• Home
  • Politics
  • Opinion
  • Culture
  • Sports
  • Economy
  • Interview
  • Reporting
  • Community
  • Vatra

Dielli | The Sun

Albanian American Newspaper Devoted to the Intellectual and Cultural Advancement of the Albanians in America | Since 1909

đ—žđ—żđ˜†đ—Ÿđ—Čđ˜‡đ—¶đ—șđ—¶ đ—¶ đ—œđ—Œđ—Čđ˜đ—¶đ˜ đ—›đ—źđ˜ƒđ˜‡đ—¶ 𝗡đ—Čđ—č𝗼

August 10, 2026 by s p

Bujar Leskaj/

38 vite mĂ« parĂ«, nĂ« 10 Gusht 1988, mĂ«suesi poet, ndĂ«r tĂ« paktĂ«t shkrimtarĂ« disidentĂ« qĂ« ka shĂ«nuar ShqipĂ«ria e periudhĂ«s komuniste, Havzi Nela, u var nĂ« litar. Trupi i tij u mbajt gjithĂ« ditĂ«n i varur nĂ« qendĂ«r tĂ« qytetit tĂ« KukĂ«sit. Por e keqja s’kishte fund. Trupin e tij e morĂ«n dhe e futĂ«n vertikalisht nĂ« njĂ« vrimĂ« tĂ« krijuar nga heqja e njĂ« shtylle druri duke i privuar mundĂ«sinĂ« pĂ«r t’u shtrirĂ« si tĂ« gjithĂ« tĂ« vdekurit.

Qëndroi në atë mënyrë për pesë vite e dhjetë ditë, deri më 20 gusht 1993.

38 vjet pas varjes nĂ« litar tĂ« poetit tĂ« fundit antikomunist nĂ« EvropĂ«, tĂ« poetit shpirtlirĂ« tĂ« “brezit tĂ« humbur” tĂ« periudhĂ«s sĂ« zezĂ« komuniste shqiptare; poetit, qĂ« asnjĂ«herĂ« nuk iu nĂ«nshtrua regjimit komunist, dhe e luftoi me tĂ« gjitha mĂ«nyrat qĂ« kishte mundĂ«si, ende debatojmĂ« pĂ«r krimet e komunizmit dhe autorĂ«t e tyre.

38 vite më pas, Shqipëria postkomuniste ende vazhdon të vuajë nga bijtë e etërve komunistë, ndoshta më të sofistikuar, por po aq të ligj, antinjerëzorë, antishqiptarë e vrasës sa etërit e tyre, të cilët dënuan, firmosën e varën Havzi Nelën!

***

NĂ« librin “KryqĂ«zimi i Havzi NelĂ«s” me autor Petrit Palushin, i cili na sjell njĂ« portret tĂ« thellĂ« dhe tĂ« pasur tĂ« poetit disident, i cili e pagoi me jetĂ«n pas qĂ«ndrimit tĂ« tij tĂ« pathyeshĂ«m kundĂ«r diktaturĂ«s komuniste. Havzi Nela, mĂ«sues dhe poet, u bĂ« njĂ« simbol i lirisĂ« dhe i shpirtit tĂ« patrembur, duke e shprehur luftĂ«n e tij pĂ«r mendimin dhe shprehjen e lirĂ« pĂ«rmes poezisĂ«. Ekzekutimi i tij mizor mĂ« 10 gusht 1988, vetĂ«m tri vjet para rĂ«nies sĂ« regjimit komunist nĂ« ShqipĂ«ri, ishte njĂ« moment tragjik, por edhe njĂ« moment i fuqishĂ«m dĂ«shmie pĂ«r tĂ« ardhmen.

Palushi nuk e ka sjellë këtë libër si një thjesht biografi të poetit, por si një pasqyrë të një periudhe të errët të historisë shqiptare, ku poezia dhe arti u bënë mjet i disidencës. Ai thekson se poeti Havzi Nela nuk kërkonte të ishte hero, por ai thjesht donte të ishte vetvetja, një individ që e shprehu betejën e tij me një regjimin të dhunshëm përmes vargjeve dhe qëndrimit të tij të pathyeshëm.

NĂ«pĂ«rmjet vargut tĂ« tij, poeti arriti tĂ« kalonte pĂ«rtej kufijve tĂ« vdekjes fizike. Vargjet e Havzi NelĂ«s mbijetuan pĂ«rmes kohĂ«s dhe u bĂ«nĂ« njĂ« dĂ«shmi pĂ«r dhunĂ«n dhe terrorin qĂ« pĂ«soi ShqipĂ«ria nĂ«n regjimin komunist. “Sheshi ku e varĂ«n… mori pamjen e njĂ« ShqipĂ«rie nĂ« miniaturĂ«,” shkruan Palushi, duke nĂ«nvijĂ«zuar se ngjarja tragjike e varjes sĂ« poetit pĂ«rfshiu tĂ« gjithĂ« popullin shqiptar, duke u shndĂ«rruar nĂ« njĂ« akt terrori, por edhe nĂ« njĂ« kujtesĂ« tĂ« pashlyeshme tĂ« pĂ«rpjekjes pĂ«r tĂ« luftuar dhe pĂ«r tĂ« ruajtur lirinĂ«.

NjĂ« tjetĂ«r autor, Gezim Hajdari, ofron njĂ« vĂ«shtrim tjetĂ«r tĂ« tragjedisĂ« sĂ« Havzi NelĂ«s, duke e quajtur poetin “viktimĂ«n e pafajshme tĂ« vitit 1988”. Ai tregon se terrori i kuq, pas dekadash burgimesh dhe internimesh, nuk pati asnjĂ« ngopje dhe vazhdoi tĂ« shkatĂ«rronte jetĂ«t e atyre qĂ« ishin tĂ« guximshĂ«m tĂ« thonin tĂ« vĂ«rtetĂ«n. Pas daljes nga burgu, Nela nuk reshtoi sĂ« luftuari pĂ«r lirinĂ« e fjalĂ«s, pĂ«r tĂ« cilĂ«n ai pagoi me jetĂ«n. Ekzekutimi i tij nuk ishte thjesht njĂ« akt i dhunĂ«s, por njĂ« mesazh pĂ«r gjithĂ« ata qĂ« mendonin se mund tĂ« guxonin tĂ« ngrinin zĂ«rin kundĂ«r regjimit.

Në librin e Palushit, biografia e Havzi Nelës nuk është e thjeshtë. Ajo është një histori që, përtej datave dhe ngjarjeve, na flet për luftën e përditshme të një njeriu për të mbajtur lart idealet e lirisë dhe për të shprehur, me guxim dhe pasion, mendimet dhe ndjenjat e tij. Nderi i Kombit , Nela u bë një figurë që e kundërshtoi regjimin dhe shprehu atë që shumë të tjerë ishin të frikësuar ta thonin.

Poezia e Havzi Nelës e ka tejkaluar vdekjen e tij fizike dhe ka mbetur një testament i fuqishëm për brezat e ardhshëm, një mesazh për ndjekësit e ideve të lirisë dhe drejtësisë. Vargjet e tij janë një thirrje që na kujton se edhe në kushtet më të errëta, forca e shpirtit dhe besimi në vlerat e lirisë janë më të forta se çdo tirani.

Filed Under: LETERSI

ZËMËRIM DHE PAS VDEKJES! DISIDENTI I PËRHERSHËM


August 8, 2026 by s p

Visar Zhiti/

– 100 vjetori i shkrimtarit KasĂ«m Trebeshina nĂ« ditĂ« protestash –

– Ç’do tĂ« themi pĂ«r shkrimarin KasĂ«m Trebeshina? – pyesja kur ishte datĂ«lindjae tij. Po sot nĂ« 100 vjetorin e tij? Apo disidencĂ« dcisidencĂ«s
 Jemi nĂ« ditĂ« protestash. Ngritja krye duhet, qĂ« gjithsesi e shkundin kohĂ«n, shtetin, kĂ«rkojnĂ« ndryshimin, godisin korrupsionin, edhe atĂ« moral, ndĂ«shkim tĂ« sĂ« keqes, kĂ«rkojnĂ« ndryshimin, drejtĂ«si dhe kujtesĂ«, jo harresat e qĂ«llimta
 drejtĂ«si dhe nĂ« art e letĂ«rsi, me art dhe letĂ«rsi
 tĂ« lirĂ«, nĂ« njĂ« ShqipĂ«ri EuroAtalantike, PerĂ«ndimore
 Pse kjo mĂ«ri e ndĂ«rsjellte me shkrimtarin? – I kthehem pyetjes. Dhe po vazhdoj me kas:em TrebeshinĂ«n. LatinĂ«t thoshin se vdekja i barazon tĂ« gjitha. Siç duket jo pĂ«r tĂ« gjithĂ«.

S’e di a ndodh kund njĂ« marrĂ«dhĂ«nie e tillĂ« plot heshtje tĂ« zymtĂ« tĂ« vendit me njĂ« shkrimtar tĂ« vetin
Diçka u tha dhe u bĂ« dhe pĂ«r tĂ«… DitĂ« protestash
 Po a ishte protestues Trebeshina? Po. Po disident? Po. Mund tĂ« ketĂ« kundĂ«rshti, qĂ« ishte i keq, por disident, qĂ« vepra e tij kĂ«shtu e ashtu, por ai doli kundĂ«r, edhe me vepĂ«r… NdĂ«rkaq unĂ« po sjell nga njĂ« shkrim, qĂ« nuk deshĂ«n tĂ« ishte parathĂ«nia e njĂ« libri dikur, pastaj nuk desha unĂ« si pjesĂ« e vorbullĂ«s dhe sherrnajĂ«s, por gjithsesi doli ndryshe…ËshtĂ« datĂ«lindja e 100-tĂ« e KasĂ«m TrebeshinĂ«s, kur ai s’ështĂ« mĂ« qĂ« prej 9 vjetĂ«sh


DIKTATURA DËNOI SHKRIMTARIN, QË KISHTE DËNUAR DIKTATURËN:

1.

…kundĂ«rshtar i pandreqshĂ«m, i zemĂ«ruari i gjithmontĂ«, kĂ«shtu e kaloi jetĂ«n dhe duket sikur ende kumton vetĂ«m me heshtjen, por folĂ«se, me tĂ« shk(r)uarĂ«n, me shumĂ« libra tĂ« pabotuar, i burgosuri i lirĂ«, i liri i vetburgosur, tashmĂ« i vdekur…

DimĂ« qĂ« diktatura e dĂ«noi shkrimtarin, kur shkrimtari e kishte dĂ«nuar diktaturĂ«n. NdĂ«shkimin i ndĂ«rsjellĂ«, qĂ«, si tĂ« thuash, nuk i ngjan thikĂ«s me dy presa, se nĂ« rastin e parĂ« kemi tĂ« bĂ«jmĂ« me njĂ« krim shtetĂ«ror, kurse nĂ« tĂ« dytin me njĂ« qĂ«ndrim dhe “credo”, me disidencĂ«, me lirinĂ« e brendshme dhe me brendĂ«sinĂ« e lirisĂ« nĂ« misionin e lartĂ« tĂ« shkrimtarit, edhe kur pengohet.

Duket sikur zgjidhen njerĂ«z pĂ«r t’u vĂ«nĂ« nĂ« provĂ« nga fuqi tĂ« mbinatyrshme, tragjedira, pĂ«rmbytje, murtaja, diktatura, perĂ«ndi dhe gjysmĂ« perĂ«ndi tĂ« saj, luftĂ«ra dhe shtypje, uri dhe frikĂ«, hetuesi e gardianĂ«, por dhe me konforte e RealizĂ«m Socialist, dhe me mrekullira si dashuria, tĂ« tjera tĂ« parrezikshme si miqesia e botimet, prapashpinĂ«ritĂ« e tĂ« dalit dĂ«shmitar. Po nĂ« p:erballje me trejtin cil:et jemi?

ËshtĂ« kĂ«rshĂ«ria tĂ« gjetur nĂ« jetĂ«n dhe nĂ« veprĂ«n e KasĂ«m TrebeshinĂ«s tĂ« fshehta tĂ« pazakonshme dhe tĂ« zakonshme, prapaskena dhe interesa klanesh, qĂ«llime tĂ« mbrapshta, Ă«ndrrĂ«n, ku ndeshen tĂ« gjallĂ« dhe tĂ« vdekur, fantazma dhe tĂ« pushtetshĂ«m, mbĂ«rritja te tirania, burgu, urrejtja dhe ligĂ«sitĂ« si n:e ferr, grupazhet, braktisja, vetburgimi i mĂ«pastajmĂ« sokratik, si nĂ« shpellĂ«. Duket si njĂ« kthim nĂ« gjenezĂ«…JetĂ«shkrimi pĂ«r KasĂ«m TrebeshinĂ«n sillte mjaft bĂ«ma, por dhe karakterin e tij tĂ« çuditshĂ«m, pĂ«rplasjet, pabesitĂ«… po çelĂ«sat e leximeve tĂ« teksteve dhe nĂ«nteksteve, pĂ«r tĂ« cilat mĂ« shumĂ« flitet se sa janĂ« lexuar, nga qĂ« kanĂ« mbetur ende tĂ« panjohur, megjithĂ«se herĂ« pas here dalin nga mugĂ«tira…

2.

PARTIZAN DHE SHKRIMTAR

I tillë ka qenë fati i shkrimtarit Kasëm Trebeshina dhe i krijimtarisë së tij, fat(kob) që ja bënë të tjerët, por që e zgjodhi dhe vetë me idealin e tij dhe asketizmin e tij dhe që ndryshon ngadalë, fat i kacafytjes dhe i mbylljes rrënuese, i mureve brenda mureve, teksa ai si natyrë është i kundërt me fatin e tij, i gjallë, i hapur, i çiltër deri në një egocentrizëm, i paqetë, fantazist, kështu më vjen të them, për aq sa arrikta të di për atë. Trebeshina dhe fati i tij që të dy ishin këmbëngulës dhe duronin. Më i fortë doli Trebeshina, me të vërtetë një kalorës hijerëndë i (ç)misionit të tij. Kali i tij është Pegasi, që ai gjithë kokëkrisje nuk pranoi ta bëjë kalë ushtrie për të tërhequr topa apo të ngarkohet me patatet e batalionit a të burgut, dhe as e futi në kooperativat rurale të Realizmit Socialist, edhe pse kishte qene luftëtar i egër, oficer dhe bënte pjesë me fitimtarët dhe u përkiste atyre që kishin marrë përsipër të ndërtonin një Botë të Re duke dashur me gjak ta shkatërrojnë të vjetrën me gjithsej dhe përfundoi në një burg të ri.

Edhe kur e rrëzonin poetin dhe e merrnin për ta hedhur pas telave me gjemba të ferrit, ai mbahej pas frerëve të yjeve, ndërsa flatrat e Pegasit si me magji i kalonin pas kurrizit
 dhe kqyrte botën me mospërfillje krenare dhe mllef të pazakontë. Kështu dhe Kasëm Trebeshina u shndërrua në mit, por të heshtur, edhe t;e përz;enë, në një lloj kentauri të habitshëm, gjysmë pegas dhe gjysmë rob, me flatra dhe me patkonj, me bajonetë dhe penë. Pse ta fshehim, edhe vetë vrasës dhe kundërshtar i vrasësve.

I hazdisur, qĂ« i çmoj guximet, qendresĂ«n dhe shpĂ«rfilljet filozofike pĂ«r gjithçka qĂ« Ă«shtĂ« dhunĂ«, pĂ«rulje, padrejtĂ«si dhe jo virtyt. Aq mĂ« tepĂ«r qĂ« Trebeshina nuk ishte aq kollaj i çkyçshĂ«m, por dhe arkivat pĂ«r tĂ« janĂ« tĂ« tilla. Por jo dhe aq. Dosjet e tij, qĂ« nga ajo e punĂ«s, e hetuesisĂ«, e gjyqit, etj, etj, nĂ«se kanĂ« mbetur, s’e di sa mundĂ«si ka patur t’i shfletojĂ« hulumtuesi i mundshĂ«m. MĂ« shumĂ« se sa mister shkrimtarĂ«sh, nĂ«pĂ«r to me siguri janĂ« ndrydhur kundĂ«rshti dhe krim, pĂ«rplasje dhe mĂ«kat, denoncime, turp, pabesi, vrasje tĂ« ngadalta, aq sa ke frikĂ« se mos nĂ« vend tĂ« fletĂ«ve do tĂ« gjesh pergamena prej lĂ«kure tĂ« rrjepura njerĂ«zish.

KasĂ«m Trebeshina ishte njeriu qĂ« kishte kĂ«rkuar vazhdimisht tĂ« ndeshej, qoftĂ« dhe me tĂ« ultĂ«n, se pĂ«r tĂ« beteja ishte e madhĂ«riushme. Kur pa mbaruar mirĂ« adoleshencĂ«n, ai rininĂ« e tij e vuri me tĂ« parĂ«t pĂ«rballĂ« luftĂ«s. U bĂ« partizan dhe luftoi kundĂ«r pushtuesit, kuçedrĂ«s botĂ«rore tĂ« nazi-fashizmit. Pastaj kundĂ«r komunizmit si me njĂ« kuçedĂ«r tjetĂ«r. Nuk i la kohĂ« vetes tĂ« ndihej fitimtar. U fut nĂ« burg pĂ«r tĂ« sfiduar tiraninĂ« dhe mungesĂ«n e lirive. Pasi ranĂ« diktaturat komuniste, ai prapĂ« s’u ndie fitimtar, por dhe humbĂ«s jo, asnjĂ«herĂ«. KurrĂ«. I pĂ«rkushtuar si njĂ« murg ndaj shkrimeve tĂ« veta. KĂ«shtu pohonte. Duke pasur si ikonĂ« rrĂ«fimtarin e shkĂ«lqyer tĂ« shqipes, Mitrush Kutelin. QĂ« edhe atĂ« e burgosĂ«n. Shkrimtarit do tĂ« t’i duhej tĂ« ishte i urtĂ« me kĂ«do. Madje edhe me pleqĂ«rinĂ« e vet. Por, siç thamĂ«, Trebeshina mbetet egĂ«rshan gjithmonĂ«. Me diktatorĂ«t, me sistemin e tyre, edhe pse luftoi me ta, me harenĂ« dhe harresĂ«n kolektive, me fitoret, me nĂ«pĂ«rkĂ«mbjen, me kompromisin, me Realizmin Socialist dhe Lidhjen e ShkrimtarĂ«ve, madje dhe me miqtĂ«, kĂ«shtu mĂ« duket, Ă«ndĂ«rroi demokracinĂ« dhe s’kish si tĂ« kĂ«naqej me atĂ«, i ikĂ«n tĂ« gjithave dhe urren disidencĂ«n, madje edhe tĂ« vetĂ«n, edhe kombĂ«sinë 

Kasëm Trebeshina kur na përshfaqet partizan, trim i çartur, lufton me fanatizëm duke mos besuar në drejtimin, komedianët, i quan ata të shtabit, ndërkaq ka drejtuar vetë beteja dhe gjyqe partizane, ka ekzekutuar dhe ai, jo vetëm gjermanë, por edhe partizanë, duke ju bindur ligjit të luftës, vrit se do të vrasin, etj, etj. Po konturohej kështu lufta civile në Shqipëri. E tmerrshme! Megjithëse pati zëra që buçitën që atëhere:

“Ah, o bijtĂ« e nĂ«nĂ«s, pse kĂ«shtu pĂ«rçarĂ«./ QoftĂ« i mallkuar kush s’do t’ju bashkonjĂ«, /
/, Pse e bĂ«tĂ« Kombin nĂ« greminĂ« tĂ« shkonjĂ«.”

(Hekuran Zhiti, “Dy kundĂ«rshtarĂ«t”, poemĂ«, marrĂ« nga “LuftĂ«tar’ i lirisĂ«”, “OshĂ«tima e Korçës”, shkurt 1944.)

Mes asaj ploje, thënë troç, vetëm duke i përfytyruar, unë jam ndjerë keq si në një vorbull infernale dhe më është dukur se isha hedhur në zanafillën e krimit dhe të ndëshkimeve të mëpastajme. Ndërkaq çmoj kurajon për të thënë dhe të vërtetat e rënda.

Se sĂ« fundmi, kur shkrimtari gjerman Gynter Grass, vĂ«rsnik me TrebeshinĂ«n, rrĂ«feu nĂ« njĂ« libĂ«r autobiografik se nĂ« rininĂ« e parĂ« kishte qenĂ« me forcat esese, u trondit jo vetĂ«m lexuesi i tij nĂ« Gjermani, por i gjithĂ« opinioni letrar botĂ«ror dhe gazetat hapĂ«n anketa, madje dhe nĂ« ShqipĂ«ri, pĂ«r qĂ«ndrimin ndaj tij, aq sa u shkua deri atje, qĂ« a do t’i hiqej çmimi “Nobel”. NdĂ«rsa njĂ« shkrimtar shqiptar shprehej nĂ« shtyp pĂ«r TrebeshinĂ«n qĂ« pse tĂ« mos e marrĂ« dhe ai “Nobel”-in?

Letërsia ndahet nga ai që e prodhon dhe bën jetë më vete, por për ndërgjegjen e njerëzimit kanë rëndësi në këtë rast dhe realiteti jo letrar. Poeti Ezra Paund si simpatizant i fashizmit u burgos në një kafaz në një shesh të madh të një qyteti të Italisë.

Rebelin Kasëm Trebeshina e burgosën bashkëluftëtarët e tij si kundërshtar dhe, sipas ritualit, dënuan dhe veprën e tij letrare, të akt-ekspertizuar nga kolegët e Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë. Fitimtarët ishin bërë më pushtues se pushtuesi që mundën.

Ç’qendrim duhet mbajtur me Kas:em TrebeshinĂ«n apo si me burgun e Spaçit?

Duke mos qenë të lirë, duket sikur nuk prodhohet as liri.

Kurse nĂ« gjysmĂ«n matanĂ« tĂ« kombit, nĂ« KosovĂ«, Presidenti Ibrahim Rugova i kishte thĂ«nĂ« shkrimtarit Adem Demaçi kur doli gjysmĂ« i verbĂ«r nga burgjet e gjata tĂ« JugosllavisĂ«, se “kĂ«tu mes nesh ishte njĂ« karrike gjithmonĂ« bosh, tĂ« priste ty…”.

PROMEMORJA:

IntelektualĂ« tĂ« shquar tĂ« PrishtinĂ«s, sĂ« bashku, na dĂ«shmon poeti ynĂ« i fuqishĂ«m Ali Podrimja, i ishin kundĂ«rvĂ«nĂ« uniformitetit nĂ« art, servilizmit krijues, tiradave, pra Realizmit Socialist dhe policisĂ« letrare, aq mĂ« tepĂ«r tĂ« huaj, duke guxuar tĂ« dalin nĂ« mbrojtje tĂ« vlerave, lirisĂ« sĂ« mendimit e tĂ« krijimit dhe botuan si njĂ« manifest tĂ« tyren tekstin problemor “Vox clamantis in deserto” qysh nĂ« tetor tĂ« vitit 1971. Tetori siç duket qenka edhe muaji i kundĂ«rshtimeve tĂ« mĂ«dha, se edhe KasĂ«m Trebeshina, “ZĂ« i humbur nĂ« shkretĂ«tirĂ«”, nĂ« tetor, por mĂ« 1955, gati dy dekada mĂ« parĂ«, guxoi atĂ«here kur nuk guxohej dhe i shkroi njĂ« promemorje diktatorit Enver Hoxha me akuza tĂ« rĂ«nda, por tĂ« vĂ«rteta, largpamĂ«se, e paralajmĂ«ronte pĂ«r batakun ku po e çonte vendin dhe kulturĂ«n, akt qĂ« nderon jo vetĂ«m inteligjencĂ«n shqiptare, por tĂ« gjithĂ«n nĂ« perandorinĂ« komuniste dhe racĂ«n e atyre qĂ« shkruajnĂ«.

ThonĂ« qĂ« ajo letĂ«r nuk gjendet nĂ« arkivĂ«, tĂ« tjerĂ« thonĂ« qĂ« ka qenĂ« dhe Ă«shtĂ«. Mund ta kenĂ« zhdukur, etj. ThonĂ« qĂ« Enveri nuk t:e linte gjallĂ« me njĂ« letĂ«r tĂ« atillĂ«, por dhe mund tĂ« mos ia kenĂ« dhĂ«nĂ« “pĂ«r tĂ« mos e shqetĂ«suar”, etj, etj. PĂ«r mua ka rĂ«ndĂ«si kumti i Promemorjes. KasĂ«m Trebeshina e mbartte atĂ« kumt. Gjithashtu Trebeshina u kacafyt nĂ« vendin amĂ« tĂ« Realizmit Socialist, nĂ« Leningrad dhe nĂ« MoskĂ«, kundĂ«r kĂ«saj metode, e pĂ«rjashtuan si tĂ« marrĂ«, por e burgosĂ«n nĂ« atdhe, nisi greva urie, kur i gjithĂ« populli nĂ« njĂ« farĂ« mĂ«nyre do tĂ« ishte nĂ« njĂ« pangopje tĂ« gjatĂ«, kur intelektuali i njohur Xhevat Korça i kishte dhĂ«nĂ« fund jetĂ«s me njĂ« grevĂ« tĂ« tillĂ« urie, i pari fare nĂ« burgun ku do tĂ« mbyllej KasĂ«mi, qĂ« pasi tĂ« dilte do tĂ« kĂ«rkonte tĂ« drejtĂ«n ta linin tĂ« ikte nga ShqipĂ«ria, por ata qĂ« ishin mĂ« tĂ« çmendur se ai si mund ta linin? Dhe pastaj ai vetĂ« e kĂ«rcĂ«noi shtetin se nuk do tĂ« votonte mĂ«. Kaq kishte nĂ« dorĂ«. Dhe e burgosĂ«n prapĂ«.

Kur Trebeshina hynte së pari në burg si disidenti i parë, bashkëkohës si të tillë kishte dhe Sejfulla Malëshovën, por ndërkohë ai gjente brenda telave me gjemba kundërshtarë tradicionalë, të lartë, të hapur kundër sistemit dhe ideologë antikomunistë, martirë të lirisë, qendrestarë asketë, një pjesë e të cilëve tani ishin nëndhÚ, pa varr, të pushkatuar nga bashkëluftëtarët e Trebeshinës nga po ato gjyqe, vazhdim i gjyqeve mizore partizane, ku dikur dhe ai pati bërë vetë.

Po ndaloheshin libra, po digjeshin bashkĂ« me to dhe diploma tĂ« atyre qĂ« ishin lauruar nĂ« PerĂ«ndim, nĂ« FrancĂ« e Austri, nĂ« Itali e Gjermani, Greqi Ă© Turqi, etj. Mbase ishte inati gjeneral qĂ« diktatori s’kishte kryer dot asnjĂ« universitet asgjĂ«kundi, as nĂ« mal, siç kishin qejf tĂ« thoshin adhuruesit e tij shkretanĂ«.

Do tĂ« vazhdonin persekutimet e mĂ«dha. Do tĂ« pushkatoheshin dhe poetĂ«, djem tĂ« rinj, do tĂ« vareshin, dhe atĂ«here kur s’po ndodhnin mĂ« akte tĂ« tilla kaq mizore dhe nĂ« perandorinĂ« komuniste. Po i afroheshim jo vetĂ«m shekullit tĂ« ri, por edhe njĂ« mijĂ«vjeçari tĂ« ri. Me shpresĂ« tĂ« pĂ«rzishme.

3.

KADARE DHE TREBESHINA,

TREBESHINA DHE KADARE.

MegjithĂ«se i padĂ«shirueshĂ«m, madje dhe i pakuptimtĂ« duket se ka mbetur pezull njĂ« konflikt qĂ« shfaqej herĂ« pas here dhe nĂ« shtyp, me ndĂ«rprerje natyrisht, por i pambaruar dhe i pambyllur mes TrebeshinĂ«s dhe KadaresĂ« apo KadaresĂ« dhe TrebeshinĂ«s a i tĂ« dyve, i nisur nĂ« diktaturĂ«, i heshtur mbase deri sa nxori krye, kur I.K. nĂ«pĂ«rmendi inicialet e dĂ«nuara dhe tĂ« komplotuara me heshtje tĂ« “K. T”-sĂ«, gjĂ« qĂ« u gjallĂ«rua nĂ« postdiktaturĂ«, gjithĂ« pezm, hapur, me akuza dhe kundĂ«rakuza jashtletrare.

A do të duhej të ndalej pak këtu?

Trebeshina, sipas meje, pati njĂ« pĂ«rkushtim deri nĂ« sakrificĂ« pĂ«r tĂ« vĂ«rtetĂ«n e letĂ«rsisĂ« sĂ« tij, por kĂ«shtu dhe Kadareja pĂ«r letĂ«rsinĂ« e tij tĂ« vĂ«rtetĂ«. I pari i tha burgut: hapu, nĂ« ferr vete si shkrimtar, sepse ruaj brenda vetes luftĂ«tarin, ndĂ«rsa i dyti, do tĂ« ruanter me çdo kusht shkrimtarin brenda vetes duke pranuar dhe kundĂ«rdĂ«nimin si mosdĂ«nim, luksin qĂ« i lejonte ajo kohĂ« dhe mĂ« pas pĂ«r tĂ« krijuar si dhe mundĂ«sinĂ« e tĂ« qenit dĂ«shmitar letrar dhe pĂ«rballĂ« atyre qĂ« sundonin. NdĂ«rsa i pari zbriste humnerave duke u harruar si shkrimtar, i humbbotshĂ«m, i dyti ngjitej lartĂ«sive duke u bĂ«rĂ« shkrimtar i pĂ«rbotshĂ«m. Zbritja kishte terr dhe lehtĂ«sinĂ« e dhembĂ«shme tĂ« asgjĂ«sĂ«. Ngjitja ishte e vĂ«shtirĂ« dhe me vezullime mĂ«katesh tĂ« krijuesit, qĂ« tĂ« bĂ«nin mĂ« tĂ« dukshĂ«m pĂ«r t’u goditur. Por dhembja mbetej pĂ«rreth.

Trebeshina, duke hyrĂ« nĂ« burg, mbĂ«rrinte mjerimin e lirisĂ«, tĂ« asaj lirie tĂ« mbytur, qĂ« s’kishe ç’t’i bĂ«je mĂ«, kurse Kadare sikur donte t’ia hiqte kthetrat asaj lirie tĂ« mjerĂ«, ta barabiste me liritĂ« qĂ« shikonte nĂ«pĂ«r EuropĂ«. TrebeshinĂ«n letĂ«rsia nuk e linte tĂ« jetonte, KadarenĂ« nuk e linte tĂ« vdiste. Shkruanin tĂ« dy, pavarĂ«sisht nga njĂ«ri-tjetri, njĂ«ri si tĂ« thuash nĂ« parajsĂ«n e rremĂ« tĂ« ferrit dhe tjetri nĂ« ferrin e parajsĂ«s sĂ« rremĂ«. NjĂ«ri fshehurazi me polic te kryet qĂ« i kujtonte abazhurin e fikur qĂ« nazistĂ«t i bĂ«nim me kafka tĂ« burgosurish, tjetri me abazhur tĂ« pĂ«rndezur qĂ« i kujtonte policin e kuq dhe qĂ« duhej tĂ« fshihte mesazhet. NjĂ«ri s’kishte kohĂ« tĂ« veten dhe shpikte moskohĂ«n, absurdin e saj vrastar, tjetri krijonte kohĂ« edhe pĂ«r tĂ« tjerĂ«t dhe shpikte tĂ« ardhmen duke risjellĂ« tĂ« shkuarĂ«n si pjesĂ« tĂ« pĂ«rjetĂ«sisĂ«. NĂ«se njĂ«ri s’botonte dot dhe i goditej vepra e tjetri botonte radhazi, me zulm dhe godiste me veprĂ«n, shteti ndĂ«rkaq tĂ« dyve u shtonte dosjet. Realisht i donte tĂ« dy ashtu, mendoj, dhe nuk i donte ndĂ«rkohĂ«. Por pĂ«rdorte imazhe tĂ« tilla dyshe pĂ«r propagandĂ« dhe pĂ«r tĂ« trembur, pĂ«r tĂ« torturuar tĂ« gjithĂ«n, si rrjedhojĂ« njeri-tjetrin dhe veten. I burgosuri shpresonte lirinĂ« e shpirtit, i paburgosuri çshpresonte shpirtĂ«risht burgun…

TrebeshinĂ«n s’e la vendi, shteti mĂ« saktĂ«, ta botojĂ« veprĂ«n dhe pritet qĂ« ajo tĂ« dalĂ« mĂ« shumĂ« nĂ« dritĂ« dhe tĂ« zĂ«rĂ« vendin e merituar. ShkundĂ«llimĂ«n dhe vetĂ«timat e shpeshta i ka dhĂ«nĂ«. Nga thellĂ«sitĂ« erdhĂ«n dallgĂ«t e saj si tĂ« njĂ« lumi tĂ« nĂ«ndheshĂ«m. NĂ« apokalipsin e ngjarjeve mes gomoneve tĂ« arratiakĂ«ve fanitet dhe skafi biblik i Noes.

Kur Faik Konica botonte nĂ« shqip nĂ« SHBA PĂ«rrallat Arabe, mbi 100 vjet mĂ« parĂ«, midis tĂ« tjerash shkruante nĂ« hyrje tĂ« tyre se njĂ« “Princ i KishĂ«s Romane, njĂ« kardinal emeritus”, por edhe Darvini, tĂ« dy i lexonin mĂ« Ă«ndje ato pĂ«rralla dhe i fusnin nĂ« dhjetĂ« librat mĂ« tĂ« mirĂ« tĂ« tyre. “…dy njerĂ«s tĂ« larguar njĂ«ri nga tjatĂ«ri sa njĂ« botĂ« nga tjatĂ«ra, bashkoheshin nĂ« dashurin’ e kĂ«tij libri…”.

Dhe unë shtoj se dashuria përbashkuese për librin duhet të na bëjë më të mirë dhe më të drejtë, ashtu si lexuesit edhe shkrimtarët. Polemikat dhe mosmarrëveshjet të mos jenë në emër të urrejtjes. Nderim dhe dhembje për vuajtjen dhe për krijimin.

Shtoj prapĂ« tani se lexuesi korrigjon. Arrin tĂ« bĂ«jĂ« pajtimin e atyre qĂ« s’u pajtuan asnjĂ«herĂ« edhe kur s’janĂ« mĂ«. Sepse ka veprĂ«n


Jo të brazojë, të japë vlerat, detyrë parësore e Kritikës së munguar.

E thosha me siguri që veprat që dalin nga urrejtja kurrë nuk janë aq të bukura, as aq jetëgjata sa krijimet që dalin nga dashuria. As dhe aq të rëndësishme.

Sa më larg zilive, të jashtburgut dhe për burgun, të lavdisë dhunuese dhe krenarive hiperbolike, boshe, sepse që të gjitha nuk janë letërsi, por lëndë për letërsinë. Veprat e urrejtjes në jetë vdesin më shpejt dhe shërbejnë për ndërprerjen. Dashuria është krijuese dhe punon hyjnisht për vazhdimësinë e pafundme.

4.

EMBLEMATIKU I ERRËT

VlerĂ«simet pĂ«r veprĂ«n e botuar deri mĂ« tani nĂ« prozĂ« dhe poezi tĂ« KasĂ«m TrebeshinĂ«s, pĂ«r risitĂ« dhe mesazhet qĂ« mbart ajo, sa e vazhdon traditĂ«n dhe sa e thyen atĂ«, sa thyen heshtjen dhe tĂ« tashmen, shqetĂ«simet qĂ« sjell dhe pasurimin qĂ« u bĂ«n letrave shqipe, janĂ« biografia e shkrimtarit dhe ajo qĂ« mbetet Ă«shtĂ« letĂ«rsia e tij. Aty janĂ« vlera dhe mbivlera. MegjithatĂ« nga ana shoqĂ«rore kemi tĂ« drejtĂ« tĂ« dimĂ« se ç’ishte dhe ç’bĂ«ri shkrimtari mes nesh, si qytetar. Po ne ç’bĂ«mĂ« me tĂ«? Aq mĂ« tepĂ«r “nĂ« kohĂ«n sot dhe nĂ« vendin kĂ«tu” jemi tĂ« detyruar tĂ« pyesim pĂ«r kĂ«do: me kĂ« ishte, me ata qĂ« shtypnin apo me ata qĂ« shtypeshin? Sepse duam tĂ« farkĂ«tojmĂ« ndĂ«rgjegjen e shĂ«ndoshĂ« kolektive, pĂ«rgjegjĂ«sinĂ« dhe guximin qytetar, – kĂ«shtu pyesja çiltĂ«rsisht, kur tashmĂ« dhe çiltĂ«rsia bĂ«het pengesĂ«.

KasĂ«m Trebeshina Ă«shtĂ« mĂ« emblematiku i disidencĂ«s shqiptare nĂ« diktaturĂ«n e letrave, i kundĂ«rshtimit tĂ« hapur. Ashtu si vepra e tij, na tĂ«rheq edhe jeta e tij. DatĂ«lindjet e tij na shtojnĂ« mundĂ«sinĂ« e pĂ«rsiatjes. RrĂ«fimet, dĂ«shmitĂ«, kujtesa pĂ«r tĂ« dhe pĂ«r tĂ« gjithĂ« ata qĂ« vuajtĂ«n martirizueshĂ«m, por dhe si heronj, pĂ«r tĂ« DrejtĂ«n, tĂ« VĂ«rtetĂ«n dhe liritĂ« e njeriut, pĂ«r fjalĂ«n, qĂ« u pĂ«rleshĂ«n me tĂ« keqen vrastare, janĂ« tĂ« njĂ« rĂ«ndĂ«sie tĂ« domosdoshme. Morali i demokracia nis me to, si me njĂ« datĂ«lindje e pĂ«rditĂ«shme. QĂ« e gjitha tĂ« shndĂ«rrohet nĂ« vlerĂ« e virtyte, nĂ« letĂ«rsi dhe art. Jemi nĂ« ditĂ« protestash…

Filed Under: LETERSI

LETËR E ARKIVIT TE NAUM PRIFTIT NË PERVJETORIN E PARE TE DRAGO SILIQIT

August 7, 2026 by s p

Rafaela Prifti/

Në kohën e përgatitjes së veprës Një Jetë në Fluturim, ku përmblidhen poezi të zgjedhura, studime kritike e kujtime të kolegëve për Drago Siliqin, e bija Laura Siliqi Konda pati komunikuar me mua për ta pasur edhe babain tim në faqet e këtij libri monumental të 90 vjetori të lindjes në vitin 2020. Pas botimit, ajo e dërgoi librin tek ne me një shënim të ndjeshëm prej një dore dhe mendje të vajzës fisnike. Të dy autorët dhe baballarët tanë janë në jetën e përtejme, mirëpo ja që të dy u rikthyen në formën e një letre, që Naum Prifti e shkruante në 1964 në përvjetorin e parë të vdekjes së parakohshme të Dragos, bashkëmoshatarit dhe mikut që la pas një pritje të pafundme. Në faqet e shkruara me dorë ndihet sesa i prekur është Naumi nga ndarja nga jeta e Dragos, sesi largimi krijoi një boshllëk të madh në rrethet letrare dhe zyrtare, ku ai vlerësohej si një drejtues, kritik dhe mbështetës i rrallë i të rinjve. Në letër Naumi ndalet tek rikthimi i idesë të kundërshtuar prej Dragos që librat të diskutohen në Lidhjen e Shkrimtarëve para botimit, duke e quajtur atë të dëmshme.

Praktika, që përkrahej nga Kryetari i atëhershëm i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve Dhimitër Shuteriqi, sjell vetëm thashetheme, vonesa dhe punë të dyfishtë për autorin, pa përmirësuar cilësinë e veprave, vëren Naumi. Më tej rrëfimi aq i gjallë i ngjarjes me tregimin Shoferi i Ambulancës është një rast nga sa e sa të tjerë që zbulojnë realitetin e artit në darën e censurës së regjimit dhe një shpëtimtar të fateve të autorëve dhe veprave të kohës, si Drago Siliqi.

Një vit pa Drago Siliqin nga Naum Prifti

I shkreti Drago sot bĂ«ri njĂ« vit qĂ« kur vdiq aksidentalisht, ndonĂ«se kam pĂ«rshtypjen se s’ka vdekur, sepse s’mund tĂ« vdes njeriu aq i ri; ndaj mĂ« duket sikur do tĂ« vijĂ« e do tĂ« kthehet nga ai fluturim i gjatĂ« qĂ« e nisi dhe nuk do ta mbarojĂ«…por ashtu si pritja jonĂ« s’do tĂ« mbarojĂ« kurrĂ«, edhe ardhja e tij s’do tĂ« ngjasĂ« kurrĂ«.

Vdekja e Dragos mĂ« tronditi edhe ngaqĂ« ishim thuajse tĂ« njĂ« moshe. Ai s’qe veçse njĂ« vit e diçka mĂ« i madh se unĂ« dhe mĂ« duket e pangjashme qĂ« s’do ta gjej mĂ« nĂ« zyrĂ«, s’do ta shikoj mĂ« nĂ« klub e s’do tĂ« bĂ«jmĂ« mĂ« shaka nĂ« rrugĂ«. Ai djalĂ« i pjekur, i formuar, me logjikĂ« dhe autoritet mungon. NjĂ« vit pas vdekjes, s’Ă«shtĂ« gjetur njĂ« njeri pĂ«r ta zĂ«vendĂ«suar si drejtor. Vdekja la njĂ« boshllĂ«k qĂ« s’mbyllet nĂ« radhĂ«t e pakta tĂ« rretheve letrare. Ai bashkonte nĂ« vetvete cilĂ«sitĂ« e artistit, tĂ« organizatorit, tĂ« kritikut dhe tĂ« ideologut. Fjala e tij kishte vlerĂ«. Ishte pĂ«rkrahĂ«s i zjarrtĂ« i tĂ« rinjve, ishte i gjerĂ« nĂ« mendime, guximtar nĂ« shfaqjen e tyre dhe dalĂ«ngadalĂ« po bĂ«hej njĂ« autoritet. Askush mĂ« mirĂ« se ai s’qe bĂ«rĂ« interpretues i mendimit letrar nĂ« rrethet zyrtare.

Për shumë çështje Drago mendonte ndryshe nga Kryetari i Lidhjes dhe pikërisht kjo gjë, të cilën ai nuk e fshihte, tregon cilësitë morale, përgatitjen dhe kurajon e tij qytetare. Së pari, nuk pranonte që Shtëpia Botuese Naim Frashëri që ai drejtonte të ishte një shtojcë a një farë redaksie e Lidhjes. Me guxim arriti ta shkëpuste atë nga tutela e Lidhjes duke mbajtur përgjegjësi të plotë për vlerat artistike dhe vlerat e veprave të paraqitura. Mendimin e Lidhjes, Drago e pranonte si konsultë, por nuk e quante vendimtar.

Ndodhte shpesh qĂ« ai tĂ« ishte nĂ« mesin e diskutimeve tĂ« pashterura deri nĂ« rrethet e larta. Mendimi i Dragos dilte tĂ« shumtĂ«n e herĂ«s triumfonjĂ«s, sepse ai jo vetĂ«m dinte tĂ« shfaqte ide por kish edhe zotĂ«sinĂ« t’i argumentonte me logjikĂ« e t’i mbronte me zjarr ato qĂ« thoshte.

NjĂ« vit pas vdekjes sĂ« tij po qarkullon pĂ«rsĂ«ri me kĂ«mbĂ«ngulje ideja e vjetruar qĂ« librat para se tĂ« botoheshin tĂ« diskutohen njĂ« herĂ« nĂ« Lidhje nga rrethet e shkrimtarĂ«ve. Kjo praktikĂ«, sado qĂ« nĂ« sipĂ«rfaqe duket pozitive dhe dobiprurĂ«se s’ka pĂ«r tĂ« sjellĂ« asgjĂ« tĂ« mirĂ«, pĂ«rveç thashethemeve nĂ« rrethet e autorĂ«ve dhe Klubin e ShkrimtarĂ«ve duke shkaktuar edhe njĂ« vonesĂ« mĂ« tĂ« madhe nĂ« botimin e veprave origjinale. Veç asaj Ă«shtĂ« vĂ«shtirĂ« tĂ« marrĂ«sh me mend se si njĂ« vepĂ«r tĂ« dobĂ«t do ta bĂ«jnĂ« “tĂ« mirĂ«” vĂ«rejtjet e Lidhjes. Kjo s’do tĂ« bĂ«jĂ« gjĂ« tjetĂ«r veçse do tĂ« kĂ«rkojĂ« njĂ« punĂ« tĂ« dyfishtĂ« nga ana e autorit, sepse pas tyre do tĂ« vijnĂ« edhe vĂ«rejtjet dhe sugjerimet e redaksisĂ« sĂ« Botimit. VĂ«shtire Ă«shtĂ« tĂ« besohet se kjo praktikĂ« do na shpĂ«toje nga botimi i disa veprave tĂ« dobĂ«ta. Vepra tĂ« dobĂ«ta do tĂ« ketĂ« gjithmonĂ« sepse edhe nĂ« natyrĂ« ka kodra, ka edhe male. Dhe malet s’ mund tĂ« jenĂ« e as mund tĂ« merren mend pa kodrat, nĂ« njĂ« farĂ« mase, ata mbĂ«shteten mbi supet e tyre e lartĂ«sohen mbi shpatullat e tyre.

MĂ« kujtohet fare mirĂ« ngjarja me Dragon dhe tregimin tim “Shoferi i AutoambulancĂ«s”. Kjo ka ngjarĂ« aty nga gushti ose shtatori i vitit 1960. Dragua mĂ« gjeti nĂ« korridorin e NdĂ«rmarrjes sĂ« Botimit. Kishte disa shkresa ndĂ«r duar. Pas pĂ«rshĂ«ndetjeve tĂ« rastit, mĂ« tha njĂ« gjĂ« qĂ« mua mĂ« habiti. Ai mĂ« vuri dorĂ«n nĂ« sup nĂ« njĂ« mĂ«nyrĂ« tepĂ«r konfidenciale, po fytyrĂ«n e kishte serioze gati-gati tĂ« vrenjtur.

– Kam ngrĂ«nĂ« njĂ« dajak pĂ«r shkrimin tĂ«nd, po çfarĂ« dajaku.

– PĂ«r shkakun tim? – e pyeta me habi.

– Po, po, pĂ«r shkakun tĂ«nd. As qĂ« e merr dot me mend.

– Ku kĂ«shtu, nĂ« ç’ vend? – e pyeta.

– Atje lart,- ma bĂ«ri me kokĂ«.

E pas pak shtoi:

– NĂ« Komitetin Qendror.

– UnĂ« nuk po kuptoj asgjĂ«, – i thashĂ«.

Ai më futi krahun e më ftoi në zyrë.

Ç’na kishe bĂ«re ashtu me atĂ« vĂ«llimin “Çezma e Floririt”?

VĂ«llimi me tregime ishte pĂ«rfunduar sĂ« shtypuri dhe unĂ« i kisha marrĂ« 5 kopjet qĂ« mĂ« takonin si darove. NĂ« shitje nuk kishte dalĂ« ende dhe unĂ« po shqetĂ«sohesha pĂ«r vonesĂ«n. FjalĂ«t e tij ishin si njĂ« dush i ftohtĂ«. Kjo do tĂ« thoshte se vĂ«llimi s’do tĂ« dilte ndoshta fare nĂ« shitje.

– Po pĂ«rse? – pyeta mĂ« tej.

– ÇfarĂ« ke shkrojtur ti nĂ« atĂ« tregimin “Shoferi i autoambulancĂ«s”?

– AsgjĂ« tĂ« keqe, – i thashĂ«. – Ai tregim Ă«shtĂ« botuar nĂ« RevistĂ«n NĂ«ntori me titullin “NjĂ« nga tĂ« shumtit”, po unĂ« ia ndĂ«rrova se s’mĂ« pĂ«lqeu. Pse s’u bĂ« tregimi problem qĂ« atĂ«herĂ«?

Drago mĂ« tregoi hollĂ«sisht se ku ishte halli. Nuk mund tĂ« pranohej nĂ« asnjĂ« mĂ«nyrĂ« qĂ« Sekretari i PartisĂ« sĂ« rrethit tĂ« quhej ” i Madhi” dhe qĂ« ai tĂ« shkonte nĂ« dasmĂ« me makinĂ« jashtĂ« orarit zyrtar, madje nuk pranohej qĂ« ai tĂ« shkonte fare nĂ« dasmĂ«, por ishte shumĂ« e rĂ«ndĂ« qĂ« pohimi tĂ« çonte ama nĂ« orarin e punĂ«s dhe qĂ« nĂ« DegĂ«n e Brendshme protagonistin i pĂ«rcollĂ«n duarthatĂ«.

Unë u bëra kureshtar dhe e pyeta Dragon se kush e kritikoi aq rreptësishtë tregimin për të tilla vërejtje. Kur me tha emrin e Th. Nanos sikur u qetësova. I thashë se Nano nuk është kritik letrar dhe nuk merr shumë vesh nga fusha letrare.

Ai u bashkua me mendimin tim po bëri një vërejtje me shumë vend.

-Ai është aty për këtë punë.

Dragua më afroi pranë dhe më tha:

-Unë e mbrojta tregimin me zjarr.

Duke mos dashur të vazhdonte më tej me tema jo aq të këndshme, më tha:

– Nejse, tani Ă«shtĂ« puna tĂ« shpĂ«tojmĂ« librin.

Dhe zgjidhja u gjend. “I Madhi” u quajt Sekretari. NĂ« vend tĂ« shkonte nĂ« dasmĂ« e dĂ«rguam me shĂ«rbim nĂ« TiranĂ« dhe e ndryshuam nga “hante arra” e vumĂ« “lexonte njĂ« libĂ«r”. Dhe kĂ«shtu 3,000 kopjet e librit faqet 118-119 i bĂ«nĂ« tĂ« prera. Po unĂ« pyes veten ç’ do tĂ« kish ngjarĂ« e ç’do t’i qe prishur ndĂ«rtimit tĂ« socializmit sikur tregimi tĂ« ishte botuar pa ndryshim? PĂ«rse kjo ngushtĂ«si e ky fanatizĂ«m nĂ« trajtimin e njĂ« detaji artistik? VallĂ« kjo do ta cĂ«nonte figurĂ«n morale tĂ« Sekretarit tĂ« PartisĂ« nĂ« realitet a nĂ« letĂ«rsi?

Jam i sigurtë se ashtu si tregimin tim Shoferi i Ambulancës, ai kishte shpëtuar kushedi sa krijime të tjera letrare nga sëpata e censurës në arte. I tillë ishte Drago Siliqi!

Filed Under: LETERSI Tagged With: Rafaela Prifti

Vargu i Mjedës paraqet një hap përpara drejt një kulture sovrane për një komb sovran

August 4, 2026 by s p

Xhelal Zejneli/

Ndre Mjeda (ShkodĂ«r, 20 nĂ«ntor 1866 – ShkodĂ«r, 1 gusht 1937) ka qenĂ« prift, gjuhĂ«tar dhe poet lirik. SikundĂ«r Andon Zako Çajupi (Sheper, ShqipĂ«ri, 1866 – Heliopolis, Egjipt, 1930), poeti klasik Mjeda, Ă«shtĂ« urĂ« qĂ« lidh kulturĂ«n e Rilindjes tĂ« fundit tĂ« shekullit XIX me krijimtarinĂ« letrare tĂ« periudhĂ«s sĂ« pavarĂ«sisĂ«. Si shumĂ« shkrimtarĂ« tĂ« tjerĂ« tĂ« veriut, tĂ« kĂ«saj kohe, shkollimin e mori prej jezuitĂ«ve. NĂ« edukimin e tij ushtruan ndikim shkrimtari jezuit Anton Xanoni (1863-1915) dhe poeti françeskan Leonardo De Martino (1830-1923). Shoqata e Jezuit, djaloshin Mjeda e dĂ«rgoi pĂ«r studime jashtĂ«. NĂ« pranverĂ« tĂ« vitit 1880 ndenji tre maj nĂ« fshatin CossĂ©-le-Vivien afĂ«r Lavalit nĂ« perĂ«ndim tĂ« FrancĂ«s. MĂ« pas ndoqi njĂ« kolegj nĂ« manastirin Kartuzian tĂ« Porta Coelit nĂ« veri tĂ« Valencias nĂ« SpanjĂ«, ku studio letĂ«rsinĂ«. NĂ« vitin 1883 MjedĂ«n e gjejmĂ« nĂ« Kroaci. NĂ« njĂ« institut jezuit tĂ« qytezĂ«s Kralevica (italisht: Porto Re) nĂ« bregdetin dalmat, studion retorikĂ«n, latinishten dhe italishten. NĂ« vitet 1884-1887 u stĂ«rvit nĂ« njĂ« kolegj qĂ« drejtohej atje nga Universiteti Gregorian i RomĂ«s. NĂ« vitin 1887 u transferua nĂ« njĂ« tjetĂ«r kolegj Gregorian nĂ« Kieri (Chieri) nĂ« juglindje tĂ« Torinos, ku ndenji deri nĂ« fund tĂ« atij viti.

NĂ« kĂ«to vite Mjeda filloi tĂ« shkruajĂ« poezi shqip. Midis tyre, e shkroi edhe poezinĂ« melankolike Vaji i bylbylit, tĂ« botuar nĂ« vitin 1887 nĂ« broshurĂ«n Scahiri Elierz (Poeti i nderuar). NĂ« kĂ«tĂ« poezi autori shpreh mallin pĂ«r vendin e tij. E kĂ«saj periudhe Ă«shtĂ« edhe pozia Varri i Skanderbegut. Tema e shqiptarit nĂ« mĂ«rgim qĂ« e merr malli pĂ«r atdheun nĂ«n zgjedhĂ«n osmane, ishte mĂ« se e zakontĂ« nĂ« letĂ«rsinĂ« e Rilindjes, sidomos nĂ« dhjetĂ«vjeçarin pas dĂ«shtimit tĂ« Lidhjes sĂ« Prizrenit. NĂ« poezinĂ« e MjedĂ«s ndihet ndikimi jo vetĂ«m i kulturĂ«s rilindĂ«se tĂ« kohĂ«s, por edhe i mĂ«suesit tĂ« tij, poetit katolik shkodran Leonardo De Martino. PĂ«rmbledhja poetike e De Martinos me 442 faqe dhe nĂ« dy gjuhĂ« “L’Arpa di un italo-albanese” (Harpa e njĂ« italo-shqiptari) kishte dalĂ« nĂ« Venedik nĂ« vitin 1881. NĂ« vargun e MjedĂ«s ndihet edhe ndikimi i poetĂ«ve bashkĂ«kohĂ«s tĂ« ItalisĂ«: atdhetarit Xhozue Karduçi (GiosuĂš Carducci, 1835-1907), medituesit Xhovani Paskoli (Giovanni Pascoli, 1855-1912), tĂ« Gabriele D’Anuncio (Gabriele D’Annunzio, 1863-1938). Mjeda ka krijuar edhe nĂ«n ndikimin e letĂ«rsisĂ« latine tĂ« lashtĂ«sisĂ« klasike.

NĂ« vitet 1887-1891 Mjeda dha muzikĂ« nĂ« kolegjin “Marko Xhirolamo Vda (Marco Girolamo Vida) nĂ« Kremona buzĂ« lumit Po, qytet i kompozitorit Klaudio Monteverdi (1568-1645) dhe Antonio Stradivarit (1644-1737). Atje dhe nĂ« Soresina, ai vazhdoi tĂ« shkruajĂ« poezi. NjĂ«herazi u mor edhe me pĂ«rkthime fetare. NĂ« vitin 1888 Propaganda Fide nĂ« RomĂ« botoi librin e tij “Jeta e sceitit sc’ Gnon Berclunans” (Jeta e ShĂ«n Gjon Berhmansit), pĂ«r njĂ« shenjtor jezuit nga Brabanti (1599-1621). NĂ« vitin 1892 ia botoi librin “T’perghjamit e Zojs Bekume” (PĂ«rngjasim i ZojĂ«s sĂ« Bekueme), pĂ«rkthyer nga spanjishtja. MĂ« vonĂ« Mjeda botoi njĂ« pĂ«rkthim nga Katekizmi i madh nĂ« tre vĂ«llime, “Historia e shenjtĂ«â€ dhe njĂ« jetĂ«shkrim tĂ« ShĂ«n Alojsius nga Gonzaga (1568-1591).

Prej vitit 1891 Mjeda studio pĂ«r disa vjet nĂ« fakultetin teologjik tĂ« kolegjit Gregorian tĂ« Krakovit nĂ« Poloni. Atje u njoh me veprat filologjike tĂ« albanologut austriak Gustav Majer (Gustav Meyer; Strzelce, Opolskie, Poloni, 1850 – GracĂ«, Austri, 1900) dhe tĂ« albanologut danez Holger Pedersen (1867-1953). Poezia e MjedĂ«s “Gjuha shqype” e shkruar nĂ« dhjetor tĂ« vitit 1892 iu pĂ«rkushtua gjuhĂ«tarit austriak Majer, vepra monumentale e tĂ« cilit “Etymologisches Wörterbuch der albanesischen Sprache” (Fjalor etimologjik i gjuhĂ«s shqipe) ishte botuar njĂ« vit mĂ« parĂ« nĂ« Strasburg. Veprat e Majerit dhe tĂ« Pedersenit zgjuan te Mjeda interesim pĂ«r historinĂ« dhe zhvillimin e gjuhĂ«s shqipe, qĂ« do ta vazhdonte edhe nĂ« vitet e mĂ«vonshme dhe do tĂ« kthehej nĂ« ndihmesĂ« pĂ«r çështjen e alfabetit tĂ« shqipes. KĂ«tĂ« kontribut Mjeda e dha nĂ«pĂ«rmjet punĂ«s sĂ« tij me tekstet shkollore dhe studimeve pĂ«r autorĂ«t e vjetĂ«r PjetĂ«r Budin (1566-1622) dhe PjetĂ«r Bogdanin (rreth 1630-1689). NĂ« vitin 1893 poetin e gjejmĂ« nĂ« GoricĂ« buzĂ« kufirit italo-slloven. Pas njĂ« viti pĂ«rsĂ«ri nĂ« KralevicĂ« ku dha mĂ«sim filozofie dhe teologjie. NĂ« kolegjin Gregorian shĂ«rbeu edhe si bibliotekist. U emĂ«rua profesor i logjikĂ«s e mĂ« pas i metafizikĂ«s. Sipas disa tĂ« dhĂ«nave, nĂ« vitin 1898, nĂ« gjirin e jezuitĂ«ve tĂ« KralevicĂ«s shpĂ«rtheu njĂ« konflikt. Prej atij viti Mjeda nuk Ă«shtĂ« mĂ« nĂ« Urdhrin Jezuit.

VĂ«llai i Ndre MjedĂ«s, LazĂ«r Mjeda (Deja, ShqipĂ«ri, 1869 – ShkodĂ«r, 1935), nĂ« vitin 1896 ishte peshkop i SapĂ«s. MĂ« pas u bĂ« kryepeshkop i Prizrenit dhe kryepeshkop i ShkodrĂ«s. NĂ« vitin 1899 Ndre Mjeda u emĂ«rua mĂ«sues nĂ« Vig, nĂ« krahinĂ«n malore tĂ« MirditĂ«s. NĂ« kĂ«tĂ« rast e ndihmoi sidomos Preng Doçi (BulgĂ«r, vilajeti i ShkodrĂ«s, 1846 – ShkodĂ«r, 1917), abat i MirditĂ«s dhe poet i lĂ«vizjes kombĂ«tare. Ndre Mjeda mori pjesĂ« nĂ« veprimtarinĂ« e shoqĂ«risĂ« letrare Bashkimi qĂ« ishte themeluar atĂ« vit nĂ« ShkodĂ«r me mbĂ«shtetjen austro-hungareze. Themelues tĂ« shoqĂ«risĂ« letrare “Bashkimi” (ShkodĂ«r, janar 1899) ishin Preng Doçi; romancieri i parĂ« shqiptar, autor i romanit “Shkodra e rrethueme” (1905) Ndoc Nikaj (ShkodĂ«r, 1864 – ShkodĂ«r, 1951) dhe Gjergj Fishta (FishtĂ«, 1871 – ShkodĂ«r, 1940).

NĂ« vitin 1901, pĂ«r shkak tĂ« pikĂ«pamjeve tĂ« ndryshme lidhur me alfabetin, Ndre Mjeda dhe LazĂ«r Mjeda themeluan njĂ« organizatĂ« tjetĂ«r, shoqatĂ«n letrare “Agimi”, e cila po ashtu propagandoi pĂ«rdorimin e shqipes nĂ« tekste shkollore dhe nĂ« letĂ«rsi, e qĂ« ishte pĂ«r njĂ« sistem shkronjash me kroatishten si model. Me kĂ«tĂ« alfabet, Ndre Mjeda dhe Anton Xanoni botuan njĂ« numĂ«r kĂ«ndimesh pĂ«r shkollat shqipe, si: “KĂ«ndimet pĂ«r shkollat e para tĂ« ShqypnisĂ«â€ qĂ« pĂ«rmbante njĂ« numĂ«r tekstesh nĂ« prozĂ« tĂ« shkruara nga Mjeda. NĂ« shtator tĂ« vitit 1902 Mjeda u ftua nĂ« Hamburg pĂ«r tĂ« marrĂ« pjesĂ« nĂ« Kongresin e 13-tĂ« NdĂ«rkombĂ«tar tĂ« OrientalistĂ«ve. Aty lexoi kumtesĂ«n me titull “De pronunciacione palatalium in diversis albanicae linguae dialectis” (Mbi shqiptimin e palataleve nĂ« dialektet e ndryshme tĂ« gjuhĂ«s shqipe). Interesimi i MjedĂ«s pĂ«r çështjen e alfabetit tĂ« shqipes bĂ«ri qĂ« ai tĂ« marrĂ« pjesĂ« nĂ« Kongresin e Manastirit nĂ« vitin 1908. Alfabeti i tij “Agimi” humbi para “Bashkimit” tĂ« Gjergj FishtĂ«s. Mjeda ishte anĂ«tar i KomisisĂ« Letrare tĂ« ngritur nĂ« ShkodĂ«r mĂ« 1 shtator 1916 nĂ«n administratĂ«n austro-hungareze. NĂ« vitet 1920-1924 ishte deputet i kuvendit tĂ« shtetit. Pas dĂ«shtimit tĂ« Revolucionit tĂ« Qershorit tĂ« Fan Nolit (QytezĂ« / Ibriktepe, Turqi, 1882 – Fort Lauderdejl, Florida, ShBA, 1965) dhe vendosjes pĂ«rfundimtare tĂ« pushtetit tĂ« Ahmed Zogut (Kalaja e Burgajetit, ShqipĂ«ri, 1895 – Suresnes, FrancĂ«, 1961), Mjeda u tĂ«rhoq nga politika. Punoi si famullitar nĂ« KukĂ«l, fshat midis ShkodrĂ«s dhe ShĂ«ngjinit. Prej vitit 1930 ishte mĂ«sues i gjuhĂ«s dhe letĂ«rsisĂ« shqiptare nĂ« kolegjin jezuit nĂ« ShkodĂ«r ku dhe vdiq mĂ« 1 gusht 1937.

* * *

Mjeda Ă«shtĂ« autor i veprave me vlera artistike tĂ« larta. NĂ« vitin 1887 shkroi poemĂ«n romantike “Vaji i bylbylit”. NĂ« tĂ« ndihen nota pĂ«rmallimi dhe fryma atdhetare. Kjo i shquante edhe paraardhĂ«sit e tij – Leonardo De Martinon, poetin e fillimeve tĂ« Rilindjes KombĂ«tare Ndue Bytyçin (Shkup, 1847 – 1917) etj. Vepra pĂ«rmbyllej me thirrjen drejtuar shqiptarit qĂ« tĂ« ngrihet pĂ«r tĂ« fituar lirinĂ«. QĂ« nga kjo kohĂ« deri nĂ« vitin 1917, kur doli nĂ« dritĂ« vĂ«llimi me poezi “Juvenilia”, Mjeda shkroi, por nuk botoi gjĂ«. TĂ« kĂ«saj kohe janĂ« poema tjetĂ«r romantike “I tretuni” nĂ« tĂ« cilĂ«n Ă«shtĂ« derdhur malli pĂ«r atdheun, pĂ«r njerĂ«zit dhe natyrĂ«n e vendit me bukuritĂ« e saj, poezia “Shtegtari”, “Malli pĂ«r atdhe”, “Gjuha shqype”, “Bashkoniu!” etj. PĂ«rpos krijimeve tĂ« pĂ«rshkuara nga nota elegjiake, Mjeda krijoi edhe vepra poetike nĂ« tĂ« cilat tema patriotike u trajtua nĂ« frymĂ«n e poezisĂ« luftarake sĂ« Rilindjes, si “Liria” (1910-1911), NĂ« tĂ« gjeti jehonĂ« kryengritja e malĂ«sorĂ«ve tĂ« ShqipĂ«risĂ« sĂ« veriut e vitit 1911, qĂ«ndresa dhe aspirata e tyre pĂ«r drejtĂ«si shoqĂ«rore dhe pĂ«r tokĂ«. NĂ« kĂ«tĂ« vepĂ«r bien nĂ« sy synimet demokratike tĂ« poetit qĂ« bashkĂ« me patriotizmin pĂ«rbĂ«n anĂ«n mĂ« tĂ« fortĂ« krijimtarisĂ« sĂ« tij. Poezia “Mustafa Pasha nĂ« BabunĂ«â€ fshikullon pavendosmĂ«rinĂ« dhe qĂ«ndrimin e lĂ«kundshĂ«m tĂ« parisĂ« feudale nĂ« luftĂ« kundĂ«r zgjedhĂ«s sĂ« huaj.

Poezia e MjedĂ«s, sidomos pĂ«rmbledhja “Juvenilia”, VjenĂ« 1917, shquhet pĂ«r stilin klasik dhe pastĂ«rtinĂ« e gjuhĂ«s. Titulli i kĂ«saj vepre tĂ« MjedĂ«s Ă«shtĂ« po ai i vĂ«llimit poetik tĂ« Xhozue Karduçit (GiosuĂš Carducci, 1835-1907) “Iuvenilia” tĂ« botuar pothuajse gjysmĂ« shekulli mĂ« parĂ«. “Juvenilia” e MjedĂ«s pĂ«rfshin jo vetĂ«m poezi origjinale, por edhe pĂ«rshtatje nga poezia e huaj – nga poeti dhe romancieri italian Tomaso Grosi (Tommaso Grossi, 1790-1853), nga poeti italian Xhuzepe Kaparoso (Giuseppe Capparozzo, 1802-1848), nga poeti irlandez Çarls Vulf (Charles Wolfe, 1791-1823) dhe nga shkrimtari gjerman Johan Volfgang fon GĂ«te (Johann Wolfgang von Goethe, 1749-1832).

* * *

NĂ« poemĂ«n “Andrra e jetĂ«s”, nĂ«pĂ«rmjet pamjeve poetike prekĂ«se, poeti zbulon tragjedinĂ« e malĂ«sorĂ«ve tĂ« varfĂ«r qĂ« jetonin nĂ« zgrip tĂ« jetĂ«s, mjerimin dhe padijen e madhe ku ishin kredhur. Kjo poemĂ« Ă«shtĂ« himn i ekzistencĂ«s njerĂ«zore. FazĂ«s sĂ« dytĂ« krijimtarisĂ« sĂ« MjedĂ«s qĂ« fillon pas LuftĂ«s I BotĂ«rore, i pĂ«rkasin poemat nĂ« tingĂ«llima “Scodra” dhe “Lissus” ku nĂ«pĂ«rmjet historisĂ« sĂ« lashtĂ« tĂ« kĂ«tyre dy qyteteve evokohet e kaluara e hershme e popullit shqiptar, sidomos fryma luftarake dhe liridashĂ«se e stĂ«rgjyshĂ«rve tĂ« tij, ilirĂ«ve, duke vijuar nĂ« kohĂ«n e poezisĂ« sĂ« Rilindjes KombĂ«tare. Pra, cikli i dytĂ« i poezive i filluar nga Mjeda do t’u kushtohej qyteteve tĂ« lashta tĂ« IlirisĂ«: Lissus (Lezha), Scodra (Shkodra), Dyrrachium (DurrĂ«si) dhe Apolonia (Pojani). DritĂ«n e botimit mundĂ«n ta shohin vetĂ«m dy pjesĂ«t e para tĂ« kĂ«tij cikli. Lissus, e pĂ«rbĂ«rĂ« prej dymbĂ«dhjetĂ« sonetesh doli nĂ« maj tĂ« vitit 1921 nĂ« tĂ« pĂ«rmuajshmen françeskane Hylli i DritĂ«s, kurse Scodra u botua nĂ« vitin 1939, pas vdekjes sĂ« autorit.

Nga kjo periudhë e jetës së tij është cikli Lirija i përbërë prej gjashtë sonetesh, si dhe oda Shqypes arbnore të botuar së pari nga prifti jezuit italian Fulvio Kordinjano S.J.* (Fulvio Cordignano, 1887-1952) në vitin 1931.

ShĂ«nim: NĂ« vitet 1926-1941 Fulvio Kordinjano shĂ«rbeu si misionar nĂ« Misionin shĂ«titĂ«s shqiptar. NĂ« vitin 1929 u ftua nga drejtori i Liceut Francez Sotir Papahristo (1887-1979) tĂ« vendosej nĂ« Korçë pĂ«r t’u shĂ«rbyer katolikĂ«ve qĂ« ishin vendosur nĂ« qytet dhe tĂ« kontribuonte nĂ« lice me pĂ«rgatitjen profesionale qĂ« posedonte. NĂ« vitin 1942, pas njĂ« polemike publicistike dhe pas qĂ«ndrimeve antishqiptare, Fulvio Kordinjanon jezuitĂ«t e larguan nga ShqipĂ«ria.

NĂ« krijimtarinĂ« poetike tĂ« MjedĂ«s zĂ«nĂ« vend edhe vjershat pĂ«r fĂ«mijĂ«. Mjeda ka lĂ«nĂ« edhe disa pĂ«rkthime. Romantik nĂ« thelb, Mjeda bĂ«ri njĂ« hap drejt realizmit. Synoi pĂ«rsosmĂ«rinĂ« klasike dhe dĂ«shmoi mjeshtĂ«ri poetike tĂ« rrallĂ«. Dha ndihmesĂ« edhe nĂ« lĂ«min e gjuhĂ«sisĂ«. Puna e tij u zhvillua nĂ« gramatikĂ«, nĂ« leksikologji dhe nĂ« filologji. Krijoi alfabetin qĂ« u pĂ«rdor nga shoqĂ«ria “Agimi” me kriterin shkencor “pĂ«r çdo tingull njĂ« shkronjĂ«â€, duke pĂ«rdorur shenjat diakritike.

Dha ndihmesë të çmuar në lëvrimin e gjuhës letrare.

NĂ« historinĂ« e gramatologjisĂ« shqiptare mund tĂ« pĂ«rmenden: “VĂ«rejtje mbi artikuj e premna pronĂ«s tĂ« gjuhĂ«s shqipe”(1934), “Mbi shqiptimin e qiellzoreve ndĂ«r dialektet e ndryshme tĂ« gjuhĂ«s shqipe”(1902).

Mjeda Ă«shtĂ« ndĂ«r tĂ« parĂ«t gjuhĂ«tarĂ« shqiptarĂ« qĂ« u mor me studimin dhe transkriptimin e veprave tĂ« letĂ«rsisĂ« sĂ« vjetĂ«r shqipe. NĂ« vitin 1930 transkriptoi pjesĂ«risht veprĂ«n e PjetĂ«r Bogdanin (Lindi nĂ« Gur tĂ« Hasit, KukĂ«s, rreth vitit 1625 – Vdiq nĂ« PrishtinĂ« nĂ« vitin 1689) dhe PjetĂ«r Budin (Lindi nĂ« Gur tĂ« BardhĂ« tĂ« Matit, nĂ« vitin 1566 – U mbyt nĂ« Drin nĂ« rrethana tĂ« paqarta, gjatĂ« kalimit tĂ« lumit, nĂ« vitin 1622). Mjeda shkroi edhe pĂ«r dialektin shqiptar tĂ« Istries (1932) dhe pĂ«r “PerikopenĂ« e ungjillit tĂ« shek.. XIV-XV” (1933).

Me jetën dhe krijimtarinë letrare dhe shkencore të dre Mjedës janë marrë studiuesit shqiptarë më eminentë si dhe studiues të huaj.

“Andrra e jetĂ«s”

Molla t’kputuna nji deget,

dy qershia lidhĂ« n’nji rrfanĂ«,

ku fillojnĂ« kufijt’ e Geget,

rrijnë dy çika me nji nanë.

* * *

Edhe pse nuk mbulon ndonjĂ« gamĂ« tĂ« gjerĂ« tematike, poezia e MjedĂ«s dĂ«shmon njĂ« gjuhĂ« mjaft tĂ« pĂ«rpunuar nĂ«n ndikimin e klasikĂ«ve italianĂ« tĂ« shekullit XIX dhe njĂ« nivel tĂ« lartĂ« pĂ«rsosmĂ«rie metrike. Sikur Andon Zako Çajupi (1866-1930), Mjeda ngre njĂ« urĂ« kalimi midis letĂ«rsisĂ« sĂ« Rilindjes dhe asaj tĂ« periudhĂ«s sĂ« pavarĂ«sisĂ«, por po ashtu si Çajupi, mbetet i ngulur fort nĂ« fillimet e kĂ«tij kalimi. Pas Çajupit dhe MjedĂ«s vjen Asdreni, pseudonim i Aleks Stavre DrenovĂ«s (DrenovĂ«, rreth pesĂ« kilometra larg Korçës, 1872 – Bukuresht, 1947). Veprat e para tĂ« autorit tĂ« himnit kombĂ«tar u ndikuan nga Naim FrashĂ«ri*, FrashĂ«r, 25 maj 1846 – KĂ«zĂ«ll Toprak, Stamboll, 20 tetor1900). NjĂ«herazi, Asdreni Ă«shtĂ« i pari poet i periudhĂ«s kalimtare qĂ« mund tĂ« vendoset nĂ« anĂ«n tjetĂ«r tĂ« urĂ«s.

ShĂ«nim: Naim FrashĂ«ri vdiq nĂ« shtĂ«pinĂ« e vet nĂ« lagjen KĂ«zĂ«ll Toprak (Kızıltoprak) tĂ« Kadıköy-it nĂ« Stamboll, rreth orĂ«s 2 tĂ« mĂ«ngjesit, mĂ« 20 tetor 1900, por nuk e varrosĂ«n aty. Varrimi i tij krye tĂ« nesĂ«rmen, mĂ« 21 tetor 1900, nĂ« teqenĂ« bektashiane nĂ« Merdiven Köy (Merdivenköy), pranĂ« vĂ«llait tĂ« vet, Abdyl FrashĂ«rit (FrashĂ«r, 1839 – Stamboll, 1892).

* * *

Çajupi, Mjeda dhe Asdreni me krijimet letrare tĂ« tyre paraqesin urĂ« midis romantizmit dhe realizmit nĂ« letĂ«rsinĂ« shqiptare. Vargu i MjedĂ«s paraqet njĂ« hapĂ« pĂ«rpara drejt njĂ« kulture sovrane pĂ«r njĂ« komb sovran.

Filed Under: LETERSI

NDRE MJEDA (20 NĂ«ntor 1866 – 1 GUSHT 1937)

August 1, 2026 by s p

Saimir Kadiu/

Duke e përkujtuar me mirënjohje të thellë, në 89-vjetorin e ndarjes nga jeta, një personalitet të jashtëzakonshëm dhe poliedrik të kulturës shqiptare: studiuesin e mirëfilltë, gjuhëtarin e thellë, poetin harmonioz, përkthyesin brilant të Gëtes, rilindasin e shquar, klerikun intelektual, mësuesin e popullit, parlamentarin e përkushtuar dhe atdhetarin e madh.

Dom Ndre Mjedja i mbylli sytĂ« nĂ« ShkodĂ«r, mĂ« 1 gusht 1937, pas njĂ« veprimtarie tĂ« palodhur fetare, kulturore e atdhetare. Mori pjesĂ« nĂ« Kongresin e Manastirit, themeloi shoqĂ«rinĂ« kulturore “Agimi”, punoi shumĂ« pĂ«r gjuhĂ«n shqipe, shkroi poezitĂ« e pĂ«rmbledhura nĂ« “Juvenilja”, ndĂ«rmjet tĂ« cilave shkĂ«lqejnĂ« poemthat “Andrra e jetĂ«s”, “Vaji i bylbylit”, “Liria”, “Lisus”, “Skodra”


“Mjeden e bĂąni tĂ« Madh e tĂ« padekĂ«shĂ«m dashunija e stĂ«rfuqishme pĂ«r gjuhĂ« shqipe. Ai njoftĂ«s i rrallĂ« i gjuhve tĂ« vjetra, ai qi shkruente mjeshtrisht pesĂ« gjuhĂ« tĂ« mĂ«dhaja europjane dhe lexonte e kuptonte njĂą tri a katĂ«r tjera, dashunonte me nji dashunĂ­ tĂ« njomĂ« e luftarake kĂ«t gjuhĂ« tĂ« palavrueme t’onĂ«. E dashunonte si Dijetar e si Atdhetar, e dashunonte edhe si Poet” (Ernest Koliqi)

Per mendimin tim modest, personaliteti polivalent i Mjedes e ben ate ndoshta edhe me te madh se Naim Frasherin…

Pse është i madh Ndre Mjeda?

Ai nuk Ă«shtĂ« i madh vetĂ«m sepse zĂ« njĂ« vend tĂ« rĂ«ndĂ«sishĂ«m nĂ« historinĂ« e letĂ«rsisĂ« shqipe. ËshtĂ« i madh sepse, mĂ« shumĂ« se njĂ« shekull mĂ« vonĂ«, vargjet e tij ende tingĂ«llojnĂ« tĂ« pastra, gjuha e tij mbetet e freskĂ«t dhe mendimi i tij vazhdon tĂ« na flasĂ«.

Madhështia e Mjedës nuk qëndron te zhurma. Ajo qëndron te përkryerja.

NĂ« njĂ« kohĂ« kur letĂ«rsia shqipe ishte ende nĂ« kĂ«rkim tĂ« vetvetes, ai e trajtoi gjuhĂ«n si njĂ« argjendar trajton arin. Çdo fjalĂ« ishte e peshuar, çdo varg kishte ritĂ«m, çdo figurĂ« artistike kishte masĂ«. Nuk shkroi shumĂ«, por ajo qĂ« la pas Ă«shtĂ« njĂ« model i rrallĂ« i disiplinĂ«s artistike. Ai besonte se poezia nuk duhej tĂ« ishte vetĂ«m frymĂ«zim; duhej tĂ« ishte edhe mjeshtĂ«ri.

Për këtë arsye Mjeda mbetet poeti më klasik i letërsisë shqiptare.

Ai nuk u mjaftua me ndjenjën. Ai kërkoi formën e përsosur.

Kur lexon “Andrra e JetĂ«s”, nuk ke pĂ«rballĂ« vetĂ«m historinĂ« e trishtĂ« tĂ« njĂ« familjeje shqiptare. Ke pĂ«rballĂ« fatin e njĂ« kombi tĂ« tĂ«rĂ«, qĂ« jetonte mes varfĂ«risĂ«, sakrificĂ«s dhe shpresĂ«s. Personazhet e tij nuk bĂ«rtasin. Ata vuajnĂ« nĂ« heshtje. Dhe pikĂ«risht kjo heshtje e bĂ«n dramĂ«n edhe mĂ« tĂ« madhe.

Kur lexon “Lissus”, ndien krenarinĂ« pĂ«r historinĂ« shqiptare. Kur lexon lirikat e tij, zbulon njĂ« poet qĂ« e sheh natyrĂ«n jo si dekor, por si pasqyrĂ« tĂ« shpirtit njerĂ«zor. Mjeda nuk e pĂ«rdor peizazhin pĂ«r ta zbukuruar poezinĂ«; ai e kthen atĂ« nĂ« gjuhĂ«n e emocioneve.

Por Mjeda nuk ishte vetëm poet.

Ai ishte gjuhëtar, filolog, pedagog, përkthyes dhe një nga mendjet më të ndritura të Rilindjes Kombëtare. Njihte latinishten, greqishten, italishten, gjermanishten, frëngjishten dhe disa gjuhë të tjera evropiane. Formimi i tij në kolegjet jezuite dhe në universitetet e Evropës Qendrore i dha një horizont të gjerë kulturor, por ai nuk e harroi kurrë gjuhën shqipe. Përkundrazi, gjithë atë pasuri kulturore e solli në shërbim të saj.

Në Kongresin e Manastirit më 1908, ai ishte një nga personalitetet që punuan për njësimin e alfabetit të shqipes. Në një kohë kur kombi po kërkonte të ndërtonte identitetin e vet kulturor, Mjeda e kuptoi se një gjuhë e përbashkët ishte po aq e rëndësishme sa një flamur i përbashkët.

Edhe si klerik ai mbeti intelektual i lirë. Ai nuk e përdori fenë për të kufizuar mendimin, por për ta pasuruar atë. Në veprën e tij bashkëjetojnë besimi, humanizmi dhe dashuria për atdheun. Kjo e bën Mjedën një figurë universale, jo thjesht fetare apo letrare.

Ndersa Naimi është poeti i frymëzimit të madh kombëtar.

Mjeda është poeti i përsosmërisë artistike.

Ndersa Naimi të ndez zemrën.

Mjeda të mahnit me bukurinë e vargut.

Njëri është lumi që rrjedh me vrull.

Tjetri është kristali që nuk ka asnjë të çarë.

Në letërsinë shqipe, të dy janë të pazëvendësueshëm.

Mbase kjo është arsyeja pse Mjeda nuk ka humbur kurrë vlerën. Moda letrare ndryshon. Shijet estetike ndryshojnë. Brezat ndërrohen. Por mjeshtëria nuk plaket. Një sonet i shkruar mirë mbetet i bukur edhe pas njëqind vjetësh, ashtu si një katedrale gotike nuk humbet madhështinë e saj vetëm sepse ka kaluar koha.

Ndre Mjeda nuk kërkoi të ishte poet popullor. Ai kërkoi të ishte poet i madh.

Dhe ia doli.

Sepse madhështia e tij nuk matet me numrin e poezive, por me cilësinë e tyre. Nuk matet me famën që pati në jetë, por me respektin që vazhdon të ngjallë. Nuk matet me kohën kur jetoi, por me faktin se vazhdon të jetojë në gjuhën shqipe.

Në fund, pyetja nuk është pse është i madh Ndre Mjeda.

Pyetja është si mundi një njeri, me kaq pak fjalë, të ndërtojë një nga monumentet më të bukura të letërsisë sonë.

Ndoshta sepse ai e dinte një të vërtetë të thjeshtë: fjalët janë të përjetshme vetëm kur shkruhen me mençuri, kulturë dhe dashuri.

Dhe Mjeda i pati të tria.

“GJUHA SHQIPE”

Përmbi za që lshon bylbyli,

gjuha shqipe m’shungullon

pĂ«rmbi er’ qĂ« jep zymbyli,

pa da zemren ma ngushllon.

NdĂ«r komb’ tjera, ndĂ«r dhena tjera,

ku e shkoj jetën tash sa mot,

veç pĂ«r ty m’rreh zemra e mjera

e prej mallit derdhi lot.

Nji kto gjuhë që jam tue ndie,

jan’ tĂ« bukra me themel

por prap’ kjo, si diell pa hije,

pĂ«r mue t’tanave iu del.

Prej Tivarit e n’PrevezĂ«,

nji Ăą giuha e kombi nji,

Ku lëshon dielli njato rreze

Qi veç toka jote i di.

Ku n’breg t’Cemit rritet trimi

me zbardh, Shqipe, zanin tand,

e ku Drinit a burimi

që shpërndahet kand e kand.

Geg’ e tosk’, malsi, jallia

jan’ nji komb, m’u da, s’duron;

fund e maj’ nji a Shqipnia

e nji gjuh’ t’gjith’ na bashkon.

Qoftë mallkue kush qet ngatrrime

ndër kto vllazën shoq me shoq,

kush e dan me flak’ e shkrime

çka natyra vet’ pĂ«rpoq.

Por me gjuhĂ« kaq t’moçme e mjera

si nj’bij’ kjo qĂ« pa prind mbet:

pĂ«r t’huej t’mbajshin dhenat tjera,

s’t’kishte kush pĂ«r motĂ«r t’vet.

E njat tok’ qĂ« je tue gzue,

e ke zan’ tash sa mij’ vjet,

shqiptaria, që mbet mblue

sot nën dhe, edhe shqip flet.

Filed Under: LETERSI

  • 1
  • 2
  • 3
  • …
  • 314
  • Next Page »

Artikujt e fundit

  • đ—žđ—żđ˜†đ—Ÿđ—Čđ˜‡đ—¶đ—șđ—¶ đ—¶ đ—œđ—Œđ—Čđ˜đ—¶đ˜ đ—›đ—źđ˜ƒđ˜‡đ—¶ 𝗡đ—Čđ—č𝗼
  • Kosova dhe dĂ«shtimi i politikĂ«s sĂ« jashtme shqiptare: Nga internacionalja komuniste te globalizmi
  • ZELENSKYY DHE VUÇIQ, DY QASJE POLITIKE QË NUK MUND TË ZËVENDËSOJNË TË DREJTËN NDËRKOMBËTARE
  • IBRI DHE UJMANI, KUR UJI BËHET ÇËSHTJE E SIGURISË DHE E SË DREJTËS NDËRKOMBËTARE
  • Shkupi pas 114 vjetĂ«ve, nga kryeqendra historike te horizonti evropian
  • FjalitĂ« mesazh…
  • Prof. Dr. Rifat Latifi, Former Minister of Health of the Republic of Kosovo, Addresses a Letter to President of Ukraine Volodymyr Zelenskyy: “Every Argument Used Against Kosovo Has Been Used Against You”
  • Dy mijĂ« vjet mĂ«sime dhe ende nuk kemi mĂ«suar!
  • Polifoni apo iso-polifoni?
  • MARKO BOÇARI (1790–9 GUSHT 1823)
  • Kandidate pĂ«r Senatin e shtetit tĂ« Michiganit – Distrikti 24, Edlira Sako: “ShqiptarĂ«t kanĂ« nevojĂ« pĂ«r mĂ« shumĂ« pĂ«rfaqĂ«sim nĂ« institucionet amerikane”
  • ZĂ«ri i KrujĂ«s sĂ« SkĂ«nderbeut qĂ« troket nĂ« portat e SienĂ«s
  • SHPALLET KËSHILLI I FEDERATËS VATRA
  • LUMI SI UDHË E NDRYSHIM NË POEZINË AGOLLIANE
  • ZËMËRIM DHE PAS VDEKJES! DISIDENTI I PËRHERSHËM


Kategoritë

Arkiv

Tags

albano kolonjari alfons Grishaj Anton Cefa arben llalla asllan Bushati Astrit Lulushi Aurenc Bebja Behlul Jashari Beqir Sina dalip greca Elida Buçpapaj Elmi Berisha Enver Bytyci Ermira Babamusta Eugjen Merlika Fahri Xharra Frank shkreli Fritz radovani Gezim Llojdia Ilir Levonja Interviste Keze Kozeta Zylo Kolec Traboini kosova Kosove Marjana Bulku Murat Gecaj nderroi jete ne Kosove Nene Tereza presidenti Nishani Rafaela Prifti Rafael Floqi Raimonda Moisiu Ramiz Lushaj reshat kripa Sadik Elshani SHBA Shefqet Kercelli shqiperia shqiptaret Sokol Paja Thaci Vatra Visar Zhiti

Log in

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Cookie settingsACCEPT
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these cookies, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may have an effect on your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Non-necessary
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
SAVE & ACCEPT