Shkolla Shqipe Bolonja/

Seminari që u zhvillua në datë 7 prill në Bolonja, i mbylli me sukses punimet duke u bërë edhe një pasqyrë e rrugëtimit të përbashkët të të gjithë mësuesve, si pjesë e vizionit tonë.

La mbresa jo vetëm tek ne si kryesi e “Lidhjes së Shkollave Shqipe” por tek të gjithë misionarët që aq shumë përkushtohen me atdhedashuri. Sa shumë kënaqësi kur takohemi me njëri tjetrin!

Ky është, si të thuash, thelbi i objektivave tona. Të gjithë së bashku mblidhemi për të njëjtin qëllim: “Ruajtjen dhe trashëgimin e gjuhës, kulturës, traditave tona jashtë trojeve Shqiptare”.

Ajo ndjenja njerëzore e secilit prej nesh i kapërcen të gjithë kufijtë, zbut dhe zbeh çdo vështirësi. Pasi ne dimë të shkëmbejmë përvoja, të hedhim ide të reja, të kërkojmë bashkëpunim me njëri-tjetrin, kënaqemi kur mblidhen bashkë nga të gjitha anët e Italisë, duke bërë kilometra e kilometra vetëm për t’i dhënë rëndësi siç i ka hije një misionari për shpalosjen e gjuhës shqipe në Itali.

Ishte një privilegj për “Shkollën Korabi”, Bolonja, që na u dha mundësi të ishim të pranishëm me dy nxënëset tona. Recitimet e tyre me atë zërin e ëmbël si “Thëllëza kur këndon për tokën mëmë” u duartrokitën me gjithë shpirt nga të gjithë pjesmarrësit.

Me këtë rast dua të falenderoj edhe kryetarin e Shoqatës “Korabi”, z. Astrit Poti për fjalën e tij përshëndetëse, por mbi të gjitha për ndihmën dhe kontributin e pafund që ka dhënë dhe jep për shkollën tonë e për gjithë çështjen shqiptare në përgjithësi.

Sigurisht, një falënderim i veçantë u shkon mësuesve pjesëmarrës, pasi jemi ne/ata që përballemi çdo ditë në mënyrë direkte me vështirësitë aktuale.

Nuk munguan në pjesëmarrje, edhe institucionet Shqipëri -Kosovë.

Në këtë seminar ishte shumë e rëndësishme ndihma dhe përkrahja e QBD-së nën drejtimin e zonjës Hysa dhe stafi i saj, që është gjithmonë pranë nesh, jo vetëm me tematikat apo trajnimet, por edhe duke dëgjuar me vëmendje problematikat që parashtron çdo mësues i pranishëm.

Kënaqësi që ishte prania edhe e oficeres së diasporës, zonjës Çobani që nuk resht kurrë në përballjen e problematikave të të gjitha shkollave nga jugu në veri apo nga lindja në perëndim në territorin Italian.

#Ju faleminderit të gjithëve

Imam Shuajb Gerguri

Qendra Islame Shqiptare, Detroit

Të nderuar besimtarë!

Ne jemi mirënjohës që arritëm edhe një herë muajin e Bekuar të Ramazanit, fillimi i të cilit është mëshirë, mesi është falje dhe fundi është shpëtimi nga zjarri i xhehenemit / ferrit.

Edhe pse jemi të mërzitur që ky muaj i bekuar përfundoi, në të njejtën kohë jemi të lumtur që në këtë mëngjes të Fiter Bajramit, jemi mbledhur këtu me ndjenjat e besnikërisë dhe vëllazërisë të përhapura në mesin tonë.

Falënderimi dhe lavdërimi i pafund qofshin për All-llahun e Plotfuqishëm (sët) që na bëri të mundur të arrijmë Fiter Bajramin.

Paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi Pejgamberin tonë Muhamedin (a.s.) i cili i përshkruan ditët e Bajramit si ditët e gëzimit, lumturisë dhe përkujtimit të Allahut (sët). Gëzuar Bajramin! Ju uroj të gjithëve një Bajram të lumtur!

Të dashur vëllezër dhe motra!

Fiter Bajrami është dhuratë e Allahut të Lartësuar (sët) për shërbëtorët e Tij që agjëruan në muajin e Ramazanit.

Sot është koha për t’iu afruar njëri-tjetrit, për të hapur dyert e zemrave dhe shtëpive tona dhe për të ndarë lumturinë tonë me njëri tjetrin.

Sot është koha për të sjellë shpresën, mirënjohjen dhe gëzimin e të qenit një besimtar që ndien kënaqësi gjatë Bajramit kudo që të jetë.

Prandaj, le ta përjetojmë këtë gëzim me prindërit tanë, të cilët meritojnë më së shumti respekt dhe mirësi, me gratë tona që janë shoqërueset tona besnike dëshmitarët e ditëve tona të vështira dhe të mira dhe me fëmijët tanë që janë burimi i gëzimit dhe shpresës në shtëpitë tona.

Le të vizitojmë pleqtë e familjes, të afërmit, fqinjët dhe miqtë. Le të interesohemi për çdo të sëmurë nga mesi ynë dhe të pyesim për gjendjen e tyre dhe ta bëjmë të lumtur çdo të moshuar nga mesi ynë. Le t’i japim kuptim Fiter Bajramit tonë me buzëqeshjen e jetimëve, dhe njerëzve në nevojë dhe atyre që janë të vetmuar.

Në mëngjesin e këtij Fiter Bajrami, le t’u japim fund mërive dhe mosmarrveshjeve në mes nesh si vëllezër e motra me të cilët i drejtohemi të njejtës Kible/ Qabe krah për krah.

Në një hadith autentik: Anas ibn Mālik (Allahu qoftë i kënaqur me të) ka raportuar: Kam dëgjuar të Dërguarin e Allahut (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) duke thënë: “Kush do që furnizimi/ rizku i tij të zgjerohet dhe jeta e tij të zgjatet, duhet të mbajë lidhjet farefisnore.”

Le t’i forcojmë lidhjet e përzemërsisë dhe të besimit mes nesh duke iu bindur urdhrit hyjnor:

“Besimtarët nuk janë veçse vëllezër.”

Le të kujtojmë të afërmit tanë që vdiqën dhe martirët tanë të lavdishëm që sakrifikuan jetën e tyre për atdheun tonë të bekuar.

Të dashur vëllezër dhe motra,

Profeti a.s ka thënë, ne si muslimanë, duhet të jemi si një trup i vetëm, nëse cilado pjesë e trupit tonë dhemb, ju si musliman, kudo, duhet të ndjeni dhimbjen.

Të mos harrojmë vëllezërit dhe motrat tona të shtypura anembanë botës.

Le t’i ngremë duart dhe t’i lutemi Allahut (sët) për vëllezërit dhe motrat tona muslimane në vështirësi në të gjithë botën, veçanërisht vëllezërit dhe motrat tona në Gaza Palestinë që vazhdojnë të vuajnë për më shumë se shtatëdhjetë vjet, le të lutemi që Allahu SËT t’i çlirojë nga shtypja që po përjetojnë për kaq gjatë.

Të dashur besimtarë!

Me këto mendime dhe ndjenja, dua t’i uroj një Fiter Bajram të lumtur gjithë botës myslimane, kryesisht kombit tonë. Lusin Allahun e Plotfuqishëm (sët) që të sjellë mirësi për njerëzimin në këtë Fiter Bajram.

Ligjeratën time dua ta përfundoj me këtë hadith të Profetit Muhamed (saws):

“O njerëz! Përhapni paqe/salaam në mes jush, ndani ushqime me njëri-tjetrin, mbani marrëdhëniet tuaja të farefisnisë dhe faluni ndërsa njerëzit flenë dhe do të hyni në Xhennet në Paqe.» Tirmidhi, Sifat el-Qiyamah.

Rrëfim satirik nga Rafael Floqi/

Dikur këndonim një këngë të njohur “Total eklips of the heart” Njëherë e një kohë, në një tokë jo aq të largët, na ishte një qytet i vogël në SHBA që priste me padurim ardhjen e një eklipsi të rrallë diellor. Banorët e qytetit po gumëzhinin nga emocioni, duke përgatitur festat e tyre të vëzhgimit, duke vënë syzet e eklipsit dhe duke vendosur projektorët e tyre të improvizuar me vrima. Ata nuk e dinin se qeshja do të eklipsonte ditën e tyre të zakonshme.

Eklipsi total filloi nga Oqeani Paqësor Jugor, teksa rajonet e para të Meksikës e vëzhguan atë nga bregu i Paqësorit. Rruga e eklipsit kaloi Meksikën dhe vazhdoi në SHBA duke kaluar përmes Teksasit, duke vazhduar në verilindje dhe më pas duke kaluar nëpër Kanada. Sipas NASA-s, mbi 300 milionë njerëz do të kenë mundësinë të përjetojnë qoftë edhe një eklips të pjesshëm. Në fakt, ky është eklipsi i parë diellor në këtë shekull që është i dukshëm në të tre vendet e Amerikës së Veriut, SHBA, Kanada dhe Meksikë.

Ndërsa hëna filloi kërcimin e saj të ngadaltë përballë diellit, qyteti u mblodh në sheshin qendror, me sytë e stërvitur lart. Por në mes të uh dhe ahs, diçka e papritur ndodhi. Një plak, i njohur për harresën e tij, Xha Tomi kishte ngatërruar syzet e tij të eklipsit me syzet e notit të gruas së tij! Kështu ai qëndroi atje, duke ngulur sytë drejt qiellit, duke pyetur veten pse eklipsi dukej më shumë si një top gjigant diskoje sesa një mrekulli qiellore.

Ndërkohë, mësuesi i shkencave të shkollës lokale të Middle School ku mëson vajza ime Ori, që kishte sot vetëm gjysmë dite mësim , pasi mësuesi i Fizikës z. Smith, kishte bërë gjithçka për këtë rast. Ai kishte krijuar një konstruksion që përfshinte një teleskop, një pasqyrë dhe një rosë gjigante që fryhet (mos pyet se pse, për të parë si veprojnë kafshët vallë). Por ndërsa eklipsi arriti kulmin e tij, rosa e fryrë vendosi se ishte koha e përsosur për një arratisje madhështore, duke ecur me konfigurimin e kalibruar me kujdes të zotit Smith në tërheqje. Kaosi pasoi ndërsa zoti Smith vazhdoi projektin e tij “mashtrues shkencor”, duke i lënë të gjithë nxënësit dhe banorët e qytetit të qeshura.

Ndërsa vajza ime do të vazhdonte vetë një eksperiment tjetër , nëse e zë lentën e telefonit me xham të errësuar a mund ta shoh unë diellin. Po dielli s’dukej gjëkundi. Dikush nga shoqet e saj kishte shkuar në një cep të Michiganit i cili ishte i vetmi vend ku kishte “Tottality” d.m.th errësitë e plotë që vjen nga një fjalë me “4 t”. A po shqip do të thotë “ zi pisë” apo dhe kjo fjalë sipas teoricienëve të bashkimit të rrokjeve ka ardhur “ Nga ajo që foli Toti”.

Pikërisht kur ata menduan se dita nuk mund të bëhej më e çuditshme, teoricieni konspirativ i qytetit, me origjinë shqiptare ….., doli nga bunkeri i tij që imiton ato të Enverit , i veshur me një kapelë prej kallaji dhe i armatosur me një megafon. Ai filloi të bërtiste në lagje për pushtimet e alienëve dhe mbulimet e qeverisë, duke pretenduar se eklipsi ishte thjesht një taktikë devijimi për t’i larguar ata nga e vërteta e vërtetë. Është e panevojshme të thuhet se veprimet e tij vetëm sa e shtuan spektaklin komik që u shpalos para tyre. Një tufë burrash fluturoi nga kafja e Jarit më shpejt se një trumcakësh. Po është vërtetë se zogjtë ishin fshehur, dhe qenit të komshinjve s’ ja mbante të dilte në rrugë për të më përmjerrë pemën.

Herën e fundit që një eklips total diellor kaloi nëpër këtë qytet, kuajt dhe karrocat mbushën rrugët dhe pambuku arriti 9 cent për paund. Gati 150 vjet më vonë, një gjë nuk ka ndryshuar: kërcënimi i reve që bllokojnë pamjen. Qiejt me vranësira parashikohen të prishin mrekullinë kozmike të së hënës në të gjithë shtetin, tashmë të mbushur me ndjekës të eklipsit për kënaqësinë e bizneseve të qyteteve të vogla. Ndërsa hëna mbulon diellin, errësira e ditës ndoqi një korridor të ngushtë – nga bregu i Paqësorit të Meksikës në Teksas dhe 14 shtete të tjera deri në Maine dhe skajet lindore të Kanadasë. Parashikimi më i mirë i SHBA: Nju England ashtu si komunitetet e tjera përgjatë rrugës së tërësisë, gjysmë ore me makinë në jug të Dallasit, po i bën të gjitha ndalesat me një fundjavë plot koncerte dhe festa të tjera. Eklipsi i këtij viti pritet të ishte ngjarja qiellore më e ndjekur në jetën tonë thonë banorët. Në përgatitje të kësaj ngjarje historike, B&H Photo madje pat lançuar një faqe të re të vëzhgimit të eklipsit diellor, ku të apasionuarit mund të mësojnë se si të shikojnë dhe fotografojnë eklipsin, të zbulojnë se ku do të jenë pikat më të mira të shikimit dhe të blejnë pajisje për shikimin diellor Është eklipsi i parë total diellor i rajonit që nga viti 1878. I tjetri nuk do të jetë për gati 300 vjet të tjerë.

“Ndjehem kaq me fat sa nuk kam nevojë të shkoj askund,” tha Suzette Pylant i Muzeut të Qarkut Ellis të Shtunën ndërsa mirëpriti vizitorët në qytet për eklipsin. “Unë thjesht shikoj nga dritarja ime, dal nga dera ime dhe shikoj lart.” Ajo po lutet që moti të bashkëpunojë, siç janë pronarët e të gjitha dyqaneve të grumbulluara rreth gjykatës historike të bërë me gur ranor të kuq dhe granit rozë në qendër të qytetit. Ata po përgatiten për disa qindra mijëra vizitorë për 4 minutat, 20 sekondat e së hënës në total, afër maksimumit prej 4 minutash, 28 sekondash diku tjetër në rrugë.

Oily Bar Soapery pret një “Bubble Blackout” gjatë gjithë fundjavës, me sapunë dhe dhurata me temë eklipsi. Ndër sapunët e punuar me dorë: “Luna”, “Solar Power”, “Mother Earth” dhe “Hachie Eclipse of the Heart”.

Nazir Musai, i cili zotëron kafenenë dhe furrën e të famshmve, u tërhoq kur dëgjoi raportin e motit, por vuri në dukje: “Është mot. Ju nuk mund ta kontrolloni atë.”

Shi ose shkëlqe, James dhe e shoqja Liz Gibbons planifikojnë të festojnë. “Është një përvojë vizuale dhe fizike dhe në moshën time, që është 75 vjeç, nuk do ta shoh më kurrë”, tha Gibbons. Totaliteti nuk do të përfshijë përsëri SHBA-në kështu deri në vitin 2045, duke anashkaluar pothuajse të gjithë shtetin.

Megjithë kaosin, eklipsi përfundimisht kaloi, duke e lënë qytetin me kujtime për të cilat do të flitej për breza. Dhe ndërsa u mblodhën pas, duke shkëmbyer histori dhe duke qeshur derisa u dhimbte barku, ata kuptuan se ndonjëherë momentet më të paharrueshme janë ato që devijojnë nga skenari, duke thënë me njeri tjetrin “ eklipsi iku dhe nga fiku”.

Dhe kështu, me një vlerësim të ri për absurditetin e jetës, banorët e qytetit të vockël u kthyen në rutinën e tyre të përditshme, duke pritur me padurim ngjarjen tjetër kozmike që me siguri do të sillte më shumë të qeshura dhe gëzim në cepin e tyre të vogël të universit në mos qoftë ndonjë meteor.

---

---

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 7 Prill 2024

“The Christian Science Monitor” ka botuar, të premten e 1 korrikut 1932, në ballinë, rrëfimin e reporterit amerikan Reuben Henry Markham rreth pagës së majme të Mbretit Zog dhe justifikimit të saj nëpëmjet arritjeve të bëra asokohe në Shqipëri falë udhëheqjes së tij, të cilin, Aurenc Bebja, nëpërmjet blogut të tij “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar :

Shqiptarët paguajnë më shumë për Mbretin se sa për Parlamentin, dhe kjo u pëlqen

Nën udhëheqjen e Zogut, ky vend i lashtë malor ka përparuar më tej dhe në më shumë fusha (linja) se në 2000 vitet e fundit. 

Nga R. H. MARKHAM

Korrespondent i Stafit të The Christian Science Monitor

Tiranë, Shqipëri — Zogu, Mbreti i Shqiptarëve, merr më shumë se 3000 dollarë në javë dhe Kryeministri i tij, zyrtari më i paguar në mbretërinë shqiptare, vetëm 80 dollarë. Një anëtar i Parlamentit merr 35 dollarë dhe një gjyqtar i Gjykatës së Lartë po aq.

I gjithë Parlamenti i kushton vendit shumë më pak se mbreti; këshilli ministror vetëm rreth një e teta e kësaj shume.

Mbreti me familjen dhe oborrin e tij konsumojnë një të tridhjetën e të gjithë buxhetit të shtetit. Ai merr një fitim financiar jashtëzakonisht të mirë për drejtimin e punëve të 1,000,000 njerëzve.

Por ai ia vlen ! Domethënë, shërbimet që ai po bën vlejnë pothuajse çdo çmim. Ky i ri ka bërë më shumë për Shqipërinë se çdo sundimtar tjetër në historinë e kombit, i cili është një nga më të vjetrit në Evropë. Gjatë këtyre pak viteve të sundimit të tij, shqiptarët kanë bërë më shumë përparim se në çdo kohë tjetër që kur janë njohur nga shkrimtarët e analistët e popujve. Për herë të parë Shqipëria është diçka më shumë se një shprehje gjeografike.

Në asnjë periudhë tjetër shqiptarët nuk kanë qenë kaq të bashkuar sa tani. Edhe pse të ndarë në tre grupe fetare, të cilat janë në konflikt të ashpër me njëri-tjetrin në shumë vende të tjera, shqiptarët janë plotësisht të lirë nga armiqësia fetare. Megjithëse flasin dy dialekte shumë të ndryshme, ata kanë arritur të kuptojnë njëri-tjetrin pa shumë probleme. Ndonëse të ndarë nga njëri-tjetri nga male të larta, lugina të thella dhe lumenj të pabesë, ata janë bashkuar.

Asnjëherë më parë, as në kohën e dominimit romak rrugët në Shqipëri nuk ishin aq të mira sa tani. Dy ose tre linja kryesore mund të kenë qenë pak më të mira atëherë, por sistemi aktual i komunikimit tejkalon shumë çdo gjë që ka ekzistuar deri më tani.

Shqiptarët kanë një sistem shkollor, një gjuhë letrare, tekste shkollore dhe një frymë kulturore dhe të gjitha këto kanë origjinën e kohëve të fundit. Dy-tre dekada më parë shkollat shqipe ishin të ndaluara.

Për herë të parë në një mijëvjeçar, toka është mjaft e sigurt nga jashtë dhe jashtëzakonisht e sigurt brenda. Ka pak vende në Evropën Lindore në të cilat mund të udhëtohet me më pak rrezik. Dhe përkundër kontrollit shumë të rreptë policor, ka më pak ndërhyrje policore se më parë.

Një sistem mjaft i mirë juridik zbaton një kod ligjor modern : ekziston një shtyp i përditshëm — i paimagjinueshëm vetëm pak vite më parë.

Të gjithë të rinjtë janë të stërvitur në kazerma dhe shumë në shoqëri atletike. Kazermat sigurisht që kanë defekte serioze, por ato i japin rinisë fshatare analfabete një trajnim të dobishëm.

Teatrot, koncertet, ekspozitat e artit dhe argëtimet si për burrat ashtu edhe për gratë jepen në disa qytete — gjëra të padëgjuara pak kohë më parë.

Kryeqyteti po shndërrohet në një qytet modern dhe kapërcen në komoditet çdo vendbanim që ekziston në Shqipëri prej dy mijëvjeçarësh.

Udhëtimi është i shpejtë dhe i lirë, pavarësisht mungesës së plotë të hekurudhave.

Fati i gruas shqiptare, ndonëse ende shumë i vështirë, është më i mirë se çdo herë tjetër.

Ka më pak korrupsion, ryshfet dhe parregullsi administrative se më parë. Sigurisht, ka shumë për të dëshiruar, por shumë është arritur.

Sporti po përparon me hapa të mëdhenj.

Pakicat (minoritetet) trajtohen relativisht mirë.

Shumë pak vende në botë kanë një shërbim ajror më të mirë.

E gjithë kjo nuk është tërësisht falë mbretit Zog – në asnjë mënyrë. Shpirti i zgjuar i një kombi që lufton për të ecur përpara ka dhënë një kontribut të madh. Zogu është instrumenti i këtij shpirti.

I gjithë ky përparim mbështetet në rregull, siguri dhe një shkallë të caktuar drejtësie. Shkollat, rrugët, gjykatat dhe ndërtesat janë të pamundura pa rregull. Zogu e imponoi këtë rregull. Nuk ka ekzistuar asnjëherë më parë.

Shqipëria është ende prapa. Ka ende një rrugë të gjatë për të bërë. Ka përmirësime të mëdha për të bërë. Por ajo ka shkuar shumë më tej në një dekadë se në çdo shekull të mëparshëm dhe vazhdon të përparojë me shpejtësi.

Shqiponjë Osmanaj/

Shaban Murat Jashari ishte mësues dhe si njeri i arsimit, dijes dhe kulturës e dinte që nuk ka dinjitet pa atdhe të lirë. UÇK-ja është burim i ndërgjegjes, moralit dhe guximit! Nuk ka detyrë më të shenjtë se të jesh mësues, arsimimi dhe edukimi janë themeli i një shteti të fortë, arsimimi dhe edukimi sjellin liridashës, burra që krijojnë kohën. Një mësues si SHABAN MURAT JASHARI edukoi familjen, breza të tërë në Drenicë dhe i dha mësim botës se si intelektualët zëvendësojnë penën me pushkën kur i thërret atedheu.

Shtëpia e Jasharëve ishte shkollë për atdhedashuri, ishte mburojë e motiv për luftëtarët e lirisë dhe jo rastësisht LIRIA KA EMËR. Ukshin Hoti ishte profesor universitar, Jakup Krasniqi ishte mësues e shumë patriotë që krijuan kohën për liri dhe nuk pranuan gjunjëzimin në këmbim të privilegjeve.

Koha ka qenë për të gjithë, por jo të gjithë ju përgjigjën vatanit në kohë. Për dikë… ishte kohë pa kohë e dikush nuk kishte kohë…Por, fatkeqësisht emblema e UÇK-së dikujt i pengon edhe sot dhe me nostalgji kujtojnë privilegjet e ish regjimit! Privilegjet gjithmonë kanë prodhuar servilë, egoistë e antivlera nacionale. Një thënie e përshkruan më së miri nocionin njeri frikacak/servil…

“Heronjtë vdesin, maskarenjtë e shijojnë lirinë”, e ne kemi edhe heronj të gjallë të cilëve po ju mohohet liria padrejtësisht dhe falë sakrificës së tyre kemi Kosovën shtet të pavarur dhe demokratik.

Rikujtim: Ata janë në izolim jo si individë e as si parti politike, ata janë trungu i emblemës e i lirisë sonë. Ata ishin mësues, arkitektë, mjekë, gazetarë dhe bujq, mbi të gjitha ata e kishin një profesion të përbashkët, IDEALIN PËR LIRI!

Ata kulmuan mbi armikun e jashtëm dhe bashkëpunëtoret e tyre. Ata me armatim e paarmatim ishin në vijën e frontit.

Ata nuk luftuan për privilegje, ata e kishin tashme privilegjin më unik në botë, emrin luftëtar lirie, ata e kishin vdekjen shoqëruese.

Ata e panë vdekjen me sy, por fati disa nga ta i bëri heronje e disa i heroizoi për së gjalli.

Ka ikur koha e sundimit serb…

Ka ikur rreziku për okupim…

E bashkë me serbët ikën edhe privilegjet e individëve të caktuar, por mbetën ata dhe dëshpërimi i tyre!

Ruajini majat e sukseseve në profesion me nder e dinjitet, nostalgji-Jugosllavia është shpërbërë moti, zgjohuni nga gjumi plot ankth, tregojini egos suaj se keni gjak shqiptari dhe se kryeqyteti ynë është Prishtina e jo Beogradi.

Faleminderit UÇK, faleminderit NATO, pa UÇK-në nuk erdhi NATO, pa ju që goja e mendja ju qet me nder me thanë”…” erdhi liria, ju nuk ishit në atë kohë, ju jeni t’pakohë!