Nga Astrit Lulushi/

Të pretendosh se di kur nuk di është  sëmundje. Në këtë epokë mediash sociale të fryra me lajme të pëmbledhura në titull, të sëmurë të tillë ushqehen e shtohen, duke u bërë të rrezikshëm, si ai që ka lexuar vetëm një libër. Një person duket se çfarë mendon nga veprimet e tij, dhe jo kur thotë se çfarë mendon. Çdo komb ka qeverinë që meriton, thotë një fjalë. Eshtë puna pa ndërprerje që e bën punën të lodhshme, dhe njeriu, për të shmangur lodhjen, heq dorë nga puna, zgjedh rrugën e lehtë për të arritur qëllimin, mirëqënien e vet, dhe në proces pranon qeverisjen e dobët.

Gjëja kryesore është  shpirti që e do të vërtetën dhe e strehon aty ku e gjen. Gjithashtu, e vërteta kërkon përsëritje pasi vetëm kështu mund të përballojë gënjeshtrën që predikohet gjatë gjithë kohës. Johann Wolfgang von Goethe thoshte se gabimi ngrihet lart qëllimisht që të ketë shumicën në anën e vet. Edhe ligjet dihet se janë për të kufizuar veprimin; si rrjetë merimange e thurrur me zinxhirë në duart e qeverisë, që asnjë të mos jetë i lirë derisa të jetë i aftë të përdorë lirinë e vet. Kështu, një njeri zgjedh të mos hyjë në ujë derisa të mësojë të notojë. Ovidi, poet romak, shkruante – E shoh rrugën e mirë, por zgjedh të eci në shteg të panjohur. Dhe e panjohura është rrugë e pashtruat, e pashkelur, jo doemos e keqe ose e mirë.

Megjithëse Ligji dhe Morali janë antiteza të njëra-tjetrës, shpesh përdoren si sinonime; pushteti merret për mirësi dhe ligji për drejtësi. Si rrjedhim, rezultati i mbrojtjes së njerëzve injorantë nga marrëzia është mbushja e vendit me injorantë. Mjerisht, shumë janë përndjekur e dënuar sepse ligji ngatërrohet me moralin. Ajo që bën flet me zë të lartë, dhe tjetri nuk mund të dëgjojë atë që thua. Qeveria merr përsipër rolin e mbikqyrësit dhe bazohet në idenë se individi nuk ka të drejta përveç atyre që ajo mund t’ia japë përkohësisht. Qeveria gjithmonë ka bërë që drejtësia të jetë e kushtueshme dhe e vështirë për qasje, ajo e mban këtë qëndrim mbi drejtësinë dhe moralin sa herë që mund të përfitojë diçka për vete. Shtëpia e mashtrimeve, thotë Linkolni, është e lirë për t’u ndërtuar, e ftohtë për të jetuar, dhe në çdo moment mund të shëmbet.