Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Kujtesa dhe aleatët e një gjaku me të

by

Shkruan: Dr. Agron Tufa*/
1. Parafjalë
Kujtesa si organ psikologjik i përjetimit të kohës mbetet e vetmja ndërmjetëse, që na garanton unitetin e thelbit të qenies, identitetin, të projektuar në një shkallë vetënjohje individuale dhe kolektive. Por kujtesa si organ psikologjik individual apo shoqëror gjendet në kushtet trysnie të përherëshme, që në përvoja ekstremale e relativizon, e deformon, e transformon apo e çorodit krejtësisht psikikën njerëzore, po të merren parasysh dramat individuale dhe kolektive.
Para pak kohësh me ra të kuvendoja me Valer Dyrzin, një artist i mbijetuar nga burgjet dhe kamp-burgjet e komunizmit. Duke hamendësuar trysninë e përvojave të tij, e pyeta: “si ballafaqohesh me kujtesën tënde në jetë dhe në krijimtari”. Ai m’u përgjigj në mënyrë lakonike e kuptimplote: “po bëhen 25 vjet që fle në dy krevate”. “Në ç‘kuptim?”, – thashë”. “E thjeshtë fare”, tha. “Përfytyro: bie të fle në krevatin tim, në apartmentin tim, më pas gjithë natën endem në krevatet e qelive dhe kapanoneve të burgjeve. Habitem fort kur më del gjumi dhe e shoh veten në krevatin e apartamentit tim ne Milano”.
Ky dyshtresim paralel përvojash e sqaron vetevetiu marrëdhënien e tij me kujtesën dhe mund ta marrim me mend, çfarë frymëzimesh i sjell atij muza e kujtesës, Mnemozina.
Doza e hidhur e fatkeqësive, që i ra për short shoqërisë shqiptare, në mënyrë të veçantë përgjatë pjesës së dytë të shekullit XX, i ka pjekur frytet e helmëta në kujtesën individuale dhe kolektive. Me rënien formale të komunizmit në Shqipëri, doli në pah dhe njeriu me kujtesë të shkalafitur…
2. Marrëdhëniet e shtetit dhe shoqërisë ndaj krimeve të komunizmit dhe viktimave të tij
Qëndrimi i klasës politike shqiptare ndaj të shkuarës dhe krimeve e pasojave të komunizmit në Shqipëri, përgjatë këtyre 25 viteve ka qenë shpërfillës. E ashtuquajtura e djathta shqiptare, e përdori retorikën antikomuniste vetëm si maskë, për të fituar elektorat në shtresën e viktimave të regjimit, duke u marrë regullisht votat dhe, me kalimin e kohës, në mandatet e dyta e të treta, duke mos i përfaqësuar ata në asnjë nivel politik e administrativ.
Në thelb, të dyja partitë e mëdha politike shqiptare, e majta, Partia Socialiste (ish-PPSH e Enver Hoxhës) dhe e djathta, Partia Demokratike, vijnë prej një origjine të përbashkët të liderëve dhe krerëve drejtues; përveç trashëgimtarëve direkt të piramidës komuniste, pjesa dërrmuese e aktorëve politikë të së djathtës, sidomos pas mandatit të saj të parë në pushtet, përfaqësojnë si klasë atë tipologji të intelektualit të indoktrinuar të fundviteve 1980, përgjithësisht formate teknicienësh e teknokratësh konformistë.
Nëse socialistët vetëm në verë të vitit 1991 ndryshuan thjesht emrin, por jo eksponentët e asaj partie – shtet të diktatorit Enver Hoxha (PPSH), Partia Demokratike, që duhej të shprehte opozitën, përfshiu elitën e zyrtarëve më të sukseshëm të intelektualëve të formuar gjatë komunizmit, ish sekretarë partie, nga ata që F. Dostojevskij i quan “intelektualë me uniformë”.
Lideri i demokratëve, Sali Berisha, që kur mori pushtetin me 1992, mbahet mend për frazën pseudohumaniste që e përsëriste shpesh, gjoja në emër të pajtimit kombëtar: “Bashkëvuajtës dhe bashkëfajtorë”! Për ironi, “vuajtësit”, ende vuajnë, ndërsa “fajtorët” kanë bërë karrierë marramendëse në piramidën e politikës dhe pushtetit, në Parlament, në qeveri, në sistemin e drejtësisë në të gjitha shkallët, në oligarkinë ekonomike etj.
Ata trashëgojnë gjithë institutet, akademinë, Qendrat e dijes dhe arsimit, duke diktuar linjën e perceptimit zyrtar.
Prandaj sot kemi mbërritur në një situatë ku hipokrizia, cinizmi dhe dyfishësia karakterizojnë marrëdhënien e shtetit dhe politikës përballë rreth 30% të shtresës së popullsisë shqiptarë, që janë ish të Përndjekurit Politikë. Atyre askush, asnjëherë nuk u adresoi as edhe një “më fal” të thjeshtë. Për ta, pavarësisht se nuk u hakmorën asnjë rast, duke besuar verbërisht tek Drejtësia, drejtësi nuk u vu asnjëherë, qoftë dhe simbolikisht.
Pëkundrazi, koha kalon dhe mbi këtë shtresë fyerjet, cinizmi, provokimi dhe dyfishësia shtohen në pikat më të ndjeshme, të cilat po i përmbledh më poshtë:
1. Mbahen Rezoluta në Parlament (në frymën BE apo KiE) për Dënimin e Krimeve të Komunizmit, por nga ana tjetër rezolutat nuk kalojnë kurrë në ligje të veçanta për dënimin e diktatorit Enver Hoxha dhe hijerakëve të udhëheqjes komuniste. Enver Hoxha dhe ministrat e kohës së tij vazhdojnë të mbajnë ende gradat dhe titujt e diktaturës, por edhe titujt jugosllave, sovjetikë e kinezë;
2. Nuk bëhet asnjë përpjekje për gjetjen e eshtrave të të pushkatuarve nga diktatura në vendet e ekzekutimit të tyre; Përpjekjet që marrin flakë mediatike për një hop të shkurtër, harrohen shpejt.
3. Me dëmshpërblimin e ditëve të burgimeve politike, ndonëse ligji është miratur që në vitin 2003, ende sot në vitin 2016 luhen komedi.
4. Nuk u kthejnë pronën dhe pasurinë e konfiskuar;
5. Nuk ka memoriale për rezistencën antikomuniste. Mungojnë librat, tekstet shkollore/universitare, filmat artistikë e dokumentarë, muzetë, që të dëshmonin përvojën e persekutimit komunist.
6. Kjo shtresë fyhet me karrierën marramendëse politike e administrative të ish-persekutorëve të tyre.
7. Të mbijetuarit nga burgjet e diktaturës fyhen përmes kremtimeve e jubileve të bujshme dhe përkujtimeve zyrtare e shtetërore të ish-hierarkëve të komunizmit.
8. Tekstet e linjës zyrtare të Historisë dhe Letërsisë, që formojnë perceptimin e shkollarit dhe universitarit nuk janë dekomunistizuar. Kanonin në këto tekste e bëjnë ende po ata historianë të diktaturës.
9. Nuk ka asnjë vëmendje shtetërore për përkujtimin e ngjarjeve të rezistencës antikomuniste, përkujtimin e ngjarjeve të përgjakshme e tragjike, siç janë revoltat në ish-burgjet komuniste. Edhe kur ndodh një ndonjë gjë e tillë nga një segment i shtetit, përkujtime të tilla nuk përcillen nga mediat, nuk përbëjnë diskurs të rëndësishëm shoqëror.
10. Fyerja thellohet kur ende sot, rrugët, sheshet, institucionet, gjithë hapësira publike mban emrat e ish persekutorëve të tyre. Kjo hapësirë vazhdon të mbetet ende e pa dekomunistizuar.
11. Mediat e shkruara dhe vizive vazhdojnë përditë me sagën narrative mbi “bëmat” e udhëheqësve komunistë dhe Enver Hoxhës, duke ndërtuar për këta kriminelë një perceptim publik të një ”eposi romantik”, apo diçka analogjike me ikonën e stampuar të Che Gevarës.
12. Qindra burgje e kampe internimi të punës së detyruar janë fshirë nga faqja e dheut, pa asnjë shenjë. Mbi ta janë vendosur tashmë projekte bujqësore e industriale. Ndërkohë që ato pak burgje, të braktisur në mëshirën e fatit rrënohen çdo ditë në gërmadha, pa i funksionalizuar në të mirë të kujtesës muzeale.
Qasja e Institutit të Studimeve të Krimeve dhe Pasojave të Komunizmit
Pak fjalë mbi Institutin që unë drejtoj ende dhe punën tonë me memorien në këto katër vite. Me një staf shumë të vogël, për të përballuar një gamë të madhe detyrash dhe në mungesë absolute të mbështetjes buxhetore për projektet (qeveria u kufizua vetëm në pagesën e rrogave të stafit),
Instituti ynë u përqendrua në një strategji sa më pragmatike dhe u vu në kërkim të gjetjes së mbështetjes financiare të projekteve në orgnizatat e huaja e vendore.
Projektet ku jemi të përqendruar më së shumti ne, janë:
1. “Fjalor Enciklopedik i Viktimave të Terrorit Komunist”, një seri voluminoze që shkon, përafërsisht, në 12 vëllime, i realizuar me ndihmën vendimtare të Konrad Adenauer Stiftung. Në këtë projekt në u nisëm nga ideja, se pas çdo lufte apo katastrofe civile, gjëja më e arsyeshme është hartimi i një inventari të saktë me qytetarët e vrarë e të dëmtuar. Fjalori paraqet tre kategori qytetarësh të persekutuar politikisht nga regjimi komunist, sipas akteve gjyqësore të dënimit, apo pa gjyq:
a) të pushkatuarit
b) të dënuarit me burg
c) të internuarit.
Çdo zë në “Fjalor…” paraqitet detyrimisht me ndërmjetësinë e “dëshmisë penale”, si akt i dënimit politik nga shteti komunist. Që në gërmat e para, gjatë punës së hartimit të “Fjalorit”, ndeshëm në parregullsinë e dokumentimit në arkiva dhe dosje. Mungonin kryesisht emrat e qytetarëve të pushkatuar pa gjyq, sipas listave të zeza në periudhën 1944-1953, e cila është dhe periudha kur Partia Komuniste e Shqipërisë implemntoi medotat sovjetike të kohës së “terrorit të madh” stalinist.
Kjo e çonte katërfish, sipas llogarive tona, numrin e qytetarëve të pushkatuar nga diktatura.
2. Kolana memuaristike “Ad Memorandum”, që përfshin një seri me memuaret më të zgjedhura të intelektualëve shqiptarë që vuajtën burgjet dhe internimet komuniste, kryesisht kujtime, ditare, epistolare.
3. Kolana e bisedave videofilmike me të mbijetuarit nga diktatura komuniste, e cila parashikon dhjetra vëllime dhe ka nisur të botohet si sëri vëllimesh nën titullin “Zërat e mbijetesës”.
4. Konkursi “Si i morën gjyshërit tanë”, narrativa e zgjedhur sipas konkursit me klasat e larta të gjimnazeve të Shqipërisë që do të zbatohet këtij viti me Gjimnazet e Shqipërisë.
5. Seria me studime dhe dëshmi dokumentare nga arkivat e shtetit, që shoqëria shqiptare nuk i njeh. Studimet prekin periudha të Historisë së Shqipërisë nën diktaturë dhe janë botime monografike e tematike, siç e tregojnë dhe titujt: “Kryengritjet e para antikomuniste 1945-1948”;
“Gjyqi special mbi intelektualët”;
“Sistemi i triskëtimit”,
“Konfiskimi i pronës private dhe grabitja e arit”,
“Gjenocidi mbi kulakët”;
“Gjenocidi mbi besimet fetare dhe ndalimi i fesë me Kushtetutë”;
“Krimet e komunistëve gjatë Luftës së dytë Botërore”;
“Instalimi dhe funksionimi i Sigurimit të Shtetit”,
“Falsifikimi i veprës letrare e shkencore gjatë komunizmit”;
“Tortura dhe shantazhi psikologjik në hetuesitë komuniste”;
“Mbi Koloboracionizmin”;
“Burgjet dhe kampet në Shqipërinë komuniste”;
“Vrasjet në kufi gjatë vitit 1990″;
“Lufta Civile në Shqipëri 1943-45”;
“Bashkimi Demokrat Shqiptar dhe Musine Kokalari sipas dosjeve të diktaturës”, etj.
6. Kolana me veprat e rëndësishme nga letërsia botërore të përkthyera në burgjet dhe kampet e internimit (këtë vit po përgatitim veprën e plotë të Dostojevskit të përkthyer në burg), përkthime të cilat kanë një histori dhe qarkullonin të kopjuara me dorë nga burgu në burg, shpesh të shkruara në qeli në letra cigarjeje.
7. Ngritja e një muzeu me sendet personale dhe punimet arstistike të ish të burgosurve politike.
8. Worshop-e me studentët, nxënësit e gjimnazeve, mësuesit e lëndëve të Historisë së Shqipërisë dhe Letërsisë Shqipe gjatë regjimit komunist dhe dogmës së socrealizmit.
9. Paraqitja e një Draft – Marrëveshje për një Platëformë të Përbashkët Kombetare me Ministrinë e Arsimit mbi edukimin shkollor dhe hyrjen në curriculat mësimore të një lënde të veçantë “Shqipëria nën diktaturën komuniste”, njohjen e rinisë shkollore – universitare me Krimet e Komunizmit nëpërmjet memuaristikës, fakteve dokumentare, Albumeve nga burgjet dhe Kampet e internimit, dokumentarë dhe materiale të tjera filmike. Për fat të mirë kemi gjetur një mirëkuptim me Ministrinë dhe tashmë është firmosur zyrtarisht kjo Platformë.
10. Prodhimi i filmave dokumentarë mbi aspekte të ndryshme të persekutimit komunist, duke synuar një komunikim sa më të shpejtë, të lehtë e tërheqës me brezat e rinj.
11. Ngritjen e disa pllakave memoriale në vendet ku kanë qenë burgjet apo kampet e vdekjes së punës së detyruar.
12. Konferenca tematike e diskursive mbi shtembërimin, falsifikimin e fakteve historike, gjendjen e teksteve shkollore dhe simboleve komuniste.
Diktatura në Shqipëri ka rënë, së paku formalisht, që nga viti 1991. Shoqëria shqiptare u ndesh më pas, me me aspektin më të vështirë të një diktature të egër, siç ka qenë regjimi komunist shqiptar, – me trashëgiminë e saj, të aktorëve të saj, të institucioneve dhe mendësisë së saj. E kaluara kriminale e aktorëve të saj politikë e shoqëror ka vazhduar të përdoret si rekrutim politik e si instrument shantazhi nga qeveritë e ndryshme. Mungesa e transparencës, mungesa e një trubunali ku të vendosej drejtësia, ka çuar në përhapjen e një epidemie morale që nxit korrupsionin dhe krimin ekonomik e politik në dëm të së ardhmes së qytetarëve shqiptarë.
Mungesa e higjenës mendore e shpirtërore të klasës politike shqiptare, standardet e dyfishta, hipokrizia dhe intrigat e tradhëtuan veten në një gjest domethënës në vitin 2012, kur lideri i partisë në pushtet propozoi radhazi kanditatin për Presidentin e ri të Republikës, dhe të tri herët kandidati u tërhoq nga gara në prag të votimit, për shkakun e thjeshtë, se partia kundërshtare zotëronte dosjen e implikimit të tyre në shërbim të Sigurimit të Shtetit komunist.
Kjo mbase është arsyeja, se pse Shqipëria është i vetmi shtet, ku dështoi Ligji i Lustracionit. Dhe s’kish si të ndodhte ndryshe, kur tërë sistemi gjyqësor dhe organet kushtetuese të drejtësisë janë mbushur me figurat gjakatare të diktaturës, kontrollohen prej tyre apo prej bijve të tyre.
Jehona e gjatë e diktaturës vazhdon në Shqipëri dhe dalja e shqiptarëve prej saj, me sa duket shënon njëkohësisht dhe hyrjen në një diktaturë të një tipi tjetër, e cila nëmos jo aq e egër sa diktatura moniste, është një tip diktature demagogjike dyjare, ordinere e vulgare, që stimulon një moçal shoqëror ku qelbën të tria kohët.
Ne patëm rastin të shohim se si në fund të vitit 2015 pushteti politik dekoroi pikërisht figurat më të errëta që kanë ushtruar gjatë komunizmit torturat më të egra e më çnjerëzore mbi të burgosurit politikë.
Në Shtëpinë e Harrimit nuk mund të bujë ndërgjegjia. Bujtësi do të përballet me të shkuarën e krimit, sepse kujtesa e krimit nuk mund të shlyhet me asnjë spektakël narrativ. Krimi i shpërfillur dhe shpërfillja e krimit asgjësojnë çdo formacion moral të vetëdijes.

Megjithatë nuk dua ta paraqes kaq zi gjendjen. Detyra e kujtesës nuk mund të quahet e dështuar, përderisa në forma të ndryshme, individuale apo të organizuara në shoqata botohet përditë narrativa e tmerreve të diktaturës, mbahen tubime shkencore-përkujtimore, mbahet gjallë kujtesa për martirët, për data të përgjakshme kryengritjesh, bëhen filma dokumtarë, botohen monografi etj.
Ata janë aleatët e kujtesës, që mbajnë gjallë përvojën tonë të hidhur e traumatike të diktaturës, edhenë kushtet e tendencës për ta ricikluar hijen e diktaturës, përmes simboleve, portreteve, dekorimeve dhe estetizimit të rrezikshëm të objekteve muzeale.
Kujtesa e viktimës është e detyruar të riprodhojë kujën e saj, duke krijuar një narrativë ishullore, jo aq të njohur në publik, ndërsa kujtesa e restauruar e xhelatëve, krijon narrativën dominuese me pedagogjikën e vet të mashtrimit dhe alibisë, duke likuiduar të parën.
Vend të tretë për marrëdhëniet tona me të vërtetën, nuk ka.
Por aleatët e kujtesës shtohen. Brezat e rinj të gjimnazeve dhe universiteteve, po përfshihen gjithnjë e më fort në rishqyrtimin e të kaluarës tonë komuniste; ata po njihen me fakte, po shkruajnë diploma, po mbrojnë teza masteri e doktoraturash, po bëjnë filma dokumentarë.
Aleatët e kujtesës nuk janë vetëm midis shqiptarëve. Ata na vijnë nga bota dhe ndërgjegjia qyetetare e Europës, për të na dhënë ndihmë e më fort se kaq, kurajë.
* Drejtor i ISKPK , shkrimtar , pedagog

Si ndihesh sot ti socialist

by

nga Ilir Levonja/
Përmbi të gjitha. Çfarë ka zënë prej ditësh. Përmbi të gjitha, çfarë po thonë studiove. Dijeni…, dhe thuajeni hapur, 21 Janari i vitit 2011, është faqja jonë e zezë.
Nuk e di se si ndihesh ti, sot, vëlla socialist. Se unë ndihem i shtrydhur. Edhe i përdorur. Dhe kokë mënjanë me ty. Pa të drejtën e dashurisë me njëri-tjetrin. Madje i privuar edhe nga krushqitë. Por dua të kujtojë midis të tjerave se, nuk po më duket, se është përvjetori i 21 Janarit. Jo. As mos e çoni nëpër mend. Biles mos bëj çudi që nuk e di se si në oborret tuaja, shërbehet akoma kafe. Dhe akoma ju i hidhni ujë shpresës për gjetjen e fajtorit. I hidhni ujë vështrimit të ngrysur duke shenjuar njëri-tjetrin me nofkën socialist apo demokrat. Megjithatë të paktën nuk vriteni nga poshtë. Dhe e dini pse-në. Sepse keni në fund të fund një farë sqime për njëri-tjetrin. Nuk i thoni as qelbësirë, as kriminel, as rrumpallë. Se po t’i thoshit sysh, do ishit vrarë masivisht. Dhe masivisht do ishit shojtur. Fjala vret njësoj si plumbi. Kështu thoshin të parët tanë. Po ne, si klasë e ”ulët” që jemi, zgjedhim turpin e heshtur. Shajmë njëri-tjetrin, por prapa krahëve. Se e thashë, po ta shanim në sy, rrugës kur shkëmbehemi. Do nxirrnin brezit koburet. Do i kthenim mjetet e punës në armë. Dhe normalisht, nuk do uleshim kurrë bashkë. Do i mungonim përjetësisht në gëzime shoqi-shoqit. Kurse pas krahëve, është ndryshe. Një soj fryme që është bërë e jetës, Do themi diçka zë ulët. Të pakëtn kështu, sharja ngjan me atë ajrosjen magjike. Mbi njerëzit. Ndaj në këtë aspekt, ne, ju, vetëm sa e cilësoni njëri-tjetrin, socialist apo demokrat. Edhe, edhe, më keq akoma. Por janë nga prapa. Zakon i ditës. Por vetëm kaq. Pak përbuzje dhe ca paragjykim.
Kurse ata në tribuna, edhe pse shajnë para e mbrapa. Me prag shtëpie. Me farë e me fis. Me fjalorin më të ulët të pas shpinës suaj. Nuk vriten asnjëherë. U vrasin ju. Madje edhe darkojnë sëbashku. Bëjnë deklarata po ashiqare, për tradhtarë të kombit, vrasës etj. Kurse ne vazhdojmë të ndajnë kafe. Ta shohim shtrëmbtas njëri-tjetrin. Eshtë përvjetori i llomotitjeve. Kësaj fryme turkoshake e kohës së dovletit. Eshtë faqja e zezë e gazetarisë shqiptare. Sepse ata që denoncuan, u dekoruan. Eshtë faqja e zezë e politikës për shkak të dështimit. Eshtë faqja e zezë e jonë që nuk u bëmë zot të vetes. Pranojmë tribunat. Dekorimet dhe daljet publike në krah të palltove të pushtetit. U shërbejmë kafe kur na vine oborr. Eshtë faqja e zezë e drejtësisë. Eshtë faqja e zezë e intelektualëve…, historian, mjekë, profesorë, akademikë, shkrimtarë, muzikantë, artistë pamorë e të skenës. Çfarë tjetër mund të përmend. Ka një battalion të tërë syresh pranë partive. Dhe shfaqen si gjithmonë nxënës shembullore të dështimit të Njëshit. Eshtë faqja e zezë e një fryme njerëzore që nuk ndjen aspak pendesë. Ka vrarë, vret dhe duket se do të vazhdojë kështu.
Eshtë faqja e zezë e një fund shekulli. Dhe e këtij fillim të ri.
Nuk e di se si ndiheni sot ju, familje. Ju që humbët njerëzit. Por siç e shikoni. Ndërsa ju çoni lule, I kujtoni… skena është po ajo. Dielli lind, shkon, perëndon. I pari do rrahi gjoksin, I pari premton. Kurse vazhdoni e vrituni!

Qeveria e Kosovës miraton Strategjinë Kombëtare për Zhvillim 2016-2021

by

-Kryeministri Mustafa tha se janë bërë përpjekje që kjo Strategji të koinçidon edhe me Strategjinë e re të Bashkimit Evropian “Evropa 2020”, dhe po ashtu me ciklin e ri të planifikimit të asistencës së Bashkimit Evropian për vendet e Ballkanit/
-Edhe Programi për zbatimin e Strategjisë Minerare të Republikës së Kosovës për periudhën 2015-2017, mori miratimin e qeverisë/
-Qeveria e Kosovës theksoi se e ka përkushtimin e plotë që të punojë bashkërisht në realizimin e Marrëveshjes për Stabilizim Asociim – MSA, sepse hap një rrugë shumë të rëndësishme të bashkëpunimit ekonomik me vendet e Bashkimit Evropian, të forcimit të shtetit ligjor, por edhe të bashkëpunimeve në fushat tjera/
Nga Behlul Jashari/ PRISHTINË, 22 Janar 2016/ Strategjia Kombëtare për Zhvillim 2016-2021 u miratua sot nga qeveria e Republikës së Kosovës, në mbledhjen e 71-të, të katërtën në këtë vit, pas dy mbledhjeve brenda ditës së 8 janarit dhe të tretës në 15 janar, nën drejtimin e kryeministrit Isa Mustafa.
Hartimi i kësaj Strategjie fokusohet në adresimin e pengesave kryesore të zhvillimit ekonomik dhe të konkurrencës. Ky dokument reflekton objektivat e Qeverisë për pesë vitet e ardhshme, por edhe objektivat e parapara këtë vit në programin për reformën ekonomike, e cila gjatë këtij muaji do të dorëzohet në Komisionin Evropian.
Kryeministri Mustafa tha se kjo është një Strategji në të cilën kanë punuar të gjitha ministritë dhe se, ky është një prej dokumenteve tona më të rëndësishme të këtij viti. “Është një prej dokumenteve që adreson politikat tona zhvillimore gjithëpërfshirëse, por po ashtu një dokument i cili liston prioritetet më të larta të zhvillimit në të gjitha fushat gjatë një periudhe shumë të rëndësishme kohore në të cilat ne duhet t’i bëjmë reformat dhe ndryshimet strukturore të zhvillimit. Është vlerësim se Strategjia është punuar në harmoni të plotë me të gjitha proceset tona strategjike, me procesin e integrimit në Bashkimin Evropian, dhe po ashtu është në harmoni të plotë edhe me Marrëveshjen për Stabilizim Asociim dhe me pjesë të veçanta të kësaj marrëveshje që ndërlidhen me zhvillimin ekonomik dhe me bashkërenditjen e zhvillimit ekonomik”, tha kryeministri Mustafa.
Më tej, kryeministri Mustafa tha se janë bërë përpjekje që kjo Strategji të koinçidon edhe me Strategjinë e re të Bashkimit Evropian “Evropa 2020”, dhe po ashtu me ciklin e ri të planifikimit të asistencës së Bashkimit Evropian për vendet e Ballkanit.
Kabineti qeveritar aprovoi edhe Strategjinë Shtetërore për Sigurinë Kibernetike dhe Planin e Veprimit 2016-2019, e cila ka për qëllim të adresojë çështjen e sigurisë kibernetike në Republikën e Kosovës, si dhe të vazhdojë të ndërmarrë masat e nevojshme për mbrojtjen dhe garantimin e sigurisë kibernetike shtetërore.
U aprovua edhe Nisma për Lidhjen e Marrëveshjes Financiare për IPA 2015 ndërmjet Republikës së Kosovës dhe Bashkimit Evropian. Ky program për herë të parë është bazuar në qasjen e re të përkrahjes për sektorë në kuadër të IPA 2, dhe me këtë rast është fokusuar në tre sektorë kryesorë: Sundimi i Ligjit, Energjia dhe Bujqësia e Zhvillimi Rural. Përveç këtyre sektorëve me një përkrahje më të madhe horizontale do të mbështeten edhe procesi i integrimit evropian dhe përafrimi ligjor me Bashkimin Evropian.
Edhe Programi për zbatimin e Strategjisë Minerare të Republikës së Kosovës për periudhën 2015-2017, mori miratimin e qeverisë.
Qeveria e Kosovës mori edhe vendimin për shpalljen e “Zonës së Gadimes” Zonë e Veçantë.
Projektligji për plotësimin dhe ndryshimin e Ligjit për Prokurimin Publik të Republikës së Kosovës mori poashtu aprovimin e qeverisë.
Kryeministri Mustafa, gjatë mbledhjes, ka theksuar rëndësinë e madhe që ka për Kosovën ratifikimi, një ditë më parë, i Marrëveshjes për Stabilizim Asociim në Parlamentin Evropian, duke shprehur njëkohësisht përkushtimin e qeverisë së Kosovës në proceset integruese evropiane.
“Konsideroj se është një sukses shumë i madh i Kosovës, por po ashtu është edhe shprehje e një pune shumë të madhe, e cila është bërë këtu edhe gjatë këtij viti, mirëpo është bërë edhe përpara, sepse është një proces i cili ka zgjatë një kohë”, u shpreh ai.
Qeveria, theksoi kryeministri Mustafa, e ka përkushtimin e plotë që të punojë bashkërisht në realizimin e MSA-së, sepse hap një rrugë shumë të rëndësishme të bashkëpunimit ekonomik me vendet e Bashkimit Evropian, të forcimit të shtetit ligjor, por edhe të bashkëpunimeve në fushat tjera.
Marrëveshja e Stabilizim Asociimit ndërmjet Kosovës dhe Bashkimit Evropian është nënshkruar në 27 tetor 2015 nga kryeministri Mustafa dhe përfaqësuesja e lartë e BE-së, Federica Mogherini, ndërsa është ratifikuar në Kuvendin e Kosovës në 2 nëntor 2015.
Qeveria e Kosovës dje në një deklaratë ka theksuar se, MSA-ja është një mundësi e shkëlqyer për fuqizimin e gjithanshëm të dialogut politik, të marrëdhënieve tregtare dhe të bashkëpunimit të shumanshëm ndërmjet Kosovës dhe BE-së.
Qeveria e Kosovës, me këtë rast, ka shprehur përkushtimin e saj për thellimin e mëtejshëm të reformave, për zhvillimin ekonomik dhe fuqizimin e gjithanshëm të shtetit, në partneritet të plotë me vendet mike, Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe me vendet tjera të BE-së.
Qeveria e Kosovës, me kryeministër Isa Mustafën, e koalicionit të dy partive më të madha PDK e LDK, ku përfshihen edhe minoritetet, vazhdon punën në vitin e saj të dytë që nga zgjedhja në 9 dhjetor 2014, në Kuvendin kosovar të konstituuar një ditë më parë, gjashtë muaj pas zgjedhjeve të parakohëshme parlamentare të 8 qershorit.

Darvinizëm + Marksizëm = Anti-humanizëm

by

*Marksizmi dhe Darvinizmi janë dy “filozofitë” më të komplikuara indoktrinuese,që i kanë qëndruar botës si hije e zezë mbi kokë, Darvini për 157 vite, dhe Marksi pë 149 vite./
* Largimi i njeriut nga Darvinizmi dhe Marksizmi, e shkëput njeriun nga nihilizmi dhe mohimi, e zbut atë nga arroganca e dhuna, e largon nga injoranca dhe miopia. Kështu njeriu krijon lidhjen midis vetbesimit dhe besimit se ai nuk është një aksident, por preludi i jetës./
Nga Alfons GRISHAJ/
Larg ndër vite, m’u kujtua një debat i zhvilluar në shtëpinë time, midis Prof. Nikollë Daka dhe dy studenteve që vazhdonin mësimet në Universitetin e Tiranës. Nikolla ishte mik i babait dhe nuni im. Studentet, njëra, kushërirë e jona dhe tjetra shoqe e saj nga Tirana. Nuk e mbaj mend si filloi biseda, por e di se debati u ndez rreth Darvinit. Vajzat nuk e dinin me kë po debatonin. Ata e mbronin Darvinin si të ish babai i tyre! Jo vetëm atë, por mbronin me zell slloganin e liderëve të komunizmit: “Feja opium për Popullin”. Prof. Daka, me qetësinë që e karakterizonte, u shpjegoi vajzave rreth Darvinit, dhe u tregoi atyre se asgjë nuk ishte e rastësishme mbi tokë. Ai hoqi orën nga dora dhe i pyeti vajzat se kush e kish bërë atë orë… (Krahasimin e orës e hasa më vonë në filozofinë e Laibnik, Orëndreqësi dhe Programuesi).Vajzat kërcyen të dyja, për pyetjen e “thjeshtë”, – “Njeriu”, – u përgjigjën ato. Ai u tha më nënqeshjen e tij duke u thënë se nuk ishte e vërtetë. Ato kërcyen sërish. Atëherë Profesori, me qetësi u tha, – Ju kërcyet, kur unë ju thashë se njeriu nuk e bëri orën, ku në të vërtetë ai e bëri… Po kush e bëri këtë tokë të mrekullueshme, njeriun, kafshët,ujin, natyrën në këtë mënyrë të përsosur, universin? Nëse ne jemi Zoti i kësaj ore, kush na bëri ne, a mos ai Zoti që ju mohoni? Vazhdoi ai,- Sikur ta kishim prejardhjen prej majmuni, ju siguroj zonjusha, nuk do të ishim këtu por nëpër pemë! Ata shikuan njëra-tjetrën dhe u skuqën deri tek veshët. Vajza nga Tirana e pyeti, Prof. Nikollën, – Çfarë shkolle keni mbaruar se dukeni shumë i edukuar? Profesori me buzën në gaz u përgjigj, – Unë jam një nga pedagogët e parë të Universitetit tuaj, por u largova kur tekstet shkencore u zëvendësuan nga dogmatpolitike! Vajza nga Tirana e turpëruar, iu drejtua,- Po si u larguat kështu? Profesor Daka, u përgjigj: – U largova pikërisht prej Darvinit, se po të qëndroja atje kisha frikë se do kthehesha në majmun! Profesori pasi i tha ato fjalë sikur u çlirua.U ngrit në këmbë, përuli kokën para zonjushave me mjaft politesë, u dha dorën dhe iku duke i lënë pa fjalë. Tronditja e tyre lexohej qartë!
Ky dialog me temë Darvinin e Marksin më ka mbetur i regjistruar në vite që nga fëmijëria ime!
Pas disa vitesh e lexova“Teoria e Specieve” të Darvinit, që më la një shije të keqe. U ktheva pas aq vitesh për ta rilexuar sërish. E njëjta shije.U rreka andej e këndej orë dhe ditë, duke shfletuar libra, duke parë video, shkrime e kundër shkrime, për t’a vërtetuar teorinë e tij, por s’e gjeta asgjëkundi bazën dhe provën shkencore të majmunit që u bë njeri. Njeriun që ka dëshirë të bëhet majmun e kam zbuluar prej kohësh,jo vetëm tek pasuesit e Darvinit dhe himnizuesit e tij gënjeshtarë që e mbështetën dogmën darviniste, por dhe tek marksizmi dhe komunistët darvinistë.
Deri në moshën dhjetë vjeçare, Darvini qe i vonuar. Reagimi i tij ndaj kompleksit të vonesës që duket se e ka shtypur për një kohë të gjatë çoroditi botën në atë mënyrë, sa i dha komunizmit armën e fuqishme të ateizmit (shkencor), për të shkatërruar shpirtin dhe luftuar arkitektin e shpirtit, Zotin! Duke vrarë tek njeriu Krijuesin, ke vrarë misionin e jetës në tokë!
Marksizmi dhe Darvinizmi janë dy “filozofitë” më të komplikuara indoktrinuese që i kanë qëndruar botës si hije e zezë mbi kokë, Darvini për 157 vite, dhe Marks pë 149 vite.
Korrespondenca e dyshes Darvin- Marks,tregon dhe interesin e nihilizmit për ta suprimuar në shkencë. Marksi,pasi mori nga Engelsi “Origjinën e Specieve”, e quajti atë si kulmin e zbulimit natyral, duke e cilësuar si: “Zbulim epokal”! Superlativa e tij nuk qe asgjë tjetër vetëm fabula për të përkryer veprën e tij. Marksi, pasi mbaroi veprën “Kapital” ia nisi Darvinit me nënshkrimin: “On the part of his sincere admirer, Karl Marx”. Në vdekjen e Marksit, në vitin 1883, bashkëpuntori Engels, do të thoshte: “Darvini, zbuloi zhvillimin e historisë organike, kurse Marksi zbuloi ligjin e zhvillimit të historisë njerëzore”. Por, Engels, harroi se vetë Marksi e pat pranuar, se ai ishte një plagjiator i Hegelit, me sa mbaj mend, ai shkruante: “ Filozofia e Hegelit ishte me kokë poshtë, unë nuk bëra asgjë tjetër vetëm se e ngrita atë me kokë lart”. Ai, jo vetëm që filozofinë e Hegelit e uli me kokë poshtë, por krijoi filozofinë e tij anti-humane, Marksizmin. Në fakt, si Darvini dhe Marksi, që të dy, nuk bënë asgjë tjetër, vetëm se ndërtuan një akuadukt qerpiçi (aqueduct) gjigant pa ujë brënda…
Meqë Marksizmi dështoi si teori dhe praktikë, i pranuar nga të gjithë tani, dhe prej vetë komunistëve dhe ish-udhëheqësit të komunizmit Gorbaçov, nuk ia vlen që të përsërisim ato që janë shkruar dhe stërshkruar,por do të merremi shkurtimisht me Teorinë e Darvinit, mbi Evolucionin. Teoria Darvinit, ndër vite lëvizi në formën e një zvarraniku që nuk e pranoi kurrë inferioritetin e idesë utopike. Ndër vite kjo teori u kundërshtua nga Katolikët dhe Muslimanët, biologët, shkencëtarët paleontologjistë, por tekstet e anti-njeriut vazhduan të molepsin botën, duke shkuar deri në atë masë sa njeriu të degradohet si rastësi gjenetike evolutative, nga shimpanzeja tek njeriu. Por, tezat dhe teoritë rrëzohen kur nuk bazohen në vërtetësinë silogjistike; prandaj dhe Dr. David Berlinski, e pati të lehtë të ballafaqonte tezën e tij me anti-tezën e Darvinit. Në mënyrë filozofike e shkencore ai hodhi poshtë “Teorinë e Evolucionit”. Përkufizimi i tij është kategorik: “Dogs stay dogs. Bacteria stay bugs”. Me këtë ai nënkupton se në mijëra vjet nuk shohim asnjë lloj evolucioni që nga fosilet e kafshëve deri tek bakteriet.Më pas hasim Prof. Stuart Burgess, që i bën një analizë organike shimpazesë dhe njeriut. Duke krahasuar ADN e shimpazesë me atë të njeriut, ndër të tjera ai shkruan: “Gene familiars are groups of genes that have similar sequences and also similar functions. Scientists comparing the number of genes in gene families have revealed significant differences between humans and chimpanzees. Humans have 689 genes that chimps lack and chimps have 86 genes that human’s lack. Such differences mean that 6% of the gene complement is different between humans and chimpanzees, irrespective of the individual DNA base pairs. Thus, the percentage of matching DNA is only one measure of how similar two organisms are, and not really a good one at that. There are other factors beside DNA sequence that determine an organism’s phenotype (how traits are physically expressed). Indeed, even though identical twins have the same DNA sequence, as they grow older, twins show differences in protein expression. Therefore, there must be some interaction between the genes and the environment.”
Shkencërisht njohim mutacioni i genit të ndarë në dy pjesë:
1-TRASHIGIMIA: Që vjen prej prindërve që është prezente përmes jetës së personit në çdo qelizë jetike të trupit. Këto mutacione quhen mutacione germline,sepse ata gjenden në vezët apo spermën e prindërve. Kur një vezë dhe qelizat e spermës bashkohen, rezultati i fertilizimit arrin ADN prej dy prindërve. Nëse ADN ka mutacionin prej fertilizimit të vezës është diçka brenda ligjësisë së species.
2-I FITUARI: Geni, ADN dëmtohet ose ndryshon, që do të thotë jo trashëgimtar, i fituar nga rrethanat e zhvillimit, si rrezet ultraviolet, spontaniteti, radioaktiviteti, nga agjentët kimikë. Në këtë rast nuk kemi kalim në gjeneratën tjetër.Vetëm mikrobet, mund të transmetohen në gjeneratën tjetër, por jo dëmtimet aksidentale të genit.Sipas testimeve të fundit të ADN ,ju mund të gjeni origjinën e paraardhsëve tuaj ku kanë jetuar një mijë vjet më parë.
Pra, ne shohim përpikmërinë hermetike të Krijuesit, që e mbron mutacionin e genit dhe nëse ajo dëmtohet aksidentalisht, nuk pasohet në gjeneratën tjetër. Siç shihet nuk kemi asnjë lloj deformimi, apo evolucioni as në brezin e parë që vjen pas, as pas njëmijë vjetësh…
Përpjekja tjetër e biologut Roland Fisher në vitin 1930, për të shartuar Mendelin me Darvinin, nuk bëri asgjë tjetër vetëm krijoi Neodarvinizmin e shekullit XX që nuk solli asnjë dobi shkencore, por vetëm ndërthurje të ripërsëritur. Ekzistencialisti, Soren Kierkegard do të thoshte: “Sa më pak shpirt ke, aq më pak ankth ke”! Kjo është dhe arsyeja e ideve kontraversale, se ato nuk kanë shpirt, nuk kanë ankth, nuk kanë dert çfarë i paraqet njeriut, lexuesit apo katedrës. Mendoj se, sa më tepër rri mjegulla, aq më shumë qëndron e fshehur ligësia…
Falë autorit turk Harun Yaya, Darvinizmi dhe Neodarvinizmi kanë marrë goditjen përfundimtare në Europë. Adnan Oktar (Harun Yaya), i paraqiti botës librin “Atlas of Creation” që përfundimisht, varros teorinë e Darvinit.Ai dhe pse i burgosur politik dhe i dërguar në çmendi për arsye politike, triumfoi mbi fallsitetin e shtetit, dhe dogmën e krijuar nga Darvini. Falë Harunit dhe Kishës Katolike, Europa ka zhveshur tani përfundimisht petkun e gënjeshtërt të evolucionit.Bota islame dhe ajo katolike në unison të plotë me njëri-tjetrin po mbrojnë vlerat universale të krijuesit dhe jo dogmën e Darvinit.
Harun Yahya thotë : “I always wonder why birds stay in the same place when they can fly anywhere on earth .Then I ask myself the same question”.
Pse Darvinizmi dhe Marksizmi janë ekuivalentë me anti-humanizmin?
Unë mendoj se, Darvinizmi si teori i bie ndesh vlerave krijuese estetike dhe simetrike të patjetërsueshme të Zotit. Marksizmi pasi përpunoi teorinë e tij, e futi botën në hullinë irreale, ku prej aty nxorri dogmën polimorfiste që infektoi miliona frymë, duke krijuar shkollën dogmatike ateiste me emërtimin komunizëm.Kjo shkollë nuk e pat për asgjë, që për hir të materializmit dhe internacionalizmit proletar të vrasë e të presë, të shtypë e të tresë qënien njerëzore në mohim!
Largimi i njeriut nga Darvinizmi dhe Marksizmi, e shkëput njeriun nga nihilizmi dhe mohimi, e zbut atë nga arroganca e dhuna, e largon nga injoranca dhe miopia. Kështu njeriu krijon lidhjen midis vetbesimit dhe besimit se ai nuk është një aksident, por preludi i jetës.

Kosova s’ka kohë për të humbur

by

Nga Suzana Tahiri/
Ka disa kohë që protestat e dhunshme në Kosovë, të frymëzuara nga “Vetëvendosja” e dyshes Ymeri-Kurti, por edhe nga dy partitë e tjera (“Nisma” dhe “AAK”), kanë krijuar një gjendje ankthi dhe pasigurie në vend. Shkaku i këtyre protestave, sipas organizatorëve, janë dy marrëveshjet që Prishtina zyrtare ka nënshkruar me qeverinë e Malit të Zi dhe me atë të Serbisë.
Duke lënë mënjanë vlerësimin që ka bërë qeveria e Kosovës për këto protesta të dhunshme, aspak demokratike, faktori ndërkombëtar apo diplomacitë e vendeve më të zhvilluara euroatlantike (SHBA, BE) i kanë dënuar ato, madje kanë kërkuar që ndaj organizatorëve të veprojë drejtësia.
Mesazhi më domethënës rreth tyre e dha Sekretari Amerikan i Shtetit, Kerry që u fotografua me trupat e policisë në aeroportin “Adem Jashari” (pra që mbështeste përpjekjet e tyre për ruajtjen e rendit dhe sigurisë në vend) dhe nuk u takua me asnjë nga drejtuesit e partive opozitare.
Natyrisht që marrëveshjet e qeverisë së Kosovës me dy qeveri fqinje nuk janë të përkryera dhe në një shtet normal demokratik ka rrugë të tjera (seancë pyetjesh me kryeministrin, padi në Gjykatën Kushtetuese, protesta paqësore gjithashtu në qendrat më kryesore, etj), por janë të papranueshme aktet vandale që na dëmtojnë të gjithëve.
Opozita në çdo demokraci, përfshi edhe në Kosovë dhe pikërisht tre partitë e sipërcituara, janë të domodoshme, por në çdo rast ato duhet të sillen si qytetarë dhe me kulturë demokratike. Asnjëherë nuk është vonë për t’i thirrur arsyes dhe për të qënë më konstruktivë duke u fokusuar më shumë në përparësitë që ka Kosova, për të cilat kanë përgjegjësi të përbashkët si pozita dhe opozita.