Emigracion – Page 108 – Dielli

Ne shqiptarët do jemi Ekrem Bardha vetëm kur do punojmë fort si ai

March 2, 2020 by dgreca

Faik Konica, në librin e tij “Shqipëria-kopshti shkëmbor i Europës Juglindore”, e shikonte kështu shkakun se përse shqiptarët nuk janë të aftë ta begatojnë ekonomikisht vendin e tyre:Ndërsa popujt e tjerë i kanë përqendruar energjitë e tyre për të nxjerrë para, për të grumbulluar sende të bukura, ose për të kaluar kohën këndshëm me rrugë të ndryshme, këta njerëz të thjeshtë e të ashpër kanë pasur vetëm një qëllim në jetë dhe e kanë arritur disa herë me çmimin e vdekjes së njerëzve të familjes së tyre: të jenë individualisht të lirë kundër ardhësve. Ky është një program i marrë, që injoron gjërat më të holla të jetës dhe vetëkënaqësinë që rrjedh nga bindja ndaj rregullave të arsyeshme.

Në qoftë se ka qenë kështu kur shqiptarët ishin të pushtuar, cili është shkaku që shqiptarët nuk i përqendruan energjitë për të begatuar vendin e tyre, kur u krijua shteti shqiptar? Shkaku duhet kërkuar te ajo veti e keqe e karakterit të shqiptarit që përmend Mid’ hat Frashëri, kotësia, të cilën ai e quan si burimin e të gjitha të këqijave për shqiptarët. Nëse ka ndonjë mit që ka qenë produkt i kotësisë së shqiptarëve dhe që i ka dëmtuar më shumë ata, ky është miti se meqenëse toka shqiptare ka pasuri të shumta nëntokësore, dhe shqiptarët flenë mbi flori, atëherë ata do të jetojnë në pasuri me të ardhurat e fituara nga nxjerrja e këtyre pasurive nëntokësore. Pasuritë nëntokësore do t’ i nxirrnin sigurisht të huajt të cilët do t’ i ndanin fitimet me shqiptarët. Disa shqiptarë sigurisht që duhet të punonin me të huajt për nxjerrjen e këtyre pasurive, por me paga shumë të mira. Kjo mendësi i la shqiptarët në gjendje vegjetimi, duke mos punuar mbi tokë, ku, gjithashtu, kishin pasuri të mëdha, toka bujqësore, bregdet, pyje, lumenj. Fan Noli e quante për detyrë që t’ ua hiqte bashkatdhetarëve të tij këto ide të gabuara. Prandaj, ai, në një fjalim të mbajtur në parlament, në 1923, iu tërhiqte vëmendjen shqiptarëve që të mos vegjetonin me shpresën e të ardhurave nga pasuritë nëntokësore, por t’ i viheshin punës për të shfrytëzuar pasuritë mbitokësore:

Shqipëria ka pasurinë që duket, e cila është përmbi tokë dhe pasurinë që s´duket, nën tokë. Uroj me gjithë zemër që pasuria nën tokë të jetë më e madhe se sa e kujtojmë, po është marrëzi të kryqëzojmë duart e të presim të gjitha të mirat nga kjo pasuri problematike e të lemë të pazhvilluar pasurinë parimtare, e cila sikundër na sigurojnë të gjithë ekspertët e huaj, është e mjaftë për të ushqyer dhjetë herë më tepër ndenjës(banor) se sa ka Shqipëria sot

Këto fjalë që Noli u drejtonte shqiptarëve dhe reagimi i shqiptarëve ndaj tij, ngjajnë shumë me bisedën e Edith Durhamit me malësorët dy dekada para këtij fjalimi të Nolit, ku Durhami u quajt gënjeshtare nga malësorët kur iu tha se prosperimi ekonomik i një vendi arrihej duke paguar taksa njerëzit me paratë që i kishin fituar duke punuar shumë. Në qoftë se Fan Noli mendonte se mjaftonte që dikush t’iu thoshte me zë të lartë shqiptarëve, që të hiqnin dorë nga ëndrrat me sy hapur se do të jetonin në begati, pa punuar, me të ardhurat e marra nga shfrytëzimi i pasurive nëntokësore prej të huajve dhe t’i viheshin punës së rëndë për të begatuar vendin, pasi shqiptarët do të zgjoheshin nga ky ëndërrim me sy hapur, ai e kishte shumë gabim, siç e tregoi koha. Sepse shqiptarëve nuk iu pëlqente që të dëgjonin fjalë të tilla që prishnin iluzionet e tyre. Nuk donin ta pranonin se begatimi ekonomik vinte me punë të vështirë. Shumica e shqiptarëve të asaj kohe, ashtu si shqiptarët e sotëm, me punë kuptonin, ose që të gjenin një vend pune shtetëror, ose që të hapnin një dyqan ku të rrinin në karrige duke e kaluar pjesën më të madhe të kohës duke bërë muhabet me të njohurit që hynin e dilnin në dyqan për të vrarë kohën. Mid’hat Frashëri, shkruan për këtë prirje të shqiptarëve në 1923:

Me mijëra njerëz në vendin tonë thonë se janë tregtarë, tyxharë. Po në të vërtetë janë njerëz pa punë. Hyni në dyqan të tyre, ç’ të shihni? “Tregtari” ynë është shtruar këmbëkryq, me cigar në dorë dhe finxhan’ e kafesë përpara; dimërit ka një mangallë dhe rreth shpuzës bën muhabet me miq. Brënda vlefta e plaçkës “sermajaja” s’kapërcen dy mexhitka: dy okë kripë, njëqint dërhem piper, tri tërkuzë, dy mendile të kuqe, katër qelqe llambe. Dhe me këto plaçkurina fiton dhjetë franga në muaj- në mos dhe në mot-po gënjen veten, të shoqen dhe fëmijët: jam tregtar

Nëse Mid’hat Frashëri do të shihte qytetet e sotme shqiptare, të mbushur pëllëmbë e dyqane, të cilët kanë një xhiro të vogël ditore, do të thoshte se gjendja nuk ka ndryshuar. Çifti britanik Jan e Cora Gordon, që e vizitoi Shqipërinë nga Tirana, në Jug e në Veri, në 1925, do të vinte re të njëjtën gjë në qytetin e Elbasanit:

Elbasani është pa ekzagjerim një farë dyqani. Me dhjetë mijë banorë që ka qyteti, atje ka pothuajse një mijë dyqane, kështu pra duke zbritur nëpunësit e qeverisë, gratë dhe fëmijët e shumtë në numër, duket sikur çdo person në Elbasan mban një dyqan ose diçka të ngjashme. Mbajtja e dyqaneve nuk ishte barrë ose mundim, në përgjithësi. Përmasa mesatare e një dyqani është afërsisht 3 m i gjatë dhe 2 m i gjerë (afro 6 m²), por me një qira vjetore prej gjashtë stërlina dhe dhjetë shilinga, në kushtet e një konkurrencë të madhe, është problem të arrish që dyqani të mbajë të zotin.

Elbasani ka ndryshuar që nga ajo kohë vetëm në atë që dyqanet janë rritur në raport me rritjen e popullsisë. Dhe të huajt që vizitojnë Elbasanin sot kanë të njëjtën përshtypje si çifti anglez Gordon. Jo më i paktë se numri i dyqaneve, është numri i kafeneve, në të gjitha qytetet e Shqipërisë, duke përfshirë edhe Elbasanin. Shumicën e dyqaneve dhe të kafeneve i kanë dhënë pronarët me qira dhe vetë jetojnë duke e kaluar kohën nëpër kafenetë e tjera. Edhe ata që kanë tokë bujqësore, mendimin e parë e kanë të gjejnë ndonjë mundësi për ta dhënë me qira, jo ta punojnë vetë. Ky është koncepti i vjetër turk i “iradit” për të cilin Mid’hat Frashëri fliste gjithmonë.

Historikisht shqiptari është mjaftuar me pak të ardhura financiare, kur ka qenë fjala që ato t’ i fitojë me punë të rëndë nga prona e tij. Sigurisht që shqiptarit i ka pëlqyer të ketë shumë të ardhura financiare, të ketë luks, por me kusht që këto t’ i fitonte lehtë, me anë të plaçkitjes në luftë, ose me anë të hajdutërisë dhe të cubërisë. Edhe sot shumica e shqiptarëve e pëlqejnë pasurimin dhe jetesën luksoze, por jo të siguruar me punë të rëndë, por me veprimtari kriminale, si trafiqet e drogës e të qenieve njerëzore, apo korrupsioni në postet publike. Shqiptari të cilit i duhet të jetojë me punën e vet, mjaftohet në shumicën e rasteve me të ardhura sa për të siguruar minimumin e jetesës.

Mid’hat Frashëri, në 1926, në studimin e tij “Për të formuar karakterin”, thotë se shqiptarët për nga karakteri nuk e pëlqejnë punën e rëndë:

Por te njeriu dhe sidomos te shqiptari, fle dhe një e metë tjatër: arbëreshit nuk i pëlqen shumë puna e dorës, lodhja e krahut. Jo vetëm që e shikon si një fatkeqësi lodhjen, por e ka për turp punimin. Sot mbase nëntëdhjetë e nëntë përqint e djemve katundarë që frekuentojnë shkollën, janë të bindur se, ay që nxë të shkruajë e të këndojë, më nuk duhet të punojë me krahë. Mësuesi duhet të ketë kujdes që të zhduknjë këtë ide të dëmshme. Duhet të bindnjë nxënësit, se puna është jo vetëm një nevojë, por edhe një detyrë, që s’ ka njeri të përjashtohet prej këtij ligji, që asnjë punë dore, as të mihurit tokën, as të ngarët qetë, as të goditurit mur, as të mbajturët gurë, nuk është turp.

Shqiptarët që shkuan në emigracion pas vitit 1990 bënë punë të rënda vetëm kur nuk kishin alternativë tjetër dhe pastaj kur i investonin paratë e grumbulluara në Shqipëri, në vend që të hapnin një biznes ku të punonin vetë, sipas profesionit që kishin mësuar në vendin ku kishin qenë emigrantë, ata blinin dyqane dhe lokale për t’ i dhënë me qera, si dyqane, kafene, restorante dhe për të nxjerrë të ardhura në formë “iradi”, siç thotë Mid’ hat Frashëri më lart. Shkurt, shqiptarët, sapo u jepet mundësia më e parë, heqin dorë nga puna e rëndë, megjithëse nga ajo mund të nxjerrin shumë më tepër të ardhura dhe kërkojnë të jetojnë duke vegjetuar me të ardhurat e qerave.

Është shumë i vogël numri i shqiptarëve të cilët kanë shkuar në emigracion dhe kanë punuar fort, për të ndërtuar biznesin e tyre, me të ardhura të mira dhe pastaj kanë ardhur në Shqipëri jo për të vegjetuar por për të krijuar një biznes që të jetë veprimtari prodhuese. I tillë është rasti i Ekrem Bardhës, i cili pasi vuri pasuri me punë të mundimshme në Amerikë, erdhi në Shqipëri dhe duke punuar fort ndërtoi një platancion të madh me vreshta së bashku me kantinën për prodhimin e verës. Në kujtimet e tij ka një fragment që ndoshta duhet të përfshihet në tekstet shkollore shqiptare për t’ u mësuar fëmijëve dhe të rinjve etikën e punës. Eqrem Bardha shkruan sesi e nisi punën me një restorant McDonalds në Amerikë për t’ i bërë pastaj 18 të tillë:

Për të vendosur rregullin m’ u desh të punoja shtatë ditë në javë nga pesëmbëdhjetë orë ditën. Prej punonjësve të tjerë të lokalit studentët nuk druheshin, ndërsa kur shihnin pronarin në sallë, tregoheshin më të përmbajtur. Më shumë me mirësjellje se sa me urdhra arrita të mënjanoja lodrat e tyre brenda lokalit, shpërdorimet si dhe prishjen e rregullave të mirësjelljes. Si rezultat klientela filloi të shtohej dhe restoranti të frekuentohej më shumë. Megjithatë e ndjeja se kjo nuk ishte e mjaftueshme. Duhej përmirësuar edhe mjedisi i brendshëm, pajisjet, vendosja e tyre. Shpenzova edhe treqind mijë dollarë të tjerë brenda vitit për ristrukturimin dhe zbukurimin e restorantit brenda dhe jashtë, derisa i dhashë formën që dëshiroja. Gjatë një viti humba nga sytë e shoqërisë, nuk dukesha as në xhami, as në kishë, as në Teqen Bektashiane, ku më parë shkoja shpesh të bisedoja me Baba Rexhebin. Jo se nuk kisha dëshirë, por se nuk më mjaftonte koha. Pas një pune 14-15 orëshe në restorant, shkoja në shtëpi që të pushoja sadopak, të mblidhja veten, se të nesërmen do të kisha përsëri një ditë të lodhshme përpara .

Këtu nuk ishte fjala për një emigrant që hapte një restorant, siç ka ndodhur shumë shpesh me shqiptarët në Amerikë, por për një nismë shumë të veçantë, të një shqiptari që me kurajë të madhe i hynte sfidës për të fituar me punë besimin e një kompanie me shtrirje globale që kishte një zinxhir ndërkombëtar restorantesh, derisa arriti të kishte një segment prej 18 restorantesh brenda këtij zinxhiri me shtrirje botërore. Dhe ky njeri i mësuar me punë të vështira, pas hapjes së Shqipërisë erdhi këtu për të investuar dhe punuar ashtu siç e kishte zakon, pavarësisht se tani ishte bërë një bos, pra me duart e tij, duke bërë mrekulli siç e tregojnë vreshtat që ngriti nga hiçi në Marikaj pranë Tiranës, dhe kantina e verërave atje. Ai është një biznesmen që ka një veprimtari prodhuese në Shqipëri, që është pikërisht lloji i biznesit për të cilin ka nevojë ekonomia shqiptare. Ai nuk ishte një biznesmen që vinte në Shqipëri nga Amerika për të fituar si të mundte, por edhe një idealist shqiptar që donte t’ u tregonte bashkatdhetarëve një model sesi një biznesmen që vjen nga jashtë vendit në atdheun e tij, siç mund të jetë rasti me shumë shqiptarë që jetojnë në emigracion, mund të krijojë një biznes prodhues, të suksesshëm dhe fitimprurës. Ne shqiptarët jemi Ekrem Bardha kur punojmë fort, për veten tonë në radhë të parë, por edhe me idealizëm, pa individualizmin destruktiv karakteristik për ne. Mund të ketë edhe raste të tjerë si Ekrem Bardha, por unë zgjodha atë për ta paraqitur si shembull edhe për faktin se kam lexuar librin e tij interesant me kujtime të cilin e kam cituar më lart. Pastaj Ekrem Bardha meriton të sillet si shembull se ai i ka edukuar dhe fëmijët e tij me dashurinë për Shqipërinë, ndonëse ata nuk kanë lindur në Shqipëri. Dhe në sajë të këtij edukimi fëmijët e tij janë shumë të lidhur me Shqipërinë, madje edhe punojnë këtu me projekte të rëndësishme si vajza e tij zonja Donika Bardha.

Ekrem Bardha me biznesin e tij, me vreshtat e tij të gjelbëruara, kuroi me sa mundi edhe një plagë të sotme shqiptare që është shkatërrimi i mjedisit, duke dashur t’ u japë një mësim shqiptarëve se mjedisi duhet mbrojtur si një pasuri kombëtare. Sepse Individualizmi destruktiv i shqiptarëve shfaqet edhe me mungesën e hezitimit që kanë për të bërë shkatërrime të mëdha të natyrës, kur është fjala për të nxjerrë të ardhura financiare të çastit. Ata nuk pyesin se kështu bëjnë një dëm të madh, jo vetëm ndaj komunitetit, por edhe ndaj vetvetes. Kështu sot barinjtë iu venë zjarrin kullotave për t’ i bërë pjellore për një apo dy vjet, pa u shqetësuar se kështu djegin edhe pyje të tërë dhe shkaktojnë rrëshqitje të dheut, duke u shkatërruar shpesh edhe vetë shtëpitë e tyre. Ata marrin zhavorr në shtretërit e lumenjve pa menduar se kështu prishin një mbrojtje natyrore të tokës dhe sjellin si pasojë vërshime të lumenjve dhe erozion të tokës ku kanë parcelat bujqësore dhe truallit ku kanë ndërtuar shtëpitë. Shqiptarët presin lëndë drusore në pyje pa pyetur për dëmin që bëjnë duke shkatërruar pyjet, e me këtë shkaktojnë rrëshqitje të dheut, duke humbur kullotat e tokat bujqësore. Por edhe kjo nuk është një gjë e re në sjelljen e shqiptarit. Në vitet ‘20, At Anton Harapi ankohej se:

Malcori e katundari nuk e ban mall landën e bimën; e pret, e than, e qet fare, të thuesh për argtim, a për nevojë qi s’ janë nevojë. Për me xjerrë nji tra në mal a në pyllë, aj çon dam njizet tjerë; do me ba nji barrë dru, e than krejt nji bri mali: bariu i ep zjarrmin bjeshkës, e sillet e shikjon me knaqe, si të kish mujtë nji luftë; për me ba nji koshiq thekën, për me xjerrë kullosën e dhetë a pesëmdhet dhenvet, aj nuk ka dert pse zharritet e dermohet nji bjeshkë a nji pyll anë m’ anë.

Kjo gjë nuk ndodhte vetëm në Shqipërinë e Veriut, por edhe në atë të Jugut dhe në Shqipërinë e Mesme dhe ndodh edhe sot e kësaj dite, në të gjithë Shqipërinë. E për ta vendosur në Shqipërinë e sotme këtë tablo të shkatërrimit të të natyrës që na paraqit At Anton Harapi, nuk na duhet të heqim ndonjë gjë prej përshkrimit të tij, por vetëm të shtojë gjëra të tjera, si furrat e gëlqeres dhe guroret, të ngritura në mënyrë abuzive në kundërshtim me rregullat e ruajtjes së mjedisit, e që shkaktojnë dëme të mëdha.

Një tjetër shprehje e individualizmit vetëshkatërrues të shqiptarëve dhe kotësisë që ndikonte në veprimet e tyre ekonomike, duke u sjellë dëme të mëdha, ishte depozitimi masiv i parasë që bënë shqiptarët sidomos në vitet 1995-1997 në firmat piramidale, me shpresën se do t’ i rrisnin disa herë paratë e depozituara. Pavarësisht se e kuptonin se në fund skema do të dështonte dhe shumë vetë do të dilnin të humbur, secili mendonte se ai vetë do të dilte i fituar. Kotësia nxiste dëshirën për të nxjerrë të ardhura të mëdha pa punuar. Por në fund humbën të gjithë, përveç atyre që i drejtonin këto skema dhe atyre që kishin lidhje me pushtetin.

Kur shtrohet pyetja “Kush jemi ne shqiptarët?” sa i përket ekonomisë dhe punës , përgjigjia nuk është shumë e favorshme për ne. Ne shqiptarët kemi talent për biznes, por nuk na pëlqen shumë puna e rëndë, megjithëse në emigracion kur jemi të detyruar të punojmë fort, tregojmë se dimë ta bëjmë edhe këtë shumë mirë. Ne shqiptarët sidoqoftë vuajmë pasojat e një kulture të gabuar të punës dhe akoma nuk kemi fituar kulturën e duhur të biznesit.

VATRA Remains Strong and Mission Focused

February 20, 2020 by dgreca

By Merita B. McCormack */

Reflection after the first meeting/

On Saturday, March 15^th, the new VATRA called for its new Leadership, the new Executive Board, the new General Council, and Editors of “Dielli” to a first meeting after the General Assembly on January 19 which was held in Michigan, organized by the Regional Vatra Chapter of that state. This first meeting was also held on the 111-th Anniversary of Dielli’s first publication.

The meeting hall of VATRA house in New York was full and the atmosphere was warm. It is always good to see the brothers and sisters whom we share the same blood but also work on the same page, serving the same ideal in regard to Albanian matters.

Being a member of VATRA is both an honor and a privilege, which calls not only for great respect for its age, for the work of our predecessors but also for a greater responsibility for its future and the mission to carry.

Mr. Elmi Berisha, an experienced VATRAN and with a commendable business background, is the first Albanian American hailing from Kosova, to be the new Chairman to lead VATRA. Also, Mr. Agim Rexhaj the Honorary President of VATRA, a former VP for so many terms, is an Albanian American of Kosova. It is a blessing for our organization that they are from Kosova, a fact that has brought us joy. We did not intend to elect a chairman and a honorary chairman simply because they are from Kosova, the fact that they are, has come about lately and is a joyful occasion.

The new Chairman focused on unity, much work and less words, forging ahead with a VATRA that is true to its form and mission, reaching out to the young generations and furthering the good work. One can tell that it was both motivating and heartwarming for all. This was reflected through the several discussions and suggestions from every vatran. The atmosphere of cooperation and desire to help was very obvious. From Mr. Agim Rexhaj, to VPs like Mr. Alfons Grishaj, Mr. Besim Malota, Dr. Pashko Camaj and Mr. Ervin Dine, you could see not only the desired unity, but a well displayed desire to serve well, by working together, as a team. They all expressed their thoughts on the ways and means to lay the ground for the upcoming work and to set a clear vision for the VATRA of 21^st Century.

The leaders of regional chapters, members of both Boards, editors of Dielli like Mr. Mondi Rakaj, Mr. Dalip Greca, Mr. Marjan Cubi, Mrs. Marjana Bulku, Dr. Milaim Tahiri, Mrs. Rafaela Prifti, Mr. Adem Malellari, Mr Kujtim Porja, Mr. Lek Mirakaj, Mr. Lek Perlleshi, Mr. Idriz Lamaj, Mr. Valentin Lumaj, Mr. prend Qeta, Mr. Dritan Haxhia and this author (pardon me if I forgot other names) spoke and discussed, suggested and elaborated on what they think the work should be focused on. It was clear that through many discussions, its leaders and members affirmed that VATRA is always on the side of Albanian people and American People, supporting the policy of the US government in the Balkan and that Vatra remains an organization known for its anticommunist stance. There were several discussions who called for outreach to the honorable and loved members of VATRA who were not present that day and how to solve some disagreements that still exist. There were also calls for auditing the financial assets and institutions during the tenure of former presidencies.

VATRA has survived many storms and tribulations and always has emerged stronger and that the trials are only purging what is unnecessary. One of those unnecessary things was brought up by the new President as the mass communications of unproductive emails which have been noted for some time and which should stop, for the good of VATRA and for the good of Albanians. He called for unity of all and emphasized that work ought to justify the promises. That was a very appropriate advice at this very poignant time for us all. VATRA has garnered a lot of strength and support and that strength comes from the very nuclear power that it generates because of its mission, its good works and its purpose. VATRA was founded on just principles, for the right goals and Serving is its unspoken but obvious motto. Its members understand that. Let us continue to serve as its founders devised and dreamed it to be. We all can do it by keeping the ideal alive, a pure heart and a mind that is clear and at the service of the nation and not of self.

*The Author is the Member of Executive Board, resident of Virginia and a former DC representative and Regional Chapter President of VATRA.

Ambasadorja Floreta Faber Uroi Kryetarin e Vatrës

February 16, 2020 by dgreca

Paraditen e së Shtunës, 15 Shkurt 2020, ambasadorja e Shqipërisë në Washington zonja Floreta Faber vizitoi selinë e Federatës Pan Shqiptare të Amerikës VATRA dhe uroi Kryetarin e ri të zgjedhur nga Kuvendi i 19 Janarit në Michigan, z. Elmi Berisha .Fillimisht ambasadorja informoi për veprimtarinë e ambasadës në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, për kontaktetet e saj me komunitetin shqiptar në më shumë se 30 shtete të Amerikës ,takimet dhe me të rinjtë,foli për bashkëpunimin me ambasadën e Republikës së Kosovës etj. Ambasadorja ka përcjellë edhe urimin për 111 vjetorin e gazetës Dielli. Me mbërritjen e saj në shtëpinë e Vatrës, ambasadorja Floreta Faber u prit fillimisht nga Nën-Kryetari i Vatrës, z. Alfons Grishaj dhe vatranë të tjerë të ardhur për mbledhjen e Këshillit të Vatrës. Zoti Alfons Grishaj e filloi fjalën e tij duke i kërkuar shpjegim ambasadores Faber për mospjesëmarrjen e saj në Kuvendin e Vatrës mbas ftesës që i ishte dërguar. Ai vazhdoi se komuniteti shqiptar i Michiganit me rreth 200 000 shqiptarë kërkon më shumë vëmendje jo vetëm nga ambasada por edhe nga vetë shteti shqiptar. Më pas Ai u ndal tek Kuvendi i Vatrës së datës 19 Janar. Ky Kuvend tha z.Grishaj I organizuar nga dega e Vatrës së Michiganit, ishte model dhe I suksesshëm për nga organizimi po ashtu me arritjen e qëllimeve të tij. Pjesëmarrja e lartë, bashkëpunimi konstruktiv dhe zgjedhja e Kryetrit të Vatrës dhe Presidentit të Ri të Vatrës, treguan nivelin e lartë të emancipimit të Vatrës. Z. Grishaj theksoi se Vatra doli më e fortë ng ky Kuvend, në gjirin e saj janë mbledhur bijtë e familjeve më të mira patriotike dhe nacionaliste shqiptare nga Shqipëria, Dardania dhe Maqedonia në USA dhe se Vatra është në ditët e saj më të mira. Ai theksoi se Vatra nuk do të futet nën ombrellën e asnjë shoqate apo grupimi tjetër pasi vatra është një Federatë pan-Shqiptare, është një institucion kombëtar, ashtu sic është Kisha dhe Xhamia, e Teqeja, ku rriten dhe edukohen brezat. Ai tha se Vatra do të punojë fort që të gjitha shoqatat e tjera në Amerikë të mblidhen nën ombrellën e Vatrës. Vatra do të arrijë në atë nivel sa do të jetë e aftë që t’u kërkojë llogari qeverive shqiptare në Tiranë dhe Prishtinë dhe funksioni i saj do të jetë si një qeveri në hije e shqiptarëve. Z. Grishaj shprehi po ashtu edhe pakënaqësinë me qeverinë aktuale shqiptare, e cila bashkëpunimin me diasporën e bën në mënyrë selective, duke ofruar një pjesë dhe duke lënë jashtë vëmendjes pjesën tjetër.

Me pas Presidenti i nderit i Federatës Vatra Agim Rexhaj, i cili i tha asaj se Vatra qëndron mbi partitë politike dhe se do të respektojë vullnetin e votuesëve në Shqipëri e Kosovë, por Vatra kërkon respektim të votës së Lirë; është kundër manipulimit dhe shitblerjes së votës dhe u bën thirrje qeverive shqiptare që të përmirësojnë qeverisjen, të luftojnë korrupsionin dhe të rrisin mirëqenien e qytetarëve me qëllim që të ndalet migrimi masiv i shqiptarëve që po zbrazin trojet amtare.
Kryetari i Vatrës ka mirëpritur urimet e ambasadores dhe ka premtuar se nën mandatin e tij Vatra do të ngrihet në lartësinë e shekullit XXI dhe do t’i ndihmojë Kombit në zgjidhjen e problemeve kombëtare dhe se do të jetë një zë i fuqishëm edhe në Washington.

. Biseda me znj. Faber vazhdoi në formë debati. Ambasadorja theksoi ndër të tjera se e kishte marrë ftesën por shkak të ngarkesës së punës në ato ditë dhe impenjimeve të tjera nuk kishte arritur të merrte pjesë në Kuvendin e Vatrës. Ajo tha se kishte qenë disa herë në Michigan dhe se komuniteti I Michiganit do të jetë në vëmendjen e saj.

Z. Valentin Lumaj iu drejtua ambasadores Faber me tre pyetje:

1- Meqenëse Ambasada Shqiptare dhe Vatra kanë misione të ngjashme në mbrojtjen e çështjeve shqiptare në Amerikë, a ka në planin e saj ambasadorja bashkëpunimin me Vatrën në ato pika të përbashkëta dhe çështje konkrete shqiptare.

2- Si e shpjegoni klimën e miqësisë së Kryeministrit shqiptar me Serbinë dhe klimën e konfliktit me shtetarët e Kosovës?

3- A keni kontakte me komunitetin shqiptar në Chicago, mbasi një numër I madh shqiptarësh jetojnë atje dhe themelimit të një Katedre të Albanologjisë në Universitetin De Pol nga professor Gazmend Kapllani?

Pyetjes së parë Ambasadorja iu përgjigj gjatë dukë thënë ndër të tjera se Vatra dhe ambasada duhet të bashkëpunojnë për çështjet shqiptare, ndërsa refuzoi që ti përgjigjet pyetjes së dytë në lidhje me kryeministrin me arsyetimin se nuk dëshiron t’u përgjigjet pyetjeve politike. Megjithatë theksojmë se kjo pyetje nuk kishte të bënte me politiken por ishte për një çështje kombëtare.

Në lidhje me Shqiptarët në Chicago, ajo tha se kishte komunikim të vazhdueshëm, dhe se disa shoqata atdhetare në Chicago janë mbledhur duke krijuar një grup të posacem si ombrelle për të gjitha shoqatat që veprojnë atje. Ne u interesuam me miqtë tanë në Chicago dhe ata konfirmuan që nuk ka asnjë mbledhje shoqatash apo krijimin e një ombrelle për shoqatat atje. Në lidhje me Katedrën e Albanologjisë ajo tha se ishte e informuar dhe këtë vepër ia atribuoi fondeve të posaçme të trashëguara nga një shqiptaro-amerikan për këtë qëllim pa dhënë ndonjë vlerësim për punën e palodhur të Dr. Gazmend Kapllani për krijimin e kësaj Katedre.

NJOFTIM

February 10, 2020 by dgreca

Njoftohen anëtarët e Kryesisë dhe të Këshillit të Vatrës se ditën e Shtunë, 15 Shkurt 2020, në orën 11 para dite, në selinë e Vatrës, do të organizohet mbledhja e parë e strukturave të reja të pas Kuvendit të 19 Janarit. Në këtë njoftim përfshihen edhe kryetarët e degëve sepse janë pjesë të Këshillit të Vatrës. Ju lutem siguroni pjesmarrjen.

“VENDI IM”, KONCERTI QE PROMOVON PAVARESINE E KOSOVES NE NEW YORK

February 2, 2020 by dgreca

-Bisede e gazetares Marjana Bulku me me Ergin Oda & Grupi/

– Na tregoni si ka lindur ideja për koncertin ”Vendi im”?

-Ideja si fillim erdhi shume spontanisht (por jo edhe e pa menduar më parë )pa ndonje tendencë apo vizion të largët.

Fillimisht u iniçua nga Ergin Oda – Bariton e më pas u bisedua e shtjellua si ide, mes nje grupi të vogel muzikantësh Shqiptarë ( të cilët tani po bëjnë emër edhe në New York falë talentit dhe punës së tyre sistematike) u nis pra si nje projekt i vogël artistiko -tematik që për synim do kishte promovimin e muzikës të pasur Shqiptare e cila duke pasur fans Komunitetin mbarë shqiptar në New York e më gjere ka rastin më të mirë që t’i prezantohej atij shqiptar por jo vetëm përmes një eventi dinjitoz edhe si nevojë emergjente të kthimit në traditë që Pavarsia e Kosoves të festohet me madhështinë që i ka hije asaj ku arti rrëfen edhe historinë tonë të dhimbshme por edhe krenare përmes veprave të pavdekshme të kompozitoëve tanë dhe artistëve të mrekullueshëm që për fat i kemi edhe këtu.

Ky është Koncerti i parë nën titullin: “VENDI IM” pagezuar nga Ergin Oda – Baritone dhe Drejtues i projektit (inspiruar nga kenga “Mallengjimi” i artistit të popullit Muharrem Qena, e që perputhej bukur me karakterin e eventit u dha për herë të parë me 17 Shkurt të vitit 2018, për ti dhënë kahje Teatrale artit muzikor.Një vit më vonë dhe per t’a shndërruar në njërin nga Eventet më të rendesishme dedikuar kremtimit të Pavarsise Kosoves këtu në Amerike ku jeton një komunitet vital që jo vetëm i gëzohet Pavarësisë së Kosovës por ka punuar aq shumë për faktimin e saj ne mendojmë se kjo festë madhështore me titull “Vendi im “ tashmë në vitin 2020 dëshmon angazhimin patriotik të artistëve shqiptarë në këtë kryeqendër boterore edhe ekonomike por edhe politike i thurin këngë e lavde Kosovës.

2. Cili është qëllimi i ketij koncertit përpos kremtimit të Pavarësisë së Kosovës?

Qëllimi themelor i Koncertit/Eventit (tashmë vjetor) është për t’a ushqyer këtë Komunitet që jeton shume larg trojeve të veta me këngen dhe muzikën e pastër shqipe! Ne i kemi të gjitha kapacitetet artistike falë artistëve profesionistë që kanë emigruar së fundmi në SHBA dhe ngjitja e tyre në skenë është një kënaqsi e shumfishtë besoj jo vetëm për ne si artistë por edhe për audiencën që i do artistët në skenë sepse aty është “fusha e tyre e veprimit”. Me ardhjen e nje grupi artistesh profesionist nga Shqiperia, Kosova e Maqedonia situata është shumë më e favorshme dhe komuniteti ka një rast ideal të ndjejë madhështinë e artit shqiptar në hapësirat pafund të Amerikës së madhe. Projekti si i tille synon të ketë një jetëgjatësi dhe Pavarsine e Vendit t’a kremtojë çdo vit me më shumë dinjitet e jehone. Projekti poashtu për qëllim te tij ka edukimin e gjeneratave që vijnë me melosin e pasur shqiptare të trasheguar me breza dhe ketij komuniteti të etur per frymen e atdheut t’i servohet thesari ynë i çmuar siç është folklori dhe kenga e popullit.

Kremta e Pavarsise së Kosoves, mbahet me date 15 shkurt te vitit 2020 ne Teatrin “Victor Borge Hall” që funksionon brenda Shtepise Skandinave këtu në New York.

4. Kush do te jete pjese e ketij koncerti?, na thuaj më shumë detaje për kureshtarët që to t’u ndjekin por edhe ata që nuk do munden?

Koncerti këtë vit mbledh një kastë artistesh të suksesshem Shqiptarë e Amerikane te shkolluar në frymen e Muzikes Klasike kryesisht, e që për rezidencë të karieres së tyre kane New York-un. Kasti i perzgjedhur me shume kujdes do sjellë vepra dhe kengë Premier në Skenen e Teatrit Skandinav. Një numër i fuqishem Baleti vjen nga e vetmja artiste Shqiptare rezidente ne Metropolitan Opera balerina Oriada Islami do vijë si dedikim për Femrat e dhunuara seksualisht gjatë luftes së Kosovës .Audienca përmes vallezimit do ketë rastin ”t’a perjetojë ”vetëm për 7 minuta torturen dhe dhunën që është ushtruar ndaj këtyre vajzave në luften më të pergjakshme të Kosoves (me synimin për t’kerkuar drejtesi dhe per t’i thënë jo heshtjes karshi një ngjarje kaq tragjike e cila nuk duhet falur e as harruar). Ky numer baleti i paraprin ngritjes së një fondi përmes Koncertit, e që do drejtohet nga Vasfije Krasniqi Goodman dhe Organizata e saj Joprofitabile “Vasfije initiative”. Në skenë do të ngiten emra si: Yasuhiko Fukuoka, kompozitor japonez i muzikes së filmit dhe Pianist i dalluar e që është prezantuar në skena si; Lincoln Center, Festival de Cannes, Broadway, Feinstein’s/54 Below etc…

Kitaristi i mirenjohur në skenat e muzikes Jazz, asaj të filmit e më gjerë Sean Harkness, Emra të rendesishem Shqiptare nga skena e Operas, muzikes klasike dhe mjuzikllit si: Baritoni Ergin Oda, Sopranoja Deshira Ahmeti dhe Tenori Riad Ymeri, karrriera e të cileve vazhdon me hapa të suksesshem në New York e më gjere. Violincelistja e njohur Gjilberta Lucaj, violinistja nga Shqiperia Joana Kaimi që tani karieren e saj prej violinisteje e zhvillonkëtu në New York. Klarinetisti i dalluar/talentuar Igli Tuga, Pianistja e shkelqyer Elona Muça, Kurse koncertin do t’a moderojë aktori yne i njjohur Kushtrim Hoxha, kariera e të cilit është duke lulezuar bindshem në New York dhe në seritë e njohura Amerikane. Koncerti/Evnti tek publiku Shqiptare dhe ai Amerikan, vjen drejtuar nga; Ergin Oda – Drejtues dhe Producent i Eventit dhe menaxhuar nga Aida Gashi.

5. Sa është e rendesishme që komuniti artistik shqiptar po bën organizime të tilla ne ShBA?

Organizime të tilla jane ushqim organik për audiencen Shqiptare që bën jetë edhe këtej Oqeanit, mendoj askush më mire se artistet profesionit mbledhur tok, nuk do arrijë të realizojë organizime të illa me qellim të paster orientimin e komunitetit nga vlerat e pasura të folklorit, e qe është karta më mire e identitetit shqiptar.Projekte të kesaj natyre duhen mbeshtetur bindshem dhe artistet profesionist Shqiptare që veprojnë këtej Oqeanit të jenë s’a me kompaktibil në promovimin e vlerave dhe mbjelljen e një tradite të tille si fare e frytedhenese tek’ brezat që vijne.

6. Sa ndikon kjo në perhapjen e kultures shqiptare dhe prezantimin e saj ne SHBA?

Projekte të tilla gezojne ndikim të pa diskutueshem dhe lejnë shije të mirë dhe edukojnë vlerat tona ma t’mira .

New York si njeri nga qytetet me diversitetin më të madh në botë është i admirueshem pikerisht për këtë arsye; gershetimin e kulturave dhe traditave nën një qiell të perbashket. Muzika burimore Shqiptare do ishte ngjyre e theksuar në këtë pikture me shume ngjyra me komponentë nga shume kultura që jetojnë në harmoni të plote ne qytetin që nuk fle kurrë. Besoj me kalimin e viteve projekti do shenojë rritje dhe shtrirje, gjithmone me të njejtin motiv; promovimin e vlerave dhe kulturës Shqiptare ne SHBA

Intervistoi Marjana Bulku