Bota është skenë-William Shakespeare
(shqipërim nga Astrit Lulushi)

Bota është skenë e madhe/

Me të gjithë njerëzit aktorë/

Për secilin ka hapësirë/

Dhe role për të luajtur. /
Shtatë moshat, quhet shfaqja;/
Në fillim është foshnjëria/

Me të qara e nevoja/

Shpesh kot e pakuptim/
Por këtë njeri s’e di. /
Pastaj vjen fëmijëria/

Me zhurmë e prapësira/

Me fytyrën që ndrit

Nisesh ngadalë si kërmilli

Pa dëshirë për në shkollë.

Pastaj vjen dashuria,

Me psherëtima e balada

Për atë që do

Por s’ke guxim t’ia thuash. 
Dhe vjen koha për ushtar

Betime të ndryshme merr

Nderin vë në ballë

S’lë njeri ta prekë

I shpejtë, gati për grindje

Mbi të tjere kërkon të dukesh

Pa marrë parasysh rrezikun

Edhe mbi top hidhesh.

Pastaj vjen drejtësia

Barku i madh të duhet

Një kapele e mirë në kokë

Një vështrim të rëndë

Dhe një mjekër formale.
Mosha e gjashtë ndërron;

Pantallonat të gjëra bëhen
Sepse ti ke rënë

Syzet të varen në hundë 

Vë një çantën nën sqetull

Të dukesh i ri e i mbajtur

Në një botë që s’pyet ç’je. 

Kur mbërrin në këtë fazë

E sheh se je pafuqi e i plakur

Dhe nisesh përsëri drejt fëmijërisë.
Skena e fundit që e mbyll këtë histori

Është fëmijëria e dytë dhe harresa

Pa dhëmbë, pa sy, pa shije

Pa të gjitha ke mbetur.

***

E pashprehur
Nga Astrit Lulushi/

Lufta ndryshon shumë gjëra
Në art, në jetë dhe mes tyre,
Shpresohet, shumë nga idetë
Për çfarë janë a s’janë “intelektuale”.

Udhë të thella ka në det
Gjurmët e atyre që kaluan nuk njihen
Por nga koha e errët njeriu doli
Rrugëve të botës duke u endur –
Kullat Babele që ata ngritën
Me re të bardha i mbuluan
Kur ti mendon se u shembën
Ato vazhdojnë të na sundojnë
Me natë u mbuluan të gjitha.

Mediokri flet vazhdimisht flet
Dhe njerëzve u duket i mençur
Ç’të bëjnë, të presin 40 vjet
Apo të enden në shkretëtirë
Në këto orë të tmerrshme
Kur atdheu humbet nga sytë
Dheu u rrëshqet nga këmbët.

Zot, vetëm Ti ke mbetur
Mësoji si të luten
Jepu edhe një herë zemër
Vetëm ajo nuk di të tallet.
Shpatën e së Vërtetës
Të parët e tyre e kishin
Kur Ti ishe Zot-Prijës;
Lëre të çajë terrin
Lutja e tyre e pashprehur,
Sepse, ndërsa shpirtërat
Janë në errësirë
Ata e dinë se Ti je atje.