Ekonomi – Page 102 – Dielli

Imazhi i Hebreut Shqiptar në Artin Evropian

June 23, 2023 by s p

(Melsen Kafilaj- Studiues)/

Imazhi, karikaturizimi dhe “portretizimi” i Hebrenjve në Artin Evropian është një fenomen i cili daton të paktën që nga koha e Mesjetës.I përdorur shpeshherë negativisht për qëllime ideologjike, propogandistike dhe politike nga ana e Kishës Katolike, asaj Protestante por edhe prej Institucioneve të tjera, arti do të shërbente përulshëm si një instrument i bindur në dorën e të Fuqishmëve për të stigmatizuar, diskretituar dhe përçunduar fytyrën, identitetin dhe dinjitetin e më të Dobtëve dhe më të Pambrojturve.

Por krahas fenomenit të lartpërmëndur, duke nisur me Rilindjen Evropiane dhe novacionet e saj një fenomen i ri do të përhapej: shfaqja e kërkesave për të pasur një portret personal në shtëpitë hebraike.Kjo ishte një zhvendosje ideore tepër domethënëse.Tashmë jo vetëm Pushteti mund të porosiste një vepër arti për qëllimet dhe kënaqësitë e veta por edhe Individi.Pasja e një portreti artistik gjatë kësaj periudhe ishte shënjë treguese e kulturës së lartë dhe e emancipimit; një luks që vetëm familjet apo individët e pasur mund ta kishin.Siç informohemi prej dijetarit, rabinit dhe poetit të Rilindjes Leone da Modena “hebrenjtë gjatë kohës së tij zotëronin portrete në shtëpitë e tyre, madje edhe portreti i tij ishte realizuar prej një piktori të njohur jo-hebre.”

Pohimi i Modenës na konfirmon gjithashtu faktin historik që shumë hebrenj të shquar (mjekë, rabinë, këshilltarë, dijetarë, tregtarë të pasur, filosofë, etj) gjatë Shek. XVI e në vijim do të pozonin për një sërë piktorësh të famshëm të krishterë në vende të ndryshme të Evropës si Itali, Holandë, Francë, Gjermani, Britani e Madhe, etj.Shëmbulli më tipik për ta ilustruar këtë fakt është piktori i madh holandez Van Rijn Rembrandt. Historiani Britanik i Artit Alfred Rubens konstaton me kompentencë të plotë se “piktori i madh jo vetëm që do ta kishte tematikën bibliko-hebraike një prej të preferuarave në krijimtarinë e vet por gjithashtu ai do të realizonte edhe një sërë portrete bashkëkohësish si ai i mikut të vet, Rabinit Portugez Menasseh Ben Israel, Doktorit Hebre Efraim Bueno por edhe një sërë figurash të tjera ende të paidentifikuara.” Një e tillë, titulluar “Hebreu Endacak” (por ende e pakonfirmuar shkencërisht nëse është apo jo një Rembrandt origjinal) ndodhet sot në Muzeun Historik të Tiranës.

Shpikja e teknikës së gdhëndjes gjatë Shek. XV- XVI dhe e litografisë në Gjermani në Shek. XVIII prej Johann Alois Senefelder do të bënte të mundur riprodhimin sasior të një morie portretesh dhe pikturash, të cilat kanë mbërritur të printuara edhe në ditët tona.Falë realizimit të portreteve dhe dy teknikave të lartëpërmëndura kemi imazhin e një larmie hebrenjsh të njohur dhe të panjohur në Artin Evropian.Por në detin e kësaj galerie imazhesh a kemi ndonjë portretizim të Hebreut Shqiptar në Artin Evropian, lind pyetja?! Përgjigjia është PO dhe ky konfirmim pozitiv na vjen gjithashtu nga Gjermania.

Gjatë hulumtimit në “Institutin Leo Baeck” hasa për herë të parë emrin e artistit gjerman, Hermann Struck (Chaim Aaron ben David).I lindur më 6 Mars 1876 në Berlin prej prindërish hebrenj, ai do të kryente Akademinë e Arteve të Bukura të Berlinit (Akademie der Künste) dhe do të diplomohej në vitin 1899 por për shkak të përkatësisë etniko-fetare nuk do të lejohej që ta ushtronte profesionin e mësimdhënësit.Gjatë kohës së studimeve ai do të kishte për profesor litografie mjeshtrin holandez të gravurave Jozef Israëls.Ky ndikim i Profesorit jo vetëm që do ta frymëzonte Struck por do të sillte për pasojë edhe fokusimin e tij tek arti i gdhëndjes, art të cilin do ta mjeshtëronte dhe do ta bënte po aq të njohur sa Israëls.Më 1909 Struck do të shkruante librin e tij të jetës, të titulluar “Arti i Gdhëndjes” (Die Kunst des Radierens) dhe në Berlin do të kishte në rrethin e tij për studentë artistë kalibri si Marc Chagall, Lovis Corinth, Jacob Steinhardt, Lesser Ury dhe Max Liebermann.

Fama e tij do të rrihte krahët në mbarë Evropën dhe personalitete të shquara të artit, kulturës, shkencës dhe politikës si M. Chagall, G. Hauptman, H. Ibsen, F. Nietzsche, S. Freud, A. Einstein, O. Wilde, Theodor Herzl, E. Haeckel, H. Cohen, etj do të porosisnin portrete për tu realizuar prej dorës së tij.Por midis këtyre kokave të mëdha, Struck do të realizonte edhe portretin e një koke të veçantë; të një koke hebraike nga Shqipëria.Ky portret të cilin po e shfaqim për herë të parë për publikun shqiptar përbën imazhin e vetëm që njohim deri më tani të Hebreut Shqiptar në Artin Evropian, një vepër e cila siç shkruhet edhe në pjesën e pasme të saj është realizuar prej Autorit në vitin 1915.Përmasat e gravurës janë 28×29 cm teksa në krahun e djathtë poshtë është shkruar me laps firma e tij: “H.Struck”. Portreti paraqet në profil një plak hebre, me mustaqe të zeza, mjekërr të gjatë e të thinjur dhe një kapë leshi (mini shtreimel) mbi krye.Supeve mban hedhur një redingotë të Shek.XIX.Po kush është vallë ky person dinjitoz, me pamje prej të urti dhe shenjti bashkë që ka pozuar për Struck?!Mos vallë Kreu i ndonjë Komuniteti Hebraik në Shqipëri?! Tregëtar apo Hassid?! Cilat janë rrethanat e takimit të tyre?!

Nga Libraria Kombëtare e Izraelit (NLI) njoftohemi se gjatë Luftës së Parë Botërore, (1914-1918) i influencuar nga pathosi i patriotizmit gjerman, Struck shkoi vullnetar dhe shërbeu si përkthyes dhe oficer ndërlidhës i Ushtrinë Perandorake Gjermane në Frontin e Lindjes (Ober Ost) ku u dekorua për trimëri me Kryqin e Hekurt.Qëndra e Komandës së këtij Fronti ishte Vilna, Vilniusi i sotëm në Lituani.Theksojmë që Vilna, e pagëzuar ndryshe edhe si “Jerusalemi i Lituanisë” (Yerushalayim D’Lita) dhe që këtë vit festoi madje edhe 700 Vjetorin e Themelimit, duke nisur nga Shek. XVIII ka qënë një qëndër e rëndësishme e Rabinizmit, Misticizmit dhe Racionalizmit Hebraik. Ka shumë gjasa që portreti në fjalë të jetë realizuar pikërisht në këtë qytet.

Por a ishte ky portret një porosi për Artistin apo një dhuratë e Struck për personin në gravurë këtë fakt nuk mund ta konfirmojmë.I pamundur bëhet edhe zbulimi i identitetit të tij.E vetmja gjë që mund të themi me siguri krahas kohës dhe vëndit të realizimit është fakti që ky portret është i pari që paraqet tipologjinë e Hebreut Shqiptar dhe gjithashtu imazhi i vetëm që njohim deri tani i rafigurimit të Hebreut Shqiptar në Artin Evropian.

Herman Struck bëri aliyah në vitin 1922.Gjithashtu ai shërbeu si profesor në Akademinë e Arteve të Bukura “Bezalel” në Jerusalem dhe më vonë ndihmoi në restaurimin e kësaj Akademie.Një tjetër kontribut domethënës është edhe ndihma që dha në themelimin e Muzeut të Arteve të Tel Aviv-it (1932).Ai u nda nga jeta në Haifa në vitin 1944.Për të nderuar kujtimin e tij, një muze i rëndësishëm dhe tepër elegant arti në këtë Qytet mban emrin “Hermann Struck”.

NDËRMARRJE DHE POLITIKË: BERLUSKONI DHE TRASHËGIMIA E VËSHTIRË

June 22, 2023 by s p

Nga ERNESTO GALLI DELLA LOGGIA/

Mbas një mirësie e një ëmbëlsie shumë milaneze Silvio Berluskoni fshihte një temperament e një vullnet çeliku. I turbulluar nga mijëra interesa, i pajisur me mijëra jetë e mijëra aftësi, tejet i qëndrueshëm ndaj fatit të keq dhe humbjes, i gatshëm gjithmonë të rifillonte pa dhënë kurrë veten për të mundur: një temperament prej çeliku, pikërisht. Ndërsa Forca Italia, krijesa e tij politike, ka mbetur gjithmonë një parti plastike: mbledhëse e miratimeve të mëdha zgjedhore, sigurisht, por gjithmonë pa aftësinë e vërtetë të jetës së pavarur, pa organe të vërteta të brëndëshme, pa asnjë lloj nyjëzimi territorial për veprimtarinë e të cilit njihej. Pra një krijesë e bindur në duartë e pronarit të saj që kështu e donte gjithmonë. Pikërisht kjo dyfytyrësi – nga një anë cilësia e njeriut dhe jashtzakonshmëria e rolit të tij në ekonomi e nga ana tjetër mangësia e krijesës së tij politike – ndihmon në daljen në pah të kuptimit të pranisë qëndrore të Silvio Berluskonit në historinë e Italisë.

Berluskoni i përket atij rrjeshtimi të sipërmarrësve të mëdhenj, të pajisur me një shpirt gjenial përtëritës që, duke filluar nga vitet Pesëdhjetë të shekullit të shkuar, shënuan hyrjen e Italisë në numërin e Vëndeve të mëdha industrialë bashkëkohorë. Rrjeshtimi i Enrico Matteit, të Giovanni Borghit, të Enzo Ferrarit, të Serafino Ferruzzit, të Michele Ferreros: Kavalieri ishte i asaj race.

Nuhatja e tij dhe fati deshën që fusha kryesore e veprimit në të cilën në një çast të dhënë vendosi të çimentohet qe televizioni, i cili ishte sektori që për arsye të natyrshme politike është më i gërshetuar me jetën publike e prandaj më i afërti me politikën, me interesat e saj pak a shumë të ligjëruara e pra edhe me kundërshtitë e saj. Silvio Berluskoni u gjënd fatalisht i shtrënguar të ketë të bëjë në një masë të madhe me politikën, t’a përdorte atë e të ruhej prej saj. Si pasojë, më 1992-93, me rënien e perdes së rehatëshme të ndërmjetësimit të ofruar për vite nga kraksizmi, ai hyri drejt për së drejti në politikë, për t’u bërë ai vetë një politikan.

Që nga ai çast ndodhia e tij bëhet shëmbullore për shumë gjëra, por veçanërisht për njërën: për mënyrën e qëndrimit kundrejt politikës të atij që vjen nga bota e të vepruarit, të sipërmarrjes. Në fakt, Berluskoni ka qënë një shëmbull përfaqësie i kulturës politike t’asaj bote. Së bashku me të i kulturës politike të një pjesë të mirë të votuesve italianë: të atyre që vërtiten rreth universit shumë të gjërë të sipërmarrjes së vogël, të tregëtisë, të mijëra njerëzve që synojnë të bëjnë pjesë në njërën apo tjetrën. Janë njerëz që në përgjithësi kanë idetë shumë të qarta (e shpesh edhe të drejta) mbi ato që duan nga politka, mbi ato që politika do të ishte mirë të bënte, edhe se pothuajse kurrë mbi mënyrën se si këto gjëra do të mund të bëheshin në të vërtetë.

Në asnjë rast nuk ishin armiq të rendit të ngritur. New York Times i pardjeshëm ka titulluar nekrologjinë e Sivio Berluskonit: “Lamtumirë njeriut që n’a dha Trump-in”. Asgjë më e gënjeshtërt. Kurrë Berluskoni do t’i kishte shtyrë ndjekësit e tij të sulmonin Monteçitorion (prova më e madhe subversive që mund t’i vishet qe disa vite më parë një kor prekës i pesëdhjetë parlamentarëve të Forca Italias përpara Pallatit të drejtësisë së Milanos). Ata që për vite kanë folur përçart për Kaimanin të gatshëm të nxiste harbutërinë për të vënë në hekur e në zjarr Italinë, tani nuk mund të mos njohin lajthitjen e tyre.

Është ky një gabim themelor nëse do të kuptohet çështja e Berluskonit: një gjë është kundërpolitika, një tjetër qëndrimi jashtë saj. E kjo qe veçoria në të cilën ish kryeministri ishte një kampion natyror (duke fituar kështu suksesin që ka patur në njerëzit e zakonshëm). Të gjithë përbërësit e përditshëm të praktikës politike demokratike – që nga grindjet parlamentare tek deklaratat e mbushura me nënkuptime – nuk i thonin asgjë. Por në të vërtetë pak i interesonte, me gjasë ndoshta e mërzisnin edhe marrja e vendimeve, edhe qeverisja kur bëhej fjalë për gjëra larg nga interesat e tij (nuk e kam fjalën vetëm për ndërmarrjet e tij).

Nuk është një gjë e rastit që qeveritë Berluskoni, edhe se kanë patur gjatë shumica të mëdha, kanë qënë në shumë drejtime një koleksion premtimesh e rastesh të munguara. Po të mendohet mirë është një gjë shumë e veçantë për një njeri që në pak vite qe i afë të bëjë atë që ai ka bërë. Megjithatë ai u tregua pashpjegueshmërisht i paaftë të vendoste e të ndryshonte mprehtësisht pikërisht aty ku do t’ishte më e natyrshme që të vendoste e të ndryshonte: për shëmbull në reformimin e makinës së administratës publike e rregullave të saj, në shpyllëzimin e xhunglës burokratike italiane, në fshirjen e institucioneve dhe enteve të kota, në dhënien e një shtyse vepruese investimeve publike (rasti tipik puna e kantiereve), në uljen e taksave. Shkurt të sendërtonte atë revolucionin liberal aq të premtuar e madje as të filluar.

Çështja është që “të bërët e ndërmarrjes” është një gjë mjaft e ndryshme nga “të bërët politikë”. Përvoja e Berluskonit vërteton jo vetëm këtë ndryshim, por gjithashtu një të dhënë historike të rëndësishme: vështirësinë e klasës së sipërmarrësve italianë të kuptojnë në të vërtetë mekanizmat e politikës, hyrjen në logjikat e saj, e pra thjeshtëzimin , qëndrimin shumë shpesh të epërsisë së kollajtë me të cilën shpesh herë përfaqësuesit e saj i afrohen politikës dhe atij që jeton me të e për të. Bëhet fjalë për një vështirësi e qënie dorëjashtë në të cilën peshon në mënyrë vendimtare një e dhënë tjetër, fakti që nuk mund të njëjtësohet me politikën, nuk mund t’a ndjejë si gjënë e tij, të dëgjojë pasionin “për t’a bërë”, që së fundi do të thotë pikërisht pasion për të vendosur për llogari e në interes të bashkësisë , nëse nuk ka atë që quhet ndjenja e Shtetit, t’atij Shteti që nuk është tjetër veçse organizimi politik i një bashkësie, nëse nuk ekziston vetëdija e rëndësisë vendimtare të institucioneve të tij, të historisë së tyre, të vlerës së tyre, të dobisë së tyre. Është një vetëdije e tillë, që ashtu sikurse shumë kolegë të tij, Silvio Berluskoni nuk e kishte në masën e duhur, e që jep ndihmesën për të shpjeguar kufizimet e veprimit të tij politik dhe trashëgiminë e vështirë që ai i le Forca Italias.

“Corriere della Sera”, 19 qershor 2023 Përktheu Eugjen Merlika

Keti Schneeberger, tubim në përkrahje të Republikës së Kosovës

June 20, 2023 by s p

Hazir Mehmeti, Vjenë/

Ngritja e tensioneve në veriun e Kosovës dhe rrezikimi i Kosovës nga kërcënimet nga Serbia e Aleksandër Vuqiqit, ka ngritur lëvizje protestuese të shoqatave dhe institucioneve të shumta edhe jashtë Kosovës. Në Vjenë u mbajt tubimi mbështetës për Kosovën në këto rrethana të rënduara në veri të nxitura nga bandat e armatosura serbe të dirigjuara nga Aleksander Vuqiq, ish ministër i bashkëqeverisjes me satrapin e Ballkanit, Sllobodan Millosheviq.
Organizatore ishte kryetarja e shoqatës “Vienna goes Europa” dhe këshilltare lokale në Bashkimin Evropian, Kati Schneeberger. Tubimi u mbajt në “Platz der Menschenrechte” ( Sheshi i të Drejtave të Njeriut), në Vjenë. Në mbështetje të Republikës së Kosovës kishin ardhur mërgimtarë shqiptarë nga disa qytete të Austrisë. Zonja Schneeberger falënderoi qytetarët e tubuar dhe u shpreh se të tubuar mesazhet marrin forcë drejt cakut të duhur. Qytetarit mbanin pllakata me mbishkrime ku kërkohej mbështetje për demokracinë. “Mbroni demokracinë dhe paqen” “Qëndroni me Kosovën”, “Ndaloni autokratët!”

Në fjalën e saj Keti Schneeberger u ndal duke përshkruar takimet e saj me qytetar shqiptarë, serb, boshnjak nga vizita e saj e fundit në Kosovë. Ajo mes tjerash tha : “Nga të gjitha kontaktet me njerëz të nacionaliteteve të ndryshme të gjithë dëshirojnë të jetojnë në qetësi, të kujdesën për jetën e tyre. Ata nuk dëshirojnë të jenë top loje në shërbim të kurrfarë lloj regjimi autokrat. Ata dëshirojnë të kenë sistem arsimor, punë, një sistem funksional shëndetësor, aktivitete dhe mundësi për të rinjtë. Dëshirojnë thjesht; jetën në rahati me njëri tjetrin pa korrupsion, pa banda dhe pa përzierje nga Beogradi”. Zonja Schneeberger u ndal edhe tek reagimet e BE-së jo të drejta duke e dënuar institucionet e Kosovës e cila vepron në shtrirje të funksionimit të ligjit dhe rendit në territorin e saj, kurse Serbia shkaktare e konfliktit duke mbështetur bandat kriminale të cilat sulmuan policinë e Kosovës dhe ushtarët e KFOR-it.
Nga mërgimtarët me fjalime të shkurtra iu drejtuan qytetarëve, Idriz Smajli dhe Fatmir Osmani, veprimtar nga Grazi. Pjesëmarrja e mërgimtarëve nuk ishte ashtu siç është pritur masive kur dihen rrethanat e renduara në Kosovë. Mërgimtarët e falënderojnë Zonjen Keti Schneeberger për mbështetjen e saj dhen drejtësisë dhe Republikës së Kosovës.

Kthesë historike për Kosovën 19 qershori 1998

June 19, 2023 by s p

Dr. Lulzim Nika/

Në kohën kur Kosova ishte sulmuar nga brutaliteti i forcave serbe, duke vrarë dhe djegur shumë regjione si Drenicës dhe Dukagjinit dhe viset tjera të Kosovës gjatë verës së vitet 1998.

Krimineli Millosheviq i premtonte qeverisë ruse se do të zhdukte UÇK-në para se të fillojë negociatat me shqiptarët e Kosovës.

Më 19 qershor 1998, Këshilli për Siguri Kombëtare me prezencën e të gjithë përfaqësuesve të institucioneve të Qeverisë së SHBA-së, merr vendimin historik për UÇK-në që përfaqësuesit e saj të jenë pjesë e negociatave për statusin e Kosovës.

Me këtë vendim u njoftua edhe presidenti Ibrahim Rugova që në grupin negociator të Kosovës përfshihen edhe përfaqësuesit politikë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.

Në fillim të qershorit, i dërguari amerikan për Kosovën Kristofer Hill kishte takim në Mali¬shevë me përfaqësuesit e UÇK-së dhe pas atij takimi, ishte ne linje direkt me përfaqësuesit e Këshillit për Siguri Kombëtare që ishin në takim në Uashington duke ju raportuar nga zonat e luftës në Kosovë.

Në takimin e 19 qershorit, Këshilli për Siguri Kombëtare i SHBA-së, në mes të shumë konkluzioneve për Kosovën, mori vendim që UÇK-ja duhet t’i ketë përfaqësuesit e vet, në negociatat e ardhshme për Kosovën, sepse, partitë aktuale në Pri¬shtinë nuk mund ta përfaqësojnë Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës në negociatat e ardhshëm për statusin politik të Kosovës.

Mos uniteti i faktorit politik shqiptar ishte shumë i papranueshëm edhe për përfaqësuesit e Qeverisë Ame¬ri¬kane që ishin të vendosura për zgjidhjen e statusit politik të shqiptarëve të Kosovës përballë Serbisë përkundër përpjekjeve e kishin po¬thuajse të pamundur ta detyronin që të tërhiqet nga Kosova.

Sllobodan Millosheviqi i kishte premtuar Rusisë se gjatë verës do ta shkatërronte UÇK-ë dhe ne vjeshtë do të fillojnë negociatat për një autonomi të Kosovës që nuk rrezikon sovranitetin e Serbisë në Kosovë.

Në këtë ditë të shënuar, ishte vendimtar presioni i SHBA-së që legjitimoi me qëndrim zyrtar UÇK-në në nivel ndërkombëtar.

Vendimi që të përfshihen përfaqësuesit politikë të UÇK-së në arritjen e paqes në Kosovë, ishte e arritur me domethënëse për të ardhmen e Kosovës.

Nga 19 qershori i vitit 1998, UÇK-ja ishte partner i ndërkombëtarëve që së bashku punuan për të arritur paqen në Kosovë.

Duke falënderuar vendosmërinë e diplomacisë amerikane që ishte e pa kompromis deri në tërheqjen e forcave serbe nga Kosova, dhe pas çlirimit të Kosovës, UÇK ishte partner i besueshëm.

Gjurmët e krimeve dhe gjenocidit serb ndaj shqiptarëve, ishin në të gjithë Kosovën, andaj, argumenti i diplomacisë amerikane pro UÇK-së ishte tepër bindës dhe i qëndrueshëm, për të ndihmuar një popull të fitonte lirinë dhe shtetin.

Lisi

June 17, 2023 by s p

Naum Prifti/

Në bregoren e livadhit qe një lis të cilit nuk ia mbanin mend moshën ngaqë dukej sikur kishte qenë aty jetë e mot. Qe i lartë, i hijshëm dhe i fortë. Zemrën e kishte tepër të madhe e të hapur. Aty mund të futeshin njerëz të mirë dhe fëmijët, të cilët i donte shumë. Nëpërmjet zemrës së tij të hapur tejpërtej mund të shihje qiellin e kaltër, retë e bardha, manushaqet e muzgut, xixëllimën e yjeve.

Ishte i gjerë, me gunga e kore të plasaritur; shumë herë shqota e kishte shtyrë po s’kish mundur ta rrëzonte se rrënjët qenë pleksur me dheun e tokës që e kishte rritur.

Oh, si gjëmonte gryka e tij kur sokëllinin erërat e ftohta të lindjes, si i priste trimërisht ngricat e dimrit, rreshjet e dëborës, shqotën e furishme. Pranverës gëzohej e tundte krelat e gjelbra duke përshëndetur diellin kur çilte syrin nga maja e malit me gëzimin e një fëmije. Gazi i lisit ishte i çiltër, ashtu si edhe zemërimi i tij. Kur qielli dërgonte mjegull, ajo e mbulonte një hop, po sapo mjegullën e shtynte era, ai përsëri ishte aty në bregoren e tij.

Dëgjonte çuçurimat e zogjve në degë, mbante vesh kalimtarët, shihte milingonat që ngjiteshin e zbrisnin lëvores së trashë dhe thoshte: “Pa çka, le të marrin dhe ato ushqim.” Veç kur zhuzhitnin mushicat, ato s’mundej t’i duronte.

Dimret kalonin e ai po aty. Ndërronte gjethet dhe mbetej gjithmonë i veshur. Druvarët, që kalonin afër tij, e shihnin si një zgërbonjë që rrinte kot në këmbë nga kohët e moçme pa e parë se trupi i tij ushqehej nga toka dhe fletët që binin në dhe, e bënën atë të pjellshme. Druvarët shanin lendet e tij se u dukeshin të forta e të athta. Ata donin t’u gjenin punë sëpatave.

Druvarët nuk mundën ta rrëzonin, pleqëria po, e mundi këtë pranverë. Dhe kur u rrëzua dhe në bregore nuk shihej më trupi i tij e panë sa i madh kishte qenë. Edhe për ne që ishim mësuar me hijen e tij, dhe na dukej se do ta shihnim përjetë aty, me fletët që hapeshin mbi tokën e butë si duar, me vathën e lendeve që tundeshin në ajër, kur një mëngjes nuk e pamë më, zbrazëtia u zgjatua deri në zemrat tona.

S’ është më…

Prill 27, 1982 – Prozë poetike shkruar në sallën e Bibliotekës Kombëtare, Tiranë, pas ceremonisë së varrimit të Profesor Skënder Luarasit.

PS: Përzgjedhur nga familja, ky krijim sot i përshtatet mirëfilli Naum Priftit.