Nga Fadil Ferizi/
Historia e Kosovës ka shumë emra. Ka shumë sakrifica. Ka shumë njerëz që dhanë diçka. Jakup Krasniqi dha një jetë. Ishte mësues. Ishte atdhetar. Ishte i burgosur politik. Ishte luftëtar. Ishte zëri i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Ishte diplomat në një nga momentet më vendimtare të historisë sonë. Ishte kryetar i Kuvendit. Ishte ushtrues detyre i Presidentit të Republikës.
Por Jakup Krasniqi nuk është vetëm ajo që ishte. Ai është pjesë e asaj që Kosova është sot. Në kuptimin historik dhe simbolik, ai është Kosova e rezistencës. Është Kosova e burgjeve politike. Është Kosova e shkollës shqipe. Është Kosova e luftës. Është Kosova që kërkoi lirinë dhe pastaj ndërtoi Republikën. Jakup Krasniqi lindi më 1 janar 1951 në Negrovc të Drenasit. Studioi histori në Universitetin e Prishtinës dhe punoi si mësimdhënës. Për të, shkolla nuk ishte vetëm profesion. Ishte pjesë e një ideje më të madhe: një popull që kërkonte të ruante gjuhën, kujtesën dhe identitetin e vet.
Pastaj erdhi burgu.
Për veprimtarinë e tij politike dhe kombëtare, Krasniqi kaloi më shumë se dhjetë vjet në burgjet jugosllave.
Dhjetë vjet.
Një pjesë e madhe e jetës së një njeriu.
Por burgu nuk e largoi nga Kosova.
Kur doli, u kthye në jetën politike dhe publike. U angazhua në Lidhjen Demokratike të Kosovës, në rezistencën paqësore, në arsimin shqiptar dhe në përpjekjet për organizim politik nën pushtimin serb.
Ai provoi rrugën politike.
Provoi rezistencën paqësore.
Provoi ndërtimin dhe funksionimin e institucioneve të pavarura të Kosovës nën pushtimin serb.
Por historia e Kosovës po hynte në një fazë tjetër.
Dhe Jakup Krasniqi hyri me të.
Në kujtesën historike të Kosovës, Jakup Krasniqi është UÇK.
Është një nga fytyrat e saj politike. Është një nga zërat me të cilët UÇK-ja iu drejtua Kosovës dhe botës. Është pjesë e asaj kohe kur fjala “liri” nuk ishte slogan. Kishte çmim. Kishte rrezik. Kishte jetë njerëzish pas saj.
Ishte aty kur UÇK-ja po luftonte për çlirimin e Kosovës. Ishte zëdhënësi i saj dhe një nga përfaqësuesit e saj politikë. Në një kohë kur Kosova kishte nevojë që bota ta dëgjonte, Jakup Krasniqi ishte një nga zërat e saj.
Pastaj erdhi Rambujeja.
Atje nuk mjaftonte pushka.
Duhej politikë.
Duhej diplomaci.
Duhej unitet.
Në Konferencën e Rambujesë, Jakup Krasniqi ishte pjesë e delegacionit të Kosovës dhe luajti rol në përfaqësimin politik të saj.
Sepse shtetet nuk ndërtohen vetëm duke luftuar.
Duhet të dish edhe kur të negociosh.
Duhet të dish çfarë mund të pranosh.
Duhet të dish çfarë nuk mund të dorëzosh.
Pas luftës erdhi një sfidë tjetër.
Ndërtimi i shtetit.
Krasniqi ishte ministër në Qeverinë e Përkohshme të Kosovës, deputet në disa legjislatura, ministër i Shërbimeve Publike, kryetar i Kuvendit të Kosovës dhe ushtrues detyre i Presidentit të Republikës.
Prandaj ai nuk është vetëm pjesë e historisë së UÇK-së.
Në kuptimin e rrugëtimit të tij politik, është edhe Republika.
Sepse ishte në luftën për të.
Ishte në diplomacinë për të.
Ishte në institucionet që e ndërtuan.
Ishte në krye të Kuvendit të saj.
Dhe për një periudhë ushtroi edhe detyrën më të lartë shtetërore të Republikës.
Ky është rrugëtimi i Jakup Krasniqit.
Nga klasa në burg.
Nga burgu në rezistencë.
Nga rezistenca në UÇK.
Nga UÇK-ja në Rambuje.
Nga Rambujeja në institucionet e Republikës.
Nga lufta për shtetin, në drejtimin e shtetit.
Nuk janë shumë njerëz që mund ta tregojnë historinë e Kosovës përmes jetës së tyre.
Jakup Krasniqi mundet.
Ishte mësues kur Kosovës i duhej dije.
Është ende mësues në kuptimin e një jete që dëshmon se historia nuk mësohet vetëm nga librat.
Ishte i burgosur politik kur liria paguhej me vite të jetës.
Është kujtesa e asaj kohe.
Ishte UÇK kur Kosovës i duhej forcë.
Është pjesë e UÇK-së në kujtesën historike të Kosovës.
Ishte në Rambuje kur Kosovës i duhej diplomaci.
Është pjesë e historisë së asaj diplomacie.
Ishte kryetar Kuvendi kur Kosovës i duhej shtet.
Është pjesë e historisë së Republikës.
Sot, Jakup Krasniqi ndodhet përsëri në burg, i dënuar me 25 vjet burgim.
Mësuesi. I burgosuri politik. Zëdhënësi i UÇK-së. Njeriu i Rambujesë. Kryetari i Kuvendit të Kosovës. Njeriu që mori pjesë në ndërtimin e Republikës.
Ky aktgjykim do ta ketë rrugën e vet juridike. Historia do ta gjykojë edhe atë.
Por historia e Kosovës ka rrugën e vet.
Dhe historia e Kosovës nuk fillon në Hagë.
Ajo kalon nëpër shkollën shqipe. Nëpër burgjet jugosllave. Nëpër Drenicë. Nëpër UÇK. Nëpër Rambuje. Nëpër çlirimin e vitit 1999. Nëpër shpalljen e pavarësisë më 17 shkurt 2008. Nëpër institucionet e Republikës.
Në të gjitha këto etapa gjendet emri i Jakup Krasniqit.
Prandaj, kur themi Jakup Krasniqi, nuk flasim vetëm për një njeri.
Flasim për një pjesë të Kosovës.
Ai ishte UÇK.
Ai është UÇK në kujtesën e Kosovës.
Ai ishte në ndërtimin e Republikës.
Ai është pjesë e Republikës dhe e historisë së saj.
Në këtë kuptim simbolik, Jakup Krasniqi është Kosova vetë: Kosova e mësuesit, Kosova e të burgosurit politik, Kosova e luftëtarit, Kosova e diplomatit, Kosova e shtetndërtuesit.
Dhe pikërisht për këtë arsye:
Historia e çlirimit të Kosovës do të ishte e paplotë pa Jakup Krasniqin.
Sepse disa njerëz vetëm kalojnë nëpër histori.
Të tjerët mbeten brenda saj.
Jakup Krasniqi është brenda historisë së Kosovës.