Interviste – Page 131 – Dielli

BISEDE ME VELLEZERIT DRISHTI, OFICERE TE POLICISE NE NJU XHERSI

September 9, 2015 by dgreca

Ne Kujtim te Bahri Drishtit, qe nderroi jete ne ditet e para te shtatorit 2015 ne Nju Xhersi , SHBA dhe u varros ne Shkoder./

Nga Dalip Greca

Këto ditë komuniteti shqiptar i Amerikës përcolli drejt Shkodrës Bahri Drishtin, një ndër këngëtarët amator tepër të zëshëm në diasporën shqiptare, i njohur edhe si “mjeshtër” i pizzës. Të ndjerin kam pas fatin ta takoj disa herë. Në qershor 2003 ai pat bërë një vizitë në redaksinë e Gazetës ILLYRIA në Manhattan, i shoqëruar nga dy djemtë e tij oficera te policisë të Shtetit amerikan. Bisedë që organizova me policët Drishti,po e sjell si homazh për atin tyre, Bahri Drishti. Shkrimit nuk po i bej asnjë ndryshim, po e sjell sic u botua në Illyria.

***

Që ka një numër të konsiderueshëm shqiptarësh policë, që sigurojnë rendin e qetësinë në Amerikë, kjo nuk përbën asnjë çudi. Ajo çka duket e habitshme konsiston në faktin se nga një familje shkodrane ka dalë jo një, por dy policë. Rastësia e dytë është se që të dy vëllezërit e kanë marrë vendimin për t’u veshur policë në një ditë, rastësia e tretë qëndron në faktin se janë pranuar që të dy pa asnjë vërejtje.

Ata janë vëllezërit Edmond dhe Arben Drishti me banim në Nju Xhersi.

Biseda në redaksinë e Illyria-s nis me humor:

-Kot thonë se ban me ken shkodran, të tana i ban..përveç …polic, -qeshet Edmondi, njëri prej vëllezërve Drishti, i cili është pak më i madh edhe në moshë, por edhe në gradë. Edmondi ka gradën rreshter, ndërsa Arbeni sapo e ka fituar gradën e re dhe pret ceremoninë. Edmondi është mbikëqyrës dhe ka nën komandë disa policë.

Të dy vëllezërit vendimin për të shërbyer në polici e kanë marrë vonë, pasi kanë përfunduar fakultetet.

Pyetjes së përbashkët që u adresoj të dyve:Përse zgjodhët policinë për profesion?, u japin përgjigje të ndryshme, por në thelb me të njëjtën essence. Edmondi përgjigjet:

– Endërra ime nuk ka qenë policia. Kam pasë dëshirë që të ecja në gjurmët e nënës time, që ka qenë një profesoreshë e pasionuar. Kam studiuar për mësuesi. Kjo ishte dëshirë edhe e nënës. Ajo ka qenë profesoreshë në Prishtinë. Dhe unë nisa studimet për shkencë, histori dhe biologji. Përfundova me rezultate të mira. Madje nisa të studioj për pak kohë edhe për mjekësi, por… daja, Shpëtim Dushaj ndikoi që unë të ndryshoja drejtimin e studimeve. Argumentet e tij ishin praktike: Policët kanë pagesë të mirë, kanë pushime, sigurime dhe gjithçka tjetër ju duhet në Amerikë. Pastaj edhe mosha e rinisë, ku merret në sy aventura, rreziku, ka pasë peshën e vet në marrjen e vendimit. Qyteti ku ne jetojmë na njeh për djem të mbarë dhe shërbimi aty do të kishte siguri.Ata do të na mbështesnin në detyrën e re, për t’u siguruar rend e qetësi.Dhamë provimin në një ditë së bashku me vëllanë. Dolëm shkëlqyeshëm.Ja, kështu u bëmë police,-përfundon rrëfimin Edmondi.

Arbeni, vëllai më vogël, pat studiuar për degën e menaxhim biznesit, por edhe ai nuk e la të vetëm vëllain.Ai e pëlqen “aventurën” dhe ka shërbyer përherë në sektorë të vështirë.

Arbeni e formulon shkurt përgjigjen: Si mund ta lija vetëm vëllanë tim të madh?

Që nga viti 1997 kur e nisën rrugën e vështirë të policies, dy vëllezërit kanë njohur veç suksese. Ndërsa rrëfejnë çaste të vëshira nga përballja me krimin, ju drejtoj një tjetër pyetje të përbashkët:

– A ka pasur qoftë edhe një moment të veçantë, kur të jeni penduar pse keni marrë vendimin për t’u veshur policë ?

Përgjigja e Edmondit është e prerë:

-Jo, nuk e kam e përjetuar ende pendesën. Që kur morëm vendimin për t’u veshur policë e morëm parasysh se po i hynim një aventure, që përmbante në vetëvete edhe rrezikun. Nuk them se detyra ishte e lehtë, përkundrazi, tepër e vështirë. Merre me mend, ne s’ishim mësuar që të rrinim natën jashtë, në çfarëdolloj moti, ftohtë apo nxehtë, që të përgjonim nëpër qoshe pa dritë, ku lëvizte elementi i kriminuar. Ka qëlluar që të rrimë tërë natën jashtë, nga 12 pas mesnate deri në mëngjes. Dhe errësira e natës mund të përballi me çdo lloj krimineli, i cili mund të tregohet më i shkathët dhe mund t’ na merrte jetën. E duke qëndruar me orë të vetmuar përballë kriminelit dhe errësirës, edhe mund të ketë kaluar vetëtimthi mendimi pse rrezikova, por jo pendesë nuk nuk ka pasur, – thotë Edmondi.

Plotëson Arbeni:

– Ne nuk na çoi njeri me zor, vetë e zgjodhëm aventurën. Nuk kemi pse pendohemi. Unë kam pas çaste të vështira, por asnjëherë s’kam thënë pse e zgjodha policinë për profesion. Jam i ndërgjegjshëm se rreziku përgjon pas çdo rasti që më jepet për të siguruar qetësinë e qytetarëve amerikanë, por rreziku më ka bërë më të vëmendshëm, më syhapur ndaj kriminelëve.

Cili ka qenë rasti më i vështirë i karrierës tuaj?- e pyes Arbenin.

Pasi mendohet një hop, jep një përgjigje pa shumë detaje:

– Kam bërë shërbim në vende të vështira, ku elementët e krimit kanë vendqëndrimin e tyre. Shpesh ka blloqe të tëra të lagjeve të varfëra, kryesisht ato që janë projekte të ndërtuara nga shteti, ku lëviz shpesh elementi kriminal.Kam dhe një koleg tjetër shqiptar që punon me mua në ato lagje të varfëra. Kemi pasur raste të rrezikshme, por me guxim i kemi kaluar.

– Cili ka qenë rasti më i vështirë i karrierës 10-vjeçare?- e pyes Edmondin.

Përgjigja e tij:

– Rastet e rrezikshme i kemi bashkudhëtare në shërbim, por mendoj se i kemi provuar në fillim, sepse atëherë na mungonte edhe përvoja, emocionet dhe ankthi ishin shqetësuese. Ju kërkoni një rast? Mirë, po sjell një të atillë. Sapo kemi pasë dalë prej Akademisë së Policisë. Rasti ishte i tillë: Në radio morëm lajmin se ishte vrarë një mësues në lagjen pranë shkollës. Ishte në kërkim vrasësi.Ju thashë se ishim të rinj në detyrë nuk kishim përvojë në raste të tilla. Para sysh na kalonte mësuesi i shtrirë përtokë nën pellgun e gjakut dhe një kriminel që bridhte me pistoletë në dorë dhe nga çasti në çast mund të merrte jetë të tjera. Fantazia vepron pa limit në ato momente. Emocionet në këto raste kalojnë në ankth dhe gjendja shpirtërore rëndohet. Situata e rënduar vazhdoi për një kohë, por më në fund u mësua se vrasësi i mësuesit kishte vrarë veten.

Për Benin çasti më i vështirë ka qenë rasti kur një fëmijë 15 vjeçar largohet nga zyra e gjykatës. Më pas kujton dhe një rast makabër, ku ka gjetë një çift kryeprerë.

– Po vetë a keni qenë ndonjëherë në rrezik?- drejtoj një tjetër pyetje të përbashkët për dy vëllezërit Drishti.

Përgjigjet Edmondi:

– Natyrisht që kam qenë në rrezik, por Arbeni ka qenë më i rrezikuar, sepse ka bërë shpesh shërbime në lagjet problematike. Policët gjenden të rrezikuar shpesh prej elementëve kriminalë, që nga njëherë veprojnë në grup dhe dalin nga skutat tamam si ato kakarrocat në errësirë . Ka një ngjarje të vitit 1999, kur ai qe vërtetë në rrezik, por falë guximit i kaloi me qetësi ato.

Arbeni është polic i terrenit dhe i përballur shpesh herë me elementët e kriminuar. Kur i kërkoj që të sjellë ndonjë rast, kur ai ka qenë përballë elementëve të tillë, me modesti sjell një çast të tillë:

– Para ca kohësh, po ecnim në këmbë duke kontrolluar lagjen, ku kishim informacion se elementi kriminal ishte i organizuar. Ishim pak policë, një patrullë e vogël; ndërsa ata më shumë se 100. U ndjemë të rrezikuar. Kërkuam ndihmë dhe e kapërcyem situatën. Në një rast tjetër ishte e ekspozuar një kolege e policisë. Një tufë kriminelësh iu lëshuan kapitenes dhe jeta e saj u vu në rrezik. Ndërhyra me gjakftohtësi duke u tërhequr vëmendjen kriminelëve dhe arrita që ta ndihmoj kapitetenen, ndërsa kriminelëve iu tregua vendi…

Ky rast është përshkruar edhe nga gazetat e Nju Xhersit.

***

Në Nju Xhersi tani banojnë shumë shqiptarë, sidomos të ardhur pas viteve 1990. Ka dhe nga ata që kanë ardhur që pas Luftës së Dytë Botërore, dhe mbetën në këtë shtet. Dy vëllezërit policë tregojnë se shqiptarët nuk shquhen për thyerje të ligjit. Në përgjithësi janë korrekt dhe i shmangen përplasjes me ligjet amerikane. Shkalla e kriminalitetit të komunitetit shqiptar është në shifra të ulta. Gjithësesi ua drejtova pyetjen:

– Ka qëlluar ndonjëherë gjatë shërbimit kur shkelësi i ligjit të ketë qëlluar shqiptar?

Përgjigjet Arbeni:

-Edhe ka qëlluar, sidomos në trafik. Pak kohë më parë më ka qëlluar një shqiptar i Kosovës. Në fakt në shërbim ne ishim që të dy policë shqiptarë, që e ndalëm atë. U krijua një situatë pak e ngarkuar kur i thamë pse po i shkel rregullat e trafikut. Ai dukej i frikësuar dhe po përpiqej të justifikohej. Në fund, pasi i pamë dokumentet, e pyetëm nga ishte pasi anglishten e shqiptonte me aksent.

– Jam shqiptar,- na tha.

Kur i thamë se edhe ne ishim shqiptarë, atij i ndryshoi fytyra dhe filloi të na falënderonte. E udhëzuam të kishte kujdes tjetër here…

– Si reagojnë shqiptarët kur mësojnë se edhe ju jeni shqiptarë?

Flet Beni sërish:

– Një herë kam qenë civil në shërbim. Ma kanë parë shqiponjën tatu në krah dhe më kanë parë me një sy tjetër. Shkelësi i ligjit kur ma ka parë tatunë, i ka ndryshuar fytyra.

Ti je shqiptar? – më ka pyet.

Po, – i jam përgjigjur.

Po dhe unë jam shqiptar…Të lutem më ndihmo…

Jam përpjekur t’ia lehtësoj gjendjen, duke e lehtësuar masën e ndëshkimit, por nuk kam harruar ta porosis se para ligjit të gjithë janë të barabartë dhe të kishte kujdes tjetër herë.

Arbeni, duke qenë polic i terrenit ka pasë shpesh raste , kur ka shpëtuar jetë qytetarësh dhe kriminelëve u ka treguar vendin. Madje ka pasur disa raste kur shërbimi i mirë tek qytetarët ka merituar falënderim publik.

Dy vëllezërit policë tregojnë se armët pa leje mbeten një rrezik i përhershëm për jetën e qytetarëve, prandaj ata i kushtojnë shumë vëmendje kapjes në flagrancë të këtyre rasteve dhe çarmatimit. Arbeni tregon se ka pasur me dhjetëra raste kur i ka zënë me revole elementët e kriminuar.

– Çarmatosja nuk është një veprim i lehtë dhe jo rrallë mbart rrezik për jetën. Kemi qenë me makinë në një rast, duke kryer patrullimin. Dikush na ka treguar për një person se kishte pistoletë dhe se përbënte rrezik për qytetarët. Kemi lënë makinën dhe kemi filluar ta gjurmojmë të dyshuarin. E kemi kryer kontrollin në flagrancë dhe e kemi kapur armën. Befasia jonë nuk i dha kohë atij të reagonte. Por nuk ndodh gjithmonë kështu. Elementi kriminal përdor dredhitë dhe taktikat e veta dhe ndodh që mund të rrezikojë jetë policësh. Ka qëlluar një rast tjetër. Kam marrë informata se një person me këto e ato cilësi, me këtë paraqitje, e me këtë veshje, ka një pistoletë, me të cilën kishte kërcënuar qytetarët. I jemi afruar me makinë. Në një moment të përshtatshëm kemi dalë nga makinën dhe direkt i kam drejtuar pistoletën dhe i kam kërkuar t’i bindet kontrollit. Ai e kishte përdorur një dredhi. Nuk ia gjetëm me vete, por e detyruam të na tregonte se e kishte fshehur në makinë pistoletën. Një tjetër rast na kishin treguar një person të armatosur, i cili kërcënonte një vajzë me pistoletë. Na morën në telefon. Shkuam. E kemi ndalë personin e dyshuar, por partneri që kisha atë natë ishte një tip jo i shkathët dhe pak frikacak. Në momentin e kontrollit ka qenë i papërgatitur ai kolegu dhe e kam lënë të kalojë personin e dyshuar. E kam tërhequr mënjanë kolegun dhe i kam tërhequr vëmendjen duke i kërkuar që të mbledh veten.I them se do t’i kalojmë prapë afër dhe unë do t’i drejtoj pistoletën e ti do ta kontrollosh me kujdes. Kështu vepruam. E ndalëm në një kohë kur ai ishte i shkujdesur dhe nuk mendonte se mund të rikontrollohej. Mirëpo kolegu im ende s’ishte çliruar nga gjendja e pasigurisë. Kontrollon dhe më thotë se nuk ka armë. I them kontrollo se diku aty e ka fshehur.Ka kontrolluar më me kujdes dhe ia ka gjetë të fshehur nën një xhep të posaçëm, – thotë Arbeni.

Si mund të jetë një ditë e zakonshme shërbimi për policet e Nju Xhersit?

Në fakt Edmondi erdhi në redaksi pas një nate shërbimi dhe ai tregon se çfarë të veçante pati në shërbimin e tij. Ja se si i përgjigjet ai pyetjes:

– Kam qëndruar në vendshërbim. Kam pritur dhe përcjellë lajmet që më vinin nga pikat e kontrollit të policisë. Jam marrë me rastet që më janë raportuar. Psh. një rast më njoftuan se një femër nuk kishte respekuar shenjat e trafikut dhe se po e ngiste makinën në gjendje të pijshme. Pra ishte e dehur. Më lajmëroi polici i kontrollit se ajo s’është ndalë në semafor edhe pse shenja ishte për të ndalur. E ka ndjekur polici. I thashë në radio shoqëroje dhe pas pak më ke aty. Shkova atje.E nxora nga makina. E pyeta se mos kishte ndonjë shqetësim shëndetsor, nëse është diabetike apo jo. M’u përgjigj se nuk ishte e sëmurë , por kishte qenë në një mbrëmje miqësh dhe se kishte pirë 2-3 gota dhe kaq. Mirëpo ajo dukej se kishte pirë shumë. Ishte tapë, si i themi ne në shqip.I them qëndro me një këmbë dhe çoje këmbën tjetër 6 cm nga toka. E çon, por nuk e mban ekulibrin. Më fal, thotë, këtë këmbën e kam keq, nuk qëndroj dot.

Nuk të thashë të qëndrosh me këmbën që ke keq, mbështetu mbi këmbën e shëndoshë dhe ngi këmbën e keqe. Por asgjë s’ishte në gjendje që të bënte. Dukej se ishte e pijshme.

Pastaj i bëra një provë tjetër duke i treguar pikën e lapsit. Ajo lëvizte kokën dhe s’mundëte që ta ndiqte vetëm me sy lëvizjen.

Në fund e pranoi se ishte e pirë. E ndalëm. E arrestuam.I bëmë matjen e alkolit dhe e ndëshkuam sipas ligjit.

Ky ishte rasti më flagrant, njoftimet e tjera ishin kryesisht informuese, – mbyll rrëfimin e shërbimit të fundit Edmondi.

***

Numri i shqiptarëve që shërbejnë në policinë amerikane po vjen duke u rritur. Edmondi dhe Arbeni tregojnë se janë më shumë se dhjetë policë shqiptarë në Nju Xhersi dhe numri ka tendencë që të rritet. Edhe në Nju Jork ka disa policë shqiptarë, madje njëri është me gradë të lartë në qarqet drejtuese të policisë njujorkeze.

Dy vëllezërit po përpiqen që të krijonë një asosacion të përbashkët për policët shqiptarë. Është fjala për një Agjensi Shqiptaro-Amerikane për mbrojtjen e ligjit, agjensi që e kanë italianët, irlandezët ose kombësi të tjera këtu në SHBA.Synimi është që të gjithë policët shqiptaro-amerikanë të kenë një shoqatë të tyre, dhe të krijonë mundësi ndihme për kolegët e tyre shqiptarë, ose për benefite të tjera që rrjedhin prej ligjeve amerikane.

Edmondi mendon se shqiptarëve u shkon për shtat dhe karakter detyra e policit. Shqiptari është trim prej natyre dhe për policin trimëria është arma më e mirë për t’u mbrojtur nga kriminelët.Kohët po ndryshojnë, policët merren me fakultet dhe numri i shqiptarëve që po kërkojnë të shërbejnë në polici pas kryerjes së fakulteteve, po vjen në rritje.

***

Dy vëllezërit e flasin gjuhën shqipe shumë bukur edhe pse kanë lindur në SHBA. Madje edhe fëmijët e tyre flasin shqip. Kjo është një mrekulli sepse sigurohet mbijetesa e gjuhës shqipe edhe në brezin e tretë. Edmondi thotë se nëna ka meritën që ata e flasin aq pastër gjuhën e bukur shqipe. Vetë Edmondi është këmbëngulës në ruajtjen e gjuhës shqipe. Ai kujton një rast kur ishte në moshën 12 vjeç. Kishte harruar fjalën ”çekic”.M’u duk se kisha bërë një faj, thotë ai. Fillova të bëhem më i interesuar për çdo fjalë në shqip. Atëhere dilte dhe gazeta e Legalitetit ”Atdheu”. Fillova ta lexoj, kisha vështirësi. Përpiqesha që të lexoja më shumë. Dëgjoja edhe Hysen Mulosmanin dhe Rasim Sinën në Radion ”Zani i Atdheut”. Kur flisnin shpejt qëllonte që nuk i kuptoja të gjitha fjalitë. Atëhere bëja më shumë përpjekje për të mësuar më shumë duke folë me nënën.

Cili ishte motivi që ju shtynte të mësonit shqip? – e pyes Edmondin.

– Po qëllonte shpesh që takonim shqiptarë dhe nuk donim që të mbeteshim gojëmbyllur përpara tyre. Pastaj, mendonim se një ditë Shqipëria do të hapej dhe ne do të shkonim atje . Po ç’shqiptarë mund të ishim ne kur s’do të ishim në gjendje të flisnim shqip? Si do të komunikonim me ta? Dhe vërtetë kjo kohë erdhi. Ne nuk e patëm të vështirë të komunikonim me njerëzit tanë, ndërkohë që dy motrat që kishin lindur këtu, kur shkuan në Shkodër e Shirokë tek të afërmit s’dinin një fjalë shqip dhe iu desh të ktheheshin shpejt në SHBA.

Në familjet Drishti vazhdimësia e të folurit shqip është siguruar. Edhe fëmijët e tyre flasin shqip. Edmondi ka dy djem, Dante Drishti që është 6 vjeç e gjysëm dhe Luani, që bëhet 4 vjeç me 8 janar.

Ndërsa Arbeni ka një djalë 7 vjeç, që i ka vënë emrin e të atit, Bahri, dhe një vajzë katër vjeçe.

Si e kujtojnë vizitën e parë në Shqipëri dy vëllezërit Drishti?

Përgjigjet Edmondi:

Nëna jonë e mirë na përgatiti shpirtrisht para se të shkonim atje. Na tha se atje kishte vështirësi të shumta, prandaj të tregoheshim të fortë për të përballuar gjithçka.Kur shkuam atje nuk na bënë shumë përshtypje vështirësitë. Ne kishim mall për atdheun për të cilin na kishin folë aq shumë në familje. Vërtetë se ishim lindur këtu në Amerikë, por prindërit na kishin ushqyer me dashurinë për atdheun dhe kombin. Kështu që me këtë ndjenjë zbritëm në Shqipëri. Në Kosovë kishim shkuar edhe më parë, ndërsa në Shqipëri jo.

Edmondi kujton që kur ishte i ri kishte bërë kërkesë në ambasadën shqiptare në Francë që të shkonte të vizitonte Shqipërinë. Ata qesheshin me kërkesat e tij që i dërgonte me shkrim dhe i kthenin përgjigje mohuese standarte:Jo t’i nuk je për në Shqipëri. Ti nuk mund ta vizitosh Shqipërinë.

– E kuptova vonë se i biri i një të arratisuri politik nuk mund të vizitonte vendin e tij komunist,- thotë Edmondi.

– Si shkoi vizita e pare në Shqipëri?- e nxis bisedën më tej.

Përgjigjet Arbeni:

– Kur shkuam aje, çfarë të shihnim! Lopë në aeroport, këmbsorë në rrugë makine, karroca dhe qerre mes qytetit. Pastaj mjediset higjenike mungonin. Banjot allaturke sa s’të shkonte mendja me shku as për një javë… Kur donim të bënim dush s’kishte drita. Shkonim në qytet dhe i drejtoheshim hotel Rozafës, ku paguanim nën dorë për një dush të shpejtë…

Edmondi tregon se gjatë vizitave në Shqipëri ka takuar shumë police shqiptarë. Ai shprehet plot respekt për policët shqiptarë, të cilët, siç thotë ai, e kryejnë shërbimin në kushte tejet të vështira dhe pa mjetet e domosdoshme të mbrojtjes nga kriminelët, kanë pagesa të ulta dhe janë pa benefite. Ata përballen me keqbërsit me mjete të pakta teknike dhe me rroga të vogla. Shumë policë janë vrarë përballë kriminelëve dhe fëmijët e tyrë kanë mbetur jetimë. Nuk kanë sigurim për familjet e fëmijët e tyre. Shqipëria nuk mund të heqi korrupsionin po nuk rriti rrogat e policëve dhe t’u sigurojë jetën atyre.

Të dy vëllezërit Drishti me bashkëshortet, fëmijët dhe të atin, Bahrinë, shkojnë çdo verë në Shqipëri me pushime. Kanë ndërtuar një vile në Velipojë, ndërkohë që pëlqejnë edhe Sarandën, ku shkojnë e pushojnë çdo verë.

Botoi:Illyria, qershor 2003

MRIKA KRASNIQI, FITUSE E CMIMIT”BEST HUMAN 2015″

September 5, 2015 by dgreca

Mrika Krasniqi fiton Cmimin “Best Human Artist 2015” ne kuader te Europes, te cilin e ndau komiteti europian i hebrenjeve me seli ne Paris/
Profili i Mrika Krasniqi/
Mrika krasniqi eshte producente, skenariste dhe regjisore e filmit.Ajo ka nje kompanine te krijuar vet “Nil Corporate” ne Kosove dhe ne USA. Gjithashtu Bashkepunon me kompani te ndryshme amerikane e europiane. Me 2012 ka themeluar Festivalin Java e Filmit Shqiptar ne Amerike. Aktualisht ka disa projekte ne prodhim ketu ne Amerike. Arti eshte pasioni dhe profesioni I Mirikes qe e ka kultivuar me shume vullnet e kembengulje
Festivalet dhe prezantimet nderkombetare e motiviojne per tu bere edhe me e mire.Mriken Ajo ka pasur nje sere suksese kete vite, por me I rendesishmi eshte cmimi “Best Human Artist 2015” ne kuader te Europes, te cilin me ndau komiteti europian I hebrenjeve me seli ne Paris. Prandaj, vleresime te tilla, sigurisht se te motivojne, por njekohesishte jane edhe me teper pergjegjesi qe te punoj edhe me shume per performimin ne rrugen e artit dhe Produksionit
-Mrika ka lindur ne Prishtine. Ishte periudha e shperberjes se ish Jugosllavise dhe ajo thote se nuk mban mend dicka te veçantë nga femijeria ime, sepse ka qene e preokupuar per problemet e te rriturve. Eshte diplomuar ne Akademine e Arteve ne Prishtine Dega e Artit Dramatik-Drejtimi Dramaturgjise. Mbeshtetjen me te madhe e ka pasur gjithmone nga familja qe ne fillimet e saj e deri me sot. Ka realizuar shume enderra qe ka pasur, disa i ka lene pergjysë, e disa jane ne realizim e siper. Ester shperblyer per talentin dhe punen e saj cilesore ne shume festivale nderkombetare, dhe synon pjesmarrjen edhe ne shume te tjera. Ka dy filma te metrazhit te gjate qe po merret me ta, nje dokumentar dhe Festivali Java e Filmit Shqiptar ne Amerike.
Perceptimi I saj kur kthehet ne retrospektive eshte sepse ajo ka qene dhe vazhdon te jete e apasionuar pas piktures, skulptures, dizajnin, muziken, filmin e gjithçka tjeter qe ka te beje me artin. Pra ajo eshte njé talent I lindur dhe pastaj e ka kultivuar me shume vullnet e pasion. Sinqeriteti I saj te habit ‘’them sinqerisht, une beja skenare por se beja per tu bere skenariste’’, ‘’beja filma por se beja per tu bere regjisore, thjeshte ishte me teper si nje nevoje per te mbijetuar shpirterisht’’.

BASHKEBISEDIMI

Liliana Pere-Pyetje: A mund të më thoni si ka lindur tek ju dëshira për tu marrë me Art produksion , mund të më tregoni hapat e parë dhe fillimet tuaja?
Pergjigje-Mrika Krasniqi:- Hyra ne Akademine e Arteve por nuk me pelqente shkolla, nuk i duroja dot afatet per te dorezuar skenaret apo dramat, nuk i duroja temat qe na imponoheshin, edhe pse ishin parapara me planprogramin…ishin shume te merzitshme. Nuk them per profesoret, sepse ne pergjithesi kane qene te mire, thjesht mua me dukej kot shkolla. Doja nje kohe me te shpejte, isha shpesh ne vrapim dhe e ndjeja se Fakulteti po me ngadalesonte vrapin. E shihja si pengese…Talenti im ishte I lindur bashke me pua , une punoj te hap diapazone te reja ne rrugen e produksionit
Pyetje:-Kam informacion se ju tani jetoni ne USA dhe jeni një producente, skenariste dhe regjisore e filmit mjaft profesioniste por dhe mjaft e vleresuar, mund të më thoni dicka më shumë rreth aktivitetitit?
Pergjigje -Jam producente, skenariste dhe regjisore e filmit. Kam kompanine time Nil Corporate ne Kosove dhe ne USA. Bashkepunoj me kompani te ndryshme amerikane e europiane. Me 2012 kam themeluar Festivalin Java e Filmit Shqiptar ne Amerike. Aktualisht kam disa projekte ne prodhim ketu ne Amerike.
Pyetje:-Si janë marrëdhëniet tuaja në përgjithësi me Artin, produksionin… cfarë ju pëlqen tjetër të ushtroni apo ti përkushtoheni?
Pergjigje-Arti eshte pasioni dhe profesioni im. Nuk eshte thjesht nje profesion qe te siguron ekzistencen per te jetuar, eshte pasioni im qe s’ka limit. Si puna e ujit te kripur; sa me shume qe pine, ndjejne aq me shume etje. Po ashtu, me pelqen skluptura, piktura, me pelqen muzika. Arti ne pergjithesi banon tek une. Nuk kam ndonje deshire tjeter qe ti perkushtohem nje punes qe s’perfshine artin ne thelb. E dua sportin, tenisin me saktesi, por me teper sepse me bene te ndjehem mire fizikisht, jo si pune ose passion.
Pyetje:-Ju jeni diplomuar ne Akademine e arteve, cilat kanë qenë raportet personalitetet e artit dhe c’fare mbeshtetje keni pasur….me ta cmund të më kujtoni?
Pergjigje-Kam mbaruar Akademine e Arteve ne Prishtine. Raportet kane qene relativisht te mira me koleget, por Kosova eshte nje vend akoma ne tranzicion dhe nje vend i vogel per te perballuar potencialit artistik qe ka. E them me keqardhje por s’ kam pasur pothuajse asnje mbeshtetje atje, dhe kjo, ndoshta per faktin se nuk jam profilizuar asnjehere politikisht. Thjesht, me neverit kur Arti vihet ne sherbim te politikes dhe te interesave klanore. Arti qe krijoj, buron nga thellesia e shpirtit tim, pa presion dhe kompaktibel me natyren time te lire.
Pyetje:-Cfarë filmi per ju, me c’fare devocion punoni, sa kembengulese eshte Mrika ne Projektet e saj si janë raportet me to?
Pergjigje-Kam punuar ne filma te gjate, te shkruter dhe dokumentar. Po ashtu edhe ne shume manifestime te tjera. Une besoje ne punen time dhe te ekipes qe punojme. Jam kembengulese ne realizimin e ideve te mija por gjithashtu jam gjithmone e gatshme te marr mesime te reja. Thjeshte, une nuk refuzoj te mesoj prej dikujt ne ekipe ose nga jashte qe ka ndonje sugjerim, apo ide per zhvillimin sa ma korrekt qe do te ishte ne dobi te projektit.
Pyetje:-C’fare motivi gjeni ju ne jeten tuaj ne raport me Artin dhe produksionin , nga se frymëzoheni dhe si është pritur nga kritika dhe artëdashësit? Tregoni ju lutem nje emocion te ndonjë ndjesie të thjeshtë që e përftojmë me shumë dashuri dhe sensibilititet të gjithë ne…
Pergjigje- Kur te frymezon dicka, nje teme e caktuar, motivin e gjen shume kollaj. Festivalet dhe prezantimet nderkombetare te motiviojne per tu bere edhe me I mire. Kam pasur nje sere te sukseseve kete vite, por dua te ndalem tek cmimi “Best Human Artist 2015” ne kuader te Europes, te cilin me ndau komiteti europian I hebrenjeve me seli ne Paris. Ishte e papritur dhe shume emocionues momenti I ketij vleresimi, nuk e prisja… Prandaj, vleresime te tilla, sigurisht se te motivojne, por njekohesishte per mua jane edhe me teper si pergjegjesi qe te punoj edhe me shume.

Pyetje:-Sa i intereson dhe u kushtoni vëmendje zhvillimeve sociale e shoqërore shqiptare dhe Kosovare, nje krijues i ndjeshëm e gati egonçentrik .
Pergjigje-E veshtire te shohesh nje ngecje ne zhvillimin ekonomik te dy shteteve tona. Kjo e pamundeson jeten normale ne keto treva te te gjithe banoreve, sidomos te rinjve te cilet kane nje potencial per tu avancuar ne fusha te ndryshme, por gjithnje mbaje shpresa se do te punohet me teper ne zhvillimin cilesor te arsimit, zhvillimit ekonomik dhe sundimit te ligjit.
Pyetje:-Si ju duket Arti dhe Produksioni ne Kosove dhe shqiperi , per ju një artist që jetoni në vendet perëndimore, ju si e shihni?
Pergjigje-Mendoj qe po ecen ne rruge te mbare, sidomos keto projektet e fundit te bashkepunuese te prodhimeve; Shqiperi- Kosove dhe produksioneve europiane, me gezon pa mase suksesi dhe paraqitja e tyre neper festivale nderkombetare. Sigurisht se ka akoma hapesire per tu promovuar dhe per tu paraqitur kultura dhe potenciali i artisteve shqiptar, por besoj se me nje perkrahje me te madhe nga vete shtetet tona kjo do te ndodh.
Pyetje:-Kosova eshte është vendi juaj i dashur, si janë raportet tuaja me vendin tuaj dhe njerëzit atje? Vendi i ëndrrave të tua për vet historine martire që ai mbart dhe a shkon fantazia dhe qellimi juaj, per tu ndjere protagonistia e saj ?
Pergjigje-Une jam rritur ne Kosove. Kam kaluar vitet e veshtira te luftes se fundit dhe kam perjetuar ekzodin. Kam humbur njerezit e dashur dhe shume miq ne lufte, prandaj eshte e pamundur te mos jeme e lidhur me Kosoven. Ta them me sinqeritet zemra ime eshte atje, dhe une jam protagoniste e nje periudhe shume te veshtire qe ka kaluar vindi im dhe bashkekombasit e mi. Keto gjera nuk harrohen kurre. Ato jane mbjelle ne memorien time dhe jetojne me mua si nje pjese e historise se dhembshme cfare qenje njerezore mund ti shkaktoj njeriut, familjes dhe nje kombit…Dhe gjithe kete pervoje te hidhur jame munduar qe te mos lejoje te kete ndikim negativ ne jeten time dhe njerezve qe me rrethojne. Kjo me ka bere te forte ne shume aspekte dhe te vendosur qe gjithe punen time t’ia dedikoje ruajtjes dhe promovimit te vlerave te kombit time dhe promovimit te tolerances e paqes midis njerezve te cfaredo kombi, race apo fe qofshin.
Pyetje:-Jeni një artiste e vleresuar dhe e dashur per publikun , A ju ndimon familja dhe a është një mbështetje kostante ? …
Pergjigje-Pa mbeshtetjen e familjes nuk do te beja asnje hape ne jete. Une gjithmone kam qene “me e mira, me e mençura, me e dashura”-keshtu gjithmone me japnin kurajo, e une thjesht ju kam besuar. Ndoshta kjo ka ndikuar ne rritjen e konfidences sime per te perballuar gjithçka me guxim, pa frike…
Pyetje:-Si jeni ndierë në Amerike gjatë gjithë këtyre viteve dhe a do ta linit ate nje dite dhe për cilin vend, dhe përse? A keni nostagji për të pare vitet e para, për vështiresite dhe frutet e para që keni patur
Pergjigje-E…., ne fakt, une nuk kam startuar nga zero ne Amerike siç kane bere shume bashkekombas te mi. Kam qene shume here me perpara ne Amerike ku kam punuar dhe kam zhvilluar aktivitetin tim si producente, skeanariste e regjisore ne kompani amerikane. Me vone kam krijuar kompanine time te produksionit Nil Corporate. Gjithashtu ne vitin 2012 kam themeluar Festivalin Java e Filmit Shqiptar dhe e kam pare te nevojeshme qe te qendroj ketu. Kjo ka ndodh krejt natyreshem.
Pyetje:- Nuk është e lehtë për një që bën “profesionistin e lire” jashtë shtetit të vet.Ju jeni shumë mediatike dhe fotozhenike, është preferencë e juaja. Përse?
Pergjigje-Nuk frikesohem nga sfidat qe me dalin perpara, thjesht jane veç edhe nje pune me shume ne kalendarin e punes sime. Kjo qe bejme ne sigurisht eshte e lidhur ngushte me social media qe sot eshte shume e fuqishme ne te gjithe boten. Praktikishte eshte e pamundur qe ta ushtrosh nje profesion te tille pa vemendjen e mediave ne menyre te informimit te drejteperdrejte te publikut . Thjeshte, prezantimi ne media, eshte pjese e punes sone.
Pyetje:- Ju jeni një nje vajze shqiptare që me punën suksesin dhe profesionalizmin e tyre i kanë ngritur koken lart duke e nderuar vendin tuaj.A keni pasur bashkpunime qoftë me personalitetet Amerikane qoftë dhe me artiste tanë te famshem aty?
Pergjigje-Eshte obligim moral i secilit prej nesh qe te punojme sa me shume per te lartesuar emrin e kombit tone. Besoj qe secili qe ndihet shqiptar e bene kete, varesishte prej mundesive qe ka. Edhe une jam munduar qe te promovoj vendin tim gjithkund ku kam pasur rastin. Qofte tek bashkepunetoret e mi amerikane apo edhe te tjeret ne Europe. Puna ime prej producentes, skenaristes dhe regjisores gjithesesi me ka derguar tek kompani amerikane, siç jane National Geographic, ZoneX, Liones Gate e te tjera kompani qe i perkasin asaj cfare edhe merrem une. Edhe me te tjere shqiptare qe sot kane bere emer ne bote takohemi, shkembejme pervoja e krijojme bashkepunime. Fundja kete mission ka edhe festivali jone Java e Filmit Shqiptar; qe te krijoje ura bashkepunimi me te gjithe artistet shqiptar kudo qe jetojne ne bote. Dhe, per keto 3 vite ne ia kemi arritur kete.
Pyetje:A jeni e kënaqur sa keni arritur deri tashmë, dhe nëse do të kishit qëndruar në Kosove a do të kishit mundur të bënit maksimumin për të qenë të lumtur?
Pergjigje-Lumturia eshte proporcionale me ate cfare ne ofrojme. Nuk eshte nje parakusht qe te jetosh ne New York apo ne Paris apo ne Londer e te jesh e lumtur. Shancat jane me te medha, por edhe konkurrenca eshte me e madhe. Nese ne Tirane, ne Prishtine mund te jesh trend i muajit apo I vitit pa pasur shume konkurrence, ketu duhet potencial dhe kreativitet. I vazhdueshem sepse harrohesh sa çel e mbyll syt. Gjithashtu, puna qe beje une natyrisht me sjell kenaqesi, por duhet te jesh ne lufte te vazhdueshme…Eshte si ajo historia e peshkut te madh dhe peshkut te vogel…kam punuar fort dhe vazhdoj te punoj….Une nuk dua ta shoh veten ne barkun e dikujt, prandaj me eshte nevojitur oqeani per te notuar me kollaj. Ne Kosove nuk do te mund ta beja kete.
Pyetje:- Ju jeni plot energji e idera., si e quaj unë më mirë pa realizuar mrika qe i takojne te ardhmes? -Cilët jane projktet tuaja në vazhdim?
Pergjigje-Eshte Java e Filmit Shqiptar qe eshte bere tani me tradicionale dhe kete vjet jemi ne pergatitje te edicionit te 4-te. Kam disa projekte filmike me kompani te ndryhsme qe kemi ne plan per realizimin e tyre. Besoj se me kohe do te informoheni.
Pyetje:-sa shpesh e vizitoni vendin tuaj dhe sa e obliguar ndiheni per tu qendruar prane bashkeatdhetareve ? Cfarë ju mungon prej tij?
Pergjigje-Une asnjehere s’jam shkeputur prej vendit tim. Tani jetoj ne New York, por e ndjej se jam shume afer me krejt cfare ndodh ne Koosove, Shqiperi, ne Maqedoni e kudo tjeter ku jetojne shqiptaret. Bota sot nuk eshte me kaq e madhe sa c’ishte dikur. Edhe kur kam jetuar ne Prishtine, une kam punuar per kompanite jashte vendit. Keshtuqe, shpirterisht me mungon Prishtina, Tirana….me mungon familja dhe miqte, por vazhdoj te zhvilloje bashkepunime gjithandej pa shkeputje. Teknologjia sot ka mundesuar ne thyerjen e kufijeve dhe ne zvoglimin e distancave gjeografike. Kjo eshte shume mire.
– Liliana Pere:-Faleinderit per intervisten. Ishte kenaqesi qe biseduam.
Mrika Krasniqi: Kenaqesia ishte imja. Faleminderit Liliana Per Intervisten dhe punen e palodhur qe ben me Org e GSHB per njohjen e vlerave.

Bisedoi: Liliana Pere
Presidente
Gruaja Shqiptare ne Bote

Thaçi për “The Independent”: Kontribuova për rrëzimin e Sllobodan Millosheviqit

August 31, 2015 by dgreca

Tani ka shpresë për drejtësi për qytetarët tanëNë një editorial për gazetën britanike “The Independent”, zëvendëskryeministri i parë, njëherësh ministër i Punëve të Jashtme të Republikës së Kosovës, Hashim Thaçi, ka nënvizuar se “tani, pothuajse dy dekada pas luftës së Kosovës, nuk do të lejoj që historia e shtetit tonë të rishkruhet për të mjegullimuar vijat midis viktimës dhe agresorit”.
Shkruan: Hashim Thaçi, zëvendëskryeministër i parë dhe ministër i Jashtëm i Republikës së Kosovës
Kuvendi i Republikës së Kosovës votoi muajin që shkoi ndryshimet kushtetuese për të mundësuar krijimi e një Gjykate Speciale që do të gjykojë krimet e dyshuara të kryera nga shqiptarët e Kosovës, gjatë luftës dhe menjëherë pas luftës çlirimtare të vitit 1999.
Pas diskutimeve të gjata, votimi i fundit të Kuvendin tonë ishte jashtëzakonisht pozitiv. Si kryetar i partisë më të madhe në Kuvend, kam punuar shumë me kolegët e mi për tër të bindur deputetët, si dhe opinionin, për të krijuar këtë intstrument të pazakontë ligjor në mënyrë që të mund të kemi gjykime të besueshme, të pavarura dhe të menaxhuara ndërkombëtarisht.
Shtatëmbëdhjetë vite kanë kaluar që nga fillimi i luftës në Kosovë, më 1998. Atëbotë, kam qenë drejtor politik i një force guerila që nisi një kryengritje kundër regjimit të Sllobodan Millosheviqit. Millosheviqi dhe miqtë e tij për vite ishin përfshirë në shtypjen sistematik të popullit të Kosovës. Kryengritja jonë ishte një rast i vërtetë i luftës së Davidit me Goliathin. Ne nuk kishim armë, kemi qenë të pastërvitur, dhe luftëtarët e gueriljes ishin jorrallëherë vullnetarë të papërgatitur për luftë të cilët u përballën me batalione të organizuara dhe të egra të policisë dhe forcave ushtarake serbe.
Rezistenca guerile e Kosovës shpejt u shndërrua në një kërcënim vdekjeprurës ndaj Millosheviqit. Duart e tij ishin tashmë plot gjak pas vrasjes së dhjetëra mijëra njerëzve në Bosnje e Hercegovinë dhe Kroaci, duke përfshirë edhe Srebrenicën. Ne besojmë se edhe në Kosovë, Serbia ka kryer gjenocid. Bota demokratike thjesht nuk do të lejonte të ishte dëshmitare e një masakre të tmerrshme të radhës në Ballkanin Perëndimor. NATO-ja ndërhyri dhe Kosova u çlirua.
Një milion njerëz të dëbuar nga atdheu i tyre u kthyen. Ata u kthyen nga kampet e refugjatëve në vendin e tyre, ku gjetën eshtrat e familjarëve të tyre në varrezat masive, shtëpitë e tyre të djegura deri në themel, dhe jetesën e tyre të shkatërruar. Qeveria serbe u përpoq për të fshehur gjurmët e krimeve të tyre. Mijëra trupa u rivarrosën në fshehtësi, disa prej tyre edhe 600 kilometra larg vendlindjes. Tribunali i Hagës për krime lufte dëshmoi dhe vërtetoi pa dyshimin më të vogël se i gjithë aparati shtetëror serb nga varrmihësit e deri të gjeneralët kryesorë dhe kryetarët, ishin të përfshirë në një krim të organizuar me synim zhdukjen e popullsisë shqiptare të Kosovës.
Pas përfundimit të luftës, jo gjithçka shkoi siç kishim shpresuar. Ne fillimisht e arritëm çmilitarizimin e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, disa individë mund të kenë qenë, eventualisht, të angazhuar në sulme kriminale mbi pjesëtarët e pakicave të mbetura. Shumë serbë u sulmuan menjëherë pas luftës, qoftë pas akteve të hakmarrjes apo për përfitime financiare. Këto krime individuale të kryera nga disa kosovarë ishin të tmerrshme dhe ne i dënojmë ato. Por, armiqtë tanë pretenduan se këto akte të izoluara ishin moralisht të barasvlershme me gjenocidin masiv të kryer nga qeveria e Serbisë kundër popullit tonë. Një pretendim i tillë është i çmendur dhe absurd. Unë kam dënuar këto akte të kryera nga kosovarët, dhe tani ne kemi Gjykatën Speciale për të bërë ndarjen mes akteve të ish-pjesëtarëve të ushtrisë sonë çlirimtare dhe këtyre individëve.
Asnjë kosovar, përfshirë veten time, nuk do të qëndrojë duarkryq dhe të lejojë Gjykatën Speciale që të barazojë aktet e Sllobodan Millosheviqit, i njohur botërisht si “Kasapi i Ballkanit”, me aktet e kryera nga individë të dëshpëruar apo kriminelë gjatë apo pas luftës. Lufta e Serbisë kundër Kosovës është bërë me përfshirjen e ushtrisë, policisë dhe njësive paraushtarake, dhe me mbështetje nga intelektualë serbë. Kjo luftë ishte një luftë fashiste, qartë dhe thjeshtë. Ne në Kosovë nuk do të lejojmë që historia jonë të rishkruhet për të mjegulluar vijat midis viktimës dhe agresorit. Ne do të mbrojmë ligjshmërinë dhe trashëgiminë e luftës sonë të drejtë dhe lirinë dhe pavarësinë e Kosovës.
Ne jemi krenarë për çlirimin tonë dhe për sakrificat që kemi bërë për të arritur pavarësinë tonë. Ne jemi krenarë me burrat dhe gratë tonë që shërbyen në radhët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Lëvizja çlirimtare nuk i përkiste një individi, por të gjithë qytetarëve të Kosovës. Ne nuk kemi asgjë për të fshehur. Nuk ka asnjë arsye për frikë. Kosova do të bashkëpunojë plotësisht me hetuesit, prokurorët dhe gjyqtarët ndërkombëtarë gjatë gjykimeve që do të vijojnë. Ne po bëjmë çmos për të siguruar se drejtësia në Kosovë është vendosur dhe që Kosova të vazhdojë rrugëtimin e saj drejt integrimit në institucionet dhe vlerat e qytetërimit perëndimor. Bota ka fjalën time, atë të qeverisë sonë, dhe atë të qytetarëve tanë. Kosova, me të gjithë sfidat që ka para vetes, është dhe do të mbetet një rrëfim suksesi.

Festa e vjeljes së rrushit “Hardhfest 2015” në Rahovec

August 31, 2015 by dgreca

Camaj : “Festivali i Vjeljes së Rrushit ‘HardhFest 2015’ do të mbahet më pesë dhe gjashtë shtator, — kantina e famëshme në Rahovec – Kosovë – Stone Castel, është një ndër sponsorët dhe organizatorët kryesorë të festës, për vitin 2015, së bashku me Ministrinë e Bujqësisë, Pylltarisë dhe Zhvillimit Rural, dhe Kryetarin e Komunës së Rahovecit, z. Idriz Vehapi”.
Nga Beqir SINA/
RAHOVEC : Ardhja e vjeshtës përkon dhe me pjekjen e rrushit dhe vjeljen e tij, gjë e cila më pas i hap rrugën përpunimit të rrushit dhe prodhimit së verës, rakisë e të tjera, ku për të pasur sezon të mbarë, vjelja, shndërrohet në një festë për prodhuesit.
Vera e lashtë sa dhe vetë bota, në prodhimin e saj ka një traditë 60 vjeçare – edhe në Kosovë. Ku më 1953 u ngritë edhe boudrumi – Kantina e Verës më e madhe në Ballkan ajo e Rahovecit, e cila dekadat e fundit është pagëzuar me emrin e kompanisë së njohur për prodhimin e verërave Stone Castel.
Kjo, kantinë me një vrashtari, që ka një traditë të trashëguar brez pas nga rahovecarët për kultivimin dhe prodhimin e rrushit – po i kushtonë punën dhe mundin prodhimeve të rrushit, duke u bërë dhe përfaqësues dinjitoz në tregun tonë kombëtar Shqipëri e Kosovë dhe atë ndërkombëtar, Europë dhe SHBA, dhe duke synuar tregun në Malajzi dhe Japoni.
Prej disa vitesh, ata, që e kanë bërë të famshme këtë verë edhe në tregun botëror si prodhues – është edhe një prej kompanive më të suksesshme në këtë fushë, është ajo e biznesmenit të shquar shqiptaro-amerikan, Rrustem Gecaj – nga Nju Jorku.
Gecaj – pas suksesit në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, në fushën e biznesit, mbas çlirimit të Kosovës – disa vite më parë vendosi të investojë edhe në vendlindje.
Tashmë, në atë që dikur thirrej Boudrumi – por tani “Shtëpia e Verës së Mirë – House of Good Wines” – Kantina e verës “Stone Castle”, në pronësi të së cilës, është Rrustem Gecaj – është një histori suksesi – dhe këtë javë ajo do të jetë mikëpritëse për festivalin “Hardhfest 2015” apo Festivali i vjeljes së rrushit për këtë vit.
Një festë e lashtë, kjo, që ka traditën e saj edhe në Kosovë – Rahovec, i cili dallohet për vreshtarinë dhe këtë vitë, pra më 5 dhe 6 shtator (të shtunën dhe të dielën), sipas organizatorëve ka për të bërë edhe promovimin e prodhimeve vendore dhe nxitjen e zhvillimit ekonomik, duke pas në focus të saj frutikulturën dhe turizmin rural, thonë organizatorët e saj.
Kjo festë tashmë tradicionale, e cila nisë me vjeljen e rrushit është mundësi e mirë, edhe për të treguar vreshtat e të Rahovecit dhe për të festuar prodhimtarinë e saj – vjeljen e begatë të këtij viti.
Këtë vit festa e rrushit do të shënohet me plot aktivitete interesante. Aty pritet të marrin pjesë për të promovuar produktet e tyre prodhues nga të gjitha trojet, dhe zyrtarët e lart të kësaj ministrie me ata të komunës së Rahovecit .
Aktivitetet, që organizatorët i kanë paralajmëruar për sivjet janë janë garat si vjelja e rrushit, gara në shtrydhje të rrushit, garat tradicionale lokale, përzgjedhja e mbretëreshës së vreshtave, kolonia e artistëve.
Gjithë festa do të përcillet me muzikë, ndërsa, do të organizohen edhe shetitje në vreshtat e Rahovecit e mbahet me këtë rast Panairi i verërave.
“Festivali i Vjeljes së Rrushit ‘HardhFest 2015’ do të mbahet më pesë dhe gjashtë shtator, – tregon menaxheri i kantinës, zoti Artur Camaj, dhe shtonë se për festën e vjeljes së rrushit – kantina e famëshme në Rahovec – Kosovë – Stone Castel, është një ndër sponsorët dhe organizatorët kryesorë të festës, për vitin 2015, së bashku me Ministrinë e Bujqësisë, Pylltarisë dhe Zhvillimit Rural, dhe Kryetarin e Komunës së Rahovecit, z. Idriz Vehapi”.
Ai, na tha se ata kan bërë të gjitha përgatitjet, e tyre, që ky festival, të dalë sa më mirë, duke shfrytëzuar të gjitha ambientet e Kantinës, prej nga vjelja e rrushit, panairi i verërave , dhe koncerte me muzikë të hapur.
Mirëpo, ajo që i ka gëzuar jashtë mase pronarin, drejtuesit e Stone Castel, dhe puntorët e saj , është se ky do të jetë edhe viti me prodhimtar i rrushit.
Camaj, tha se :”Simbas, të dhënave të marra nga grupi i ekspertëve, dhe analizave të bëra ka shumë gjasa që ky vitë të jetë më prodhimtari –. Duhet theksuar me këtë rast se përveç, rendimentit, rrushi do ta ketë edhe një kualitet shumë ma të mirë. Më konkretisht , ky është viti më i begatë në prodhimtari në dekadat e fundit në vreshtarinë e Kosovës”.
Nga kjo prodhimtari dhe cilësi e rrushit, kantina Stone Castel – një nga më të mëdhat në Ballkan, ka shancin për të rritur edhe kualitetin e verës së saj .
“Kështu, që mendojë unë, tha ai, ne synojmë të jemi më të sukseshmit në arenën ndërkombëtare . Pra, të jemi të parët në Kosovë dhe Shqipëri, por edhe në arenën ndër-kombëtare, duke synuar që në 2016 në çdo panair kombëtar dhe ndërkombëtar të marrim medaljen e artë, si vera më e mirë dhe ku Stone Castel, shpreson që në fillim të vitit -2016 të hyjmë fuqishëm edhe në tregun Amerikan”, na tha menaxheri i kantinës, zoti Artur Camaj.
Rrustem Geci, pronari i kësaj vreshtarie dhe kantine vere, është mjaft i kënaqur me punën e bërë këtë vit për arritjen e kësaj prodhimtarie, e cila është nga më të mirat e të gjitha kohërave.
“Fillimisht, thotë Gecaj, i faleminderohemi Zotit, natyrës, që ka qenë mjaft volitshme për një prodhimtari të tillë, e cila do të rrisi edhe kualitetin – por edhe punës së kujdesshme të drejtuesve të Stone Castel dhe puntorëve të kësaj vreshtarie”.
Duke folur për këtë investim të madh në Kosovë, zoti Gecaj tha se : “Përmes këtij investimi, jo vetëm që kemi ndihmuar në punësimin e qindra njerëzve, (mbasi ne kemi rreth 300 puntorë të rregullt, dhe 700 puntor në kohën e rrushit), por edhe kemi promovuar Kosovën, mbasi vera e kantinës “Stone Castle”, tashmë eksportohet në vendet më të rëndësishme në botë, duke shkuar deri në Malajzi dhe Japoni.
Vreshtaria dhe Verëtaria “Stonecastle Vineyards and winery” L.L.C. në Rahovec, është prodhuesi më i madh i verës në Kosovë dhe ndër më të mëdhenjët në Ballkan.
Kjo, kompani ka filluar veprimtarin prodhuse, që nga viti 1953, fillimisht si Ndërmarrje Shoqërore, ndërsa e privatizuar , nga pronari i saj shqiptaro amerikan Rrustem Gecaj dhe Hysen Gecaj, është në gusht të vitit 2006.
Kompania “Stonecastle Vineyards and winer y “L.L.C. posedon 2200 Hektar tokë bujqësore, nga të cilat 650 hektar janë vreshta aktive. Kapacitetet rezervuese të Verëtarisë janë 300 000 HL, nga të cilat 50 000 HL janë fuqi druri, për verat e cilësisë së lartë. –
“Themelimi i kësaj kantine nga ekspertë të periudhës së ish-Jugosllavisë dhe gjermanë, është bërë duke studiuar tokën, duke studiuar kushtet klimatike të favorshme për ngritjen e vreshtave në këtë rajon. Kështu që lindi kjo kantinë dhe me kualitetin e dëshmuar të cilësisë së verave tona, ne kemi arritur që në vitet ’80-të të eksportojmë në bashkësinë evropiane deri në 50 milionë litra”, – ka thënë për shtypin shqiptar menaxheri i kantinës, zoti Artur Camaj.
“Ne si biznes posedojmë rreth 700 hektarë vreshtë aktive. Kemi dy mijë e 200 hektarë tokë, të cilat shpresojmë se do të kthehen në vreshta të gjitha. Prodhimi mesatar vjetor është mbi 12 milionë litra verë. Si kantinë kemi një kapacitet stazhionimi deri në 30 milionë litra verë”, -shton Camaj.
Simbas tij Kantina “Stone Castle” prodhon 18 lloje të ndryshme vere dhe rakie.
“Ne kemi mbi 18 produkte të verës dhe të rakisë. Eksportojmë pothuajse në të gjitha shtetet evropiane, përjashtuar shtete nordike, pasi aty nuk jemi. Eksportojmë në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Eksportojmë në Turqi, në Nigeri dhe së shpejti shpresojmë që të fillojmë eksportimet edhe në Malajzi dhe Japoni”, -tregon menaxheri Camaj.
Vera e Rahovecit vlerësohet kryesisht për cilësinë dhe pastërtinë e saj. “Vera jonë, sidomos ajo ‘Chardonnay’, vlerësohet shumë në tregun rajonal dhe në atë europian për cilësinë shumë të pastër të këtij varieteti. Kantina jonë ka veçorinë se të gjitha verërat që ne i prodhojmë, i kemi të pakombinuara. Ato janë të pastra 100 për qind, që nga aroma dhe e gjithë struktura”, -ka shpjeguar Camaj.

Klement Tinaj, nje aktor i talentuar shqiptar ne Hollivud

August 25, 2015 by dgreca

Intervistë me aktorin e ri por shumë të talentuar, Klement Tinaj, në Nju Jork/
Intervistoi Beqir SINA
NEW YORK CITY : Klement Tinaj është një nga aktorët më interesantë për të ndjekur këto ditë në Hollywood. Ai është i njohur për talentin e tij të madh me dhunti të shumta dhe ka marrë rolet në të dy skenat interesante teatrin dhe filmit. Tinaj ka marrë një diplomë BFA në Teatrin e Arteve dhe MPJ në aktrim për Film.
Ai u nderua me Çmimin Përsosmëri në Dramë -Excellence Award in Drama – gjatë studimeve të tij, si dhe me “Certifikatën e Meritës” dhe “Certifikata e Njohjes” – “Certificate of Merit” dhe “Certificate of Recognition” për arritjet e tij akademike. Klement Tinaj ka themeluar Fondacionin Klement Tinaj, për të dhënë atë çka duhet në komunitet duke ndihmuar për të ushqyer të pastrehët dhe të uriturit.
Tinaj megjithëse i ri në skenën amerikane – ka një “karier” mbresëlënëse dhe sheh përpara – ai tani për tani shkruajn mediat shqiptare “është lojtari numër NJË” për të u parë për në vitin 2015.
Në bisedën e realizuar me Kelmentin, për gazetën tonë ai fletë gjatë për aktrimin dhe muzikën, si dhe zbulon fillimet e tij, bashkëpunimet, projektet si edhe planet për të ardhmen.. gazetari ynë në Nju Jork, Beqir SINA, bisedojë me Tinajn dhe i mori këtë intervistë :
-Prej sa vitesh jetoni në Amerikë. Çfarë ndryshimesh keni ndjerë nga jeta prej kur erdhët në Amerikë ?
-Unë shkova në SHBA kur isha 14 vjeç . Ekziston një dallim i madh ndërmjet SHBA-ve dhe Shqipërisë . Gjuha , kultura , disiplina , respekti , tradita , dhe arsimi është shumë diferent në SHBA. Unë shpresoj se populli shqiptar do të mbajë traditën tonë , edhe në SHBA . Ne nuk duam të humbasim traditën tonë në kulturën amerikane, edhe pse ne jetojmë dhe punojmë në SHBA.
– Çfarë ju ka lidhur me aktrimin? kur ju ia keni nisur me muzikën e Kelmendit
-Unë fillova aktrimin që kur kam qenë në shkollën e mesme . Unë bëra shumë shfaqje teatrale në Broadway para se të shkoi në Hollywood. Nuk bëj muzikë për biznesi, por për dashurinë edh krenarin e vendit ton.
– Si mund të arrishë që të jesh një aktorë shqiptarë në Hollivud?
-Nje aktor shqiptare ne Hollivud duhet të punoj dy herë më shumë se aktorët tjer qe të jet i suksesshëm sepse ka shumë aktorë të talentuar në Hollivud.
-A të duket pak e tepërt dhe e “dalur ” mode, kur aktorët e rinjë shqiptarë, sapo vijnë në Amerikë, vetëmburren ose kënaqen me superlativat e gazetarve ?
-Unë nuk mendoj se është e tepërt dhe e “dalur ” mode, nëse aktorët shqiptarë bëjn intervista me gazetat dhe televizoret shqiptar , sepse ata janë duke reklamuar projektet e reja dhe jan duke frymëzues brezin e ri shqiptar per te ndjekur ëndrrën e tyre në industrinë e artit.
– Cilat kanë qenë kontaktet e para, të cilët mundësuan fillimin e karrierës suaj në Amerikë?
-Kisha suksese ne shfaqjet teatrale kur isha ne NY, por suksesi im i madh ka filluar pasi kam lujtur një rol të vogël në filmin Fast & Furious 7.
– Çfarë do të thotë për ju të qenit pjesë e ndonjë studio ose të kesh një rol çfardo qoftë ai me aktor të mëdhenjë ?
-Sukses. Jam presidenti i EyeLess Studio Hollywood. Punojë së bashku me Roman Xing dhe Leandro Simozza. Po, kam lujtur filma me aktorë të mëdhenj si Rob Van Dam , Vin disel , Michelle Rodriguez , Al Sapienca , Dolph Lundgren , Jason London, etj. besimi dhe vullneti të çon drejt suksesit.
– Cili është kujtimi më i bukur nga aktiviteti ytë?
-Kujtimi më i bukur nga aktiviteti është gjatë xhirimevë të filmit Dollz.
– Po bashkëpunimi më i rëndësishëm?
-Bashkëpunimi më i rëndësishëm ishte gjat xhirimve te filmit Fast & Furious 7.
– Sa filma keni të regjistruar deri tani?
-22 filma të listur në IMDb dhe 5 të pa listuara.
– Cili është xhirimi më i fundit ?
-Bloody Hands – jemi ende duke filmuar në Hollivud. Filmi është drejtuar nga Jaden Hwang. Starring Klement Tinaj, Orlando Brown, Roman Xing, Leandro Simozza, Phillip E. Walker, dhe tridhjetë e pesë aktorë të tjerë .
– Cilët janë disa nga filmat “big budget films” me ndonjë nga yjet e Hollywoodit ku Klementi merr pjesë ?
-Disa nga filmat me big budget qe un marr pjes janë, Fast & Furious 7, 4Got10, Sleight, Water, The Second Coming of Christ, & Dollz.
– Do të donit të xhironit për një film me producent dhe aktor shqiptarë në Amerikë ?
-Për momentin jam shumë i zënë, por do të përpiqet në të ardhmen.
– Diçka për jetën tuaj personale? nga Selcë të Kelmendit deri në New York
-Te vish nga një fshat i vogël dhe i varfër (Kelmendi) ne një qytet të madh dhe të pasur (New York) ishte një ndryshim i madh në jetën time.
– Cilat janë projektet tuaja për të ardhmen?
-Tani jam duke xhiruar filmin Bloody Hands. Unë luaj rolin e Leo -së i cili është aktori kryesor i filmit. Ne jemi gjithashtu duke u përgatitur për dy filma , por nuk mund të flasim për këtë projekt ende .
– A është për ju filmi amerikan, një industri marramendëse?
Jo, për shkak se industria e filmit është pothuajse e njëjtë kudo.
– Jetëshkrimi juaj?
-I lindur në Shqipëri.Kam studiuar në Lincol High School NY. Got my BFA in Five Towns College and my MFA in NYFA Los Angeles, CA. Kam mësuar karate për dy vjet. Kam luajtur mbi 30 role në shfaqje teatrale . Kam shkruar një shfaqje dhe direktuar dy para se kam filluar per te bërë filma. Në 2013 unë shkova në Kaliforni. Nga viti 2013 deri tani unë kam luajtur role ne 21 filma, producent 8, direktuar 3, dhe shkruar 6.
– Kujtimet nga fëmijëria
Kur isha fëmijë se besoja se do behem aktor ne Hollivud.
Unë kurrë nuk do harroj nga kam ardhur , sepse kjo është ajo që më bën të veçantë dhe të ndryshme nga aktorët tjere. Unë jam krenar që jam shqiptar.
Frymëzimi nga vendlindja në muzikë
Muzika nga vendlindja më jep frymëz dhe ndihmon pë të mos harrojë gjuhën , kulturën, Valle dhe traditën tonë
– Çfarë kënaqësie të ka sjell Amerika ?
-Amerika është toka dhe vendi i mundësise, libery , dhe lirisë . Amerika më dha mundësinë, sukses dhe dashir per artim duke përfunduar shkollën. Me dha mundësinë për të ndjekur ëndrrën time dhe pasionin tim.