Nga Astrit Lulushi /
Në pjesën e pyllit tragjik, aty ku rrallimi i pemëve ka sjellë ndriçimin dhe i ka liruar vendin barit të shëndetshëm dhe luleve, gjendja duket e heshtur; njerëzit nuk janë të gatshëm në çdo rast për të rrëfyer a dëgjuar se çfarë ka ndodhur në të kaluarën; as të shkolluarit e asaj kohe që janë më të arsyeshëm dhe i shohin me humor marrëzitë e tjetrit, nuk e vënë re mirësinë që përfitojnē nga kjo heshtje, dhe që ka mbytur zgjuarsinë e tyre. Përfitimi në çdo gjë nëpërmjet mashtrimit në gjithëçka, është motoja e lukunisë së zbritur nga e kaluara e zbardhur me borë. Mes tyre, shkrimtarët ndryshojnë; ata kanë mendje më të madhe dhe argumentojnë me aq besim sikur të lexonin pjesë nga ungjilli; citojnë qindra shembuj, megjithëse asnjëri prej tyre nuk i afrohet çështjes; grumbullojnë gjykime, vepra, raporte e paragrafe që në vetvete të ndihen të lehtësuar e të shfajsuar; skllavërinë më të madhe e shohin si të imagjinueshme, si figurë letrare, ose se vetëm ka ekzistuar në kohët romake, jo në periudhën e diktaturës së zhveshur “proletare”; gjithnjë duke llogaritur se lutja më e mirë pakëson më shumë dhimbjet. Këtyre, si të ngjashëm, mund t’u shtohen ish-propagandistët dhe sofistë, që flasin po aq shumë si papagalli, për të heshtur “lajmin e rremë” ose thashethemet ose lajmin e paautorizuar, por jo të heshtin zhurmën që del nga një kullë me pirgje tullash më të larta se ato të rrëmujës; edhe pse zhurma e tyre e papranueshme nuk është faji i saj i vetëm.

Nga Astrit Lulushi/
Qëllimi dhe mjeti, lojtari dhe loja, njeriu dhe jeta, të gjitha përbëhen nga ndërthurja, dhe kanë nevojë për një arbitër për t’i pajtuar. Njeriu përpiqet të sheshojë kontradiktat, dhe kjo sjell absurditet në të menduarin dhe fjalën, sepse shpesh i duhet të thotë të kundërtën e asaj që mendon. Asnjë fjali nuk mban gjithë të vërtetën. Mënyra e vetme me të cilën njeriu mund të jetë i drejtë, është duke përqafuar gënjeshtrën; Fjala është më e mirë se heshtja; heshtja është më e mirë se të folurit; Këto janë, dhe nuk janë, në të njëjtën kohë; dhe të ngjashme. Gjithë universi ka vetëm një gjë, pamjen dy-fytyrëshe, krijues-krijesë, çështje-mendje, e drejtë-e gabuar, për çdo propozim mund të argumentohet për t’u pranuar ose hedhur poshtë, për t’u pohuar ose mohuar. Prandaj, çdo njeri është një pjesë, dhe natyra i jep një mendje, që e bën të justifikojë individualitetin e tij. Natyra është e pamasë; edhe njeriu është gjithashtu i gjithë botës, universalist, dhe, pasi Toka, ndërsa rrotullohet në boshtin e vet, rrotullohet gjithashtu rreth diellit. Kështu ndodh me natyrën e politikanit që për Diell ka postin; pa qenë i pushtetshëm dhe i pasur, ai përpiqet përtej mundësisë së një reformatori, radikali a revolucionari të mirëfilltë, premtimet i derdhen lumë, dhe turma e mban në supe a e ndjek pas me brohoritje; dhe kur merr pushtetin ai mbyllet në kullën e tij, harron fjalën e dhënë, dhe mbron me fanatizëm pjesën tjetër të ditëve në diell. Nëse e pyesin se si do të vepronte po t’a fillonte jetën përsëri, do të thoshte, se do të ishte i mallkuar, por të njëjtën gjë do të bënte.