Nga Ilir Levonja/

Për momentin mund të thuhet pa frikë se Shqipëria është në një krizë të mirëfilltë politike. Për rrjedhojë do kemi dhe një të tillë institucionale. Kësisoj shumë shpejt do të kemi dhe një opozitë tjetër. Kjo është ajo mes socialistëve të vjetër dhe socialistëve të rinj. Ose Lësëistave të kohës. Dhe socialistëve nevrik me realitetin, si ata të Libras së Blushit.

Një krizë politike që vjen nga shkolla e Sorosit, që përfaqësohet nga çifti Rama Basha. Me përballje nga klasa tradicionale, Berisha e Meta. Shto pastaj pashallarët e partive të vogla që asnjëherë nuk e mësuan se çfarë bëhet me votata e tyre. Sa e padrejtë është ekzistenca e tyre. Një krizë që, ku gjithçka mund të kalkulohet. Ku gjithçka po kalkulohet, veç interesat e vendit, jo. Një krizë ku gjithçka mund të ndodhi. Ku kushdo mund të vritet. Po vetëm krizëbërësit jo. Një krizë ku njëra palë ka hallin si t’ia hedhi tjetrës. Dhe tjetra ndihet krejt e trembur të marri në dorë fatet e vendit.
Dhe akoma më keq, kur ky që qeveris, pa qënë i zoti të menaxhojë një krizë politike. E konsideron pushtetin si pronë të tijën. U flet shqiptarëve për vetingun, duke treguar ata përballë si hajdutët më të mëdhenj të të gjitha kohërave në Shqipëri. U ofron një preteks se ata nuk duan reforma për faktin se kanë vjedhur. Kurse ky vet nuk ka vjedhur fare. Madje as nuk pranon kababizimin e vendit. Dhe as nuk I shkon në mëndje se, pjesë e vetingut, në radhë a në listë është edhe ai. Po atij nuk i shkon kjo në mëndje.
Thotë se ata nuk e duan Shqipërinë në europë. Dhe harron që na bëri telendi përpara europianëve në vitin 2010, në Strasburg tek Krokodili. Duke u thënë atyre se në vendin tim njerëzit nuk e honepsin dhe nuk kanë më besim tek politika. Ndërkohë që harron se, një nga ata që nuk e duan njerëzit, që nuk e honepsin dot, është edhe ai.
Por këtij nuk i shkojnë në mendje këto. Nuk i shkojnë. Dhe a e dini përse? Sepse e konsideron pushtetin pronë të vetën. Dhe se ka planifikuar të qëndrojë aty. Në studio e televizionit ertv. Me marrinat e tia mbi muret institucionale dhe historinë e një shteti. Përjetësisht, si etërit e tij.
Ndërkohë…, Intelektuale nuk ka. Por edhe ata që janë…, janë rrshtuar. Por edhe nëse ka? Fjala e intelektualëve nuk vlen. E para se intelektualët e partizuar me shumicë, kanë armë. Kurse intelektualët e lirë dhe me bindje, të themi, sa majtas a djathtas, kanë vetëm fjalën. Po fjala nuk vret. Dhe ne shqipëtarët priremi të duam armët e vërteta. Pavarsisht se themi që fjala vret. Ne na vret sa për tu zemëruar me njëri-tjetrin. Sa për tu nxehur. Prandaj jemi në krizë. Në krizë totale…