Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

I WISH YOU TIME

by

Elli Michler (1921-2014)/

I don’t wish you all sorts of gifts./
I just wish you, what most people don’t have:/
I wish you time to be happy and to laugh/
and if you use it, you can make something out of it./

I wish you time for your doings and thinking,/
not only for yourself, but also to give away to others./
I wish you time – not to hastle and run,/
but time to know how to be contented./

I wish you time – not to pass just like that.
I wish that some of it may be left for you
as a time to marvel and to trust,
instead of just looking at the time on your watch.

I wish you time to reach for the stars,
and time to grow, to mature.
I wish you time to hope and to love.
There is no sense in putting this time off.

I wish you time to find yourself,
to see the happiness in each day and each hour.
I wish you time also to forgive.
I wish you: Time to live.

PERSE KERKON TE KTHEHET?

by

pse kërkon të kthehet?/
Nga Astrit Lulushi/

Çfarë dikur ishte gjoja një ideal /
Është sot skelet, si dordolec/
Qëndron përballë erës,/
Por njerëzve u mungon guximi/
Për të parë çka nën ‘të,/
T’i shkojnë pranë e t’ia heqin leckat/
E lyera me gjak./
Skeleti është komunizmi
Që tani del me tjetër,…izëm. 
Dikur mund të ekzistonte arsye
(Jo e justifikueshme)
Për përhapjen e besimit
Se komunizmi ishte ide
E motiviuar nga mirësia 
Që synonte mirëqenien. 
Sot, ai besim s’mund të quhet më
Gabim naiv e i pafajshëm
Pasi është provuar 
Por përsëri kërkon të kthehet.

Edward Lear- Imitim i poetëve të vjetër

by

Imitim i poetëve të vjetër/
Edward Lear/
(shqipërim nga Astrit Lulushi)/

Koha është ngadalësim i shpejtë!/
Përdore atë, njeri, edhe kur ajo zgjat:/
Që të mos thonë “ke marrë fund”,/
Para se të fillosh punët e ditës./
Koha është falje e një toke të mirë!/
Për të kurorëzuar punën tënde të ndershme:/
Por nëse barërat e këqia lihen/
Ato mbysin përpjekjet e farave në rritje./
Koha është pronë e paluajtshme e datës së pasigurt!/
Dhënë për ty nga fati i përjetshëm./
Mos e lë mënjanë, para se afati i shkurtër të skadojë,/
Për të shpëtuar shpirtin nga flakët e zjarrit që s’shuhet. /

LAGUNA E IDHET E DHIMBJES…

by

SOFRA POETIKE E DIELLIT//

Poezi /

Nga Anton Çefa /

Lagunë e idhtë e dhimbjes/

           (Tokës sime)/

Oh, toka ime e shejtë,/

Ec e ec,/

Sa vite bana udhë e udhë/

Mbi pllajën e idhtë të dhimbjes./

Në albumin plot baltë të rrugëve/

M’i ruen gjurmët e hapave/

Si peng kujtimi/

Të nji fjale/

Me ngjyra të dridhshme ethesh/

Ku feks jehonë e shqetë e brëngës për ty/

Si rrezatim ylberi.

Oh, toka ime e shejtë,

Lagunë e idhtë e dhimbjes,

Filtroma fjalën time

Me baltën tande të shejtë !

Jehe melodish

Në mendimin tim

Thërmohet nji tingull guri

E vorbuj flake

Ngre në çdo pikël gjaku,

Mandej nji mal me dhimbje

E jehe melodish

Ma të lashta se kohë e gurit.

Te guri mbështeta kokën

Te guri mbështeta kokën

Emnin e frymën,

Te guri ia vuna sinoret fjalës

E vetes.

Te guri thinjat më ranë

Siç bien nga kokë e kohës.

Me gurin çava gropën e gjoksit

Dhe i dhashë dritë natës së kobit.

Se guri asht rit i shejtë i jëtës sonë,

Enigma e gjakut të Arbnit.

Njeriu

Për lindjet e dritës

Prendimet përflaken n’lakmi

Dhe agimet

Drejt muzgjeve përjetësisht shtrijnë duert.

Njeriu –

Nji pikë e vetme

Në këtë univers dëshire.

Dhimbje e gdhendun

Dhimbje e heshtun

E gjatë

E gdhendun në gurin prej mermeri të kaltër

Të jetës

Në shteg të pambarimit.

Herë- herë tundim i nji dyshimi,

Nji pyetje

Mandej nji flakëz shprese

Gjithmonë e ndezun.

Mall i dikurshëm

Mall i dikurshëm,

Si hini i nji stine të djegun

Në krahanuer.

Kur të trazoj

Me nji mashë të fortë kujtimi

Ti rishtas djeg

Etje qi s’shuhet kurr.

Ti

Ti që në dekorin e dhimbjes sime,

me duer të brishta,

vizaton fytyrën tande

si pa dashtë,

ti që në brigjet e andrrës sime

hedh nji klithmë pulbardhe

si pa u kujtue,

ti që me kurmin tand t’ përflakun

përndez delire në damarët e mi,

si pa u mendue,

je vëtë dashuria

e unë jehonë e saj.

Shija e fjalës

Ia kam ndie shijen fjalës

Si lules,

E njomë, e hijshme, e brishtë.

Ia  kam ndie shijen fjalës

Si detit,

e kripun, e gjanë, e thellë.

Ia kam ndie shijen fjalës

Si malit,

E rreptë, madhështore, e lirë.

Ia kam ndie shijen fjalës

Si trollit,

E lashtë, e dashtun, burrnore.

Amaneti i gjyshit

Amanetin të randë ma la gjyshi:

“Fjala s’bahet dysh!”, më tha.

Fjalën ia lashë lisit amaet,

Po fryu vjeshtukja

E ai e shkundi si gjethet.

Ia lashë fjalën lumit amanet,

Po ai e çoi në det

Me valëzat e prrojeve.

Ia lashë fjalën gurit amanet

E ai e mbajti.

Guri-gur e fjala-fjalë.

BUKURI…

by

…bukuri/
Wilfred Owen/
(shqipërim nga Astrit Lulushi)/

E bukur, e ndershme, elegante,/
Është ajo që na pëlqen, thotë Kant,/
Pa menduar për interes ose avantazh./
Përdorur për të parë/
Kur flasim për bukurinë/
Dhe masim entuziazmin e tyre./
Njoh një njeri që kurrë nuk thotë Bukuri/
Veç për një kalë;/
Njerëzit rrallë flasin për bukurinë/
As të dashuruarit nuk mendojnë shumë për ‘të/
Femrat natyrisht e konsiderojnë për orë të tëra/
Në pasqyra;/
Një shrapnel -/
Ku lëkura e lagësht shndriste kur ai notoi/
Si një qenie detare plotësisht e lirë
Ne të dy thamë: ‘Çfarë bukurie!’
E njihja atë lule të pa shpresë
Sikur të jetosh e të shohësh sërish
Trëndafilat e shtëpisë tënde.
Bukuria është ajo që kënaq dhe kënaqet,
Nuk sjell përparësi personale – Kant.
Por më vonë kam dëgjuar
Një sëmundje ra në një lulekuqe
Dhe ajo u mbyt me të.