Nga Keze Kozeta Zylo/

Pa Gjuhën Shqipe nuk mund të kemi identitet jo vetëm në Atdheun mëmë, por kudo ku ka Diasporë. Kur vendin e lamë dhimbshëm përmes flakëve përpirëse të 97-ës, përmes luftës vëllavrasëse, përmes shkatërrimit barbar natyrshëm me vehte morëm një copëz shqipërie që nuk do të na hiqet kurrë deri në frymën e fundit. Në metropolin e Nju Jorkut ndër më të mëdhenjtë botëror ku jetojnë më shumë se

250 000 shqiptarë ka qenë shumë e domosdoshme ngritja e shkollave shqipe për t’ju mësuar fëmijëve lindur dhe rritur në emigrim Gjuhën Shqipe. Duke marrë pjesë si media në shumë aktivitete të rëndësishme të Diasporës ndjeja dhimbje dhe përgjegjësi të veçantë kur shikoja që moderatorët, apo shumë fëmijë dhe të rritur nuk flisnin Gjuhën Shqipe.

Këto perballje dhe vështirësi të shumta të bënin të ndjeje detyrën kombëtare, thirrjen e gjakut për të hyrë në Misionin Kombëtar mësimin e Gjuhës Shqipe si ruajtje të identitetit kombëtar.

Konkretisht me hapjen e Shkollës së parë Shqipe “Alba Life” në Staten Island ku dhe e quajmë si fidanishten e parë të saj u përhapën në të gjitha lagjet e Nju Jorkut dhe pas Covidit vazhdojmë të kemi mësim dhe në Online.

Aspak nuk është e lehtë të punosh dhe të jesh në këtë Mision Kombëtar, pasi do një përkushtim maksimal profesionalisht dhe atdhetarisht, veçanërisht duke shfrytëzuar fundjavat së bashku me mësueset që sakrifikojnë aq shumë.

Janë shumë probleme që përballemi, pasi shumë prindër nuk kanë mundësi për t’i sjellë fëmijët e tyre për shkak të angazhimit të punërave të tyre të shumta, ose ka disa prindër që më shumë preferojnë t’i çojnë në aktivitete sportive se t’i sjellin pranë shkollave shqipe.

Prinder të tjerë frikësohen se mos mësimi dy gjyhësh i konfuzon fëmijët dhe ngelen pas me mësimin. Pikërisht për këto opinione qe i hasim shpesh ndër prindër veçanërisht me dygjuhësinë del nevoja e edukimit cilësor, puna e medieve serioze, e gjuhëtareve. Sipas Gjuhëtarit të shquar botëror i njohur për kontributin e tij në gjuhësi dhe psikologjinë njohëse Frank Smith mendohet se dy gjuhësia është e domosdoshme dhe zhvillim i mëtejshëm i trurit. Ai thotë se: “Një gjuhë të vendos vetëm në një korridor për jetën. Dy gjuhë të hapin çdo derë gjatë rrugës.”

Atëhere le të mendojmë dhe të punojmë për t’ju mësuar brezave që lindin dhe rriten në Diasporë gjuhën e nënës, e cila është jo vetëm për identitetin kombëtar që është e para, por ndërkohë mësimi i saj sjellë dhe zhvillimin dhe hap dritare për të parë botën më mirë.

Nuk mund të mohohen përpjekjet e shumta në Diasporë sidomos këto vitet e fundit dhe ka një levizje dhe i përgëzoj me shpirt, por përsëri këto nuk mjaftojnë se pas dyerve të këyre shkollave ka me mijëra fëmijë që nuk marrin pjesë aktivisht.

Shumë prindër nuk ju flasin fëmijëve në shtëpitë e tyre gjuhën shqipe, por gjuhën në të cilën jetojnë dhe punojnë dhe patjetër kjo nuk i shërben mësimit të gjuhes shqipe. Diaspora po rritet shumë, pasi emigrimi marramendës ka bërë që më shumë janë jashtë shqipërie se brenda saj.

Duke pasur një përvojë të jashtëzakonshme 18 vjeçare me Shkollat Shqipe “Alba Life” dhe me një sukses gjithmonë në rritje kam kërkuar vazhdimisht kur më është dhënë mundësia në mediet e Shqipërise, zyrtarëvë të lartë, kur kanë vizituar shkollat që Gjuha Shqipe duhet të insititucionalizohet dhe të punohet fort për ta vendosur gjuhën shqipe ndër shkollat amerikane, flas për shkollat amerikane meqënse dhe e njoh më mirë sistemin arsimor dhe edukues të saj.

Gjuha Shqipe është shenja dalluese dhe na bën të jemi krenarë kudo ku jetojme si shqiptarë.

Ajo ngjizet bashkë me qumështin e nënës.

Shpesh përmendja e gjuhës shqipe është bërë për fushatë dhe për kredite personale si nga politikanë shqiptarë po ashtu dhe nga shqiptaro- amerikanë.

Së bashku duhet të punojmë fort me mendje dhe zemër për ta permirësuar dhe për ta luftuar asimilimin e miliona shqiptarëve në botë. Kjo bëhet vetëm bashkë, duke shkëmbyer përvojën dhe duke i dhënë pjesën secilit atë që i takon, jo me klane, me krahmarrje, militantizëm partirash dhe interesa meskine. Është mjerane kur dëgjon nëpër mediume, nëpër ekrane për gjuhën shqipe nga njerëz pa shumë kontribute, por i reklamojnë sikur po bëjnë namin për mësimin e gjuhës shqipe dhe ajo më e dhimbshmja është se i vënë në krye të mësimit të gjuhës shqipe pa i zgjedhur kush, pa i votuar asnjë, veç kur mbijnë si kërpudha pas shiut dhe dalin nismëtarë dhe triumfatorë.

Gjuha shqipe nuk ka nevojë për karshillëk, nuk ka nevojën për unin, ajo ka nevojë të ulim kokën dhe të punojmë fort, pasi bash në sytë tanë po humbet ndër fëmijët shqiptarë. Në vend që të shqetësohemi për këtë pikë të rëndësishme, nevralgjike për kombin, shqetësohemi kush të marrë poste, kush të hedh shashka tymuese ndër vite dhe të dali në krye të shkollave siç e thashë më sipër pa i votuar kush.

Nëse del në mediume dhe flet për gjuhën shqipe, por idetë ndër vite nuk të janë realizuar, atëhere e ke humbur reputacionin dhe të ndjekin pas vetëm të dështuarit.

Prandaj kur flitet per institucionalizimin e saj duhet të jetë një punë e përbashkët me kontribuesit kryesor me një reputacion të madh në Diasporë, larg servilizmave, militantizmit dhe dukjeve që veçse e dëmtojnë dhe nuk e ndihmojnë Misionin Kombëtar. Sigurisht këto shqetësime kanë vend në një shkrim dhe diskutim tjetër me mësues profesionistë të përkushtuar që kanë si qëllim mësimin dhe punën jo pozitat për të qenë në krye pa qenë fare e nevojshme për t’i pasur nëpër këmbë sepse veç ngatërrojnë dhe shqetësojnë misionarët e devotshëm. Këto raste që fatkeqësisht i kemi ndjerë dhe parë me sytë tanë duhet të eleminohen dhe të veprohet në bazë të meritokracisë.

Meritokracia brenda arsimit, mësimit të gjuhës shqipe është besimi se mundësitë dhe rezultatet arsimore duhet të bazohen në merita. Puna në Diasporë duhet të shpërblehet në bazë të aftësive, dhe arritjeve të tyre dhe jo faktorëve të tjerë si privilegji apo servilizmi.

Si bashkëthemeluese, mësimdhënëse dhe anëtare aktiv në Diasporë shqetësohem fort që mijëra fëmijë nuk flasin shqip, pasi të jeni të sigurt se mësimi i Gjuhës Shqipe i lidh më fort me trungun amë dhe i bën më shumë kontribues në çështjen kombëtare. Gjuhën Shqipe duhet ta gezojnë të gjithë brezat ashtu siç thotë burri i ndritur i Kombit At Gjergj Fishta:

Edhe shqyp na thanë se Zoti,

për shqyptarë Shqypninë e fali,

se sa t’enden stina e moti,

do ta gzojn kta djalë mbas djali.

Me këto vargje brilante për Gjuhen Shqipe frymëzohemi sepse Gjuha shqipe është identiteti ynë kombëtar në Diasporë.

Autorja e shkrimit është shkrimtare, publiciste, mësuese dhe bashkëthemeluese e Shkollave Shqipe në New York “Alba Life” Ambasador i Kombit si dhe ka marrë titullin e lartë: Kalorës i Urdhrit të Flamurit nga Presidenti i Republikës së Shqipërisë.

15 Nëntor, 2024

New York

See insights and ads

Create Ad

All reactions:

11

Ahmet Mehmeti/

Prej 27 qershorit 1944 deri në 13 mars 1945 në Çamëri popullsia myslimane shqiptare ju nënshtyrua një gjenocidi të paparë ku u masakruan 2909 vetë prej të cilëve 214 gra, 96 fëmijë, ndër ta 32 nën moshën 3 veç. U dhunuan 745 gra e vajza si dhe u rrëmbyen 76 të tjera. Si pasojë e spastrimit etnik dhe fetar me dhunë vdiqën ose u rrëbyen e u zhdukën rrugëve 2473 vetë (nga dhuna, uria, sëmundjet, etj), gjithsej të vdekur 5277 vetë. U shkatërruan 68 fshatra e qytete. U dogjën 5800 shtëpi dhe u rrënuan 102 objekte kulti etj. Këto masakra ishin finalja e atyre që kishin filluar në Prroin e Selanit ku u martirizuan pabesisht 72 krerë të zgjedhur nga paria e Çamërisë në mars të vitit 1913 kur vendi ra nën robërinë greke pas vendimit fatal të Konferencës së Ambasadorëve në Londër, një ngjarje kobëzezë ndërkombëtare e ndërmarrë nga Fuqitë e Mëdha kundër kombit shqiptar ku më shumë se gjysma e trojeve etnike dhe e popullsisë shqiptare u la jashtë kufijve të kësaj krijese shtetërore gjysmake, që u bë pre e humorit dhe presioneve të të mëdhenjve.
Historia e Çamërisë (1913 – 1944) nën pushtimin grek ishte një mynxyrë që u karakterizua nga nxitja e drejtpërdrejtë dhe publike e shtetit dhe kishës ortodokse greke në marrëveshje për të kryer genocid, bashkëfajësi për genocid dhe genocid etniko-fetar i mirëfilltë i kryer nga qeveritarë, funksionarë apo nga persona të veçantë ashtu siç përkufizohet në Konventën për parandalimin dhe ndjekjen e krimit të gjenocidit të miratuar nga Ansambleja e Përgjithëshme e OKB-s me rezolutën e saj të 9 dhjetorit 1948 dhe që hyri në fuqi më 12 janar 1951.
Po rikujtojmë këtu rezolutat e Asamblesë së Përgjithëshme të OKB-s të datave 13 shkurt 1946 dhe 31 tetor 1947 në lidhje me ekstradimin dhe ndëshkimin e kriminelëve të luftës dhe të rezolutës 95 të 11 dhjetorit 1946 që konfirmuan parimet e të drejtës ndërkombëtare të njohura nga Statuti i Gjykatës ushtarake ndërkombëtare të Nurembergut dhe nga vendimi i atij gjyqi si dhe rezolutat e 12 dhe 16 dhjetorit 1966 nëpërmjet të cilave Asambleja e Përgjithëshme ka dënuar shprehimisht si krime ndaj njerëzimit nga njera anë shkeljen e të drejtave ekonomike dhe politike të popullsive autoktone dhe nga ana tjetër politikën e aparteidit.
Në asnjerën nga deklaratat solemne, aktet dhe konventat që synojnë ndjekjen dhe shtypjen e krimeve të luftës dhe të krimeve kundër njerëzimit , nuk është parashikuar kufizim në kohë.
Konventa mbi mosparashkrimin e krimeve të luftës dhe krimeve kundër njerëzimit (hyri në fuqi më 11 nëntor 1970) shprehet qartë në Nenin 1 : “Krimet e mëposhtëme janë të paparashkrueshme cilado qoftë data kur janë kryer:
a) Krimet e luftës, në mënyrë të veçantë “shkeljet e rënda” të përmendura në Konventat e Gjenevës të 12 gushtit 1949 për mbrojtjen e viktimave të luftës;
b) Krimet kundër njerëzimit, të kryera qoftë në kohë lufte apo paqeje, dëbimi nëpërmjet një sulmi të armatosur ose pushtimit dhe aktet çnjerëzore që rrjedhin nga politika e aparteidit, si dhe krimi i gjenocidit, ashtu siç është përcaktuar në Konventën e 1948-ës për parandalimin dhe ndjekjen e krimit të gjenocidit , qoftë edhe kur këto akte nuk përbëjnë shkelje të së drejtës së brendëshme të vendit ku ato janë kryer”.
Dispozitat e kësaj Konvente kërkojnë që për cilindo nga krimet e sipërpërmendura të vihen në zbatim ndaj përfaqësuesve të autoritetit të shtetit dhe ndaj personave të veçantë që kanë marrë pjesë në të si autorë ose bashkëfajtorë, apo që do të njihen fajtorë për nxitje të drejtëpërdrejtë në kryerjen e cilitdo nga këto krime, ose që do të kenë marrë pjesë në një marrëveshje me qëllim që ai të kryhet , pavarësisht se në çfar shkalle ekzekutohet , si dhe ndaj përfaqësuesve të autoritetit të shtetit që do të toleronin kryerjen e tij (Neni 2).
Konventa e mosparashkrimit të krimeve të luftes dhe krimeve kundër njerëzimit kërkon nga shtetet palë që në përputhje me procedurat e tyre kushtetuese të marrin të gjitha masat ligjore apo të tjera që do të jenë të nevojëshme për të siguruar mosparashkrimin e krimeve të përmendura në nenet 1 dhe 2 të kësaj konvente. Si përsa i përket ndjekjeve ashtu edhe përsa i përket dënimit. Atje ku mund të ekzistojë një parashkrim në këtë fushë, me ligj apo me një mënyrë tjetër, ai do të hiqet, thekson Neni 4.
Për të gjitha sa u përmendën më sipër Greqia në rastin e Çamërisë nuk ka zbatuar asnjë detyrim ndaj konventave kundër gjenocidit. Është pikërisht kjo shkelje flagrante e ligjeve dhe konventave ndërkombëtare që Greqia raciste bën presion ndaj shtetit shqiptar, me vend e pa vend, me të gjitha format dhe mënyrat, t’i shmanget detyrimeve strikte ndërkombëtare për krimin e gjenocidit, aq sa kërkon ta heqë edhe emrin e Çamërisë nga librat shkollore të historisë, gjeografisë, letërsisë etj.
Shteti grek, megjithëse është prej kohësh pjesë e Bashkimit Europian, është shumë prapa në krahasim me disa shtete fqinje ballkanike si Shqipëria etj, që nuk e ka përafruar legjislacionin e vet kombëtar me atë tëBE-s, nuk ka firmosur dhe as ka ratifikuar protokolle si ai Nr. 4 i Konventës Europiane për Mbrojtjen e të Drejtave të Njeriut dhe Liritë Themelore.
Më e keqja që ka bërë shteti grek është zhdukja me gjenocid, zjarr e hekur, e minoriteteve kombëtare, duke grabitur pasuritë e tyre të tundëshme e të patundëshme, në fund të Luftës së Dyte Botërore siç ishin hebrenjtë, shqiptarët çamë, maqedonasit sllave (egejcit) etj. Për këtë deri sot ai nuk ka dhënë llogari, nuk ka kërkuar falje dhe nuk është ndëshkuar rëndë siç e meriton në bazë të Konventave kundër Gjenocidit. Kjo ka sjellë që edhe në Kushtetuten e sotme greke mungojnë minoritet kombëtare, pasi Greqia nuk njeh minoritete të tilla në teritoret që i dha Europa Plakë (The Ethnopolitical Encyclopedia of Europe, f.422, London ,2004 . Këto janë plagë të rënda që Greqia nuk duron sot as t’ja kujtojnë.
Ajo ka firmosur Konventën Kuadër për Mbrojtjen e Minoriteteve Kombëtare që më 22. 09. 1997 dhe ende nuk e ka ratifikuar. Dhe Europa bën sehir. Kështu shkojnë punët dhe vlon racizmi pastaj nëpër Europë. Llogaritë i paguajn minoritetet e shtypura. Greqia është shembulli më i keq në botë.
Shteti grek sot u mohon të gjitha të drejtat shqiptarëve autoktonë çamë me gjoja bashkëpunimin e tyre me nazi-fashizmin dhe nuk ka asnjë argument, dokument ose arsye pasi edhe vetë shkencëtarët historianë grekë kanë argumentuar se nuk ishin çamët që bashkëpunuan me nazifashizmin por qeveritë greke gjatë gjithë Luftes së Dyte Botërore. Gjithashtu Kisha Ortodokse që edhe sot është dominuese sipas Kushtetutës greke “ që përbënte një bashkëbisedues të privilegjuar me autoritetet e Pushtimit” (JM). Rreth 3 000 (tre mijë) çamë morën pjesë kundër nazifashizmit me armë në dorë në një popullsi prej rreth 30.000 – 40 000 njerëz, aq sa përbëhej në atë kohë ushtria e kriminelit Zervas (shih Jorgos Margaritis : “Bashkëpatriotë të Padëshiruar – Të dhëna mbi shkatërrimin e minoriteteve të Greqisë, hebrenjtë, çamët” f. 1 28-129 T. 2009).

 Napoleon Zervasit, këtij krimineli lufte dhe bashkëpuntor me nazifashizmin, shteti grek i ka ngrtitur monumente për krimet e kryera ndaj fëmijëve, pleqve e plakave dhe njerëzve të tjerë të pambrojtur e të pafajshëm vetëm e vetëm se ishin shqiptarë dhe muslimanë.Akuzat dhe kërcënimet e politikës  dhe institucioneve të larta shtetërore greke si dhe të ministrave, kryeministrave, presidentëve në këto 30 vitet e fundit “Mbi Gjyqin Special të Kolaboracionistëve” duke dënuar 1930 shqiptarë në mungesë me akuza false bien poshtë nga vetë dokumentet e drejtësisë greke që çjerrin hipokrizinë e shtetit gjenocidist dhe të propagandës raciste greke.
Në dokumentin e pakontestueshëm të Gjykatës së Diktimit të Janinës me Nr. Prot.1837, datë 29 shtator 1976 për Ministrinë e Rendit Publik, Drejtorinë e Shërbimeve Kriminale dhe Seksionin e Arkivave – Zyra e Ndjekjeve, Athinë u jepet përgjigje të gjitha shkresave të tyre si vijon:”Për arsye e në bazë të vendimit të Ministrisë të Drejtësisë Nr. 17 845/1976 mbi shkatërrimin e dosjeve të proceseve gjyqësore penale , a) të atij të Diktimit 3 dhe 5 anëtarësh të Janinës deri edhe në vitin 1970, b) të Gjykatës Penale të kolaboracionistëve të Janinës, Artës, Prevezës deri edhe në vitin 1950, c) si dhe të Gjykatës Speciale të Janinës për kolaboracionistët, gjithashtu deri edhe në vitin 1950, nuk ka qenë i mundur verifikimi përfundimtar apo i parevokueshëm i atyre për të cilat bëhet fjalë në dokuimentet tuaja të mësipërme, në vendimet, në mungesë, të Gjykatës Speciale të Janinës për kolaboracionistët, prandaj, duke i konsideruar këto vendime për këto arsye si asnjëherë të komunikuara dhe që nuk kanë qenë aspak në fuqi si të tilla (të zbatuara), pra, si jo përfundimtare, ato, për rrjedhojë, bëjnë pjesë në parashkrim të dënimit penal dhe jo në atë të vendimit, domethënë, të Nenit 549 të së Drejtës së Vjetër Penale. Prandaj, krimet e bëra më parë në bazë të cilave u dënuan dhe për të cilat bëhet fjalë në vendimet e mësipërme, janë të parashkruar mbasi kaluan shtatë vjet nga kryerja e tyre , sipas Nenit 120, në frymën e të cilit u bënë. Ky document i rëndësishëm është vulosur dhe firmosur nga Prokurori i Diktimit të Janinës Vasilios Xhavellas (shih G. R. 10. 05. 1995, f.2)
Natyrshëm lind pyetja: Pse kjo pandëshkueshmëri e gjenocidit grek edhe pas gati tetë dekadash nga mbarimi i Luftës së Dytë Botërore dhe 34 vjet pas përmbysjes së totalitarizmit ? Siç dëshmojnë vetë dokumentet e shtetit dhe të Drejtësisë greke çamët jo vetëm nuk jane fajtorë por po vazhdon gjenocidi edhe sot nëpërmjet mohimit të kthimit në shtëpitë, pronat, varrezat dhe trojet e tyre mijëvjeçare. Ka një përgjigje: Shteti shqiptar nuk po bën detyrën e vet, nuk e ka në axhendën e punës së tij zgjidhjen e Çështjes Çame si problem i Mbrojtjes së të Drejtave të Njeriut dhe si Minoritet Kombëtar Shqiptar në trojet e veta në Çamëri (Thesproti).

Një nga pengesat më të mëdha sot për zgjidhjen e Çështjes Çame është edhe qenia në fuqi e Ligjit të luftës me Shqipërinë pasi nga ky ligj rrjedhin (derivojnë) një seri ligjesh, aktesh nënligjore, protokollesh etj, që po i shtjellojmë në vijim.

 Pas gjenocidit dhe spastrimit etnik me dhunë me administrimin e pasurisë së grabitur të çamëve u morën autoritetet locale duke spekulluar me Ligjin Nr. 1539/1938, Art. 34. Sipas Prof. Kyriakos D. Kentrotis në vitin 1947 çamëve ju hoq shtetësia greke në mënyrë kolektive me dy protokolle : Nr. 49343/E/2/29.10.1947 i autoriteteve për çështjet juridike në Ministrinë e Jashtëme dhe Nr.3976 /8.12.1947 të Ministrisë së Brendëshme. Të dy protokollet janë bazuar në akuza false për “bashkpunim dhe veprime kundër interesave të popullit grek”. Grabitja e pasurive të shqiptarëve u bë për të realizuar kolonizimin e ëndëerruar e planifikuar të Çamërisë qysh prej vitit 1844 me elaboration famëkeq Megali Ide duke ja ndarë tokat dhe pasuritë e tjera të shqiptarëve kolonëve grekë si dhe një pjese të popullsisë shqiptare ortodokse për të mbjellë përçarje vëllazërore midis çamëve të dy besimeve. Të gjitha këto u ekzekutuan nën drejtimin dhe zellin  e Bankës Agrare Greke.

Sikur të mos mjaftonin të gjitha këto akte ligjore e nënligjore në vitet 1966 dhe 1998 shteti grek miratoi edhe dy ligje të tjera me numrat përkatës 4506 dhe 2664. Ironia e këtyre dy ligjeve qëndron në atë që mbështeten në Ligjin famëkeq të Luftës me Shqipërinë Nr. 2636/1940 kur çamët ndodheshin në vendin e tyre.

 Por rasti më flagrant është ligji nr. 2664 “Mbi Kadastrën kombëtare dhe rregulla të tjera” dekretuar më 27 nëntor 1998 nga presidenti Kostandin Stefanopullos dhe firmosur nga 8 ministra. Ky ligj u miratua pas nënshkrimit të Traktatyit të Miqësisë Shqipëri-Greqi në vitin 1996 ku në pikën 15 theksohej lehtësimi i marrjes së pronave të shtetasve të të dy vendeve në vendet respective . Ky ligj shkel  në mënyrë flagrante të gjitha kartat, konventat e traktatet ndërkombëtare për pronën dhe të drejtat themelore te njeriut duke përligjur arbitraritetin e një shteti tipik racist.

 Për shfuqizimin (abrogimin) e Ligjit të Luftës me Shqipërinë pala greke herë pas here është justifikuar se paska vështirësi teknike pasi ai është dekretuar nga mbreti dhe tani na qenkan në demokraci dhe jo në mbretëri. Këto pretendime pa bazë bien pasi kemi faktin e shfuqizimit të Ligjit të Luftës me Italinë që ishte pushtuese e Shqipërisë në kohën e agresionit fashist dhe Shqipëria nuk kishte njohje nga asnjë shtet. Këtë e pohon edhe ambasadori Italian në Athinë, Graci, ku me porosi të Çianos më 13 gusht 1940 në një takim të posaçëm me ministrin grek Mavrudis i theksoi me forcë: “Pas 7 prillit 1939,  të drejtat e popullit shqiptar i ndjek Italia” (DDI, Seria 9, Vol V, dok 409. Athinë, 13 gusht 1940). Sipas këtyre fakteve dhe kësaj logjike me heqjen e Ligjit të Luftës me Italinë duhet të ishte hequr automatikisht edhe ai me Shqipërinë. Por ajo që nuk u bë në kohën e diktaturës komuniste duhej të realizohej pas përmbysjes së komunizmit, që fatkeqësisht nuk ka ndodhur as sot, pas 34 vitesh nga ajo kohë.

 Me mbajtjen në fuqi të Ligjit të Luftës me Shqipërinë Greqia dëshiron të fshehë historinë e saj të errët gjenocidiste nga njëra anë dhe nga tjetra të përjetësojë grabitjen e pronave të luajtëshme e të paluajtëshme të shqiptarëve çame e joçamë.

Për të gjitha këto qëndrime indiferente ndaj veprimeve ligjore skandaloze të shtetit grek kundrejt të drejtave thermelore të njeriut, posaçërisht pronave të minoritetit shqiptar dhe të shqiptarëve të tjerë që kanë prona në Greqi, në radhë të parë përgjegjësi mbajnë krerët autokratë të shtetit paskomunist, që kanë drejtuar Shqipërinë deri sot, nga e majta dhe nga e djathta, me urdhërin e të cilëve ky problem është hequr nga programet e partive të tyre të mëdha si dhe nga programet e qeverive kukulla që janë nën presionet, vasalitetin dhe diktatin fashisto-racist të Athinës zyrtare.
Në Shqipërinë e sotme nuk zbatohet  kushtetuta, nuk zbatohet ligji. Vetëm kur në Shqipëri të vendoset shteti ligjor do të hiqet edhe Ligji i Luftës që mban Greqia si armë kërcënuese që nga periudha fashiste dhe atëhere do të zgjidhet edhe Çështja Çame.

13 nëntor, 2024

• Marrë nga Reuters

---

Presidenti i zgjedhur Donald Trump dhe presidenti Joe Biden u takuan të mërkurën për herë të parë që kur zoti Trump fitoi zgjedhjet javën e kaluar dhe premtuan një transferim të rregullt të pushtetit në janar.

Dy udhëheqësit u ulën në krah të njëri-tjetrit në Zyrën Ovale, një imazh që ishte në kontrast me tensionet që kanë pasur në marrëdhëniet mes tyre.

Takimi zgjati mbi dy orë, tha zëdhënësja e Shtëpisë së Bardhë Karine Jean-Pierre.

“Ishte një takim me përmbajtje,” u tha ajo gazetarëve. “Ata diskutuan çështje të rëndësishme të sigurisë kombëtare dhe politikës së brendshme me të cilat përballet vendi dhe bota.”

Zoti Biden tha se mbështetja për Ukrainën ishte në interesin e sigurisë kombëtare të Shteteve të Bashkuara, sepse një Evropë e fortë dhe e qëndrueshme do të shmangte përfshirjen e Amerikën në luftë, u tha gazetarëve Këshilltari për Sigurinë Kombëtare i Shtëpisë së Bardhë, Jake Sullivan.

Presidenti i zgjedhur Trump ka thënë se mund ta mbyllë me shpejtësi luftën Rusi-Ukrainë, por pa dhënë detaje se si.

Zoti Trump tha për gazetën New York Post se ai dhe zoti Biden “folën gjatë për Lindjen e Mesme” në bisedën e tyre. “Doja të dija pikëpamjet e tij për situatën”, tha Trump. “Dhe ai m’i parashtroi ato, u tregua shumë i sjellshëm,” citoi gazeta zotin Trump.

Zoti Biden fitoi ndaj zotit Trump në zgjedhjet e vitit 2020, por u tërhoq nga gara e vitit 2024 në korrik pas një paraqitjeje të dobët në debatin përballë rivalit republikanin.

Ai mbështeti si kandidate Nënpresidenten Kamala Harris e cila humbi në zgjedhje.

“Synimi ynë është të kemi një tranzicion të qetë, do të bëjmë gjithçka që mundemi për t’ju siguruar çfarëdo që ju nevojitet,” tha Presidenti Biden duke i uruar mirëseardhjen zotit Presidentit të zgjedhur Trump.

“Politika është e vështirë dhe shpesh bota nuk është shumë e bukur, por sot është një botë e bukur dhe unë e vlerësoj shumë një tranzicion të qetë. Do të jetë shumë i rregullt dhe e vlerësoj shumë një gjë të tillë Joe”, tha zoti Trump, i cili merr detyrën më 20 janar.

Gazetarët u përpoqën të bëjnë pyetje por u nxorën me shpejtësi nga salla, përpara se zoti Biden dhe zoti Trump të vazhdonin takimin pa praninë e tyre.

Takimi ishte në një kontrast të thellë me marrëdhënien e tensionuar që kanë pasur ndër vite dy udhëheqësit.

Ekipet e tyre kanë qëndrime shumë të ndryshme mbi politikat, nga çështjet që lidhen me ndryshimin e klimës, tek ato që lidhen me Rusinë deri tek tregtia.

Zoti Biden, 81 vjeç, e ka portretizuar zotin Trump si kërcënim për demokracinë, ndërsa zoti Trump, 78 vjeç, e ka portretizuar zotin Biden si të paaftë.

Presidenti i zgjedhur Trump ka bërë pohime të pa bazuara në fakte për manipulim të zgjedhjeve presidenciale të vitit 2020.

Pritja e presidentit të ardhshëm të vendit në Zyrën Ovale nga presidenti aktual, është në traditën politike të Shteteve të Bashkuara, por zoti Trump e anashkaloi këtë traditë në vitin 2020, kur ai humbi garën për t’u rizgjedhur.

“Ai beson tek normat dhe institucionet tona, ai beson tek transferimi paqësor i pushtetit“, u tha gazetarëve të martën zëdhënësja e Shtëpisë së Bardhë Karine Jean-Pierre, në lidhje me vendimin e Presidentit Biden për të ftuar për takim zotin Trump.

“Kështu duhet të ndodhë“, shtoi ajo.

Zoti Biden synonte ta përdorte takimin për të treguar vazhdimësi, por tranzicioni nga një administratë tek tjetra është pjesërisht i bllokuar.

Sipas Shtëpisë së Bardhë, ekipi i zotit Trump, nuk ka nënshkruar ende marrëveshjen që do t’i mundësonte njerëzve të administratës së tij të ardhshme, qasje tek objektet dhe informacionet qeveritare.

“Avokatët e ekipit të tranzicionit Trump-Vance po vazhdojnë të angazhohen në mënyrë konstruktive me avokatët e administratës Biden-Harris në lidhje me të gjitha marrëveshjet e parashikuara nga Akti i Tranzicionit Presidencial”, tha Brian Vance, një zëdhënës për tranzicionin i zotit Trump, duke iu referuar ligjit që rregullon transferimin e pushtetit.

Valerie Smith Boyd, drejtoreshë e Qendrës së Partneritetit për Tranzicionin Presidencial, një organizatë jofitimprurëse që këshillon administratat e ardhshme, tha se marrëveshja nënvizon se Shtetet e Bashkuara kanë vetëm një president deri më 20 janar, si dhe përfshin nënshkrimin e rregullave etike për të mos përfituar nga informacioni i vënë në dispozicion gjatë periudhës së tranzicionit.

“Kjo marrëveshje duhet të nënshkruhet që të fillojë ndërveprimi me agjencitë federale“, tha ajo. “Gjithçka varet nga kjo gjë”.

Gjasat janë që zoti Biden dhe zoti Trump do të diskutojnë mbi një mori temash, përfshirë politikën e jashtme.

Presidenti në largim mund t’i kërkojë zoti Trump të mbështesë Ukrainën në luftën e saj kundër Rusisë. Mbështetja amerikane për Kievin është vënë në pikëpyetje pas fitores së zotit Trump.

Ndërkohë presidenti i zgjedhur është zotuar t’i japë fund luftës së shpejti, por pa dhënë shpjegime se si do ta bëjë një gjë e tillë.

Zonja Jean-Pierre nuk pranoi të japë detaje rreth çështjeve që do të diskutohen në takimin mes dy udhëheqësve.

Ky do të jetë i pari takim mes zotit Biden dhe zotit Trump që nga debati mes tyre në muajin qershor, kur presidenti demokrat nuk ishte tërhequr ende nga gara.

Paraqitja e dobët e zotit Biden rriti shqetësimet në mesin e demokratëve mbi moshën e tij madhe dhe çoi në largimin e tij nga gara presidenciale.

Pas këtij zhvillimi zonja Harris u zgjodh si kandidate e demokratëve për presidente. Ajo udhëhoqi një fushatë të shkurtër që përfundoi me humbjen e saj më 5 nëntor.

Nga Rafael Floqi

Në Tiranë, historia e inceneratorit që nuk ekziston është si një legjendë urbane që kurrë nuk del në dritë – dhe tani po shkon për të marrë edhe 13 milion euro pagesa në 2025. Po, qytetarët tanë të mrekullueshëm do të vazhdojnë të paguajnë rreth 12.5 milion euro për një incenerator që, siç duket, është bërë specialist në pushime të gjata, ndoshta në një plazh ekzotik të imagjinatës së ndonjë zyrtari të qeverisë.

Përveçse paguajnë, qytetarët e Tiranës janë bërë pjesë e një eksperimenti të madh shoqëror, ku ata paguajnë 29 euro për ton plehra që në vend të djegies shkojnë për t’u groposur. Imagjinoni këtë: paguani për një shërbim që nuk ofrohet, dhe e gjithë kjo ndodh me një qetësi që do ta bënte edhe një komedian të njohur të ndjejë xhelozi. Duke parë situatën, ndonjëherë mendoj se ndoshta ndonjë “superhero” i ka hequr inceneratorët nga harta e Tiranës dhe tani ata janë duke jetuar të lumtur diku tjetër.

Deri në shtator, buxheti shtetëror kishte hedhur në këtë “incenerator” rreth 10 milion euro, duke e çuar totalin në gati 72 milion euro. Një shifër që do t’i bënte krenarë edhe artistët më të njohur të iluzionizmit. Si ndodhi që një skemë e tillë doli kaq mirë? Po, është një mister i madh, i ngjashëm me atë se si një kafe mund të kthehet në një ambalazh të mbeturinave.

Ndërsa qytetarët vuajnë nga faturat e kripura, Rama dhe Veliaj, si dy superheronjtë e kësaj historie, insistojnë që pagesat duhet të vazhdojnë, sepse, sipas tyre, “Tirana paguan shërbimin.” Sa romantike! Më duket si një marrëveshje romantike për çiftin, por në vend të dhuratave, ata po marrin vetëm borxhe dhe frustrim. “Nëse ndalojmë pagesat për tri ditë,” thotë Rama, “do të shihni se çfarë ndodh.” Sigurisht, do të shihnim një qytet që duket më i pastër se kurrë – sepse plehrat do të ishin në pritje për inceneratorin fantazmë që asnjëherë nuk erdhi. Një mënyrë e shkëlqyer për të provuar se ju nuk keni nevojë për energji të rinovueshme kur keni një qeveri që e menaxhon kaq mirë situatën!

Dhe kur Klodianët tanë të dashur u shpallën në kërkim, Veliaj me mençuri tha: “Cili është në kërkim, nuk është problemi im.” Kjo është si të thoni se ndiheni mirë për motin jashtë, por haroni të kontrolloni nëse ka rënë një shi i madh. Po ashtu, ai theksoi se ka një supervizor privat, që, me sa duket, është më i zënë me punët e tij personale sesa me mbajtjen e Tiranës të pastër. Epo, ndoshta ata po organizonin një festë plehrash, dhe tani askush nuk e di se ku përfunduan!

Në fund, SPAK-i po e ndjek këtë histori, por duket se Rama dhe Veliaj janë të paprekshëm, si shpirtra të mbrojtur nga ligji i korruptuar. Në të vërtetë, inceneratori i Tiranës është një nga ato legjenda urbane që ne do t’i tregojmë brezave të ardhshëm si një shembull i shkëlqyer i mënyrës sesi mund të bëhet një shpikje e pabesueshme dhe të shërbejë si një makth për qytetarët.

Dhe kështu, në këtë teatrin e absurditetit, qytetarët e Tiranës do të vazhdojnë të paguajnë për një incenerator që është bërë simbol i një tradhtie të madhe – tradhtia e shpresave dhe e besimit në një të ardhme më të pastër dhe më të ndritshme. Se për sa kohë do të vazhdojmë kështu? Sigurisht, deri kur inceneratori të vendosë të kthehet nga pushimi i tij i gjatë. Por deri atëherë, le të vazhdojmë të paguajmë dhe të shijojmë spektaklin!  Duke pritur 100 kontejnerë helme nga deti që kanë bllokuar radën e Durrësit.

Asllan Bushati/

Që pas mbarimit të Luftës Dytë Boterore (LDB) e deri më sot, siguria  e Europës perendimore dhe pas 1990-tës edhe Europa lindore, kanë qenë nën ombrellën mbrojtëse të SHBA-së. Pyetja shtrohet a mund të vazhdojë kjo përjetësisht? Përgjigja më fundore do të ishte –JO. Por kjo fundorja lypset të shihet në sensin kohor se sa afër dhe sa larg është që nga sot?

Në mandatin e tij të parë 2016- 2020, Presidenti Donald Trump, deklaroi se dy përqindëshin e GDP-së si kuotë detyruese e shpenzimeve ushtarake të antarve të NATO-s pothuaj nuk e bënte asnjë vend europian. Ai tha se kush nuk plotëson detyrimet nuk mund të marrë sigurinë e duhur. Kjo shkaktoi të dridhura politiko- ushtarake në gjitha vendet e aleancës. Më pas ndodhi sulmi ushtarak rus kundër Ukrahinës që vuri në rrezik jo vetëm ate si shtet, por dhe gjithë Europën. SHBA-ja edhe kësaj here mbajti peshën kryesore të ndihmës në kuadrin e NATO-s, e megjith ate, Rusia nuk u ndal sa pushtoi mbi 20 përqind të territorit të Ukrahinës.

Më 5 nëntor 2024, Presidenti Donald Trump fitoi zgjedhjet përsëri në SHBA, gjë e cila i tronditi pllakat tektonike të politikës botrore. Ky moment koencidon me disa fakte mbi të cilat mund të diskutohet e sotmja dhe e ardhmja jonë si psh: 

Rusia hodhi mbi Ukrahinë gjithë arsenalin e trashguar të armatimeve të kohës sovjetike. Tani për ate është krijuar një situatë që ajo e mban frontin e luftës duke prodhuar si Rusi vetëm 30 % të nevojave. Pjesa tjetër 60% vjen nga Koreja e Veriut dhe 10% nga Irani. Sipas specialistëve perendimor ajo ka humbur në Ukrahinë mbi 400 mijë ushtarakë, duke krijuar një boshllëk të madh në resurse njerezore për të cilën rezulton se ka marrë resurse me pagesë nga Kuba dhe Bangladeshi, por që edhe me ata rezulton se nuk i plotësohen nevojat e fushbetejës. Në këto kushte Rusia ka kërkuar nga Koreja e veriut (vec armatim municionit) edhe  trupa ushtarake të cilat aktualisht janë cfaqur në fushbetejën e Ukrahinës.

Sipas perendimorëve veç sa më lart, Rusia ka organizuar mbi 8 mijë subjekte që punojnë në rrjetet sociale për të fermentuar situatën në vendet perendimore me informacione të rreme e provokuese si: janë ngritur cmimet nga lufta në Ukrahinë, është bërë jeta më e pasigurtë, po humbasim vendet e punës, lypset të ngrihemi në demostrata kundër qeverive që mbështesin Ukrahinën, të ndalet lufta menjëherë etj. Kjo ka bërë që gati 80% e opinionit në perendim, jo rrallë kohët e fundit po shprehet kundër mbështetjes së mëtejshme  të Ukrahinës.

Këto e shumë të tjera tregojnë se Rusia është e lodhur, e konsumuar ushtarakisht e ekonomikisht dhe se ka nevojë për një paqe (të paktën të përkohëshme) për të marrë vehtën, por edhe për të mos dalë e humbur nga lufta në Ukrahinë. Parë nga ky këndshikimi ajo i priti me një farë entuziazmi zgjedhjet 2024 në SHBA dhe riardhjen në pushtet të Donald Trump, sepse ai në fushatën elektorale deklaroi se: ”unë me një telefonatë e ndaloj luftën në Ukrahinë”.

Në se kjo do të ndodh tekstualisht kështu, Ukrahina del e humbur nga lufta se Rusisë do ti njihen pushtimet e kryera e duke aprovuar banditizmin ushtarak rus. Ky do të ishte precedent më i madh boteror duke i dhënë të drejtë agresorit.

 Nga ana tjetër, në se i jepet ndihmë Ukrahinës dhe nuk i vihen kushte, ajo edhe mund ta fitojë luftën. Fitorja e Ukrahinës do të ishte fitore “në hije e NATO-s”, fitore e Europës 460 milionshe dhe  Amerikës veriore. Do të ishte edhe fitore  e të drejtit mbi të padrejtin.

E tronditur nga situata e krijuar, klasa politike në Europë (vecanërisht BE), po mendon se në rast se SHBA-ja zvoglon mbështetjen e sigurisë në hapsirën e saj, ajo duhet të përgatitet për një plan rezervë duke rritur shpenzimet ushtarake  dhe ndoshta duke krijuar një strukturë sigurie vetëm europiane. Hapa paraprak në këtë drejtim kanë marrë Polonia dhe vendet baltike që kanë projektuar shpenzime sigurie në masën 4% të GDP-së dhe stërvitje të përbashkëta me shtabet ushtarake të tyre. Edhe media italiane e ka lëvruar temën e planit “B” të sigurisë europiane që para dy vitesh.

Parë nga këndshikimi kohor, Rusia në heshtje ka planifikuar gati në dy dekadat e fundit zgjerimin e kufijve e zonave të influencës së saj. Kjo ka ndodhur në sytë e perendimorve, për neglizhencën e tyre dhe më shkoqur nën syleshsinë e tyre. Ajo ka nostalgji për hapsirën sovjetike ose ate ruse parasovjetike. 

Në kuadrin e breksit aktualisht Rusia po stimulon bashkimin e koordinimin  ekonomik e ushtarak me: Kinën, Korenë, Iranin, Pakistanin, Afganistanin, Vietnamin, vendet arabe e më gjërë, kundër perendimit e vecanërisht kundër SHBA-së. Konsumimi i Amerikës në këtë ballafaqim është synimi më madhor i këtyre lindorve. Ata po i ngrenë kurthe e prita me cdo formë e cdo mundësi për ta rrëzuar fuqinë e liderit të vetëm botror. Edhe stimulimi i insinuative  për ta larguar e vecuar ate nga Europa është pjesë e kësaj strategjie.

Si përfundim, mund të themi se pritshmëritë për administratën e re amerikane të Presidentit të zgjedhur Donald Trump janë të mëdha. Por sipas gjasave nuk do të jetë i lehtë përparimi i shpejtë në fushën e ekonomisë dhe të sigurisë përballë këtij blloku miliardësh lindor. Për këtë edhe Europa lypset të marrë përgjegjësitë e saj. Shpresojmë e dëshirojmë, madje dhe lutemi për një të ardhme më të mirë, në këtë horizont të mbushur me stuhi gjeopolitike.