Astrit Lulushi

Më të lashtë se toka nuk ka, ose kështu duket. Pa tokën ne nuk do të ishim. Të fshehtat që ajo mbulon nxitIn imagjinatën. Toka nuk është thjesht fragment i historisë së vdekur, por shtresë mbi shtresë ajo përmban fletët e një libri – poezia i ngjan gjetheve të pemës, që paraprijnë lulet dhe frutat – jo tokë fosile, por një tokë e gjallë; ku jeta shtazore dhe bimore është thjesht në varësi të saj. Dhe jo vetëm ajo, por edhe institucionet e ngritura mbi të janë plastike, si balta në duart e poçarit; grykat që zgjatohen e ngushtohen i ngjajnë manipulimeve dhe mashtrimeve – fati i tyre varet nga poçari. Metalet mund të shkrihen dhe të derdhen në gjithfarë formash, por kurrë nuk do të jenë më të bukura sesa në format e krijuara me dheun e shkrifët.Vetëm njeriu është aq fodull sa të thotë se është i pavarur, dhe toka qesh duke i hapur udhën të kalojë pa u ndjerë. Kur njeriu mbyll sytë ai nuk e di se mbyll çdo rrugë përpara vetes, duke lënë të vetmen dalje, që është kthimi prapa në dhe, ku ka gjithë përjetësinë të lexojë fletë pafund të historisë së tokës, por atëherë është vonë.Nga ana tjetër, që nga kohërat më të lashta, jo vetëm në këto brigje, por në çdo kodër dhe fushë, në çdo shpellë e zgavër, acari del nga toka si një i përgjumur i përtërirë dhe kërkon detin me valë, ose migron në klima të tjera në re. Dhe shkrirja me retë e buta është më e pranueshme se sesa goditja dërmuese me çekiç – apo rëndimi me dhe – njëra e tret, tjetra e thyen acarin në copa.