Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

Interview with the Talented Actor and Director Xhustin Kristian

by

By Nora Kalaja/

Critically acclaimed director Xhustin Kristian when he is behind the lens, he creates masterpieces. After a prominent film career in Europe, he is continuing his successful journey in Untied States. His notable works include: “Lost Souls”, where he debuted as film director, and the popular TV Series “The double story” (Një dopio histori). 

Xhustin has played lead theater roles in “The Promise” and “Uraganet e Lirisë”.  He is expected to appear in a western film “Bastard” (award winning screenplay) directed and written by Tony Schweikle. 

As an incredible actor, Xhustin Krisitan makes movies more interesting thanks to his charm, delivery, and transformative ability to embody each character. 

Tell us a little about yourself, growing up and your passion. 

Xhustin Kristian: I was born and raised in Korca, a city of Albania, till 11 years old when my family moved to the capital, Tirana. Back then the biggest entertainment we had as kids was the TV watching cartoons. In my case, I would watch them daily and then perform them in front of the mirror. I believe the passion for acting was born within me.  In the following years, this passion became stronger till the point that I got completely immersed in all aspects of performance. 

What are you currently working on? 

Xhustin Kristian: It has been a really tough year because of Covid, so for now I am just trying to gain energy and creativity, in the meantime I am waiting for the next project, the feature film: “Bastard”.  

Tell us a little bit more about this film, what is it about, who else are you working with, and who is the director?  

Xhustin Kristian: The director is Tony Schweikle. Because of Covid-19, the project is making slow progress. “Bastard,” an award-winning screenplay, has been in 18 festivals so far such as: Montreal Independent Film Festival (semi-finalist), Venice Film Festival, NYC Tri-State Intl. Film Festival, Beverly Hills Film Festival (Finalist). I am looking forward to start after a long pause.

What is the most challenging role you have played and why?

Xhustin Kristian: I would definitely say Franc from drama “Promise.” During the show this character experiences a lot of emotional turmoil.  The difficulty comes in as one has to try and convey internal suffering to an audience and at the same time not show those feelings in an expressive way.

And the most fun one? 

Xhustin Kristian: The Voodoo drummer, from the movie “Sacrificial” was the funniest one.  There were a lot of improvisational opportunities to make the character silly.  Also, being amongst friends helps to let your guard down and have fun with the character.    

How has Covid influenced the film industry this year? What are some of the challenges and difficulties you have faced during the pandemic? 

Xhustin Kristian: Covid made a big impact on the global economy this year, and there are more setbacks that we will experience.  The film industry is one of the most impacted ones. A lot of projects have been either canceled or postponed. Finding work during the pandemic was really hard. Also working on these special conditions tend to reduce the efficiency during the performance. The art itself is expression and interaction, in one form or another, but it needs to be shown to the public and under “social distance” rules this mission became almost impossible.   

What television shows or show would you love most to be on?

Xhustin Kristian: Those ones that makes me travel through time, either back in the history or into the future. I always enjoyed the experience of working in a set far from reality.

If you weren’t acting what would you be doing?

Xhustin Kristian: Dancing, I guess. I can’t stay away of performances. I love music so dancing comes naturally to me. Rather than that anything related with traveling would be perfect. Even though I am flexible in many aspects of life, I have realized that I don’t do well with routine and closed spaces for a prolonged amount of time.

What’s your goal for this coming year?

Xhustin Kristian: I recently moved to US so for this coming year I would like to get in the industry as much as I can. The first steps are always the most difficult ones so I will do my best to have a good start.

What is your advice for aspiring actors? 

Xhustin Kristian: Believe in yourself and your passion.  Work for it tirelessly, never give up, and one day all that you wished to achieve will be realized. 

HARTA DIXHITALE E KRIMEVE TË KOMUNIZMIT

by

-HARTA QË RIKTHEU KUJTESËN E FSHIRË SHQIPTARE-

Blerina Gjoka, drejtoreshë e Fondacionit “Kujto” – Arkiva online e viktimave dhe krimeve të komunizmit, rrëfen ekskluzivisht për gazetën “Dielli”, Organ i Federatës Panshqiptare të Amerikës VATRA, New York, krijimin e Hartës Digjitale të Kujtesës ku shënjohen në hartën e Shqipërisë të gjitha vendet që janë përdorur si burgje, kamp-burgje, kampe pune apo kampe internimi, me qëllim për të rikthyer kujtesën e fshirë shqiptare për periudhën më të errët që ka kaluar Shqipëria. Fondacioni “Kujto” ka si synim kryesor dixhitalizimin e memories së komunizmit duke sjellë dëshmi dhe dokumente për krimet e komunizmit në Shqipëri. Me gazetaren Blerina Gjoka bisedoi gazetari i Diellit Sokol PAJA.

Nga e djathta: Blerina Gjoka, Agron Shehaj dhe Luli Progni.

NJË HARTË DIGJITALE E BURGJEVE DHE KAMPEVE TË DIKTATURËS KOMUNISTE NË SHQIPËRI

Kampi i Goses ne Kavaje…

Projekti për ndërtimin e hartës digjitale ku të shënjohen në hartën e Shqipërisë të gjitha vendet që janë përdorur si burgje, kamp-burgje, kampe pune apo kampe internimi, lindi si nevojë për të rikthyer kujtesën e fshirë shqiptare për periudhën më të errët që ka kaluar vendi në historinë e tij shekullore. Ky projekt u realizua nga fondacioni “Kujto”, i cili është themeluar 3 vite më parë me iniciativë dhe mbështetjen financiare të z.Agron Shehaj, një biznesmen i suksesshëm shqiptar dhe politikan i së djathtës. Fondacioni “Kujto” kishte si synim kryesor dixhitalizimin e memories së komunizmit duke sjellë dëshmi dhe dokumente për krimet e komunizmit. Gjatë këtyre viteve në Kujto.al janë publikuar profilet e më shumë se 50 mijë viktimave të diktaturës komuniste, të ekzekutuar, të burgosur dhe të internuar gjatë 45 viteve. Çdo ditë ne shtojmë profile të reja në bazë të dokumenteve apo dëshmive të familjarëve. Janë mbledhur dhe publikuar qindra dëshmi të ish-të përndjekurve politikë apo familjarëve të tyre në shërbim të ndërtimit të platformës së kujtesës për komunizmin. Janë dëshmi të gjalla të vuajtjeve dhe persekutimit nën terrorin komunist. Janë publikuar një mori dokumentesh arkivore që vërtetojnë krimet e komunizmit mbi popullsinë e pafajshme. Janë realizuar 9 dokumentarë mbi ngjarje dhe personazhe që kanë shënuar qëndresën antikomuniste. Kemi mbështetur dhe të rinjtë që t’i nxisim drejt njohjes së të vërtetës duke financuar një bursë master në Degën e Historisë për studimin e krimeve të komunizmit etj. Fondacioni ka financuar dhe ndërtimin e një memoriali përkujtimor në kamp-burgun e Qafë-Barit me rastin e 35-vjetorit të revoltës së këtij kamp-burgu duke marrë dhe inciatën për emërtimin e një rruge në qytetin e Fushë-Arrëzit “Revolta e Qafë-Barit” në kujtim të djemve që u vranë pas kësaj revolte. E bëra këtë panoramë për punën e fondacionit për të kuptuar qëllimin e punës tonë për të bërë atë që nuk e kanë bërë dot, ose nuk ka pasur vullnet për ta bërë, as institucionet shtetërore të ngritura për këtë qëllim.

TERRORI KOMUNIST I SHTRIRË NË TË GJITHË SHQIPËRINË

Gjatë punës tonë kuptuam se terrori komunist ishte shtrirë në të gjithë territorin e vendit duke e kthyer Shqipërinë në një burg të madh, ku përveç burgjeve klasike, funksiononin kampet e punës së detyruar që zhvendoseshin në çdo front pune ku regjimi kishte nevojë,  kamp-burgjet statike, si dhe kampet e internimit, fillimisht me tela me gjemba dhe më pas të hapura, të cilat i kishin kthyer të dënuarit politikë në skllevër pune. Harta e vendeve të vuajtjes lindi kësisoj si një projekt i ri i Fondacionit “Kujto” për të realizuar një punë të detajuar të skemës së internimeve dhe burgosjeve dhe për të shenjuar në hartë vendet që u përdoren për persekutimin komunist.  Me mbështetjen e Fondacionit Konrad Adenauer harta dixhitale e burgjeve dhe kampeve është bërë realitet me një website të dedikuar në shqip dhe në anglisht duke u bërë dhe një udhërrëfyes për studiuesit dhe lexuesit e huaj që kanë interes për periudhën e komunizmit në Shqipëri. Hartaekujtesës.al  sjell një hartë interaktive të burgjeve dhe kampeve të internimit, duke shënuar çdo vend vuajtje dhe përshkrimet përkatëse.

NGA BURGJET, TE KAMPET E PËRKOHSHME TË PUNËS DHE VENDET E INTERNIMIT

Mbi hartën gjeografike të Shqipërisë janë shënuar me simbolet përkatëse: Burgjet, Kampet e Përkohshme të Punës dhe Vendet e internimit. Duam të theksojmë, që duke qenë që flitet për një hartë, kriteri gjeografik ka qenë parësori në plotësimin e saj. Kështu, edhe pse në Shqipëri në vitet ’50, u krijuan Repartet e Riedukimit, të cilat emërtoheshin me një numër dhe i zhvendosnin të dënuarit sa nga një kantier në tjetrin, në Hartën e Kujtesës janë shënuar vendet ku kanë punuar të dënuarit politikë të këtyre reparteve që me emërtesën zyrtare numerike, publikut nuk do i thoshin asgjë. Në kategorinë Burgje bëjnë pjesë Vendet e Izolimit, “burgjet klasike”, ku të dënuarit nuk dilnin të punonin dhe Kamp-Burgjet, stacionet e përhershme të reparteve të punës, të cilat u ngritën përgjithësisht pranë minierave. Në kategorinë Kampet e Përkohshme të Punës, janë vendosur Kampet e Para të periudhës komuniste para krijimit të reparteve të riedukimit dhe Repartet e Punës, stacionet e përkohshme të periudhës së reparteve të riedukimit, ku ato merreshin me ndërtimin e një fabrike, blloku banesash, aeroporti etj. Megjithëse nga ana administrative, është po Kampi Nr. 2 që ndryshoi emërtimin në Reparti Nr.303, i cili fillimisht bëri punime, për një periudhë të shkurtër, në Peqin dhe, si përfundim, ndaloi përgjithmonë në Spaç, këto dy vende dënimesh, janë vendosur në kategori të ndryshme: Peqini, si një nga kampet e para të kampeve të përkohshme të punës, kurse Spaçi si kamp-burg. Dhe ky kriter është zbatuar në çdo rast, sipas specifikave përkatëse. Kategoria e tretë është Vende Internimi, që përmbledh vendet gjeografike ku dërgoheshin të internuarit dhe jo emërtesën zyrtare “vend internimi” që zëvendësoi në disa raste emërtesën “kamp internimi”. Kjo kategori përmban Kampet e Rrethuara të viteve të para dhe vendet e Hapura, ku internoheshin të dënuarit pas mbylljes së kampeve me tela me gjemba.

DOKUMENTE DHE DËSHMI E TË BURGOSURVE DHE TË INTERNUARVE

“Harta e Kujtesës” sjell gjithashtu Dokumente dhe Dëshmi të të burgosurve dhe të internuarve për ta bërë sa më të saktë dhe sa më të gjallë përfytyrimin për këto vende dënimi. Të dhënat për burgjet, kampet e punës dhe vendet e internimit janë mbledhur duke shfletuar Arkivën e Ministrisë së Punëve të Brendshme, disa fonde mjaft të pasura arkivore për këtë tematike në arkivin qendror të shtetit, studimet e deritanishme në këtë fushë, ku veçojmë autorin Kastriot Dervishi, botime të ISKK dhe shtëpive botuese me autorë ish-të dënuar politikë dhe dëshmitë e shumta që Kujto.al ka mbledhur gjatë këtyre viteve. Kjo veprimtari është gjithmonë në proces për ta pasuruar nga ana e përmbajtjes dhe për ta modernizuar nga ana e paraqitjes, Hartën e Kujtesës, hartën që nuk duhej t’i mungonte Shqipërisë. Fraza postulat, “Shqipëria ishte një burg i madh, nga i cili nuk dilje dot e në të cilin nuk hyje dot”, bëhet e prekshme kur sheh mbi hartën e vendit, vend-dënimet, kampet dhe burgjet. Shqipëria ishte një burg i madh, dhe qelitë e tij ishin shtrirë kudo. Anekënd në të gjithë hartën e vendit. Nga burgu i Pleqve në Zejmen tek ai për të miturit në Shën Koll. Nga Shën Vasili në jug te burgu i grave në Belsh, Harta e Kujtesës, shënjon të gjitha vendet që u harruan në 3 dekada, nga nevoja njerëzore për të harruar dhimbjen e nga dëshira çnjerëzore për të mohuar dhimbjen e të tjerëve. Ky projekt është ambicioz, nuk është afatshkurtër. Ai kërkon punë shkencore në vazhdimësi, mbledhjen e dëshmive dhe dokumenteve që vërtetojnë përmasat e paimagjinueshme të një krimi shtetëror që mbajti të burgosur shqiptarët për afro gjysëm shekulli. Informacionet historike krijojnë një imazh të qartë, se ku ishin vendosur, në çfarë kohe funksionuan dhe si ishte jeta dhe kushtet e vështira të punës në këto kampe.

30 VITE PAS RËNIES SË REGJIMIT KOMUNIST, ISH- TË PËRNDJEKUR E ISH- PERSEKUTORË PËRSËRI NË SKENË

E para, kjo hartë kujtese i duhet Shqipërisë për shenjën e pashlyeshme që diktatura komuniste ka lënë në shoqërinë dhe historinë tonë. E dyta, kur në sistemin arsimor në Shqipëri mungon tërësisht edukimi mbi diktaturën komuniste, po rritet një brez që nuk njeh të shkuarën dhe kujt më shumë se sa të rinjve u vjen në ndihmë kjo platformë online ku ata do të përballen me të vërtetën që u është mohuar në shkolla. Dhe e treta, dhe që është më e rëndësishme na duhet një hartë e tillë për të mos harruar. 30 vite pas rënies së regjimit komunist, shumë prej ish- të përndjekurve kanë ndërruar jetë. Vendet e kujtesës, janë zhbërë herë nga padija e herë nga mungesa e vizionit. Në një anë nevoja për të harruar, e në tjetrën nevoja për të mohuar, e ka kthyer vendin tonë në një skenë ku ish- të përndjekur e ish- persekutorë, janë pothuaj sërish në të njëjtat kushte; persekutorët si mohues të asaj që ka ndodhur e ish- të përndjekurit të pafuqishëm për ta ndryshuar realitetin. Para disa vitesh pati një debat publik për kampin e Tepelenës, ku historianë me emër dhe grada shkencore u munduan të relativizojnë përmasat e së keqes që kishte ndodhur në këtë kamp, ku me dëshmi është vërtetuar se kanë vdekur rreth 300 fëmijë, nga uria dhe sëmundjet. Ky debat tregoi se për një pjesë të shoqërisë, ai kamp nuk ka ekzistuar. Ajo që mohohej para ‘90-ës, vijon të mohohet edhe 30 vite pas lirisë. Në mungesë të vendeve të kujtesës e muzeve që e dëshmojnë të shkuarën e afërt, jo vetëm si respekt për viktimat, por edhe si ngjarje historike, me zhbërjen e vendeve të kujtesës, me shkatërrimin  e dëshmive, duket se 47 vitet e persekutimit u fshinë përgjithnjë. Me to, edhe varret.

HARTA E KUJTESËS SI DOMOSDOSHMËRI PËR TË MOS HARRUAR KURRË

“Harta Digjitale e Kujtesës” synon të krijojë një panoramë të qartë për të rinjtë shqiptarë, studiuesit vendas dhe të huaj, pasardhësit e të persekutuarve politikë, dhe për këdo që është i interesuar që të njohë dhe të krijojë një perceptim të saktë për këtë periudhë të errët të historisë së Shqipërisë. Shumë kampe janë sot pa asnjë gjurmë fizike, por ky udhëtim virtual e ndërton imazhin e tyre, duke u shënuar gradualisht si shenja vuajtjeje në të gjithë hartën e Shqipërisë. Në një kohë afatgjatë projekti synon të sjellë dhe një panoramë të jetës në burgje dhe kampe, ku sipas dëshmive dhe dokumenteve jeta e të dënuarve politikë ishte skllavëruese, ushqimi ishte i keq, ata nuk gëzonin asnjë të drejtë bazë të njeriut, ku fëmijët që lindnin ishin të dënuar që në djep të ishin “armiq të popullit”, etj.

Interview with Notable Writer and Director Andamion Murataj …

by

By Nora Kalaja/

Andamion Murataj is a prominent film writer and director, whose films have entertained, thrilled and enlightened for the past decade many movie fans in Europe and United States. He is considered as one of the brilliant filmmakers who is leading the way in the art of cinema. A mastermind with uncompromising cinematic vision and compelling storytelling. 

Andamion Murataj received The Silver Bear for the Best Screenplay at the prestigious Berlin International Film Festival (2011) for the feature film “The Forgiveness of Blood” shared with Joshua Marston. His movies exert a powerful influence on mainstream cinema, that sparks intellectual dialogue about film-history and cinematography. 

Andamion Murataj is a founder and director of Balkan Film Market and Albascript Workshops. He is also a member of international jury in many festivals across Europe. 

Andamion holds an MFA in Film and Electronic Media from American University in Washington DC. 

(GERMANY OUT) Preisträger Joshua Marston (li.) und Adamion Murataj mit dem Silbernen Bären (Bestes Drehbuch) für den Film -THE FORGIVENESS OF BLOOD- beim RadioEins Berlinale Nighttalk am Rande der 61. Internationalen Filmfestspiele in Berlin (Photo by snapshot-photography/ullstein bild via Getty Images)

Are you working on anything new?

Andamion Murataj: When I come to think of it, everything I am working at the moment it is naturally “new”. There are not only new stories or new projects that I am involve or trying to develop, but also are new angles or/and new takes, even on certain shelfed project that sometimes I happen to return and undust them. Times change, we change, hence new ideas and perspectives on certain things sometime happen to force us to get back to old projects changes and figure out new approaches.

What other projects do you have coming up?

Andamion Murataj: There are a few things piled up on top of the projects that couldn’t happen because of Covid. So as everywhere else, despite the lack of funding, 2021 is expected to have a boom of projects that are ripped for production. And, on top of those, there are also a certain stories and characters inspired from recent events, that I am developing right now, that will keep me busy for some time.   

From a storytelling perspective, has that advancement in technology resulted in better movies?

Andamion Murataj: Generally speaking, the advancement in anything, naturally has an impact and ultimately pushes everything forward, although the impact some time is not immediate. I believe there is a period of confusion, as it is of incubation and maturation. For one thing the technological advancement not only have tremendously democratized the media by giving the opportunity to express themselves on the palm of the hand to millions of content creators, but also have facilitated the tools and process of achieving great things with minimal effort. Still, so far these are not enough to result in better storytelling. Having said that I believe that eventually in the near future the development on the field of Artificial Intelligence will most likely revolutionize storytelling at its core and will have a tremendous impact in creativity as well as consuming of content.

What’s the mark of a good story for you?

Andamion Murataj: A good story moves you. It does not always please you, but it most definitely disturbs your peace, compelling you to react emotionally and rationally in more than one way.

What is your recipe when writing your movie characters?

Andamion Murataj: It would have been nice to have one that we all can follow, but unfortunately there are no such recipes, as there is no recipe on how to paint a good painting or a line of music… Often it takes the painstaking work of a surgeon to go under the skin of the character and let him be and reveal himself. Easier said than done!

What are some of your recent film projects?

Andamion Murataj: There are a handful projects that I am involved at the moment in various stages of development. One of these, “Man of the House” is in the advanced stage funding competition and hopefully going into production this year, and some other projects are on the earlier stages. It remains to be seen in which one of these I will be working for the long haul.

What does success look like to you these days?

Andamion Murataj: Well, I wouldn’t know that. I can only assume that for as long as you get to do what you love and love what you do, you are well on the path of living a pretty successful life, in a very personal sense. As with every path, there are ups and downs, twists and turns, but despite the troubles, if you still have the guts to keep the course, I think you are pretty set.

Has Covid-19 changed your plans in filmmaking this year? Has that been challenging for you?

Andamion Murataj: It would be interesting to find someone in the film business (or elsewhere for that matter) that can heartedly say that pandemic did not affect his plans. Film, being first and foremost a collective undertaking, depending in many, many, external factors is probably hit the hardest. The abrupt interruption of traditional theatrical releases, combined with the boom of online content platforms, is causing a “perfect storm” in transforming the film business as we know it. But, in the end of the day, telling stories will survive the changing nature of the business, and despite of the formats of the future, we will always need arts being painting music, films and literature… So, better than trying to figure out how to outsmart the currents, I would rather keep doing what I feel doing and try to do it best way I can.

What role have film festivals played in your life so far? How do you get the most out of them?

Andamion Murataj: After making a good film, opening to a good festival is of prime importance for the independent cinema. Attending a good festival doesn’t make your film better, but not attending, it surely makes it much harder to breakthrough. This is all more crucial for films coming from low output countries and especially critical for films in the languages that are not broadly spoken.

Nowadays festivals are for most part are attached to some sort of a film market and there is nothing better for publicity, sales and expanding network of collaborators. Festivals are not just the place for competition and accolades, but rather an awesome opportunity for launching new potential partnerships. 

What tips would you give to beginner filmmakers? 

Andamion Murataj: By now film world have seen about everything imaginable and this is discouraging. The only thing they have seen yet is YOU. And there is hope, so, find your voice and sound loud and clear. It might take time and work, but eventually you are not gonna be screaming in the desert… More than some “hope”, the odds are real that if you really find your voice and really have something to state, you will be heard. 

What does the future of film look like?

Andamion Murataj: The future feels pretty much like the past. In past twenty years the business has changed so rapidly, and is only propelling forward… Whatever looks advanced nowadays, it will be pretty obsolete in next twenty years. My first digital camera investment is no match for the quality of the camera of a mediocre mobile phone today. This is a losing battle that we always belong in the ancient world. What will surpass us, are not the formats, but rather the stories of our era. We will still care for the Ulises and his journey back home for a few thousand years to come…

What are your plans for the future?

Andamion Murataj: Surviving the pandemic for sure, not only in good health, but most importantly in good spirit. As every major disaster, this one too, will leave its scar on us. But, in the darkest hour flourishes the greatness of human spirit, and some of among us, through sacrifices or achievements will lead the way to a better future – such vital characters can’t go by unnoticed by film literature and other works of art. I am sure such stories and characters will also leave their mark….

Interview with Film Director and Producer Berat Asani

by

Interviewed By Nora Kalaja /

When was your debut as a film director? Can you tell us more about your debut film? 

Berat Asani: The first artistic film I made as a director, is the film “Follower”, which has been made on my studying period at the academy of arts during my first year of study. I consider it as the first film, since in this film I had the opportunity to work with a formed team of colleagues where for most of them it was also the debut film. The strength, sincerity and desire for work were great for each of them. It was the first time I tried myself in front of the audience and the emotions and reactions of the viewers made me fall in love with this profession and increased my desire to create more films that would create feelings and experience for a wider audience.

What is your recent film “Mother’s Love” about? 

Berat Asani: My latest movie “Mother’s Love” is about Besiana’s life which is plunged into turmoil after she discovers her son’s Bardh dark secrets, and faces a dilemma that will challenge her love and decision as a mother.

This film was realized in 2018 as a school project which was realized during my master studies at the Film Institute Ohrid Film Academy. To write this film I collaborated with another screenwriter like co-writer Cathal McCall and it is worth to mention that the film was made by an international team, as was the academy itself. I also had the great support of professional actors from Kosovo, such as as Ilire Vinca, Andi Bajgora, Anisa Ismaili and Sara Osmani, which was her debut in an art film. This film has been selected at the film festival in LA and I hope that that the festival journey continues after the Covid-19 pandemic.

Tell us a bit about the other films you’ve made.

Berat Asani: In terms of other films I made as a Director, I would like to mention “Oops” and “The Unknown”, which have been successful at various international festivals. I had the opportunity to learn many things during pre and post production. 

“The Unknown” is the film with which I graduated from the University of Tetova at the Faculty of Arts as a Director with a degree in Film and TV. This film is about a young girl who falls in love with her neighbour who lives in the apartment in front of her building. She follows him through a small hand-held camera. Her family wants her to marry another boy. Everything changes after the girl ends up in the neighbour’s apartment, while her mother watches her from the small camera, where she disturbs this family’s world.

Where as with the “Oops” film I completed the first academic year for my master’s degree in FIOFA. Here I had a different experience, because it was my first film where I did not participate in the process of writing the screenplay. The screenplay was written by screenwriter Blagica Sekuloska. I made the film in Macedonian with a cast of Macedonian actors, and the work process was very special.  

“Oops” is about Nikola who is a little genius that makes experiments around home. In New Year’s Eve he learns that his parents are again going to celebrate New Year at another place, and will not be at home. Nikola feels like he must do everything to make them stay with him at home.

As a Producer, how involved in the writing of a project do you get? Are you more involved in the initial development?

Berat Asani: So far I have not been a screenwriter for someone else’s project even though I would have liked to. As a director I have a lot of respect for screenwriters. In small countries, it often happens that Producers are included in the scenario due to limited conditions and opportunities for the realization of the project.

Can you tell us about your involvement with the Tetova International Film Festival? 

Berat Asani: During the time when I decided to get acquainted with film and I was looking for the academy of arts, with a group of friends we heard that a film festival was being held in Tetovo. There we got in touch with the founder of the festival, where we were informed in more details. I expressed interest to contribute to the organizational participation in voluntary form in the first edition. Then every year I had the great desire to contribute and challenge myself in all the functions of the organizational and executive form of the festival until the board made a decision that I should be in charge of the chairman of the festival in the 7th edition (of which I continue until now). I am committed to growing the festival each year, along with contributing to cultural growth and creating a tradition for our city. 

What do you have planned for this year for the festival? 

Berat Asani: Initially, the festival has its journey and this year we are very happy to realize the 10th (jubilee) edition. Therefore, it is a more special edition, I would not have wanted to say anything about the planning, but I wish that this edition finds better opportunities to bring back to more massive numbers of audience in cinemas and less to be involved in hybrid form or online. Soon we will open the application where filmmakers will have the opportunity to apply with their films.

What do you consider as your career accomplishments? 

Berat Asani: As a career achievement so far I would have considered the success of the festival, for which achievement are enjoyed by many other members. As a filmmaker, I think the latest film “Mother’s Love” was the best film in my opinion, but I think it takes a lot of work to declare success as an Author.

How do you see your role as a filmmaker? 

Berat Asani: My role as a filmmaker is to make as many feature films as possible. I feel the necessity to tell a story, a need which is present in all human beings, but the desire to tell it in visual form is my gift and chosen way where this makes the difference. We are often in situations where through the film we want to change a perception or give a message to the audience, where often there are generalized messages or experiences which are shared and re-experienced in that certain duration to achieve a conscious awareness, uplift and culture in a higher mass. 

Therefore, I am often not sure if I will ever be able to change the world through film, but that film will change me is more than certain.

Do filmmakers have any responsibility to culture? What message do you want to convey with your films? 

Berat Asani: Undoubtedly filmmakers have a lot of responsibility for culture, as film is a very powerful tool to present ideologies, events, moral and social norms to a wide audience, which through the emotions created by the authors, achieves an impact and real experience that the audience can carry in everyday life as a personal experience. The most important part for me is the way and the feeling a film can be experienced, along with its message or the moral of the story. 

What other hobbies do you have? 

Berat Asani: One of my hobbies and passions is skateboarding which I have been practicing for 11 years now and also since we are lucky enough to have Kodra e Diellit (Sunny Hill) as a Ski Centre in Tetovo, I have also practiced Snowboarding. During the summer I do swimming and Paddle boarding. As a lifestyle hobby I practice Bodybuilding. I like hiking a lot because I like nature as a source of ideas and peace of mind.

What’s next?

Berat Asani: As I mentioned above about the festival we are working on the realization of this edition, I am also engaged in two short films as screenwriter and director where we plan to start soon in the production phase, being in a pandemic situation and I wish Covid-19 pandemic to get past and to enable normal functioning for everyone!

SHAQIR GASHI SHKOI TE PUSHOJE-NE VEND TE LAMTUMIRES

by

Në vend të përcjelljes- Nje intervistë me aktivistin e shquar shqiptaro-amerika, Shaqir Gashin, që u nda nga jeta sot/

Kur Kongresisti Tom Lantos vizitoi Kosovën dhe Shqipërinë komuniste/

Bisedë me aktivistin Shaqir Gashi, i cili, ishte ndërmjetës i vizitës në Tiranë. Pritja e Nexhmije Hoxhës dhe dhuratat për kongresistin/

Nga Dalip Greca*

Shaqir Gashi, një  ndër veprimtarët e  hershëm të çështjes shqiptare në SHBA, zbardh vizitën e  parë të  kongresistit Tom Lantos në Kosovë e Shqipëri, kongresistit që punoi shumë për çështjen e  Kosovës, por që nuk pati fat që ta gëzonte shpalljen e pavarësisë së saj së bashku me shqiptarët, që i ndjehen borxh.

Gashi tregon se është njohur me Tom Lantos-in në këto rrethana: Ishte viti 1987. Atëhere Shaqir Gashi sapo ishte njohur me kongresistin Joseph DioGuardn. Një ditë vjeshte të vitit 1987 kongresiti DioGuardi i telefonon Gashit dhe e pyet nëse ishte i gatshëm që të shkonte në një takim me një kongresist të njohur dhe me peshë në Kongres, i cili kishte shfaqur interes që të njihej me shqiptarët.

Gashi kujton se shkoi bashkë me tre shokë të tij nga Manhattan-i në Yonkers, ku bëhej takimi. Kongresisti nga California i kishte dëgjuar me vemëndje folësit shqiptarë. Gashi kujton se jo të gjithë shqiptarët ishin në një mendje në atë takim për zgjidhjen e çështjes që shqetësonin kombin. Njëri grupim, i kërkonte me këmbëngulje kongresistit që të bëhej diçka nga Amerika për Shqipërinë, e cila po kalonte kohë tepër të vështira nën regjimin komunist. Grupimi tjetër, ku bënte pjesë edhe Gashi, shfaqi urgjencë për çështjen e  Kosovës. Ai kujton sot se i pat thënë kongresistit se Shqipëria vërtetë është e izoluar, ka varfëri e probleme të mëdha, por ajo është shtet i vetëvetes dhe ata paçin në qafë vetëveten, që nuk e shembin komunizmin. Problemi më  emergjent është popullsia prej 2 milionë shqiptarësh në Kosvovë, ku shkelen të drejtat njerëzore. Kosova është e pushtuar dhe popullsia po kalon çaste tragjike.

Kongresisti kishte thënë se ky ishte problem që duhej ndjekur sepse ai kishte marrë të dhëna edhe nga Joseph DioGuardi.

Z. Lantos, duke folur për “Zërin e Amerikës”, pasi ka folur për problemet që shqetësonin shqiptarët, ka shtuar: ”Shiko se çfarë kushtesh të mrekullueshme ofron Amerika. Ajo e bën emigrantin nga asgjë në shumëkush. Ja z.Gashi ka ardhur në Amerikë e ka punuar si pjatarës ndërsa sot është pronar restorantesh dhe mendon që të t’i ndihmojë vendit nga ka ardhur. Kjo është Amerika e emigranëtve”.

Lantos shfaqi dëshirën që të vizitojë Tiranën

Po në takimin e Yonkers-it, kongresisti Lantos i është drejtuar Shaqir Gashit:- Ti e dashke Shqipërinë shumë.

-Po, ia kthen ai, e dua, si Shqipërinë ashtu dhe Kosovën.

-Mirë thotë, kam dëshirë që këmba ime të shkelë bulevardin e Tiranës.

– Më erdhi e papritur, kjo kërkesë dhe se si m’u duk, – tregon Shaqiri për “Illyria”-n.

Ai kujton se shokët që ishin aty i kanë thënë më pas se i kishte marrë ngjyrë dheu fytyra. Kongresisti e kishte lexuar shqetësimin në mënyrën e vet dhe i kishte thënë:

– Unë do të shkoj  atje si mik, jo në mënyrë tjetër.

Shaqir Gashi kishte marrdhënie shumë të mira me Misionin Shqiptar në Kombet e  Bashkuara, hynte dhe dilte atje. “Në mënyrën time, unë respektoja popullin dhe jo shtetin komunist. Dëshira e kongresistit m’u duk e natyrshme dhe mendova se nuk do të ishte e vështirë që të realizohej vizita e tij”.

 E kishte menduar kështu pasi ai kishte vendosur ura komunikimi me Misionin, shkonte atje me aktivistë të tjerë në raste festash, u shfaqnin filma dhe aktivitete të tjera. Në këto kushte miqësie me Misionin e kishte menduar të lehtë vizitën e  kongresistit dhe i kishte dhënë fjalën aty në takim se ai do ta realizonte vizitën e  tij në Tiranë. The i jep fjalën: “Këmba juaj do të jetë e para nga Amerika që do të shkelë në Tiranë dhe uën do të filloj përgatitjet që sot”.

Që prej asaj dite Shaqir Gashi shkon në Mision dhe ua prezanton kërkesën e kongresistit Lantos.

Ata e përcollën me fjalë të mira:”Mirë shoku Gashi, patjetër shoku Gashi…” por koha kalonte dhe asgjë konkrete nga Misioni…Vetë ambasadori i atëhershëm, Bashkim Pitarka, i kishte thënë se ishin duke u marrë me atë problem, të mos mërzitej.

      Organizimi i Lobi shqiptar

Ndërkohë faktori shqiptar filloi të organizohej. Ishte krijuar Liga Qytetare Shqiptaro – Amerikane, ku Shaqir Gashi ishte një ndër themeluesit e tij. Ai këmbëngul në mendimin e  vet se Liga ka meritën e  vet në organizmin e  faktorit shqiptar dhe askush nuk mund t’i heq ato merita. Filluan takimet me politikanë amerikanë. Janë gjashtë vetë që  e kanë themeluar atë që ai e quan lobi shqiptar. Ndër ta: Jim Xhema,  Sami Repishti,  Joe DioGuardi, Shaqir Gashi, Bruno Selimaj, Sejdi Bitiçi dhe Din Derti. Këta ishin themeluesit, ndërkaq më vonë u afruan të tjerë.

Vizita e Tom Lantos në Kosovë dhe Shqipëri

Shaqir Gashi ishte ndërmjetësi i vizitës që do të bëhej në Shqipëri. Tre vjet kohë, kujton ai, iu desh për ta realizuar vizitën e një personaliteti të lartë të politikës amerikane në Tiranë. David Philips punonte në zyrën e kongresistit Lantos. Z. Gashi i mbante lidhjet pikërish me të. Ai e informonte zyrën e kongresistit me anë të letërkëmbimit për çdo sinjal që i vinte nga Tirana përmes Misionit Shqiptar.

Më në fund i mbërrin një letër, që zyrtarisht pranonte vizitën, por që nuk ishte konceptuar si ftesë zyrtare.Letër-ftesa nuk merrte parasysh formatin e kongresistit, rangun e tij. Në të shkruhej ”Meqenëse e keni shprehur dëshirën tuaj për të vizituar Shqipërinë, urdhëroni dhe vizitojeni”!.

Gashi nuk i dha shumë rëndësi letrës, por gjithësesi e çoi tek z. Philips, i cili revoltuar me mënyrën e  shkrimit dhe ishte shprehur se ajo nuk ishte ftesë zyrtare. “Kjo është një lojë. Nuk mund t’i bëhet një prej kongresistëve më të njohur të Amerikës një ftesë e tillë, sa për t’u tallur. Letra duhet të jetë e shkruar zyrtarisht dhe ftesa të jetë e përcaktuar qartë, ku të shprehet dhe dëshira për të bërë ndryshime e për të vendosur marrëdhënie me Amerikën”, kishte thënë Phillips.

 Shaqir Gashi kujton se është ndjerë në një pozicion të vështirë. Kishte mbetur mes dy palëve pa e çuar në fund zotimin e  vet që këmba e Lantosi-t të shkelte në bulevardin e  Tiranës. Lajmëroi në Mision, por ambasadori Pitarka nuk po ndjehej më. Njoftoi në Tiranë ku kishte shkuar Rexhë Xhakli, për të parë nënën e vet pas 40 vjet shkeputje,  por asgjë nuk ndryshoi. Pas pak kohe i sollën një letër tjetër, por dhe ajo ishte tamam si e  para. Kësaj letre Gashi i bëri një modifikim dhe e dërgon me faks. E merr zyra e kongresistit dhe përgjigjet po me faks: E pranojmë ftesën. Së shpejti do të përcaktojmë datën e  vizitës. Loja funksionoi.

U bë projekti, në fillim do të vizitohej Kosova, Mali i Zi e më pas do të shkohej në Shqipëri.

U nisën në fillim për në ish Jugosllavi për të parë shkeljen e  të drejtave të shqiptarëve. Aso kohe Liga Qyetare Shqiptaro-Amerikane kishte radion e  vet. Atë ditë që delegacioni i kongresistit i shoqëruar nga DioGuardi po qëndronin në Beograd, Shaqir Gashi po merrte në intervistë në Radion e Ligës, Mandelën Shqiptare, Adem Demaçin, i cili sapo kishte dalë nga burgu. Programin e  udhëhiqte DioGuardi prej hotelit në Beograd, Shaqir Gashi ishte në New York, ndërsa Adem Demaçi në Prishtinë, dhe intervista bëhej treshe. Dioguradi tërheq vëmendjen me fjalën e tij tek lajmëron se ky emision ishte i veçantë se po bëhej mu në qendër të Beogradit dhe po i tërhiqej vëmendja Serbisë se po shkelte të drejtat e shqiptarëve dhe për këtë qëllim Tom Lantos kishte marrë vetë rrugën për t’i parë problemet vetë dhe do të shkonte  në Kosovë e nga Kosova do të vizitonte Shqipërinë. Adem Demaçi nga Prishtina foli për shqiptarët e  Amerikës. Ishte një emision tepër i veçantë, kujton Gashi, emocionues.

Nga New York-u në Tiranë

Shaqir Gashi kujton se para nisjes për në Tiranë, ku do të takohej me pjesën tjetër të delegacionit që do të vinte prej Kosove, takoi Bruno Selimajn, i cili kishte qenë para tij në vizita në Tiranë dhe e pyet nëse ishte e nevojshme që të merreshin viza për të shkuar në Tiranë. E këshillon që të konsultohet me Misionin Shqiptar. Gashi  merr në telefon ambasadorin Bashkim Pitarka dhe e pyet se si duhej të vepronte për të vizituar Tiranën sepse do të ishte atje me Tom Lantos që ishte nisur nga Kosova.

Pitarka e këshillon: Z. Gashi ti nuk ke nevojë të shkosh në Tiranë! Të çojmë ne pas me një grup shqiptarësh, s’ke pse nxitohesh tani.

U ndje i mërzitur Gashi që ishte përgatitur për atë vizitë aq më shumë se i kishte dhënë fjalën kongresistit Lantos.

Ç’të bënte? I telefonon DioGuardit në Beograd, i cili ishte ende atje bashkë me Tom Lantos-in. Ia shpjegon rrethanat e reja dhe i kërkon ndjesë që s’mundi të mbante fjalën nga që nuk i dhanë vizë. Që andej DioGuardi i telefonon Tiranës. Siç e mëson më vonë, DioGuardi kishte folë me Ramiz Alinë. Tirana i telefon Misionit dhe e urdhëron që ta pajisin urgjentisht Gashin me vizë. Bashkohet me Bruno Selimajn dhe Din Dertin dhe nisen.Kur kanë shkuar në Zyrih janë takuar me Hysen Gërvallën, të vëllanë e Jusuf Gërvallës, i cili kur mëson për misionin e tyre drejt Tiranës, kërkon që t’i shoqërojë.

Kur puthën tokën e shtetit Amë

E kanë marrë me vete edhe Hysen Gërvallën dhe kanë vazhduar rrugën me linjën Zyrih-Tiranë. Kur kanë shkuar në Tiranë, Din Derti, që nuk e kishte parë Shqipërinë për shumë vite, ishte ulur në gjunj dhe i përlotur kishte puthur tokën.Të njëjtin veprim kishin bërë edhe të tjerët pas Dinit. Në Shqipëri i kanë pritur me madhështi. Shaqiri kujton se kishin sjellë dhjetë Mercedes të rinj të sapoblerë. Njëri Mercedes ishte i porositur për vetë z. Gashi, i cili kur e tregon tani qeshet për salltanetin me të cilin e priti Shqipëria komuniste. Njëri  Mercedes ishte për Tom Lantos. Nga aeroporti i çuan në Hotel “Dajti” i cili aso kohe ishte më moderni dhe rezervohej enkas për të huajt.”Nuk më besohej se isha në Tiranë, dhe tërë natën kam qëndruar pa gjumë”, kujton Shaqiri.

Tom Lantosin e  ksihin vendosur në vilën e Enver Hoxhës. Shaqiri kujton se për të parën herë pa vilat e qeveritarëve komunistë, ku po pushonte Tom Lantos me zonjën Anette dhe z. DioGuardi.

Vizitat vazhduan nëpër vendet historike e turistike; i çuan në Krujë, në Berat e vende të tjera.

Gashi kujton se një ndër shoqëruesit që ishte në benzin e zi, e kishte pyetur duke i treguar pamjen plot bunkera matanë xhamit të makinës: Ç’mendim keni për këta bunkerët tanë, ju shoku Gashi?

Nuk i ka dhënë përgjigje në fillim.  Është menduar. Pas një heshtjeje disa sekondshe shoqëruesi ka pyet prapë: Thuaje të vërtetën ashtu siç e ndjen!

-Të vërtetën,e  kam të lehtë ta them, ua kthen përgjigjen: T’kishit bërë më mirë këto rrugë, se qenkan gropa-gropa, ku mund të thyeke qafën, do të ishit më të fituar, ose së paku t’i kishit bërë shtëpi për popullin.

Provokimi në Universitetin e Tiranës

Tom Lantos u prit shumë mirë nga qeveritarët. Ramiz Alia i kishte dorëzuar ato ditë të vizitës edhe dosjen e  dokumentave  për shpëtimin e hebrenjëve në Shqipëri gjatë Holokaustit. Pas vizitave turistike nëpër kala e muze, ishte rezervuar një vizitë në Universitetin e  Tiranës. Tom Lantos edhe në Universitet ishte pritur mirë, kujton Gashi. Ai qetësisht i përcillte të gjitha, edhe përdredhjet e Ramiz Alisë, edhe lëvdatat e profesorëve, edhe zotimet e  disa studentëve që kishin zgjedhë ata për takim me kongresistin. Mirëpo dikur ngrihet një vajzë, që e fliste mirë anglishten  dhe i thotë: ”Ka disa shenja që tregojnë se ne do t’i vendosim marrëdhëniet me Amerikën. Një ndër këto shenja është dhe vizita juaj këtu. Kam një lutje thotë ajo: Mos na tregoni lulen përpara dhe thikën pas shpine!”

Kishte rënë një heshtje e akullt. Kongresistit i kishte rënë një ngjyrë e kuqerremtë në fytyrë. U kuptua se u prek. “E pamë të gjithë që u prek. Dukej provokim i hapur”, thotë Gashi.

Kongresiti ishte kthyer nga studentja dhe i kishte thënë :”Dëgjo zonjushë, po i vendosëm marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Amerikës, ne nuk kemi punë me thika, nga ne keni vetëm lule, para dhe pas. Nëse vendosen marrëdhënet ne ju themi vetëm ecni përpara!”

Pas kësaj u bënë takime e vizita të tjera. I çuan nëpër shfaqje e koncerte.

Takimi me Nexhmije Hoxhën

Para se të iknin i ndanë në dy grupe. Njëri grup do të shkonte të takohej tek Ramiz Alia, tjetri do të pritej nga Nexhmije Hoxha. Grupin që do të shkonte tek Nexhmija e kryesonte Shaqir Gashi. Në këtë grup bënte pjesë edhe Bruno Selimaj me Rexhë Xhaklin, ndërsa Din Derti nuk qëlloi aty sepse kishte shkuar që të vizitonte njerëzit e  vet, pasi nuk i kishte parë kurrë. Shaqir Gashi kujton se shkuan tek shtëpia e Nexhmije Hoxhës dhe nuk harron një fotoreporter të çuditshëm që e shkrepte  pa pushim një tip aparati. Kanë shkuar në takime dhe fëmijët e Enverit: Sokoli, Iliri, Pranvera, nuset e djemëve. Mikpritje e madhe, thotë Gashi. Dukej se u kishte hyrë uji nën vete, por ne ende nuk e  ndjenim, shprehet Gashi..

Nexhmija në bisedë e sipër u thotë se Enveri e ka dashur shumë Kosovën dhe kosovarët.

-Edhe kosovarët e kanë dashtë Enverin, – i ka kthyer Gashi. “Ne në Kosovë mund të hanim 60 ditë burg vetëm po të na kapnin duke dëgjuar një këngë nga Shqipëria. Ne kemi ardhë këtu nga Amerika që t’i nxisim sa më shpejt marrëdhëniet shqiptaro-amerikane sepse sa më shpejt të miqësohet Shqipëria me Amerikën, aq më lehtë do ta ketë Kosova. Shpejtësia e vendosjes së këtyre marrëdhënieve kanë të bëjnë edhe me Kosovën, që po i rëndohet rrethi serb pas qafe, – e kishte mbyllur fjalën e vet Gashi.

E veja e diktatorit prapë nuk kishte heqë dorë nga ideologjia komuniste. Kishte sjellë në vëmendjen se Shqipëria nga 1 milion para lufte ishte bërë 3 milionë nën udhëheqjen e shokut Enver. Kemi vendos marrdhënie me shumë miq, kishte thënë ajo, por ata na kthyen shpinën. Tani e kuptojmë se po vijnë kohë të tjera dhe rinia po kërkon që të lidhet me  vendet e  Perëndimit, natyrisht dhe me Amerikën. Ne nuk mund ta pengojmë…Pra, aludimi i saj ishte se nuk kishte rrugë tjetër.

Rexhë Xhakli, i ndërhyn dhe i thotë  se ishte hapë fjala se asaj i kishin thyer këmbët, a është  vërtetë kjo?

Ajo ia ktheu menjëherë: – Janë fjalë që përhapin për të ulur autoritetin tonë…

Shaqir Gashi kujton se i çuan për vizitë edhe në Durrës, tek Vila e Mbretit Zog.

Gashi kujton:”Kur hymë atje pamë një mrekulli. E gjithë udhëheqja komuniste ishte aty për të pritë kongresistin Lantos, madje edhe Ramiz Alia e Adil Çarçani, kryeministri. Askush nuk mungonte”.

Gashit i kujtohet një fragment bisede me Adil Çarçanin, i cili i thotë me mburrje: Kurrgjë nuk kemi prekë në këtë vilë të Mbretit!

-Po më vjen mirë se Zogu paska pas shije që e paska mobiluar kaq bukur që para 60 vitesh…

Dhuratat e çuditshme për kongresistin LANTOS

Vizitës, që ishte vlerësuar e suksesshme, i kishte ardhë fundi. Që atë ditë është konsideruar i shkrirë akulli mes dy shteteve dhe  pas asaj vizite ka shkuar një ekip tjetër i madhj, në të cilin ka pasë edhe shumë shqiptaro-amerikanë,  që kanë vendosur mardhëniet mes dy shteteve.

Gashit i kujtohet se dhurata që u kishin dhënë me vete ishin të cuditshme. Atë e kishin ngarkur bukur fort me një cantë me libra të Enver Hoxhës. – Mirë mua, thotë Gashi, por kongresistit se marr me mend pse i zgjodhën dy defa, tip dajresh dhe ia dhuruan.

Tregon Gashi: Kongresisti po i shikonte me habi dhe nuk po fliste, as poi  merrte… Që të mos ofendohej kongresisti, sepse në fakt ato janë vegla muzikore kryesisht për evgjitët,që i aknë zanat, ia kishin mbledhur me ca gazeta, që dukeshin mos më keq.”

 Gashit nuk i kishte ardhë mirë mirë për atë llojë dhurate, por ishte përpjekë që të krijonte një tjetër situataë. I kishte thënë kongresistit se  ato ishin instrumente të lashta Ilire, që kanë shumë vlera historike sepse dëshmojnë kulturën e  lashtë të kombit Ilir. Pasi e  ka dëgjuar kongresisti këtë spjegim, me një qeshje të lehtë i është kthyer Gashit:Me që paskan aq shuëmë rëndësi dhe ju ia ditkeni vlerën, po du me t’i falë ty.

Shaqir Gashi këtë kishte pritë, që ato dhurata pa kuptim, t’ia hiqte nga duart kongresistit se po ndjehej i turpëruar.

  • Njërin def e kam akoma në shtëpi, thotë Gashi..

Fotografitë: 1- Shaqir Gashi duke u inetrvistuar prej meje në redaksinë e Gazetës ILLYRIA

2- Shaqir Gashi,i pari djathtas, me kongresistët  Tom Lantos, DioGuardi e veprimtarë të Ligës Qytetare Shqiptaro Amerikane. Kortezi- Vehbi Bajrami:”Shqiptarët e Amerikës”-Illyria

 Nju Jork, mars 2008(Kortezi:Botoi ILLYRIA, NEW YORK)