Përgjigje Spartak Brahos nga Familja Frashëri

Valbona Shkodra Mardodaj/

Ka më tepër se një javë që disa media të shkruara, nuk rreshtin së publikuari artikuj paçavure, duke baltosur figurën e eruditit të madh Mit’hat Abdyl Frashëri, dhe duke e quajtur horr, kolaboracionist, apo tradhëtarin më të madh që ka patur ndonjëherë Shqipëria. E sigurtë që kjo baltosje nuk është vetëm për Mit’hatin, por për të gjithë patriotët dhe iluministët e familjes Frashëri, duke filluar nga Abdyli (i ati i Mit’hatit), Samiu, Naimi, Mehmeti (vëllai më i vogël dhe më pak i njohur i Frashëllinjve). Një fenomen i tillë i baltosjes së figurave të shquara kombëtare shqipëtare, vihet re edhe në figura të tjera kombëtare si Gjergj Kastrioti, Nënë Tereza e të tjerë. I referohemi specifikisht deklarateve akuzatore ndaj Mit’hat Frashërit nga ana e zotit Spartak Braho, publikuar në Gazetën Sot, fq 1 – 3, më datë 26 dhjetor 2022. Spartak Braho, siç duket nuk ka lexuar asnjë rresht për veprimtarinë e tyre patriotike dhe fatin e trashëgimtarëve të familjes Frashëri. Personi në fjalë S.B, bën pjësë si një vegël qorre në korin e “orkestrës anti-shqiptare” për zbatimin e misioneve dhe tezave të vjetra dhe ende mjaft aktuale të denigrimit të figurave patriotike shqiptare.

Kjo familje fisnike investoi gjithçka në shërbim të atdheut, pasurinë materiale, intelektuale dhe morale. Për veprimarinë e tyre patriotike janë burgosur dhe përndjekur nga administrata Otomane. A e dinë këta mjeranë që pa kontributin e këtyre figurave dhe familjeve të mëdha, nuk do të kishin as alfabetin e sotëm të gjuhës shqipe, i cili e ka mundësuar edhe personin në fjalë S.B që të shprehet. Ky agresivitet mediatik i paparë, tregon qartë që manipulimi dhe shtrembërimi 77 vjeçar i historisë shqiptare nuk funksionon më. Tradhëtia tashmë ka shkarë prej duarve të tyre të pista, dhe pikërisht ky është segmenti më anti shqiptar që interesohet për një Shqipëri sa më të vogël fizikisht dhe të varfër ekonomikisht.

Për mendimin tim, këtij krimineli të kombit, po i lë një këshillë; T’i lërë historianët të qetë që të studjojnë dhe të shprehen për veprimtarinë e Mit’hat Frashërit, pasi ka plot shkëncëtarë të zotë dhe me ndershmëri të lartë intelektuale. Le të flasin dokumentet dhe jo spiunazhi.

Djalit të Mehmet Frashërit (nipi i Murat dhe Refik Toptanit) i’u grabitën pronat, i’u rrënua shtëpia e gjithçka kishte, por kjo nuk qe e mjaftueshme për regjimin e kohës, dhe si rrjedhojë, në fund provoi edhe prangat nga sigurimi i shtetit.

Por gjykata e posaçme e vitit 1945 e shpall atë të pafajshëm. Këtij fisniku i interesonte pafajsia dhe dinjiteti. Përpara se të përfundoj këtë artikull, kam vetëm një pyetje për SB: A do të arrijë ai që të marrë pafajsinë dhe të mbrohet nga një gjykatë speciale të pa korruptuar, në rast se do të akuzohet për veprimtari të lartë anti-kombëtare?

Shqiprim Pula/

Rrjedha e një lumi të vërshuar bart me vehte edhe mbeturina përgjatë shtratit nga i cili del jashtë tij, specifikisht në segmentin e ekonomisë, mbrojtjes dhe diplomacisë, e kjo përshkruan një nuancë të tranzicionit politik në Kosovë. Kjo rrjedhë, tranzicioni, ka prodhuar një rezultat, atë të demoralizimit të shoqërisë dhe asaj pjese të politikës patriotike.

Që nga paslufta deri më tani në relacionin Kosovë-Serbi, specifikisht me dialogun, kishte përpjekje politike për narrativa, por, kërkesë konsistente për Traktat Paqe nuk kishte!, siç, rëndom ndodh ndërmjet vendeve ndërluftuese pas përfundimit të luftës në mënyrë që të normalizohen raportet e tyre. Pas mbi dy dekada të prezencës së faktorit ndërkombëtar, me motive shumëpalëshe e të shumëanëshme, është rivënë në rrezik paqja rajonale, nga një rrjedhje e heshtur e disbalancave të mëdha në rajon, të (pa) qëllimshme, dhe apetiteve territoriale historike ndaj një vendi të caktuar, të motivuara edhe nga ide marksist-leniniste, që krijon në sipërfaqe krizën. Tani, Unioni Europian, përmes emisarit të saj me origjinë Sllovake, pas viteve tensioni e krize politike ndërmjet dy vendeve Kosovë-Serbi, nga mësimet prej mbi dy dekadash, ofron “normalizimin” si zgjidhje, ashtu sikur, hyrja e Sovjetikëve më 1968 në Çekosllovaki, veçse atëherë me tankse, e Brezhnjevi deklaronte se tani marrëdhëniet përmes nesh, do të normalizohen!.

Ditët e barikadimeve në histori njihen qysh më 1588 në Paris, atëherë, kur grupe qytetarësh Francezë e refuzonin bindjen ndaj Mbretit Henri III, duke mbyllur vendkalime të caktuara si mënyrë e ruajtjes së status-quos dhe presioni kundrejt autoritetit të tij. Poashtu, gjatë vitit 1991 kishte barrikadat në rrugët e Rigës, Letoni, që mbronin monumentet e tyre nga njësitë ushtarake Sovjetike që tentonin t’a parandalonin shpërbërjen e BRSS-së, mëpas, në vitin 2006, barrikadat në rrugët e Oaxaca, Meksikë, kur qytetarët mbronin anëtarët e asamblesë popullore të Oaxaca nga njësitet paraushtarake; e të tjera raste gjithandej. Por, secili rast në veçanti dhe të gjitha në tërrësinë e tyre, tregojnë se si barrikadat vazhdojnë të gjallërojnë grupe dhe imagjinatat shoqërore e politike, duke krijuar ndjesinë e solidaritetit të së kaluarës por edhe të mundësisë të së ardhmes politike.

Dështimi ndër vitesh në dialog për “normalizim”, pa Traktat Paqe, është një qëndrueshmëri fiktive, mbase duhet argumentuar se asnjë zgjidhje politike e besueshme nuk mund të arrihet ndërmjet palëve me interesa kontradiktore të cilët luftën nuk e mbyllën me Traktat. E faktori ndërkombëtar, i portretizoi dy figura, si Aleksandar Vučić e Ivica Dačić, si bashkëpunëtor të së ardhmes, e që në fakt dolën të jenë nxitës e minues të paqes!. Dialogu në Bruksel prodhoi disa marrëveshje, por jo, Traktat Paqeje. Që pas shpalljes së pavarësisë dhe konfirmimit të saj nga GjND-ja, betejat vazhduan në dy rrafshe, atë politik dhe atë psikologjik në mendjet e qytetarëve. Përkundër që, shteti i Kosovës, morri barrën për të dëshmuar dy narrativa; atë të aftësisë për shtetbërje, poashtu edhe aftësinë për kujdesin e të drejtave themelore për të gjitha pakicat vendase e veçanërisht pakicës serbe. Çuditërisht, pas krijimit të formacionit të quajtur ‘srpska lista’ ata përkufizuan ekzistencën e tyre institucionale në terma të konvergjencave për të minuar përpjekjet për një mirëqenie politike, po që rezultoi në marrjen e njëanshme të kontrollit të Veriut të vendit e edhe barikadimin e ripërsëritur.

Narrativat gjeopolitike të cilat nuk dolën në sipërfaqe asnjëherë për t’u përmendur publikisht, për shkak të mos nënshkrimit të një Traktat Paqeje, tani, n’a rezulton me kërkesën për “normalizim”. Sfidave të ndërmjetësve u ngarkohet edhe kaosi me strukturat paralele që ngadalëson hapat mbi procesin e paqes. Për palën serbe, strukturat paralele të koncentruara në Veriun e vendit, shiheshin si “çështje teknike” apo mjet strategjik për të ndikuar në procesin e dialogut. E për rrjedhoj, dialog mbi paqen nuk u zhvillua asnjëherë drejtpërdrejtë ndërmjet autoriteteve të Kosovës dhe atyre të Serbisë, si ndërveprim ballë-për-ballë.

Pa asnjë dyshim se roli i ShBA-ve është krucial në Kosovë, e në rajon, por, nuk do duhej lejuar të reduktohet paqja në elementin e një marrëveshje si normalizim. Andaj, Uashingtoni zyrtar do duhej t’a rishikoj procesin për një përmbyllje politike me një TRAKTAT PAQEJE KOSOVË-SERBI sepse Traktat Paqeje do nënkuptonte normalizim marrëdhëniesh; e normalizim marrëdhëniesh do nënkuptonte njohje e ndërsjelltë; e njohja e ndërsjelltë do nënkuptonte marrëdhënie bilaterale; e marrëdhënie bilaterale do nënkuptonte pajtim mes popujve; e pajtimi mes popujve do nënkuptonte ardhmëri rajonale e Europiane. Ky duhej të ishte apo të jetë rrugëtimi politik, siç e bërë në shumë raste, shtetet (sipas të drejtës ndërkombëtare) pas përfundimit të luftës në mënyrë që të normalizohen marrëdhëniet, nënshkruajnë një Traktat, dhe jo të kufizohet në normalizim si një komponentë Traktati.