Rafaela Prifti/

The Albanian program has had a generally modest enrollment in over two decades since its start at the Tempe campus Arizona State University in 2003. Doctor James Edmonds, Director of Critical Language Institute (CLI) at Melikian Center and Professor Linda Meniku of Tirana University, who instructs the immersive summer course, are hoping to increase interest and bring in more students this year. In the current global landscape, it would seem that Albanian might be the “underdog” compared with the interest in some other East European languages. Yet, Alexis Zoto, Associate Professor at the University of Southern California, and a 2020 alumna of Albanian program at CLI, believes that recent archeological discoveries such as the settlement of Europe’s oldest lakeside village in Albania and the cultural heritage preservation in a growing Albanian diaspora are big pointers in favor of learning an Indo-European language that is the only surviving representative of the Albanoid branch in the Paleo-Balkan group. Certainly, two linguistic experts who had the vision to launch more Balkan Languages at CLI appreciated its significance. Renowned Professors Danko Sipka and Lee B. Croft both have been in leadership positions at the Critical Language Institute prior to moving on to other academic pursuits.

Thanks to Arizona State University (ASU) institutional support, the Melikian Center has carried its proud legacy through the language programs. Prior to joining CLI, Dr. James Edmond was resident director in Bali, Indonesia as well as program coordinator positions. His regional focus is Indonesia, Southeast Asia. Besides English, he speaks Indonesian, Japanese, Arabic, and is passionate about Albania, its language and history. Doctor Jamie Edmonds is Director of Critical Language Institute (CLI), Associate Director at Melikian Center: Russian, Euroasian East European Studies at Arizona State University, and a Clinical Assistant Professor of Religious Studies. Informally, he goes by Dr. J. In a Zoom interview in February, we spoke about the unique features of the program, what the draw has been for the students in previous years, the scholarships that are available to the applicants, funding by different agencies and the prospects of joining the program in the summer of 2024.

Among the variety of applicants who have come through the program “from all across the spectrum from high schoolers to traditional undergraduates to community college students,” Dr. Edmonds recalled “a PhD candidate working in linguistics who did the dissertation on Albanian and even a member of our advisory Board. On the other hand, we have members of the Albanian community in United States, who have come from various backgrounds to reconnect with their roots, their culture.”

When it comes to the difficulty of learning it, which is a consideration for potential applicants, Dr. J has full confidence in the abilities of Professor Meniku, a highly qualified professional, who is also the author of the program’s textbooks.

“The unique feature of the program is that it is tuition free, apart for fees associated with covering the administration costs of the class,” says Dr. Edmonds. It is not an online program, although the instructions were given online during the pandemic. For the CLI Director, the community setting enhances the value of the program. “It is a really unique opportunity to engage with a bunch of language nerds, or people with different interests in a shared space of community while learning a language in an intense environment.” How intense? At the beginner’s level, there is a seven-week-instructions on campus then four weeks in Tirana. You can do either one of those options the first year. “If you do seven weeks, you get eight language credits. If you go abroad, you get eleven credits, as well as cultural excursions for an additional fee.”

Dr. Edmonds truly appreciates the distinction of the CLI program from a university setting or a traditional classroom, if you will. “You are not taught language in a vacuum. You’re not taught through route memorization. You’re taught to read and understand the language from deep within its cultural historic pass.”

It gets even better. There are specific scholarships that are available to students who want to learn Albanian. This is how it works: You apply for a grant through the Melikian Center awards program and follow the steps. If at any point you may have questions or want to enquire more, you can contact the office or speak directly to an administrator.

“The time for building a pipeline of talented Albanian speakers is now,” says Dr. Edmonds, who believes that it’s not naïve to prepare now for the uncertainties of the future. “I can tell you that learning a language in an intensive environment focusing on context will absolutely make you an outstanding candidate. Whether you want go in some kind of government service, whether you want to serve your community, want to do academic work, or you don’t plan to actually use the language, but rather teach your brain in a different way, you might consider taking Albanian,” adding that “we do need more speakers of it.”

There is a brilliant piece on the ASU website written in 2017 to mark the 15th year of the Albanian language program. It relates interesting facts and stories of students who took the class to communicate with their Albanians grandparents, or their in-laws in Albania, or set up grants to help others learn it as in the example of a member of the US coast guard who was deployed at camp Bondsteel in Kosova.

Whether they are in the US or abroad, the alumni of the Albanian course of CLI are firm believers of the value of the program, as is the case of Professor Alexis Zoto https://gazetadielli.com/alexis-zoto-honors-the-albanian…/ who shared her story last year.

Dr. Edmonds and Professor Meniku look forward and welcome the new stories of the summer applicants of 2024 Albanian program at CLI, Melikian Center. To find out more about the unique features of a program with a proud legacy, and start your own discovery of Albanian, the Director of CLI invites anyone to go to https://melikian.asu.edu/cli or reach out directly to cli@asu.edu

Extended talk with Dr. Edmonds will be available online

Photo Courtesy: Professor Linda Meniku, Class of 2017, Tempe Campus, Albanian Language Program, CLI, Melikian Center, ASU

Rudina Bani

Nën-kryetare e shoqatës “ Bijtë e Shqipes” dhe

Mësuese e shkollës “ Gjuha jonë”/

Vlera e gruas dhe mësuesit nuk maten, sic nuk matet pesha e qiellit. Organizimi i festave të 7-8 Marsit nga Shoqata “ Bijtë e shqipes” angazhoi në këtë vit jo vetëm Kryesinë e Shoqatës, por shumë prindër, mësues,simpatizantë të saj. Karafilat e bukura të dhuruara nga cifti Bujar dhe Oli Cela për të gjitha zonjat dhe vajzat, në hyrje të sallës nga fwmijwt, murale me ngjyrat rozë dhe të bardhë dhe lulet e bukura në tavolina të dhuruara nga zonja Julida Cepele ,do të ishin kontakti i parë i bukur për të gjithë . Të parët dhe bukuria e kësaj feste do të ishin nxënësit e shkollës “ Gjuha jonë” , të cilët të veshur me kostume të vecanta do të sillnin mesazhin “Duajini nënat! Ato janë unike!” Nuk i kishim parë më parë fëmijët të iskenonin një përrallë të vjetër shqiptare. Por dramatizimi i nxënësve: Anthony Nikolla, Natasha Koroveshi, Luiz Bajlaz, Iris Hasa, Amelia Prifi dhe Harper Koliqi do të impononte qetësi dhe emocion në sallë. Alen Janji do të përcillte nëpërmjet vargjeve respektin dhe mirënjohjen për mësuesit. Kënga e kënduar nga të gjithë nxënësit e shkollës të pranishëm në festë do të shoqërohej me duartrokitje të vazhdueshme.

Znj Nikoleta Papaj , ish- mësuese e shkollës sonë dhe gjithmonë pranë komunitetit shqiptar duke ndihmuar mësuesit dhe fëmjët shqiptarë nëpër shkolla të ndryshme, përshëndeti dhe uroi të gjitha nënat, vajzat dhe mësuesit me rastin e 7-8 Marsit. Ajo do të mëshonte në fjalën e saj rëndësisë së gruas në shoqëri, por sidomos në komutetin shqiptar në Philadelphia në përcjelljen e identitetit kombëtar te brezat e rinj. Kryetari i shoqatës, z.Dritan Matraku do të uronte mirëseardhjen dhe do të dedikonte një urim dhe falenderim të vecantë për gjithë mësueset aktuale dhe ish-mesuesit e shkollës shqipe “Gjuha jonë” në 20 vite. Ai do të uronte nënat dhe vajzat dhe do të vlerësonte vlerat positive qytetare që pasqyrojnë në cdo ditë kudo që punojnë.

Sa shumë emocione! E mirënjohura Mira Konci me zërin e saj të kadiftë do të bashkonte të gjithë në këngët e saj të shumë viteve më parë . Bashkë me zërin e saj ishte zëri ynë dhe zëri humbur diku në kujtesë. Energji, entuziasëm, ritëm do të sillte zëri i tenorit dhe këngëtarit Isli Ademi. Me këngët e tij, do të kërcenim pa u ndalur valle të Jugut, Veriut të trojeve shqiptare dhe të Shqipërisë së Mesme. Falë kërtyre dy artistëve, pista e kërcimit nuk do të ishte asnjë cast e lirë .

Respekt dhe mirënjohje për gjithë ata që shenjojnë me punën, përkushtimin kontributin e tyre vlerat e komunitetit tonë dhe vazhdimësinë e tyre në të ardhmen . Kryesia e shoqatës do të vlerësonte me certifikatë mirënjohje zonjat: Afërdita Muzhaqi, Majlinda Gjoka, Alma Telushi dhe Anila Tahiraj, për kontributin vullnetar, financiar, organizues, mbështetës, ndihmues jo vetëm në ruajtjen dhe vazhdimësinë e gjuhës dhe traditave, por edhe në ndihmesën e tyre për ndërtimin e godinës së re të shkollës. Një falenderim të përzemërt për të gjithë ata që simbolizojnë shkollën shqipe “Gjuha jonë” në 20 vit. Lule të dhuruara si cdo 7-8 Mars nga Znj Erblina Koka dhe mirënjohje për gjithë të ftuarat e nderit ; Mësueset e para ate shkollës që kanë punuar vullnetarisht në vitet e para të aktivitetit të saj : znj. Mariana Kina, Luljeta Toshi, Mirela Qirici, Nikoleta Papaj dhe ata që kanë punuar në vite dhe vazhdojnë të jenë pranë nxënësve tanë të pranishëm në sallë: Shpresa Rama, Irma Alicka, Rajmonda Bardhi, Irini Zenelaj, Rudina Bardhi, Mimoza Sotiri, Afërdita Muzhaqi, Eda Janji dhe ata mësues që nuk mund të ishin në këtë festë:. Sotiraq Bonjaku,. Hamdi Gjana,Olsi Turtuli, Renaldo Rama,Elvira Budo, Lindita Hysko, Kismete Bejgollari, Mimoza Priftanji ,Kozare Doko, Majlinda Tahiraj, Adelina Ramizi, Elvana Pone,Mereme Mema, Erka Caka, Ermira Tusha, Liljana Gaba.

Edhe pse orari i mbylljes kishte kaluar, nuk mund të largoheshim . Ishim aty bashkë me këngëtarët. Dicka na mungonte: kënga e shpirtit tonë: O Shqipëri/ Kosovë o nëna ime….. me soliste nxënësen tonë Arita Rukiqi dhe shoqërohej nga të gjithë. Foto, video, kujtime të panumërta që memorizojnë jo vetëm gëzimin ,por edhe mundësinë e takimit, ritakimit me miq, të njohur dhe shokë në këtë festë që nuk na i mundëson dot shpejtësia e jetës së përditshme.

Falenderim për të gjithë ata që mundësuan organizimin e kësaj feste të bukur! Falenderim tjetër për gjithë nënat e nxënësve të shkollës “Gjuha jonë” për angazhimin e madh që treguan me fëmijët.

Mirënjohje pa kufi për gjitha gratë dhe mësuesit për punën e tyre të parrokshme,e të pamatshme në të tashmen,e rrezatuar në të ardhmen e familjes dhe qënësisë sonë qytetare dhe kombëtare!

Muaji Mars ka nisur të ketë një domethënie simbolike për ne shqiptarët në Saint Louis. Është shënjuar si themeli i bashkimit tonë, për ato gjëra që kemi të trashëguara e bartur në vetvete nga historia, kultura e traditat tona. Të gjitha këto gjejnë shprehjen e tyre më domethënëse në gjuhën tonë, e çmuar tashmë edhe nga shkenca gjuhësore e kohës për lashtësinë dhe vlerën e saj të veçantë.

Shoqata “Iliria” lindi si një domosdoshmëri ndërkomunikuse, kuptohet për ata që e duan, që e vlerësojnë dhe japin kontributet e tyre të mundshme. Veç bashkëlidhjes, shoqatat shqiptare kurdo e kudo që kanë funksionuar, jo vetëm kanë bashkuar shqiptarët, mbështetur e lartësuar mëmëdheun, por në të njëjtën kohë kanë ngritur në reliev edhe figura të shquara të saj në fushat shoqërore, ekonomike e profesionale, intelektuale e shkencore.

Gjatë muajve të dimrit 2019-2020 në kafenetë, në vendtakimet e shqiptarëve diskutohej domosdoshmëria për të patur një shoqatë që të na bashkonte në identitetin dhe vullnetin tonë të njësuar. Nga biseda u kalua gradualisht në veprime konkrete. Mblidheshim të gjithë çdo javë. Secili sillte argumente dhe kërkesat e veta. Diskutohej jo veç për ngritjen, por sidomos për mbarëvajtjen dhe jetëgjatësinë e shoqatës. U shqyrtuan disa statute ekzistuese, si ai; i shoqatës së Filadelfias, të Torontos etj., dhe u hartua një i përshtatshëm me kërkesat tona. “Nuk duhet të ngremë shoqatë të kryetarëve por të shqiptarëve!”. Ky fenomen negativ që pasqyrohet edhe në politikën e sotme shqiptare, do të kapërcehej përmes riciklimit të kryetarëve më vonë. Shoqata duhej të kishte një vendqëndrim dhe logjistikën e domosdoshme, shpenzimet e të cilave do të mbuloheshin me anë të kuotizacionit dhe donacioneve të atyre që do të kishin fisnikërinë e dhurimit… Festimet, pelegrinimet e organizimet argëtuese të kishin bazë një kuotë individuale e shoqata me fondet e mbledhura të ishte si një garanci amortizuese. Veprimtaritë promovuese artistiko-kulturore, kulinare etj., të bëheshin me shpenzime sa më të reduktuara nga shoqata ose donacione të mundshme, etj. Të gjitha këto në përvojën e kësaj periudhe kanë treguar se qenë të drejta dhe funksionale.

Hapja e shkollës (gusht 2021) për mësimin e gjuhës shqipe, qe një vendim i rëndësishëm dhe hap guximtar i suksesshëm. Realizimi mblodhi energji pozitive se kushdo dha ndihmesën materiale dhe intelektuale, sidomos personeli mësimdhënës. Rëndësi vendimtare pati mbështetja e vetë prindërve. Për nxitjen individuale e pse jo edhe evidentimin e talenteve, u organizuan fotoekspozita historike e fotografike individuale; u promovua autor libri, u organizua ekspozita “Piktorët e vegjël”, recitime e koncerte festive në fundvitet shkollore. Për argëtimin fizik e pse jo dhe të nxitjes së talenteve të fushës, u ngritën e po funksionojnë grupet sportive të futbollit. U afruan specialistët më të mirë të fushave përkatëse. Serioziteti e njëmendshmëria për të bërë hapat e mundshëm gjeti menjëherë edhe bujarinë dhe mbështetjen e pa kursyer nga bizneset shqiptare.

Sidoqoftë ende hera-herës ngrihet pyetja: Pse është e nevojtshme një shoqatë?

Ka një shpjegim të shpejtë e të thjeshtë: “Të jemi bashkë, të formatohemi e të argëtohemi së bashku!” Nuk është pak kjo, por është mirë të hedhim një vështrim paksa më në brendësi. Për Hans Blumenberg-un (studiues e filozof gjerman) themelore janë “hapësira-koha dhe pozicionimi”. Në këtë trekëndësh kemi vendndodhjen, ecurinë e përditshme me barrët e saj si dhe, tërësinë tonë të brendshme, aq kontradiktore e të ndërlikuar. Pra individi natyrshëm ka stimulin (nxitjen) dhe reagimin. Çka kuptohet me këtë? Studimet antropologjike përcaktojnë se forca reaguese i kushtohet më tepër “afirmimit” sesa “mbijetesës”. Afirmimi në kuptimin e përmbushjes e paraqitjes individuale që është një zinxhir i gjatë për t’u shqyrtuar si duhet. Nuk është vendi për teorizime, të cilat do t’i marrim të mirëkuptuara, duke mundësuar disa kapërcime, siç vëmë këmbët mbi gurët për të kapërcyer ujin… Nuk mund të ketë afirmim në mëvetësi, jashtë një mjedisi kundrues, shqyrtues, kritik e vlerësues. Ne nuk jemi qenie shoqërore vetëm si forcë fizike pune, kemi identitetin e personalitetin tonë. Këto i afirmojmë në raportet profesionale tek punët që bëjmë, komunikimet dhe shqyrtimet e rastit. Por brenda nesh lëvrin vrullshëm një përrua psikik, që jep një produkt të pa shmangshëm shpirtëror. Në rastet më të shpeshta kjo gjallesë e jona shtypet, deformohet e ndrydhet në pamundësi afirmimi… Stimulimi ynë i brendshëm, shpesh është si ajo manushaqja mes ferrave, se atë e mbulojnë zakone, paragjykime, vetëpengimi dhe mungesa e një mjedisi të emancipuar. Nuk janë të gjithë mësimdhënës, inxhinierë, juristë, ekonomistë, mjekë apo infermierë, arritje që kërkojnë aftësi, përqendrim e këmbëngulje… që e kanë duken. Janë piktorë, shkrimtarë, këngëtarë, koleksionistë, fotografë amatorë e profesionalë, janë edhe amvisa, artiste të punës së dorës e shumë zanate e aftësi të mbetura fshehur. Është në shëndetin individual e shoqëror afirmimi i tyre. Një nga mjediset më të mundshme, më praktike e vlerësuese është shoqata. Duke e parë kështu, shoqata nuk ngjason me organizimin e një ndërmarrje ekonomike, por është organizim shpirtëror i një grupi të caktuar, që e përjetojnë si të tillë, kontribuojnë dhe e bëjnë të tillë.

Të gjitha këto duan bashkëpunim. Hapja dhe zgjerimi i aftësive të tilla krijuese i japin një frymëmarrje e gjallëri jetës sonë shoqërore. Si e tillë ka nevojë për ripërtëritje të vazhdueshme për forma e nisma të reja organizative, individë të rinj me ide nxitëse. Ky është kontribut në të mirën e hapësirave tona shpirtërore e më gjerë si shqiptarë e shqiptaro-amerikanë.

Gëzuar gjithë shqiptarëve dhe kontributorëve të shoqatës “Iliria” Saint Louis për këtë përvjetor dhe urime për suksese të mëtejshme!

Ndue Gjika,

Shkrimtar dhe nismëtar i shoqatës

11 mars, 2024

• Klementina Cenkollari

---

Në zgjedhjet për Senatin në Shtetin e Ohajos që do të mbahen më 5 nëntor, për herë të parë do të kandidojë edhe një shqiptaro-amerikane. Besa Sharrah, e cila garon në emër të Partisë Republikane, po bën fushatë për të qenë anëtare e organit ligjvënës në shtetin ku mbërriti si emigrante, në vitin 2005.

Në një intervistë për Zërin e Amerikës, ajo thotë se familja e saj, e persekutuar nga komunizmi, nxiti tek ajo ambicien për të luftuar për mbrojtjen e demokracisë, prandaj u aktivizua politikisht shumë e re, ndërsa prej 11 vjetësh është angazhuar në strukturat republikane, derisa mori mbështetjen e partisë, për të garuar për në Senat.

Në bisedën me gazetaren Klementina Cenkollari, ajo tregon synimet e saj në këtë fushatë, por edhe arsyet që e kanë shtyrë për t’u përfshirë në lëvizje që lidhen me diasporën shqiptare, si lëvizja për të siguruar të drejtën e votes për emigrantët.


Besa Sharrah e nisi rrugëtimin e saj në Shtetet e Bashkuara, rreth 20 vjet më parë.

“Unë erdha këtu për të studiuar, kur isha 17 vjeç. Erdha për të studiuar në ‘Wright State’, në Ohajo, për inxhinieri mekanike. Aty u diplomova dhe u bëra inxhiniere, fillova dhe karrierën time dhe fillova dhe praktikova për 7 vjet, derisa mora pozicion lidershipi ku drejtova skuadra inxhinierësh. Kam patur karrierë dhe në pjesën e IT për bankat, kam punuar me dy kompani, JP Morgan dhe Nationwide Insurance”, tregon ajo.

Dëshira për t’u përfshirë në politikë thotë ajo, nuk është aspak rastësi, pasi është rritur me shtysën për të vepruar në mbrojtje të demokracisë. Rrënjët për këtë janë tek vuajtjet e familjes para vendosjes së rendit demokratik në Shqipëri.

“Unë vij nga një familje shumë e persekutuar në Shqipëri. Vij nga familja Sharrah. Ne ishim një familje që mbështesnim demokracinë në çdo kusht. Mbështesnim të drejtat individuale dhe kjo ishte diçka që ishte në kundërshtim me sistemin diktatorial dhe për këtë ata ekzekutuan 7 persona të familjes sime, të gjithë të shkolluar jashtë, me një vizion demokratik për vendin, për të sjellë perspektivën perëndimore gjithashtu në Shqipëri”, shprehet ajo.

 EMBED SHARE

Besa Sharrah, shqiptaro-amerikania që kandidon për në Senatin e Ohajos

 EMBED SHARE

The code has been copied to your clipboard.

---

width  pxheight  px

• Facebook
• Twitter

---

The URL has been copied to your clipboard

• Auto
• 240p
• 360p
• 480p
• 720p
• 1080p

No media source currently available

0:006:180:00

Ajo tregon se fillimisht, u bë pjesë e aktiviteteve politike në nivel lokal, në qytetin Kolombos, ku jetonte, por se vazhdimisht synonte të ishte pjesë fushatave të ndryshme që ndodhnin më gjerë, në gjithë shtetin e Ohajos. Prej 11 vjetësh, ajo ka qenë pjesë e stukturave të Partisë Republikane, në emër të së cilës do të garojë për në Senatin e Ohajos.


“Unë jam shqiptarja e parë këtu në Ohajo, që do të bëhet, me shpresën tek Zoti, pjesë e legjislaturës së Ohajos, këtu në Amerikë. Presidenti i Senatit të Ohajos ndjeu se unë do të isha një kandidate shumë e mirë për këtë pjesë të elektoratit, edhe për faktin që jam emigrante, jam ajo që ne e quajmë amerikane e re.

E pyetur nëse është më e lehtë, apo më e vështirë, të bësh fushatë si emigrante, ajo thotë se “jemi në një moment shumë unik. Po të më pyesje për shembull edhe 10 vjet para, të ishe pjesë e Partisë Republikane si një emigrante, nuk ishte diçka që ishte normale. Madje, të thonin, po ti çfarë pune ke atje sepse këta nuk i duan emigrantët, e të tjerë e të tjerë. Dhe në fakt unë ndjeja një të vërtetë komplet ndyshe. Ajo dëshira e republikanëve, sidomos për të patur emgrantë në rangjet e tyre, të cilët janë, jo vetëm me shkollë, por edhe kanë background-in që ne kemi e sistemeve të tjera unike, siç ishte sistemi shqiptar, që ishte një diktaturë”.

Sipas saj, kjo ka shërbyer si një mënyrë shumë e mirë për personat që janë në pozitë të kuptojnë që duhen kandidatë që rikujtojnë se përse Amerika është vendi i ëndrrave, pse Amerika është toka e premtuar për shumë emigrantë.

“Kjo ka reflektar tek unë si një kandidate që vjen nga një vend I diktaturës dhe nga një familje shumë e persektuar nga diktatura. Unë kam një perspektivë ndryshe për t’i thënë njerëzve që diktatura dhe demokracia nuk janë aq larg njëra tjetrës ndaj duhet të ruajmë të drejtat tona me çfarë mundsisht kemi dhe të qëndrojmë vigjilentë mbi demokracinë tonë”, thekson ajo.


Zonja Sharrah beson se vendimi i partisë për ta kandiduar lidhet edhe me karrierën e saj në fushën e sektorit privat. Ajo thotë se elektorati në distriktin 16 në shtetin e Ohajos, ku ajo synon të sigurojë votat, përballet me të njëjtat sfida që përballen shumë amerikanë në rang kombëtar ditët e sotme, si inflacioni i lartë apo edukimi.

“Ne kemi një inflacion të paprecedentë, të paktën për sa kohë unë kam jetuar këtu. Kemi parë edhe një rritje të çmimeve të shtëpive që e ka bërë edhe më të vështirë për qytetarin të ketë një ekonomi të qartë dhe të qetë për mënyrën se si do të jetojë. Gjithashtu, edukimi dhe shkollat vazhdojnë të jenë një pjesë e madhe e advokimit tim.


Ndërsa vazhdon veprimtarinë e saj politike në Shtetet e Bashkuara, zonja Sharrah ka qene aktive edhe për çështje prekin diasporën shqiptare, siç është e drejta e emigrantëve për të votuar.


“Kushtetuta e një vendi duhet implementuar në gjithësinë e saj. E drejta e votës për diasporën është e drejtë që garantohet në Kushtetutë. Dhe në këtë moment ne nuk e kemi këtë të drejtë. Unë jam një shqiptaro-amerikane dhe dëshira ime është që këto lidhje të vazhdojnë me Shqipërinë, sidomos në këto momente kaq delikate për demokracinë shqiptare. Për sa kohë vota e diasporës nuk implementohet, mendoj që shteti shqiptar është në kundërshti të plotë me Kushtetutën shqiptare dhe për këtë arsye unë e mbështes votën e diasporës, thekson ajo”.

E pyetur se çfarë do të thoshte për fitorja në këto zgjedhje, ajo thotë se do të ishte një endërr e realizuar.

“Do të ishte kurorëzmi i një endrre shumë, shumë të gjatë. Kjo është një endërr, është një endërr që unë e ndjej dhe ditë për ditë mendohem për këtë pjesë.

E para dhe më e rëndësishmja do të ishte fakti që më në fund një qytetare e ardhur nga një vend tjetër, e ardhur këtu, jo e lindur këtu, do të ketë mundësinë jo vetëm të vëzhgojë nga anët hartimin e ligjeve në shtetin e saj, por tani të jetë pjesë e ligjeve duke sjellë perspektivë ndryshe, duke sjellë një narrative ndryshe. Kjo është e lidhur edhe me faktin që jemi në një moment shume unik në shtetin amerikan. Shteti amerikan është një shtet emigrantësh. Unë mendoj se është mëse e drejtë, të kemi njerëz, që si unë e duan këtë vend, duan ta shikojnë të vazhdojë në rrugën e duhur dhe të ruajmë atë ëndrrën amerikane për të cilën ne erdhëm të gjithë këtu”.

Dritan Haxhia

New York 10 Mars 2024/

Federata Pan-Shqiptare e Amerikës “Vatra” mori pjesë në përkujtimin e 25 vjetorit të themelimit të Batalionit “Atlantiku”. Me datën 10 Mars në Regency Hotel në Yankers, New York, Shoqata Atlantiku së bashku me komunitetin Shqiptaro-Amerikan në nderim të Epopesë së UÇK-së dhe 25 Vjetorit të themelimit të Batalionit Atlantiku organizuan një bashkëbisedim me pjësmarrsit, duke përkujtuar me nderim, përulje, respekt e mirënjohje të thellë heronjtë e dëshmorët e kombit dhe të gjithë atyre që dhanë jetën për lirinë e pavarësinë e Kosovës. Sot u përkujtuan ngjarje dhe histori që nga dita e parë e organizimit të Batalionit Atlantiku, po në këto ambjente ku ishin mbledhur sot pas shumë vitesh.

Përpara këtij takimi, të gjithë të pranishmit bënë homazhe tek varrezat e vëllezërve Bytyçi ku u vunë buqeta me lule në nderim dhe lavdi të heronjvë të rëne për çlirimin e Kosovës martire.

Në këtë përvjetor jubilar, përshendeti dhe kryetari i Federatës Vatra z.Elmi Berisha ku ndër të tjera shprehu minjohjen e përjetshme për UÇK-në, dhe dëshmorët e lavdishëm të kësaj epopeje historike kombëtare.

Në këtë takimim përkujtimor morën pjesë ish luftëtarë të UÇK-së, famijarë të dëshmorëve, heronjve, kontribues, përfaqësues diplomatik të Ambasadës së Kosovës në Uashington dhe New York, bamirës, si dhe gazetarë. Gjithashtu të pranishëm ishin prindërit e tre vellezërve Bytyçi e personalitete shqiptaro-amerikane.