosovë.

Presidenti George W. Bush lidhet me periudhën kur Kosova bëri hapin historik drejt shtetësisë dhe konsolidimit ndërkombëtar, duke marrë mbështetjen e fuqishme të Shteteve të Bashkuara në procesin e pavarësisë.

Këta dy Presidentë përfaqësojnë dy kapituj të një historie të përbashkët: kapitullin e shpëtimit nga një tragjedi humanitare dhe kapitullin e ndërtimit të një shteti të ri demokratik.

Emrat Tuaj, President Bill Clinton dhe President George W. Bush, meritojnë të ruhen në kujtesën historike të Kosovës për breza e shekuj, sepse lidhen me një epokë kur miqësia ndërkombëtare, solidariteti dhe përgjegjësia morale u shndërruan në shpresë dhe liri për një popull të tërë.

Mirënjohja si vlerë kombëtare dhe historike

Mirënjohja ndaj miqve ndërkombëtarë nuk është vetëm një ndjenjë falënderimi; ajo është një pjesë e kulturës historike të një kombi.

Një popull që njeh dhe vlerëson miqtë e tij të vërtetë tregon pjekuri historike dhe respekt për të kaluarën.

Kosova, si një shtet i ri demokratik, ka përgjegjësinë të ruajë kujtesën e kësaj periudhe përmes studimeve historike, botimeve shkencore, institucioneve kulturore dhe edukimit të brezave të rinj.Historia nuk duhet të mbetet vetëm në dokumente; ajo duhet të jetojë në vetëdijen e shoqërisë.

Monumentet e kujtesës – kur historia shndërrohet në simbol

Çdo shoqëri demokratike ka detyrimin të ruajë kujtesën e saj historike. Monumentet, sheshet, institucionet dhe veprat kulturore janë mënyra përmes të cilave brezat e rinj mësojnë historinë dhe kuptojnë rëndësinë e momenteve vendimtare.

Për Kosovën, kujtimi për miqtë ndërkombëtarë që kontribuuan në rrugën e saj drejt lirisë është pjesë e një kulture të mirënjohjes dhe respektit historik.

Emrat e personaliteteve që kanë ndikuar në momente të rëndësishme të historisë nuk ruhen vetëm në gurë e monumente, por edhe në ndërgjegjen e një populli.

Ashtu si monumentet e mëdha të qytetërimeve të lashta kanë sfiduar shekujt, edhe kujtesa historike për miqësitë e mëdha duhet të ruhet dhe t’u përcillet brezave të ardhshëm.

Një kujtesë e tillë nuk është kundër askujt; ajo është një dëshmi e respektit për ata që në një periudhë të vështirë historike kontribuuan për paqen, sigurinë dhe të ardhmen e Kosovës.

Miqësia Kosovë–SHBA: një lidhje përtej politikës

Marrëdhëniet ndërmjet Kosovës dhe Shteteve të Bashkuara të Amerikës kanë një dimension më të gjerë sesa marrëdhëniet e zakonshme politike.

Ato janë ndërtuar mbi një përvojë historike të përbashkët dhe mbi bindjen se demokracia, liria dhe të drejtat e njeriut janë vlera universale.

Për Kosovën, Amerika mbetet një partner strategjik dhe një aleat i rëndësishëm në rrugën e integrimit euroatlantik.

Për Shtetet e Bashkuara, një Kosovë demokratike dhe e qëndrueshme është një faktor i rëndësishëm për paqen dhe sigurinë në Evropën Juglindore.

Prandaj, ruajtja dhe forcimi i kësaj miqësie është një përgjegjësi historike e të dyja palëve

Kosova dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës në shekullin XXI – një partneritet strategjik për paqen, sigurinë dhe të ardhmen euroatlantike

Shekulli XXI e gjeti Kosovën në një fazë të re historike: nga një popull që kërkonte mbrojtje ndërkombëtare dhe siguri për ekzistencën e tij, në një shtet që ndërton institucionet e veta demokratike dhe kërkon vendin e saj të merituar në familjen euroatlantike.

Ky transformim historik nuk ishte i lehtë. Ai kërkoi sakrifica, përkushtim institucional, mbështetje ndërkombëtare dhe një vizion të qartë për të ardhmen.

Në këtë rrugëtim të ri, partneriteti me Shtetet e Bashkuara të Amerikës mbetet një nga shtyllat më të rëndësishme të politikës së jashtme, sigurisë dhe zhvillimit strategjik të Republikës së Kosovës.

Miqësia ndërmjet Kosovës dhe Amerikës nuk është ndërtuar vetëm mbi një moment historik, por mbi një bazë të përbashkët vlerash: lirinë, demokracinë, sundimin e ligjit, respektimin e të drejtave të njeriut dhe angazhimin për paqe.

Shtetet e Bashkuara kanë qenë një partner i rëndësishëm në proceset e konsolidimit institucional të Kosovës, në forcimin e sigurisë, në zhvillimin e kapaciteteve demokratike dhe në orientimin e saj drejt strukturave euroatlantike.

Kosova, nga ana e saj, ka përgjegjësinë historike që këtë miqësi ta forcojë përmes ndërtimit të institucioneve të fuqishme, zhvillimit ekonomik, luftimit të korrupsionit, respektimit të ligjit dhe krijimit të një shoqërie moderne evropiane.

Mirënjohje për vazhdimësinë e mbështetjes amerikane dhe për Presidentin aktual të Shteteve të Bashkuara

Historia e marrëdhënieve ndërmjet Kosovës dhe Amerikës është më e madhe se një administratë politike apo një periudhë e vetme presidenciale.

Ajo është një lidhje strategjike e ndërtuar mbi besimin, respektin dhe interesat e përbashkëta.

Për këtë arsye, një falënderim i veçantë i drejtohet edhe Presidentit aktual të Shteteve të Bashkuara të Amerikës Donald Trump

për vazhdimin e marrëdhënieve

të partneritetit me Republikën e Kosovës dhe për mbështetjen e dialogut, bashkëpunimit dhe stabilitetit në rajon.

Çdo President amerikan përballet me sfidat e kohës së vet, por miqësia ndërmjet popullit amerikan dhe popullit të Kosovës është ndërtuar mbi një themel më të qëndrueshëm: mbi vlerat e lirisë, demokracisë dhe paqes.

Kosova e vlerëson këtë partneritet si një pasuri strategjike dhe si një urë të fuqishme që e lidh atë me botën demokratike.

Historia i nderon ata që qëndrojnë në anën e lirisë

Historia nuk shkruhet vetëm me data dhe dokumente. Ajo shkruhet me vendime të mëdha, me sakrifica dhe me njerëz që në momente vendimtare zgjedhin të qëndrojnë në anën e drejtësisë dhe të vlerave njerëzore.

Për Kosovën, fundi i shekullit XX dhe fillimi i shekullit XXI përfaqësojnë një epokë të jashtëzakonshme historike: nga dhimbja e luftës dhe pasiguria, drejt lirisë, pavarësisë dhe ndërtimit të shtetit.

Në këtë rrugëtim historik, emrat e Presidentit Bill Clinton dhe Presidentit George W. Bush mbeten të lidhur me dy kapituj të rëndësishëm të historisë së Kosovës.

Presidenti Bill Clinton lidhet me periudhën kur bota demokratike u angazhua për ndaljen e një tragjedie humanitare dhe për krijimin e kushteve për paqe e siguri.

Presidenti George W. Bush lidhet me periudhën kur Kosova realizoi një nga aspiratat më të mëdha historike – krijimin e shtetit të saj të pavarur dhe demokratik.

Emrat Tuaj, President Bill Clinton dhe President George W. Bush, duhet të mbeten të skalitur në kujtesën historike të Kosovës për breza e shekuj, sepse lidhen me një epokë kur miqësia, solidariteti dhe përgjegjësia ndërkombëtare u shndërruan në shpresë dhe liri për një popull të tërë.

Faleminderit President Bill Clinton!

Faleminderit President George W. Bush!

Faleminderit për kontributin Tuaj në rrugën e Kosovës drejt lirisë, pavarësisë dhe sovranitetit.

Faleminderit Amerikë – aleate, mike dhe partnere strategjike e Republikës së Kosovës!

Zoti e bekoftë miqësinë shqiptaro-amerikane, një miqësi e ndërtuar mbi lirinë, sakrificën, besimin dhe vlerat që bashkojnë dy popujt tanë.