alfons Grishaj – Page 15 – Dielli

Asgjë nuk është e rastësishme

December 27, 2017 by dgreca

In politics, nothing happens by accident. If it happens, you can bet it was planned that way. (Franklin D.Roosevelt)/

NGA ALFONS GRISHAJ/

Vendosja e një ministri të diktaturës në krye të Parlamentit, ministra të akuzuar për drogë e korupsion, varfëria dhe shtypja e vegjëlisë puntore, rritja e privilegjeve dhe majmëria shoganëve, janë vetëm disa nga “bëmat” e rilindësve, të cilët, me forcën e kartonit po e çojnë Shqipërinë drejt kolapsit. Rama po teston përditë nervin e opozitës dhe durimin e popullit. Ai ndoshta beson vërtet se vota “pleblishitare” e zgjedhjeve të qershorit ishte meritë personale e tij. Sepse, në shoqërinë tonë, duket sikur ka zënë vend idea që “fitimtarit” i quhet fitore e merituar qoftë kur vjedh votat, qoftë edhe kur kundërshtarët, për shkaqe tashmë të ditura, nuk ngrihen në nivelin e “rivalitetit”. Ai beson gjithashtu, se do ia dalë ta konsumojë mandatin e dytë me plot nge dhe si t’ia dojë qefi, edhe pse si politikan, tashmë me përvojë, duhet ta dijë që është në kuotën më të ulët të mbështetjes në karrierën e tij, gjë që do të shqetësonte çdo politikan perëndimor e do ta nxiste drejt kthesave të ngjitjes. Por, Rama nuk e gëzon vetdijen e politikanit perëndimor.

Këtë e tregoi akti i fundit i shkeljes së Kushtetutës, duke zgjedhur një zonjë (!) në krye të prokurorisë, pa votat e kërkuara ligjërisht. (Le të lëmë mënjanë për një çast, se cila është kjo zonjë, që edhe pse zyrtare e ligjit, pranoi, në rrethanat e një konflikti politik, me ambicjen për një mandat të përkohshëm, të shndërrohej në një instrument ndezës. Me këtë rast vlen të shtrohet moralisht pyetja se ç’garanci ka pavarësia e pushtetit të drejtësisë edhe pas reformës së bujshme…)

Vjedhja e votave të opozitës për të hapur votimin dhe futja e gardistëve me dhunë në parlament rikonfirmoi papërgjegjshmërinë e drejtimit arrogant e banal Rama – Ruçi, të cilët, vunë militantizmin e bodigardëve mbi mandatet e popullit, duke vulosur në këtë mënyrë aktin antikonstitucional të ngjashëm me një grusht shteti. Dhe siç ndodh rëndom në këto raste, Pozita “fajësoi” opozitën për revoltën dhe denoncoi 10 deputetë për ndjekje penale, përfshirë dhe dy zonja… Akuza më e rëndë duket se ra mbi zonjën Kryemadhi, që paska siluruar një këpucë mbi Kokë-Ministrin e Shllavarisë, dhe se paska përdorur një fjalor vulgar ndaj drejtuesve të drogës dhe krimit. Çudi e madhe, pushteti paska fuqi magjike të të emancipojë e të të ngrejë me ashensor nga vulgarizmi në majat e qytetarisë, madje aq lart sa të harrosh sjelljet e tua banale në opozitë. E pra, ata nuk janë aq të largëta në kohë. Përkundrazi, kur sheh se në ç’ mënyrë provokuese sillet qeveria e sotme me opozitën, s’ke si të mos vlerësosh maxhorancën e shkuar për sensin e masës dhe maturinë. Në fakt, një qeveri që mbështeti drogën dhe fitoi në sajë të saj, nuk është për t’u siluruar me këpucë (megjithëse jam kundër dënimeve ekstreme), por për ligjin e Rodrigo Duterte, President i Filipineve (shihe këtë se tejkalon parimet e demokracisë).

Qeveria Shqiptare, si në drejtimin e vendit ashtu dhe në politikën ndërkombëtare është totalisht e çorientuar, dhe këtë e tregoi me votën kundër aleatit strategjik Sh. B. A. në OKB, 129 – 9, 35 abstenime, lidhur me çështjen e Jeruzalemit. Neo-komunistët, harruan votën e Wilsonit, luftën e Klintonit, vendimin e Bushit për hyrjen e Shqipërisë në NATO.

Shqiptarëve të majtë, iu dha rasti vetëm njëherë për të treguar mençuri klasike nacionalistë, por nuk e përdorën. Atyre nuk u intereson e nesërmja e bashkimit të Kombit, por “Internacionalizmi Proletar”. Përfshirja jonë në “lojërat” e diplomacisë është reminishencë e enverizmit megallomanik. Çështja e Izraelit është një çështje e tejzgjatur dhe Sh. B. A. janë të interesuar ta mbyllin njëherë e mirë këtë kapitull duke respektuar në rradhë të parë parimin e vetvendosjes, pastaj dhe historinë e një populli, i cili ka mbijetuar përgjatë diskriminimeve shekullore dhe rreziqeve asgjësuese si rrallë popull tjetër. Dhe këtu ndryshon Amerika me pjesën tjetër të botës: Amerika vepron energjikisht për të zgjidhur konfliktet, pjesa tjetër e botës, kartat e konflikteve të pazgjidhura i mban nëpër valixhet e diplomacisë burokratike, për t’i luajtur në kazinonë e rradhës.

Nikki Haley, theksoi se Amerika nuk do e harrojë votën kundër. Më pas ajo konfirmoi shkurtimin e buxhetit prej 285 milion për OKB, tregues i një ere të re ndaj hipokrizisë së vendeve “mike”, të cilët, e kanë përdorur Amerikën, dhe gjakun e heronjve të saj për t’u çliruar, mbrojtur dhe ringritur ekonomikisht.

Vota kundër Sh. B. A. në OKB, reflektoi nivelin e ulët të diplomacisë së shtetit tonë por diktoi gjithashtu mungesën e koherencës së strukturave drejtuese të tij. Ish-Presidenti Nishani dhe Presidenti i Republikës Meta, e dënuan këtë akt të turpshëm, jo vetëm për qendrimin e gabuar por edhe për faktin se u shmang institucioni i Presidentit. Liderët e Republikës së Kosovës u distancuan nga nga ky akt. Organizata të ndryshme dhe populli shqiptar në përgjithësi e dënoi ashpër qëndrimin e qeverisë Rama.

Deklarata e Vatrës, me kryetar Dritan Mishto, dënoi qeverinë e Tiranës, për aktin e papërgjegjëshem dhe bëri thirrje shqiptarëve kudo në botë, që të ndërgjegjësohen për vlerën e lirisë si gjëja më shtrenjtë.

Pas kësaj ngjarje të shëmtuar trashanikët e përfaqësive diplomatike dhe përfaqësuesja e Edi Ramës në OKB, do ta kenë shumë të vështirë për t’u përballur me komunitetin shqiptar (sidomos me nacionalistët) në Amerikë dhe kudo nëpër botë. Nëse ne shqiptarët padallim, brenda vetes kemi pardonuar njëri-tjetrin dhe kemi harruar shumë gjëra, akti i fundit i qeverisë Rama, është i pafalshëm se ka cënuar rëndë ndjenjën kombëtare, besën ndaj mikut më të shtrenjtë të Shqipërisë, Amerika. Çfarë po ndodh, asgjë nuk është e rastësishme…

Ka ardhur koha që krerët e Diasporës me në krye Vatrën, të mblidhen për të ndërtuar një strategji të re për të larguar qeverinë tradhëtare të Tiranës, dhe kjo, jo në emër të ndonjë partie të caktuar, por në emër të interesave historike të popullit të shumëvuajtur shqiptar!!!

Vajza e Dritave të Krishtëlindjeve

December 18, 2017 by dgreca

(Histori e Vërtetë)/

Nga Alfons Grishaj/

Bora filloi më vonë se vitet e tjera. Tisi i bardhë kish mbuluar çdo gjë. Romantikët, dhe pse nuk pëlqejnë erën e veriut, që nuk lë të shijosh parajsën e radhës, përsëri s’i ndal asgjë ta përkëdhelin bardhësinë e përsosur me penel, poezi, këngë dhe lurtim fizik.

Ishte muaji Krishtëlindjeve. Atmosfera ndihej kudo, në rrugë , dyqane e ambiente pune. Shtëpitë, shkollat, qendrat e biznesit ishin stolisur tradicionalisht. Njerëzit e gëzuar uronin njëri-tjetrin, “Merry Christmas!”. Drerët dhe sorkadhet dilnin shkujdesur buzë pemëve, rreth shtëpive e sikur thonin, është koha jonë dhe ju nuk mund të bëni pa ne. Legjenda tregon se, drerët fluturojnë sëbashku me Santa Claus, shtëpi më shtëpi, për t’u shpërndarë dhurata fëmijëve, prandaj në muajin Dhjetor, drerët janë krenarë dhe të paprekshëm.

Krishtëlindjet janë kulmi i gëzimit. Por jo të gjithë galdojnë dhe ndjejnë atmosferën festive… Për vajzën e vogël, Mukades, koha e Krishtëlindjeve ishte koha e dilemave dhe torturës shpirtërore. Sa afrohej muaji i festave, ajo bëhej e heshtur dhe mbyllej në vetvete. Nganjëherë qante me ngashërim. Rrinte tek dritarja, shijonte flokët e bardhë të dëborës , kundronte dritat shumëngjyrëshe të Krishtëlindjeve dhe pyeste veten, pse babai dhe familja e saj nuk lejonin që shtëpia e tyre të stolisej si shtëpitë e fqinjëve, shoqeve dhe shokëve të klasës? Në shkolla e dyqane kudo ndihej atmosfera festive, por në shtëpinë e saj nuk kish as drita shumëngjyrëshe, as pemë Krishtëlindjesh, as dhurata. Familja e saj vinte nga lindja e mesme dhe babai me besim islam , mundohej të ruante traditën që kish trashëguar nga të parët. Po trashëgimia e tij, një relike e çmuar, që nuk mund të aplikohet si në vendin e tij, jo se është e ndaluar, përkundrazi, porse fëmijët dhe kultura perëndimore është asimiluese…

Sa më tepër rritej, vajza bëhej më këmbëngulëse në pyetjen e saj: “Pse vetëm shtëpia e tyre nuk stolisej?! Babai i përgjigjej shkurt: “Nuk është festa jonë, nuk është shkruar në Kuran!” Befas një ditë, Mukadesi i afrohet të atit dhe i thotë: “E kam mbaruar së lexuari Kuranin! Aty nuk shkruhet se Muhameti është kundër dritave dhe zbukurimeve…. A e di ti baba kush është Krishti … ?! Në Kuran është Hazreti Isa! ”Avdyli mbeti pa gojë. Flokët iu rrënqethën dhe një flakë e brendshme i mbuloi fytyrën. Vajza nisi “sulmin” duke hequr shaminë nga koka. Flokët e gjata iu derdhën mbi supe dhe shpinë, dhe sytë e zes iu bënë më të zes …si një shkëlqim shenjtnorësh. Patundur qëndronte si statujë mermeri para të jatit, e më zë që dridhej vazhdoi dialogun sikur të ishte një tridhjetvjeçare dhe jo një fëmijë nëntë vjeç: “E kuptoj që je lodhur, shko fli! Po, nesër unë dua një përgjigje. Nuk dua përgjigjet e viteve të shkuara, se nuk e di çfarë do ndodhë me mua… Më vjen zor t’u dal shoqeve dhe shokëve të mi para syve. Ata gëzojnë, zemra ime vuan, a e kupton baba këtë? Disa më shikojnë me dhimbje, disa me përçmim! Pale më keni mbuluar dhe me këtë shall (duke tundur shallin në ajër) që të dallohem nga fëmijët e tjerë. Këtë nuk e vë më! Ti, do e lidhësh tek guri i varrit tim…”

Pasi mbaroi fjalët vrapoi për në dhomën e vet, duke qarë me dënesë. Avdyli i habitur bëri dy tre hapa për tek e bija për të nxjerrë dufin, por nuk mundi. Donte të ulurinte si një luan i plagosur, por zëri nuk mori komandë nga skutat e ndërgjegjes. Thirri të shoqen, e cila nuk bëhej e gjallë nga respekti dhe zakoni për mos i kthyer fjalë burrit. Dhe pse thellë në shpirt Hajdia, nuk pajtohej me disa zakone dhe praktika të burrit dhe vendit të vet, të cilat nuk përkonin me perëndimin, ajo qëndronte si Nimfa nën ujë dhe shfaqej vetëm atëherë kur nuk kish njerëz . Avdyli me një zë të ulët e të shqyer tregonte zemëratë dhe frikë nga shpërthimi i vajzës, urdhëroi të shoqen t’i bënte një çaj me kamomil dhe ginger dhe të ulej pranë tij. Pasi piu çajin, sikur e mblodhi veten dhe vazhdoi bisedën me të shoqen . Hajdia vuri gishtin mbi Kuran , në faqen e hapur shihej emri i Hazreti Isa (Krishti) , ajo filloi bisedën : “ Mbas shumë vitesh Allahu na fali Mukadesin…, mendoj se Hazreti Isa është Meleku i saj ! Fëmijët kërkojnë pak , ne ua kufizojmë dhe atë .“

Avdyli shikonte të shoqen . Kurani dhe sjellja e të bijës ia kishin turbulluar ndërgjegjen . Nata i shkoi si një minut ëndrre.

Të nesërmen Avdyli doli nga shtëpia më herët se zakonisht. Sytë i kishte të skuqur dhe fytyrën e vrenjtur. Tek dera e garazhit u ndesh me komshiun i tij, Lleshin, i cili po përgaditej për të shkuar në punë. Ai ishte emigrant si Avdyli , por me kulturë shqiptare. Komshinj,prej vitesh respektonin njëri-tjetrin sikur të ishin njohur që në fëmijëri. Avdyli, nuk e përshëndeti si zakonisht komshiun e vet, hypi në makinë dhe u bë gati të nisej, por aty për aty ndryshoi mendim. Ndaloi makinën dhe u afrua duke përshëndetur Lleshin përsëri: “Mik i dashur Les (Llesh), jam në hall të madh, dua këshillën tënde.”

Lleshi, mendoi se një gjëmë e madhe kish ndodhur…, la makinën e ndezur dhe ftoi mikun të hynte brenda në shtëpi. Ai, shpjegoi shpërthimin e vajzës natën e shkuar… Lleshi, një burrë i urtë, kur fillonte ligjëratën këshillëmirë nuk kishte dëshirë të dilte duar bosh, iu drejtua komshiut: “ Mukadesi ka lindur në Amerikë dhe jo në Arabi. Ajo edukohet midis shoqeve dhe shokëve që nuk njohin psikologjinë tonë, e cila vjen nga zakone tërësisht të panjohura për ta, të pakuptimta për brezin që rritet. Ne duhet të jemi të ndërgjegjshëm dhe përgjegjës për mbarëvajtjen edukimit në bazë të kulturës këtu, për arsye se fëmijët tanë nuk kanë për të kuptuar kurrë, ato çfarë kemi mësuar dhe çfarë kemi hequr ne. Nëse, nuk i kuptojmë, mundet t’i humbasim përkohësisht, mbase dhe përgjithmonë”.

Avdyli dëgjonte sikur të ishte një adoleshent dhe jo baba. Në mend i erdhi filmi, “Fiddler on the Roof”*, personazhi i filmit Tevye , fshatar Izraelit që jetonte në një fshat të Rusisë, i cili mundohej të mbante traditën dhe të martonte tri vajzat sipas zakonit me bashkëkombas, por secila nga vajzat zgjodhi fatin e vet. Sa herë ndodhte kjo, Tevye drejtohej nga qielli dhe pyeste Zotin me zë të lartë …, pastaj binte në paqe. Trurin e Avdylit e përshkoi një drithmë vizive, sikur Mukadesi kish varur vehten në pemën përballë shtëpisë. Brofi në këmbë: “Allah! Nuk ka me ndodhë kurrë!”. Lleshi e shikoi me bisht të syrit por nuk e ngacmoi më tej.

Orari për punë nuk i lejoi të vazhdonin më tej bisedën. Vendosën ta vazhdonin pasdreke. Avdyli, pasi la punën, shkoi menjëherë në shtëpine e Lleshit. Biseduan gjatë… Shtrënguan dorën njëri-tjetrit për t’u parë pas pak. Tek dera e priste Mukadezi, e cila e shikoi të jatin të dërmuar dhe për herë të parë që hynte në pragun e derës kokë ulur. “Baba a je lodhur?” – E pyeti vajza. Ai nuk i ktheu përgjigje, por e ftoi vajzën ta shoqëronte në dhomën e vet që ish nga perëndimi. Vajza shkoi pas tij e tulatur për të pritur ndëshkimin e shpërthimit të natës së kaluar…

Pas pak Lleshi u shfaq tek shtëpia e komshiut. Në dorë mbante një kuti të cilën e uli në tokë. Shkoi në garazhin e vet, mori shkallën dhe u kthye. Hapi kutinë, nxori kordonin e thurur me drita jeshile dhe të kuqe. Pasi kishte rrëkëllyer një gotë raki, filloi fërshëllimën, çfarë tregonte se ishte në humor. Filloi stolisjen e shtëpisë së komshiut, plan që patën rënë dakord në shtëpinë e tij. Ndërsa biseda vazhdonte midis Mukadezit dhe Avdylit, Lleshi instaloi dritat, vendosi spinën në prizë, dhe dritat shkëlqyen në shtëpinë e vajzës vogël që ëndrroi me vite të gëzonte me shoqet dhe shokët e saj.

Ai trokiti në derë si Santa Claus, me vete kish sjellë dhe ca lojra për vajzën e Krishtëlindjeve. I jati urdhëroi të bijën të hapte portën. Mukadezi rendi dhe e hapi dhe ç’të shikonte, dritat e varura tek hyrja dhe rreth shtëpisë, shkëlqenin. Harroi Lleshin, vrapoi jashtë në dëborë, duke kërcyer dhe thirrur me gëzim: “Thank You ! Thank You Baba! Thank You God! Thank You! “Hajdia kishte mbuluar fytyrën dhe qante në heshtje prej gëzimit. Jo prej zbukurimit të shtëpisë që kishte marrë pamje festive, porse shikonte për herë të parë vajzën që brohoriste me ngazëllim. Avdyli i emocionuar tha: “Që sot e tutje, kjo shtëpi çdo vit do mbulohet me drita! Pema e Hazreti-Isait (Pema e Krishtit), do jetë më e madhe se e fqinjëve, apo jo Les?” Tek përmendi Hazretin Isa, sikur u qetësua, bindi veten se nuk kish shkelur Kuranin e Shenjtë, sepse Isai, qe dhe Profet i tyre.

Lleshi, tek shikonte atë mrekulli, çoi kokën nga qielli: “O Zot, sa e naltë dhe misterioze asht puna jote!”Babai dhe nëna, përqafonin vajzën, duke shijuar sëbashku shkëlqimin e dritave të Krishtëlindjeve që reflektonte në fytyrën e ngazëllyer të Mukadesit. Me syrin e mendjes , Avdyli shikoj mbi pullaz burrin me violinë , tek i shkeli syrin…

Fëmija kish fituar botën e vet, kurse babai, vajzën.

————————————

Mukades , e shenjtë .

Fiddler on the roof, Violinë në çati, fitoi Oscar…. vitin 1972 .

E VERTETA

December 11, 2017 by dgreca

Alfons Grishaj/

Që në lindjen e njeriut , e vërteta është thelbi dhe boshti i jetës . Ndërsa e pavërteta , webi i prehës , regresi i të dobtëve , errësira e arsyes , rrëshira negativitetit.

Në udhëkryq , e vërteta të jep shpresë, frymëzim , rigjenerim , të rrit.Në paqe , e vërteta është aureola e shpirtit , të ndrit , të ngazëllon.Në biseda, e vërteta të sqaron , shkrifton arsyen e turbullt , të jep bindje dhe siguri.

Rastësisht, lexova një prononcim të Z.Henri Çili , për Z. Lulzim Basha, ku trajton me finesë mirëndjellëse figurën e Kryetarit të PD-së, si një e vërtetë premtuese në filozofinë ridimensionuse të së djathtës shqiptare. Kundërshtarët e Bashës, kanë kohë që u bien trompetave për largimin e tij, duke harruar se, bash ata janë simboli i konsumimit dramatik të pushtetit. Më e çuditshmja është se , ata nuk merren kurrë me drogën dhe pushtetin e krimit që ka mbuluar pushtetarët e sotëm , por vetëm me subjektin që i

krijoi! Garda e portofoleve të vjetra pakuptuar noton në një nonsense qesharak. Si zanatçi kaçkaritës e qymyrxhinj letrash afrojnë anakronizëm politik pa respiracion. Ndonjë Kazanovë , djersitur pas pluhurit të seksit, ëndërron sekretare me vithe të bukura dhe jo strategji shpresëdhënëse për elektoratin dhe prosperitet për Shqipërinë, prandaj klith : “Dorëheqje sa nuk është vonë!”

Sa më tepër largojmë të vërtetën prej vetes , aq më të komplikuara dhe të pazgjidhshme bëhen problemet jetike e shoqërore. Konflikti është më i pranishëm se paqa , mirëkuptimi mbetet derë e harruar, politika trampolin gënjeshtrash , dashuria kontratë teatrale.

Nuk kam ndërmend të citoj Z. Çili , që jam tërësisht me të , por dua të përshëndes çdo zë intelektuali , qytetari apo fshatari që thotë të vërtetën . Rrallë herë shohim njerëz me horizont që flasin me dorë në zemër për të vërtetën , pa pasion e urrejtje, pa flirte groteske. Troç ! Pa penelin e shekullit të shkuar që katranosi djallin hero, dhe të birin , “gjeni” të Shekullit të Ri!

Kur qenë Ministra e Deputetë , pa pikë derti trajtuan shtetin si tortë e jo si përgjegjësi kombëtare. Kulmi i mjerimit shfaqej në prezantimin para diplomatëve të huaj… shformimi i grimasave u krijonte një pamje neorovegetative, dhe dialogu që ndërtonin kuturu përfundonte monolog i palëvruar .Tani, paraqiten njëherësh lektorë e shpëtimtarë , mendimtarë modernë, kolosë të arsyes së kulluar, por nuk janë asgjë tjetër, vetëm orkestër e çakorduar .

Z.Basha , e kemi shikuar të përulur para anëtarëve të PD-së , popullit dhe asnjëherë të djersitur e përulur para homologëve të huaj. Kryelartë e me integritet ishte përfaqësues i denjë i shtetit shqiptar . Si shpresë ndryshimi dhe ogur i mirë për të ardhmen e Shqipërisë, vizioni i tij është në provë . Nëse nuk do të jetë në gjëndje të shkëlqejë , të tjerë do të vijnë pas. Historia dhe Shkencat Politike na mësuan : liderit dështojnë apo bëjnë epokë, askush nuk është i pazëvendësueshëm.

Kam qenë dhe jam, nuk ka të tepërt në PD. Qoftë se “të provuarit” kanë dëshirë për të krijuar boshlleqe dhe keqndjellje…, për ta sjell një thënie të urtë nga librat e shenjtë : “Nëse shkon pas Vulture*, udhëhiqesh drejt vdekjes. ”

Mendoj , trajtimi i të vërtetës nuk është dilemë apo njëanshmëri po bërthama universale.

—————————————————————————

* Vulture, Voltchër , Shpend i madh grabitqar që ushqehet kryesisht me kafshë, apo persona që janë në prag të vdekjes , ose kërma . Jeton në juglindje të Amerikës , Uruguaj, Kili, Argjentina , Mexico etj . Ka disa lloje Vulture më i famshmi është , King vulture.

Paralajmërimi i vrasjeve të opozitës dhe vrasja e Azemit

November 5, 2017 by dgreca

NGA ALFONS GRISHAJ/

Gjithë këto vite kam dëgjuar gjëra të bukura për Azemin por dhe gjëra që vijnë prej hamendjeve dhe dashakeqësisë…

Azemin, e njoha prej miqve të mi studentë shkodranë: Arben Broci, Arben Ibro, Arben Okaj, Shinasi Rama, Mond Bushati, Kolec Ndoja, Tefalin Malshyti, Arben Lika etj. Më pas, ne u bëmë miq.

Ditët e para të lirisë ishin të shpejta. Duhej të ecje me hapin e kohës ose humbisje shansin e shumëpritur. Në ndërgjegjen tonë nuk kishte plus minuse, por vetëm një gjë: Lufta për liri dhe rrëzimi i komunizmit.

Azemi nuk ishte vetëm. Ai kishte me qindra shokë studentë. Mbase disa kishin dalur në protesta para Azemit, për të kërkuar ndryshimin e kushteve të jetesës miserable në konvikte, që më vonë u kthyen në kërkesa politike. Muaj më parë, Shkodra dhe Kavaja, kishin shpërthyer në protesta duke frymëzuar “banorët” e Qytetit Studenti dhe mbarë Shqipërinë. Si pasojë pati arrestime dhe dënime. Dy apo tre studentë nga Shkodra me në krye, Arben Lika (më patën shpjeguar se) shkuan tek godina e Azemit dhe i bënë thirrje që t’i bashkohej grupit protestues. Po cila ishte arsyeja që Shkodranët e ftuan Azem Hajdarin të bashkohej me ta, se Azemi qe me “inteligjencë të cunguar”, apo ai ishte një trim dhe njihej si shpresë anti-komuniste ?!

Në atë kohë, të dilje kundër komunizmit nuk ishte e lehtë, duhej guxim dhe vetmohim, cilësi që inteligjenca i ka nganjëherë të pamjaftueshme. Pastaj, sikur të flasim për inteligjencën e viteve të komunizmit, e kam thënë dhe më parë, ajo inteligjencë që doli nga bankat e shkollës së komunizmit, ishte në mjerim si nga idetë dhe pregaditja, tekste të varfëra katramahi, kërkesa e deri tek mësimdhënia. Jo se intelektualët e asaj kohe ishin leshko, por se mënyja marksiste-leniniste atë ushqim sërvirte. Tani, na shfaqen ca “super-intelektualë ” të dalë po nga ato banka, me ca studime sipërfaqësore, që gjykojnë figurat tona historike që nga Skënderbeu e deri tek Azemi dhe më pas Zotin…! Hëm, i pasforcuar më duhet të them, sikur sorrën ta ngjyrosësh si pavodë, krrakëllitjen të njëjtë e ka!

E keqja nuk është tek mendimi i lirë, as tek gjykimi shterpë i personit, por e institucioneve dhe gazetave me zë që i bëjnë jehonë fodullëkut dhe inkompetencës. Kam dëshirë që të shoh opinione të thyera logjike që i paraprijnë progresit, por jo opinione të stisura sintetike që përbëjnë në vetvete artificialen, meskinitetin dhe inkompetencën.

Azemi, ishte një djalë i thjeshtë me zemër të madhe. Asnjëherë ai nuk u hoq ai që nuk ishte. Në ditët e para të lirisë, ai qe shprehur disa herë me të qeshur: “Unë jam Kryetar se, në takimin me Ramizin, ai më tha, ti je Kryetari i këtyre studentëve… Po ai nuk ka të drejtë të na diktojë ne që kemi dalë kundër tij. Tjetra, si mund të dal para Marshallit (Dr. Berisha) dhe Dr. Pashkos, ata janë intelektualë të kompletuar, janë profesorat e mi…” Sinqeriteti i tij ishte nganjëherë gati fëminor, kurse i kundërshtarëve të tij, kafshëror! Gjatë atyre ditëve u propozua kandidatura e tij për Deputet në Shkodër. Lagjia e Kirasit, një lagje anti-komuniste, që në ditët e para e kërkonte me ngulm kandidaturën e Azemit, ashtu si fshatrat e Shkodrës, Kolec Ndojën. Azemi erdhi tek unë dhe më pyeti: “A mundem unë me përfaqësu Shkodrën e madhe, të njerëzve të mëdhenj si, Gurakuqi, Pashko Vasa etj, apo kam me u ba qesharak?!” Unë e qetësova dhe fola fjalët e mia. Një nga shokët e mi me një mllef që nuk e di prej nga i erdh më tha në vesh: “Mos e afro këtë karaduzë Bajram Curri, se ka Shkodra boll njerëz të ditun me udhëheq Europën!” Ula kokën duke i shpjeguar që nuk ishte koha për pasion… Miku im i ngushtë, “Pishtari i Demokracisë” Kolec Ndoja, dhe “Pishtari i Demokracisë” Eduard Grishaj, dhe disa miq të tjerë, ardhjen e Azemit, e konceptuan si nevojë që përkonte me shpirtin demokrat Shkodran. Kandidatura e tij u pranua jo me dëshirë të madhe nga disa shokë tanë.

Po çfarë ndodhi më vonë? Kandidaturë e ardhur ishte dhe Blerim Çela, intelektual dhe patriot. Por, lufta e PP-së, nuk u bë kundër tij, as kundër kandidaturave të buta. P.P. u fokusua kundër Azem Hajdarit, Ali Spahisë dhe Pjetër Arbnorit. Disa misionarë të PP-së, erdhën të “negocionin” me ne për të larguar Ali Spahinë, me arsyetimin se kandidimi i tij, ishte një “turp”, gjoja ngaqë Spahia, qe një ish i dënuar ordiner dhe si i tillë ai do humbiste. Po kaq kontradiktorë dhe fëminore ishin mendimet dhe propozimet e tyre sa dhe sot me vjen për të qeshur. Ishte “për të mirën tonë” që të largonim tri figurat kryesore dhe t’i lëshonim vendin intelektualëve “poliedrik” marksistë-leninistë siç ishte Lisien Bashkurti etj?! Kështu pra donin të na ndihmonin “dashamirësit tanë” komunistë, të na e zbardhnin faqen para popullit të Shkodrës. Nuk ka rëndësi çfarë u fol aty, por ne u përgjigjëm: “Do i fitojmë të gjitha zonat në Shkodër…” Për njërin prej tyre, z. Ali Laçej, kisha respekt, por ai ishte në krahun e gabuar.

Dashuria e PP-së për Alinë Spahinë, u mbyll shpejt. Kurse për Pjetrin dhe Azemin, vazhdoi më tej. Kundër Azemit erdhën disa fletushka që ishin shpërndarë derë më derë në Kiras. Gjoja në një “raport mjekësor” përpiluar nga PP-ja, shkruhej se Azemi ishte psikopat, hajdut, kontrabandist etj. Po a mund të shkruhen gjitha këto në një Epikrizë Përcjellëse, se ky tip përkufizimi i ngjan më tepër një akt-akuze se sa terminologjisë së raportit mjekësor?! Komenti është i tepërt …

Kundër Pjetrit, u shfrytëzuan deklarimet e një Prifti të nderuar (mik i imi dhe i vëllaut tim), i cili deri sa u ballafaquan me njëri-tjetrin nuk pushoi luftën kundër tij. Me Priftin u bashkuan dhe disa demokratë parazitë që nuk e dinin derën e PD-së, por më vonë, pasi ikëm ne, u bënë “heronj” dhe tashmë e kanë katandisur PD-në në kuota të mjerueshme elektorale…

Pse shqetësohej kaq shumë Partia e Punës për kandidaturën e Azem Hajdarit, dhe donte me çdo mënyrë të degradonte figurën e tij? Sikur të ishte njeri dosido, i pagdhendur, PP-ja do gëzohej se do fitonte kandidati i tyre. Përse Partia e Punës, qe kundër Ali Spahisë dhe Pjetër Arbnorit? Figura nga më të nderuarat në Shkodër. Thua PP, e donte kaq fort PD-në e Shkodrës… ?! Jo, o tungjatjeta! Porse komunistët përdornin shprehjen e romakëve të vjetër: “ Divide et impera”, dhe se Pjetri, Azemi, Alia dhe shokët e tyre përbënin simbiozën e ndryshimit rrënjësor të një sistemi të kalbur diktatorial. Azemi, përfaqësonte shpirtin e lirë të rinisë, kurse Pjetri dhe Alia, disidencën, ëndrrën e lirisë.

Pasi PP-së, nuk i bëri punë kjo propaganda shterpë, filluan kërcënimet…Na u desh dy herë të ndërronim vendin e mitingjeve tona se donin të vrisnin Pjetër Arbnorin. Kështu na informoi shefi i policisë së asaj kohe, Dilaver Papare…

Pas mitingut në Bajzë, Azemin dhe kandidatin Dodë Kaçaj komunistët i kërcënuan me vdekje. Azemi, sulmoi ashpër Ramiz Alinë, kurse Doda, ngriti lart figurat e patriotëve nacionalistë të vrarë nga diktatura komuniste. Gjatë asaj kohe u kërcënuan shumë nga ne, biles na u bënë dhe atentate, ku qëllimi i ekzekutimit mbulohej me propagandë ordinere…!!! Ngjarja e 2 Prillit, vulosi krimin shtetëror komunist…

Azemit, iu bënë disa tentativa ekzekutimi deri në vrasjen e tij. Njëri, ai më flagranti u bë në mjediset e Parlamentit. Të tjerat, një pjesë e opinionit i di, një pjesë tjetër i ka injoruar…Për mua , vrasja e Azemit , nuk qe e papritur . Ai qe shprehur disa herë në prezencën time . Njëherë më tha : “ Kanë me më vra ! Nëse vdekja jeme ka me i shërby çështjes , Shqipnisë dhe demokracisë ja kam ba hallall, se burrat vdesin njiherë! Po nëse vdekja jeme ka me shku kot , do m’kish ardh keq.” Pasi mbaroi sentencën , treti sytë diku midis dy botëve si njeriu që parandjen largimin… Po ashtu , miku im Arben Broci , e pat parandjerë vrasjen e tij, duke u shprehur disa herë midis nesh, pothuajse me të njëjtin fjalor …Një natë apo dy para vrasjes , Arbeni , i kish treguar një ëndërr të tmerrshme nënës Lije (…) , që u bë realitet. Pas disa viteve , nënë Lija , kish parë tek varri i të birit, vrasësin me Kuran në dorë, i cili kish qenë polic brenda KPP. Ish-polici i qe përgjëruar Lijes, ta falte , se ai nuk kish dashur ta vriste të birin , por e kishin urdhëruar … Pas përgjërimit , vrasësi qe zhdukur pa gjurmë…

Dy ditë para se ta vrisnin, ai qe në Shkodër në një aktivitet të Unionit Anti-Komunist.

( Azemi ish anëtar i Kryesisë së Unionit…) Si drejtues i Unionit , kisha planifikuar dhe një “takim” më të ngrohtë në Restorant “Hamami” në lagjen Xhabie, një ndërtesë rreth katërqind vjeçare për nder të miqve nga Tirana. Në shpurën e tij kishte me vete dhe Brutin …U përqafuam me Azemin, dhe nuk mendoja se ai do ishte takimi i fundit në këtë botë. Unë u nisa për gjueti në Grishaj. Lajmin e kobshëm ma solli djali i xhaxhait Artan Grishaj.

Nëse vrasja e Arbenit , më kish prekur thellë në shpirt , vrasja e Azemit , më preku në ndërgjegjen e burrit që nuk e ka për asgjë sakrificën sublime… Bëra ca telefonata patriotëve antikomunistë që të mblidheshim në Tiranë , për t’i dhënë lamtumirën mikut tonë . Atë natë , sëbashku me një grup antikomunistësh patriotë mbërritëm në kryeqytet. Nga darka shkuam në redaksinë e “Gazetës 55” që drejtohej nga Fahri Balliu , i cili ishte njeri i penës , por dhe pjesmarrës aktiv në luftën antikomuniste dhe mbeturinave të regjimit . Fariu mu lut që të shkoja tek shtëpia e tij , por ne ishim shumë , prandaj pranuam që ta gdhinim në atë ndërtesë që për ne ishte bërë simbol.

Më pas ndodhi ajo që pritej…

Dr. Berisha dhe pse një burrë shteti, nuk qe i vendosur ta mbante pushtetin. Sikur ai do e bënte një gjë të tillë çdo gjë do të ndryshonte përgjithmonë. E kuptova Dr. Berishen, kishte presion të jashtëm shumë të madh. Prishja me Amerikën, ia kishte lidhur disi këmbët…Më vonë, një diplomat i huaj, D.E. me pat thënë: “Ishte një shans i madh për ndryshimin e historisë, por mund të përfundonte me një lum gjaku…” Mbase këtë të fundit pati parasysh dhe Berisha…

Sot, më duhet të publikoj një gjë që nuk e kam publikuar më parë, por e kemi konsumuar me Organizmat Ndërkombëtare… Vrasësi i Azemit, u arrestua në Shkodër (para se të arrestohej përfundimisht), nga P. Ç. (dëshmia e tij para nesh dhe OSBE), Shef i Krimeve të Shkodrës. Pas arrestimit, po atë natë ai u mor me mikrobuzin e Policisë së Tiranës (gjoja për siguri), për çudinë tonë, të P.Ç., OSBE dhe Monitoruesve të KE, vrasësi që kërkohej më këmbë të kalit, u pa të nesërmen i lirë, duke shëtitur nëpër Tiranë… How about that! Pse e liroi vrasësin Qeveria e Tiranës, që kërkohej me ngulm nga Organizmat Ndërkombëtare, Parlamenti Europian dhe SHBA?! Kjo nuk don përgjigje as koment se i ka brenda të gjitha …

Pas kësaj, presioni i Organizmave Ndërkombëtarë u bë shumë më i ashpër, sa detyruan qeverinë e Tiranës të arrestonin përsëri ekzekutorin dhe shokët e tij. Sikur të mos ishin OSBE, Monitorët e KE dhe presioni ndërkombëtar, vrasësit e Azemit do të ishin akoma të lirë dhe sot. Shpresoj, kjo është e mjaft për stisësit shpirtëligj e diletantë që tymosin propagandë të ndyrë për të ushqyer sëmundjen e rrezikshme mikro gazetareske: “Mania e Vëmendjes.” Ndonjë mjeran thotë, “Azemin e vranë për gjakmarrje” dhe se gjykatat për këtë kanë dënuar filanin dhe fistekun. Shpirtligësia dhe helmi i urrejtjes nuk mund të mbulojë të vërtetën. E vërteta ka fuqinë të çjerrë çdo prapamendim sado i sofistikuar të jetë, të ndriçojë arsyen analitike, të pastrojë oksidimin e gotës së metaltë dhe të shpërbëjë opiumin e servirur. Ky turp ndodh vetëm me palo-analistët shqiptarë. Kush është ai burrë që thotë se, unë e vrava filanin për politikë dhe se me shtyu ky apo ai?! E para, ai që vret për politikë dhe e pranon një gjë të tillë nuk hyn në “gjak” thjesht me një familje, me krimin e tij ai hyn në luftë me mbarë shoqërinë, kështuqë vrasësi e ka më të lehtë të thotë se e vrava për çështje personale dhe jo për politikë. E dyta, në raste të tilla, dekonspirimi ka një kosto fatale, ku në momente pendimi dhe sqarimi përfundon me eliminimin e të penduarit nga klani. Në botë, ka qindra shembuj…

Gjithashtu , akuza se: “ Berisha dhe Pollo kanë vrarë Azem Hajdarin”, është një gënjeshtër e turpshme. Dhe nëse shpifësit e kësaj “gjëme” kanë thënë ndonjëherë ndonjë të vërtetë në jetën e tyre , me këtë shpikje trashnike nuk i beson më askush , biles as jeniçerët me shpata të ndryshkura .

Trimëria dhe intuita e Azemit , buronin nga trashigimi genetike, nga hija e kreshtave Tropojës. Fryma anti-komuniste, referimi në kulturën shkodrane , uji i Selitës dhe Shpirti i PD , e bëri atë një lider të kompletuar. Ai kurrë nuk u bë rob i fallsitetit dhe i portofoleve ministrore që vinin e shkonin pa lënë asnjë gjurmë. Azemi erdhi si frymëzim dhe mbeti hero popullor .Nuk po zgjatem në fotosintezën e asaj kohe dhe të mërzis lexuesin me kujtimet e mia për Azemin dhe demokratë të tjerë që jetojnë dhe nuk jetojnë më , por dua të theksoj tri gjëra:

1-Bustet, nuk janë objekte që bëjnë hije në errësirë, por dritë për breznitë dhe historinë.

2- Sakrifikimi për liri është akti më sublim i njeriut, prandaj quhet heroizëm. Në raste të tilla , përpjekja për të degraduar heronjtë nuk është asgjë tjetër , vetëm vetëpaditje e degjenerimit amorf.

3-Opinioni i stisur sintetik është artificial, dhe si i tillë nuk mund të jetë jetësor e jo më të merret si mendim apo fakt!

(Fund!) Dikur, Shandorf Petef shkruajti : “Për dashurinë do të jepja jetën , kurse për lirinë do e falja dashurinë.” Azemi jonë , e bëri këtë sakrificë .

Arti i të folurit ka vdekur!

October 27, 2017 by dgreca

Nga Alfons Grishaj/

Arti i të folurit njihet mijëra vjet më parë. Gjuha e pasur pasqyron dhe fsheh, ngatërron dhe paqëson, gënjen dhe vërteton, frymëzon dhe degradon, ngjall dhe varros. Vërtetësia brilante e fjalës, servirur ndershmërisht është një privilegj që nuk e kanë as politikanët dhe as tregtarët. Biles, ky privilegj, qendron varur si relike kallpë në fodullëkun e pjesës dërmuese të gazetarëve, të cilët, shiten dhe blihen si skllevër në pazarin e politikës, duke braktisur ndërgjegjen profesionale. Dikur mendimtari, oratori, filozofi, poeti, shkrimtari apo gazetari ishin rob të ndërgjegjes së kulluar që nuk njihnin kompromis as me paratë dhe as me diktaturat.

Njëherë e njëkohë, Ciceroni, kur vuri re që Mark Antoni po imitonte me vepra Çezarin, i drejtohet me këto fjalë: “Your ambition to reign, Antony, certainly deserves to be compared with Caesar’s. But in not a single respect are you entitled to the same comparison… His character was an amalgamation of genius, method, memory, culture, thoroughness, intellect and industry.” * Megjithëse Ciceroni, e pat urryer Çezarin, para dhe pas vdekjes, nuk i kurseu fjalët e vërteta. Kush është sot ai burrë që thotë fjalë të tilla për kundërshtarin e të sfidojë imituesin bash para tehut të shpatës …?

Sajimet dhe shpifja janë mekanizma që thyhen gjithnjë në pragun e të vërtetës. Jemi i vetmi popull në botë që bëjmë rolin e hetuesit, prokurorit dhe gjykatësit. Opinioni ynë është gjithnjë ekstrem. Në fakt, këtu u jap pak të drejtë se, kur nuk ka ligje dhe shtet, dikush do hamendësojë për personat dhe ngjarjet. Politikani nuk e ka për asgjë të bëjë rolin e Eftibidës kurtizane, kurse gazetarët (jo të gjithë) e kanë për sport të bëjnë orgji më të… Këtë kishte parasysh dhe Edi Rama, kur iu drejtua gazetarëve me fjalët: “S’keni si ta kuptoni ju që as lexoni, as përpiqeni të thelloheni, as doni të dëgjoni për të kuptuar për çfarë bëhet fjalë.” E më tej vazhdon në të njëjtin stil: “Mos u ofendoni fare se ju e ulni dhe e ngrini këdo si ju teket edhe kujtoni se askush nuk ka të drejtë t’ u thotë se jeni pjesë e një kazani të madh.”

Mbase ka vite që nuk kam dëgjuar fjalë më të goditura që dalin nga një gojë e shtrembër!

Nëse flasim për “Përrallën e Shllavarisë”, këto janë fjalët më brilante nga goja e një politikani vagabond që udhëheq “Shllavarinë”. Siç dihet, në “Përrallën e Shllavarisë”, vendi udhëhiqej nga vagabondë dhe kriminelë. (Këtë krahasim e kam bërë dhe më parë…)

Tani, gazetarët janë zgjuar dhe duket sikur po e godasin heroin e tyre që i udhëhoqi në reforma vendnumëro, kanabizim të vendit, shtim borxhi shtetëror, rritje papunësie, pasiguri, kleptokraci, krim dhe tradhëti… Jo ore zotërinj! Edi Rama, ka të drejtë se e di se me kë ka të bëjë… Ai e kupton se, një popull që vuajti për dyzeteshtatë vjet për liri dhe për bukën e gojës, pasi zgjedh të birin pas të atit, s’ka rrugë tjetër veçse të përsërisë historinë. Rama e di se në ç’ shkallë është ndërgjegja qytetare! Dhe pas kësaj, me intuitën e dhelprës shpreson që me anë të takimeve kokë më kokë do ia dalë të ngrohë mendjen e çdo “kryengritësi”, në jastëqe me pupla shumëngjyrëshe që i ofron sponsori tashmë jo anonim, Piggy Bank e drogës. Opozita ka gjetur një kundërpëgjigje origjinale, ku përfaqësuesit e saj në Parlament, protestuan me pankarta ku shkruhej: “Qeveria e Drogës”. Kreu i PD-së, Lulëzim Basha, një politikan aktiv që ka për dëshirë aksionet politike, paralajmëron: “Ky është vetëm fillimi”. Po çfarë fillimi? Fillimi i një fundi, apo fillim pakufi?

Pra arti i të folurit hamendëson dhe fsheh! Paralajmëron rrufe që nuk dihen kur do bubullojnë shpresën e një oguri të mirë apo të zi!

Politika pa aksion prodhon retorikë. Po retorikat politike ushqejnë ferra që nuk çelin lule. Politikani, mendimtari apo llafollogu duhet ta peshojnë mendimin pa e nxjerrë fjalën. Nëse fjala del e pasitur mirë, konfuzioni dhe gabimi janë si mielli pa ujë që nuk mund të bësh as bukë e jo më revani! Llafollogët shterpë i shohim tek fryhen si gjelat, duke bërë deklarata dhe romuze, që nuk ngrohin dhe gicilojnë askënd! Gjenialiteti prodhon ide inovative që nuk kanë nevojë për artin e të folurit, se vepra ka shkronja të arta që gdhenden në faqet e historisë. Kurse shterpësia prodhon inkursione llafollogjie pa vepra frytdhënëse. Këtë e shohim tek rrypat e politikës shqiptare.

Çfarë duhet të zgjedhë populli refrenin e gjinkallës, punën e bletës apo gënjeshtarin tradicional? Unë mendoj se, të dy të parat janë të pranueshme. E para, është shumë efikase për njerëzit që kanë filluar të shurdhohen. E dyta, është mirëqenie dhe pa të njeriu nuk bën dot. Nëse e para është për shurdhë (memecë), d.m.th. nuk është e nevojshme për masën. E dyta, është për të gjithë, prandaj njeriu duhet t’i shërbejë asaj. Pas kësaj, aktualisht nuk ka më vend për gënjeshtarin tradicional, që shqiptari dhe bota e qytetëruar vuajti për një gjysëm shekulli?! Duhet gjetur mënyra për të ndaluar propagandën, babëzitjen e tre breznive që dolën nga revolucioni komunist?

Nëse Ciceroni, një ndër oratorët politikanë më të mëdhenj të Romës, bëri Mark Antonin, të mendojë dhe të heqë dorë nga imitacioni tiranik, përse oratorët, mendimtarët dhe gazetarët e sotëm nuk janë në gjendje ta bëjnë një gjë të tillë me Ramë-Tahirët dhe sojin kriminal?! Mendoj se, për njeriun e sotëm arti i të folurit nuk është më një vlerë dhe ndërgjegje, por hile dhe pabesi! Njeriu i sotëm e di mirë këtë. Kjo është dhe arsyeja që ende militojnë sirenat me fyej të kuq?

Në këtë situatë, shteti nuk ekziston! Arti i të folurit ka vdekur! Bashkë me të po varroset besa dhe ndërgjegja qytetare.