Dr. Gëzim Puka/

Për të rrëfyer një ngjarje duhet fjala, por kur rrëfimtari nuk e gjen dot atë (we cannot find the words), atëherë ndërhyn gjuha filmike e Ardit Sadikut. Skenaristi dhe regjisori i ri shkodran është takuar në Amerikë me Aleksandër Grudën, protagonistin e njërit prej aksioneve më rrëqethëse të fundkomunizmit në Shqipëri. Arratisja e 18 personave me anijen luftarake përmes liqenit të Shkodrës më 11 shtator 1990, duke marrë peng rojet kufitare, ishte sfida më e madhe që iu bë atij regjimi të egër.

Qysh prej lashtësisë njeriu e ka parë lirinë si vijë horizonti, gjithmonë të tentueshme për t’u mbërritur. Aleksandri i filmit dokumentar e ka të brendashkruar që në emër madhështinë e bëmës. Ai është mekaniku i anijes ushtarake, që ndodhej pak përtej rrasës së tretë në Shirokë. Nismëtari i eksodit të parë, pak kohë para rënies së regjimit komunist. Ka me vete gruan shtatzënë dhe vajzën 5-vjeçare. Breshëritë e plumbave të kalibrit 12.7 shoqërojnë gjithë lundrimin e shkurtër të anijes ditën për diell. Pak pa mbërritur në ujërat e Jugosllavisë, anija pëson avari. Pesëmbëdhjetë minuta i duhen mekanikut, që tashmë është kapiten, për të rindezur motorin e shuar dhe shpresën drejt lirisë. Anija në mes të liqenit goditet nga të gjitha anët. Njëri prej tyre shpon çelikun e anijes, bën rikoshet tek portreti i diktatorit në kabinë dhe përshkon ballin e vajzës së vogël. Një tragjedi e vërtetë, që ia kalon disa herë tragjedive që mbartin motivin e sakrificës. Anija arrin të arratiset, por me Anisën e vogël të sakrifikuar në bordin e saj. Ëndrra e lirisë kthehet në mort.

“Erdha nga tmerri në gazep,”- shprehet protagonist diku nga fundi i filmit.

Jehona e ngjarjes

Shumëkush nga ne, që tashmë i kemi pesë dekada mbi shpinë, e kujtojmë atë mjet lundrues ushtarak, që qëndronte diku pas rrasës së tretë. Edhe filmin autori prej kësaj jehone e fillon. Dëshmitar është një lundërtar që shprehet se ai akt, në atë kohë, ishte “një çmenduri”.

Njerëz dhe gazetarë janë mbledhur rreth përkujtimores për të kujtuar atë sakrificë. Autori i filmit nuk na e ka hequr mundësinë e pjesëmarrjes ne, spektatorëve të djeshëm e të sotëm. E vetmja gjë që mungon janë pamje të së kaluarës. E shkuara është në vendin e saj vetëm si histori. Përjashtim nga ky rregull përbën leximi i komunikatës së shtetit komunist, sipas të cilit protagonistët ishin terroristë.

Të gjithë personazhet rrëfejnë nga koha e sotme, kjo është strategjia që do të ndiqet përgjatë gjithë filmit nga regjisori. Ai përdor pauzat për të na përfshirë kujtimet apo kuptimet tona për ngjarjen. Paradoksalisht kemi një “Duel të heshtur” të lexuar mbrapsht. Duke parë filmin nuk mund t’i shpëtoja dot shoqërizimit të mendimit edhe unë. Policin e rrëmbyer e pata njohur në vitin 1995, kur punoja në një fshat kufitar. Ai nuk kishte pranuar të qëndronte në Jugosllavi dhe kishte ngulmuar për t’u kthyer. E meqë njerëzit (por jo kufiri) kishin ndryshuar, ne bënim humor me vendimin e këtij “heroi të heshtur”, për të mos e “tradhtuar” atdheun. Edhe në filmin e Ardit Sadikut, përmendet, por nuk trajtohet ky personazh.

Ndërtimi i filmit

Më shumë se 33 vjet më vonë autori i filmit ka mbledhur disa nga “aktorët” e kësaj tragjedie, për ta rindërtuar tmerrin e asaj dite. Personazhi kryesor fillon të gjejë fjalët pikërisht aty në vendet e ngjarjeve, në lagjen e tij në Shkodër, në Shirokë, në Zogaj, në Krajë. Kineasti kërkon pamjet, aktori kërkon fjalët. Kështu, përmes këtij procedimi, ndërtohet filmi. Një film ku si në një roman, historia dhe skenari krijojnë tension. Skenari rrjedh i fragmentuar për të njëjtën histori që e rrëfejnë disa zëra. Tre janë më kryesorët: Aleksandri, Marjani dhe dëshmitari ish-ushtarak.

Aleksandri e fillon prej “ëndrrës” amerikane të realizuar. I pamposhtur nga stuhitë e jetës. Interpreton plot patos, është optimist dhe energjik prej natyre, por ai ka ndryrë brenda zemrës dhembjen. Punon si portier e recepsionist prej shumë vitesh për një kompani të Donald Trump.

Po si vjen protagonisti tek shikuesi?

Këndvështrimi i ngjarjes nga autori ka synim rigjallërimin e emocionit. Ky është thelbi i inkuadraturave të Ardit Sadikut. Filmi sfondit i jep një fizionomi po aq të fuqishme, sa edhe njeriut. Vlen të përmendet sfondi ndërmendës gri i anijës ushtarake në SHBA, që shkrihet po me ngjyrën gri të flokëve dhe veshjen e personazhit.

Në film pejzazhi është në lëvizje. Inkuadratura që ndërrohen shpesh duke fuqizuar ritmin. Prapakthimi i Aleksandrit vjen me disa detaje, vende, imazhe që zgjojnë kujtesën e tij dhe të të tjerëve. Lëvizja në kohë dhe në hapësirë është shumë e shpejtë, ashtu siç është edhe jeta e njeriut. Inkuadratura dhe rrëfimi filmik vjen skajshmërisht njerëzor, i besueshëm, i sinqertë, por edhe reflektiv. Dokumentari sjell Aleksandrin që rrëfen dhe emocionohet. Në ndonjë rast revoltohen ndaj së kaluarës, që nuk ndryshohet dot. Të gjithë këta koha i ka shndërruar nga njerëz të aksionit, në njerëz meditativë. Janë bërë pak filozofë. Kamera kërkon ta fokusojë këtë pjekuri, që dhembja ka përcjellë ndër vite.

“Does God choose?” (A zgjedh Zoti?), janë fjalë që në njëfarë mënyre godasin jo vetëm në aspektin e përkujtimit të viktimës së pafajshme, por edhe memorien kolektive për të shkuarën. Drita, errësira, ritmi, muzika ia shtojnë vlerën këtij filmi.

Skenari i filmit vetëkrijohet në vendngjarje edhe përmes pjesëmarrjes së dëshmitarëve të tjerë. Janë edhe banorët e përtejkufirit që e kanë jetuar ngjarjen me shumë ankth. Tërë zona ka vajtuar vajzën e vogël, viktimën e vetme të ngjarjes. E gjithë kjo atmosferë vjen nën ritmin ngjethës të muzikës.

Udhëtimi nga Shiroka drejt molit të Skjesë ka shenjuar jetën e personazhit. Nga vuajtja në mort, por me besim të jeta. Filmi, ndër ato të paktat herë ku ka dialog, përpiqet të jetë prekës. I tillë është takimi i Aleksandrit me Brankon, që ka qenë organizatori i funeralit. Aleksandri bashkë me vajzën ka varrosur një copëz vetveteje, por me pjesën e mbijetuar ka ndërtuar një jetë në SHBA. Pikëvështrimi i kameras është pjesa më mbresëlënëse e këtij dokumentari. Filmi ka impresionizëm. Planet janë montuar me ritmin e duhur, duke e zhvendosur personazhin nga periferia në qendër të ngjarjes. Kamera që lëviz duke gjetur detaje të ngushta dhe të gjera. Liqeni i Shkodrës bëhet po aq personazh. I filmuar prej një gryke bunkeri apo dritareje, ai i ngjan një deti. Ujë që të shpie drejt lirisë.

Përmes një tregimi paralel vjen Marjani, rrëfimtari tjetër në Australinë e largët. Është shoku i tij i veprimit, që tani përdor anglishten e mësuar me shumë mund, për ta zëvendësuar gjuhën e shtetit të vet, që nuk e deshi kurrë. Ka mbetur si një personazh me vështrim nga deti. Në kontinentin e largët, ai e ka konsumuar jetën e tij si ka mundur, por krenar për atë që ka bërë. Ligjërata e tij e përvijon kontekstin me pak ironi, sidomos nga ndërhyrjet e miqve australianë që e rrethojnë. Dikush prej tyre shprehet se midis socializmit dhe komunizmit është faza e alkoolizmit. I bllokuar brenda “ëndrrës” australiane personazhi herë e vonon, herë e humbet fjalën. Pikërisht atëherë autori fillon të ligjërojë me imazhe, ndërsa shikuesi plotëson me mendim.

Rrëfimtari i tretë i rëndësishëm flet prej anës tjetër të historisë. Ai ka qenë me shërbim ushtarak asokohe dhe gjendej në krahun e atyre që e gjuanin anijen. Edhe atë jeta e ka bërë më filozof e më njohës të politikës së madhe. “Gorbaçovi e ndërroi historinë! Pse kush unë a?!”- vëren ai. Nuk harron se vetë ka qenë në anën e bregut, domethënë të zjarrit, por ngushëllohet me faktin se ka parë një heroizëm të madh. Një anije që lundron drejt lirisë në luftë me një ushtri. Inkuadratura luan me efektin e kontrastit. Ky personazh vështrohet nga brenda bunkerit. Më pas tregon vendit nga ku 12,7-shi villte zjarr atë ditë, pikërisht në atë vend ku tani kullotnin lopët dhe bletët. Personazhi përhumb në ëndrra ardhmërie, kur Shqipëria do të shndërrohet një azil ideal për të moshuarit nga Gjermania. Ka veç ironi i gjithë pikëvështrimi dhe ligjërimi i këtij narratori.

Kur shkon afër finalës së filmit ka një skenë gazi dhe hareje të Aleksandrit, ndërsa kridhet në detin e kaltër. Mundet edhe të të ndërmendet “Papillon-i” i famshëm i Steve Mcqueen, që ikën nga ishulli-burg në oqean drejt lirisë.

Edhe pse autori e ka konsideruar film dokumentar, kjo nuk na e heq të drejtën për ta parë edhe si një film të mirëfilltë artistik. Nëse nuk do të ishin provat, dëshmitarët dhe faktet për këtë ngjarje, shumëkush këtë histori të madhe emocionuese të kohës, do ta kishte konsideruar vepër artistike, domethënë trillueshmëri, ose më mirë “çmenduri”.

Më vonë nga vendi ynë ikën plot anije të tjera. Shumë viktima që arratiseshin nga diktatura, lufta, varfëria humbën ujërave. Shumë filma u bënë me këtë temë, por brenda kësaj universaleje “Aleksandri” i Ardit Sadikut e ka veçantinë e tij të spikatur.

Akoma pa dalë në kinema, kritika e huaj e ka mirëpritur me vlerësime shumë të larta filmin, duke e parë atë sidomos në rrafshin simbolik, si edhe për mesazhin e lartë njerëzor që përcjell. Së shpejti “Aleksandri” do të jetë edhe në kinematë tona për të na kujtuar një copëz histori, që nuk duhet harruar.

Faik Konica ishte një nga personalitetet më unike të historisë së mendimit shqiptar. Universi i tij i papërmasshëm i dijes dhe reagimit, shënuan në kujtesën e kohës kreshtën më të lartë të zotërimit të mendjes së dritur dhe shpirti të trazuar. Bota përcillte te Konica një shqiptar i përmasave të pakonkurrueshme e shumëdimensional.

Ai, i madhi Faik Konica, ai, pendëmprehti e gjuhëhidhuri, i shumëdituri e i shumëakuzuari, atdhetari i madh dhe fshikulli më i pamëshirshëm ndaj vulgut dhe trandjeve. Ai që guxoi si pakkush të thoshte disa të vërteta që shndrisin edhe sot në vetëdijen e çdo mendjeje të kthjellët dhe vullnese për të pranuar dhe kuptuar pa qenë i magjepsur nga pathosi dhe folklorizmat nacionaliste. Ai që edhe pse në shumë raste e tejkaloi sensin e masës dhe bëri jo pak armiq që e luftuan dhe i’u hakërryen, mbeti i pashembullt në llojin e tij, në të drejtën për të mendur dhe kumtuar mendjehapur. Ai që ndërtoi një figurë emblematike të shqiptarit në botë dhe e përfaqësoi atë me vetveten e tij dinjitoze. Ishte ai që i dha një dimesnion perëndimor botkuptimit të këtij nacionaliteti duke shembur kështu mure të larta anatemimi që një hordhi dashakëqinjsh kishin ngritur për këtë rracë vitale, për këto njerëz trima dhe finsikë.

U keqkuptua në shumicën e herëve. Fjala e tij gjeti më shumë zëra për ta mbytur se sa veshë për ta dëgjuar dhe kureshti për ta nxënë. Kishte vendosur të ishte një fenomen, të kishte të drejtë edhe kur shumëkush ishte i pakënaqur me të dhe më çfarë ai kishte thënë dhe shkruar. Por ajo që mund të thuhet sot, është ajo që lejon secilin ndër ne të ketë një bindje vetiake për Faik Konicën. Gjithqysh analiza e tij për shqiptarët është nga më të arrirat. Në fondament qëndron përkufizimi, i cili ka vërenjtur shumë fytyra, ka hidhëruar shumë gjuhë, ka kthyer shumë koka mënjanë, por ai mbetet: “Nëse ka kush që do t’i bëjë keq Shqipërisë, janë vetë shqiptarët”, kësisoj është shprehur ai në një nga rravgimet e tij cinike.

Do të mbahet mend si një nga shërbestarët më të veçantë të çështjes kombëtare shqiptare. Kujtojmë këtu rolin që ai luajti në një moment kapërcyelli historim për fatin e Shqipërisë dhe shqiptarëve. Na bëri me flamurë dhe idealet e larta të legjendarit Gjergj Kastrioti – Skëndërbeu. Përmes “Albania” na dhe një zë të fuqishëm për kushtrimin shqiptarë në botë. Faktorizoi çështjen kombëtare përmes zërit dhe vullnetit të shqiptarëve të Amërikës nëpërmjet “Vatrës” dhe driti me “Dielli”-n në rolin e tij kombëtar.

“Ndërroj jetë me mejtimin se ju jeni njerëzit që më keni kuptuar më qartë në këtë dhe. Nuk do të më tretë dheu, nëse ti imzot Noli dhe ti Lamja im i vogël dhe gjithë ata që e quajnë veten shqiptarë nuk do ta çojnë kufomën time të tretet në tokën mëmë. Kam lënë menjanë edhe harxhimet e rrugës për trupin pa jetë dhe shumën për dy metra vend në Shqipëri” ishin këto fjalët e fundit që tha, ishte ky amaneti që la i madhi Faik Konica në çastet agonike.

U lind me 15 mars i vitit 1875. Më 15 dhjetor të vitit 1942 ndali zemra e “njeriut me kulturë të lartë” siç mëton për të Fan Noli, “enciklopedia shëtitëse”, siç preferoi ta cilësonte erodicionin e tij Apolineri. Faik Konica ishte ndër personalitete shqiptare kontributi dijetues i të cilit kaploi më të epërmet maja.

Konica ishte një nga personalitetet më në zë të kulturës dhe letërsisë shqiptare, por edhe i mendimit dhe vizionit politik. Prozator dhe poet i kalibrit ndërkombëtar, publicist dhe estetit i një shprehjeje të thellë dhe të rafinuar krijuese, kritik letrar dhe përkthyes rreptësisht korrekt dhe i pamëshirshëm. Ai me veprën e tij të shumanshme pasuroi dhe ngriti në lartësi të reja fjalën shqipe dhe mendimin letrar shqiptar, duke vendosur kështu një standard. Njeri me dituri të madhe si një fenomen, me dhunti artistike plot sqimë dhe thellësi, mjeshtër i hollë i gjuhës shqipe dhe gardian i saj.

Kurajoja qytetare dhe vendosmëria për t’i qëndruar konseguent mendimeve dhe pikpamjeve të tija, bënë shumë artmiqë, por arriti të vendoste një standard të mëndimit kritik, të qëndrimit të vetvetijshëm dhe fshikullit si vullnesë ndëshkimi. Në atë kohë kur Konica vdiq, Shqipëria ishte përfshirë nga lufta, dhe trupi i pajetë i tij u varros në Boston, përkohësisht. Me këtë rast, Fan Noli mbajti një elegji për mikun e tij dhe premtoi përmbushjen e amanetit. Gjithsesi, sistemi komunist që u vendos në Shqipëri pas luftës ndaloi jo vetëm emrin dhe veprat e Konicës, por edhe kthimin e eshtrave në tokën që e lindi dhe për të cilën bëri kaq shumë. “Noli dhe “Lamja i vogël” (Selfulla Maleshova) nuk mund të bënin gjë. Eshtrat e Konices u kthyen në atdhe vetëm pas 53 vjetësh, më 1995, me rastin e 120 vjetorit të lindjes.

Në historinë e shqiptarëve, në shpirtin e madh të përjetësisë, Faik Konica ai do të vijojë të jetë ende shndritës. Drita e tij shpërthyese e mendimit dhe dijes ishte, është dhe do të mbetet një shkreptimë në yjësinë e vetëdijes sonë kombëtare.

Albert Vataj

E ftuar nderi poetja më madhe e Rumanisë dhe me famë europiane, Ana Blandiana/

“Antologjia e poezisë shqipe nga zanafilla deri më sot”, hartuar nga profesorët universitarë, Dr. Luan Topçiu dhe Dr. Renata Topçiu-Melonashi, botuar gjatë kësaj vere në Rumani, u promovua nga Lidhja e Shqiptarëve të Rumanisë (ALAR) në partneritet me Bibliotekën Kombëtare të Rumanisë në Bukuresht. Salla Papirus e Bibliotekës ishte e pamjaftueshme për publikun e interesuar për letërsinë shqipe. Përveç autorëve të antologjisë dhe drejtuesëve të ALAR-it, në këtë veprimtari morën pjesë edhe zyrtarë të lartë të shtetit rumun, por e ftuar e nderit e këtij promovimi ishte poetja e shquar, Ana Blandiana. Eventi përfshiu muzikë shqiptare të interpretuar nga grupi vokalo-instrumental i ALAR-it,  i përpërë nga Florentina Barbu, Daniel Berteșteanu dhe Rami Faresi, me një repertor me këngë tradicionale shqiptare. Pjesëmarrësit përjetuan emocione dhe forcën e verbit poetik shqiptar përmes interpretimit mjeshtëror të aktorit Angel Rababoc, të Teatrit Kombëtar “Marin Sorescu”, i cili recitoi një përzgjedhje poezish të përfshira në këtë Antologji.

Në fjalën e hapjes, albanologu dhe kryetari i ALAR-it, Dr. Radu Savulescu, falënderoi Bibliotekën Kombëtare të Rumanisë dhe menaxherin e saj, Prof. Dr. Adrian Cioroianu, për mbështetjen dhe bashkëpunimin për organizimin e veprimtarisë, duke theksuar se: “nuk ka një mjedis më të përshtatshëm për promovimin dhe prezantimin e antologjisë së poezisë së një kombi sesa një bibliotekë kombëtare”. Znj. Laczikó Enikő Katalin, Sekretare e Shtetit në Departamentin për Marrëdhëniet Ndëretnike pranë Qeverisë Rumune, dhe Z. Bogdan-Alin Stoica, përfaqësues i pakicës kombëtare shqiptare në Parlamentin e Rumanisë, përshëndetën autorët e veprës dhe të pranishmit.

Prezantimi i Antologjisë vazhdoi me ndërhyrjen e folësve kryesorë, shkrimtarëve Mihai Firică dhe Marius Chelaru, si dhe me mesazhin e zonjës Ana Blandiana, një nga shkrimtaret më të rëndësishme të letërsisë bashkëkohore rumune dhe europiane dhe një emër i njohur dhe i vlerësuar nga dashamirësit e poezisë në Shqipëri. 

Poetja Ana Blandiana uroi autorët e antologjisë Dr. Luan Topçiu dhe Renata Topçiu Melonashi për këtë realizim shumë të rëndësishëm dhe shprehu gëzimin e saj që kjo vepër madhore, më kompleksja dhe më e pasura deri më sot, më në fund pa dritën e botimit. Përpos të tjerash aju u shpre se: “Mezi e kam pritur promovimin e kësaj antologjie. E konsideroj një ngjarje të shënuar për kulturën. Poezia e një populli që fisërohet me popullin rumun është një ogur i mbarë për kulturën e të dy popujve.” Më tej, poetja me famë europiane, theksoi ekzistencën e lidhjeve të nëdhenshme mijëravjeçare dhe të mistershme në të njëjtën kohë midis dy popujve tanë: rumunëve dhe shqiptarëve. Ajo foli për ngjashmëritë midis popullit rumun dhe shqiptar, për lidhjet historike dhe për atë “vetmi” që karakterizon si rumunët, ashtu edhe shqiptarët, në raport me kombet fqinje, veçanërisht në aspektin gjuhësor. Për të nderuar praninë e autores, organizatorët e eventit përgatitën një moment të veçantë, gjatë të cilit aktori Angel Rababoc recitoi dy poezi të Ana Blandiana-s.

Shkrimtari Mihai Firică, kryetar i Lidhjes së Shkrimtarëve të Rumanisë – dega e Craiova dhe bashkëpunëtor i ngushtë i ALAR, foli gjerësisht jo vetëm për “Antologjinë”, por për të gjithë veprimtarinë e zhvilluar nga Luan dhe Renata Topçiu-Melonashi, si dhe nga ALAR, në promovimin e letërsisë dhe kulturës shqiptare në përgjithësi. Ish-zv/ Ministri i Kulturës, Z. Firică, tha fjalë lavdëruese për menaxhimin kulturor të organizatës, duke e kataloguar atë si një shembull të praktikave më të mira në këtë fushë. “Nuk e kam thënë vetëm në rastet e veprimtarive të organizuara nga ALAR, por e kam shkruar dhe pohuar gjithandej se revista “Albanica” e botuar nga ALAR, me kryeredaktor Luan Topçiu, është një nga revistat me elitare dhe një shembull i shkëlqyer se si duhet të jenë revistat e kulturës.” Antologjia e poezisë që promovojmë sot është një dëshmi e profesionalizmit, e njohjes të përkryer të gjuhëve, e kompetencave gjuhësore dhe estetike etj. Jam i bindur se kjo antologji do të jetë një vepër referimi për shumë kohë të gjatë”.

Marius Chelaru, zëvendëskryeredaktor i revistës letrare prestigjioze “Convorbiri literare” organ i Lidhjes së Shkrimtarëve të Rumanisë, një albanolog me botime dhe vëllime të shumta kushtuar letërsisë shqipe, në fjalën e tij vuri në dukje disa piketa të historisë së poezisë shqipe, duke bërë krahasime me letërsinë rumune, por edhe me letërsi të tjera europiane apo lindore. Gjithashtu, kritiku letrar vlerësoi përpjekjen e antologëve dhe të përkthyesve të poezive të përfshira në vëllim, duke folur për vështirësitë që paraqet si përzgjedhja ashtu edhe përkthimi i teksteve poetike. Sipas tij, vepra monumentale që promovojmë sot përbën një ngjarje të madhe për shqiptarët kudondodhen, për Rumaninë dhe për dashamirësit e poezisë.

Siç ndodh në të gjitha promovimet, veprimtaria u mbyll me fjalën e autorëve të antologjisë, Dr. Luan Topçiu dhe Dr. Renata Melonashi-Topçiu, të cilët folën për sfidat dhe vështirësitë e krijimit të një vepre të këtyre përmasave, për vështirësitë e listës kanonike përfaqësuese të poezisë shqipe, por edhe për rolin dhe vendin e poezisë në jetën e një kombi, për kuptimin e poezisë, në përgjithësi, por edhe për planet si dhe për veprat e ardhshme.

Të pranishëm ishin anëtarë të komunitetit shqiptar, poetë dhe studiues, si dhe dashamirës të poezisë. Veprimtara u filmua nga Televezioni Shtetëror Rumun TVR1.

Vëllimi “Antologjia e poezisë shqipe nga zanafilla deri më sot” vjen pas dy botimeve të veprës voluminoze dhe të vlerësuar nga publiku, kritika letrare rumune dhe specialistët: “Historia e letërsisë shqipe nga zanafilla deri më sot”. Këto vepra të rëndësishme për albanologjinë u botuan me mbështetjen e Qeverisë së Rumanisë. Veprat arrijnë në bibliotekat publike dhe Universitare në Rumani dhe në institucionet kulturore të vendit, në Europë dhe më gjerë.

Zyra e shtypit ALAR

Bukuresht, shtator 2023