HESHTJA DHE GURI/
Nga Agim Xh. Dëshnica/

Heshtja, thotë dikush,/
një tingull guri ka./
Jo! Heshtje është frika,/
heshtje guri s’ka./

Kumte na sjell një gur,/
fosilet ligjërojnë,/
për kohëra akullnajash/
përmbytje na tregojnë./

Shpërthen si llavë guri
dhe zjen në çdo krater.
Gjëmon e vorbull sillet,
kjo magmë flakë e tmerr.

Ndaj guri është krijim,
i shenjtë në zhvillim.
Shenjë bese për shqiptarin,
për Zotin një blatim.

Për mbrojtjen e Atdheut
– një armë fitimtare,
për bukën e bekuar
– një blojë legjendare.

Kur qasej grabitqari,
a kishin gurët heshtje?
Sokolat përmbi shtigje
dhe gurët – në përleshje!

Në se, o mik, kërkon
si gjaku një flamur,
e gjen atë të ngulur,
fuqishëm te një gur.

Nga shkëmbi del përroi,
ndër gurë mërmërin,
zvarritet nëpër gjemba,
as duket, s’pipëtin.

Kur hiqet nëpër baltë,
sa turbull përparon!
Kur ikën përmes gurësh,
zënë valët diçka thonë.

Kur shtillet ujët, zbardhet,
e brofin lart stërkala,
shpërndahen e shkëlqejnë,
të çojnë edhe të fala.

Me gurë ndërtohen ura
me harqe e parmakë,
mbi urën kalon nusja,
syulur, shpirtin flakë.

E vello e bardhë, mëndafsh,
seç fërfërin ngadalë,
ndërsa rrëmbesë e lumit
e pastër rrjedh në zall.

Në gur tuneli mbahet,
traseja pa mbarim,
përpara turret treni,
gjëmim e fërshëllimë!

Çfarë trajtash guri s’merr!
I lartë, i gjerë, i hollë!
Lumenjve u bën prita,
në stepa – karakoll!

Me daltë artisti gurin
e shtyn të qeshë, të flasë,
e dallgët deti kot
mbi gurin – shkëmb përplas.

Jo, guri s’është heshtje,
por tingëllimë e gjallë,
përherë këndon në Hind,
te një pallat i rrallë.

Një melodi hyjnore,
kur era hyn e del,
të lashtë e të magjishme,
dëgjimin përkëdhel.

Pra heshtja është mosqenie,
dhe tingull fare s’ka!
Ndërsa me zëra guri
gjithë jetën mban në krahë.

Boston Mars, 3 tetor 2002