Nga Vullnet Mato/

Qëkur ngjita moshën për armë,/
deri tani vonë, kur jetës i zbres,/
isha dhe mbeta përjetësisht ushtar, /
me lugën time legjendare në brez./

Luftëtar garde i Batos së lashtë,/
pas çdo beteje të fituar me gjak,/
lugën e uritur kruaja në trastë,/
por nuk u ngjesha kurrë në bark./

Roje i Pirros burrëror të Epirit,/
përpara goditjes në kokë me tullë,/
lugën e futja në torbën prej liri,/
një herë në ditë te gaveta me qull./

Adjutant i Aleksandrit të madh,/
kryshpatar në krejt Maqedoninë,/
lëpija kockat e tepruara në darkë,/
kur kopileshat lakuriq ngrinin sininë. /

Teuta iliriane më mbante pas kalit,/
korrier sekret për pergamene dashurie,/
por lugën ma linte, në pikën e hallit,/
veç kur më shihte në gjendje vilanie./

Skënderbeu më kish mprehës shpate, /
pas kthimit nga lufta në kështjellë,/
urdhëronte sejmenët, pas mesnate,/
të më mbushnin gavetën me gjellë./

Mbreti Zog nga Burgajeti i Matit, /
më pati xhandar të pallatit në Sauk./
Ditë e natë me dyfekun pas shtatit,/
vetëm makarona italie haja me lugë./

Krah Mehmetit në brigadën e pare/
marshova nga Jugu në Çermenikë./

Ndërkohë Shtabi rrugën kish marrë, /
për mua mbeti vetëm gjak dhie në thikë./

Enveri gjëmëmadh, gjysmë shekull,/
më mbajti vigjilent te dera e bllokut,/
më vuri triskën, për të mos vdekur, /
sa të bëheshin gjithë bunkerët rrotull./

Kur kalasë Lindore i mbeti hiri,/
më nxorën në ballë të protestimit,/
duke më premtuar një lugë floriri,/
në tenxheren plot të Perëndimit. /

Por atëherë lugën time legjendare,/
ma nxorën në një pension skandal./
Dhe prapë gjithë qeveritë shqiptare,/
lugën në brez ma lanë gjer në funeral./