Nga Anton Çefa/

Autoportret/

I zhveshun jam/

nga mishi i flashkët/

nga ashti i ngurtë/

nga vetja/

i zhveshun jam./

 Nji tingull,/

nji ngjyrë,/

ndoshta aromë/

a frymë e nji reje të epër/

që kullohet në folezë të dritës

e rigon ujna të qelqtë

mbi ankthet.

Trokitje drite

Kjo asht dhoma

Ku u fute nji ditë në jetën time

Me do trokitje drite.

M’qe ngri mendimi n’ballë

E fjala n’buzë.

Emni yt

Dritë që troket

Deri në të sosun të stinëve.

Nata u dogj

Nata u dogj

Në magjen e shpirtit.

Drita yllësish ndezin në damarë

Misterin e dashtnisë.

Bukën e lumturisë

Mbruejnë duert e dhimbjes

Në këtë dritë.

Thirrja e kësaj nate asht dashtni,

Asht emni yt thirrja e kësaj nate.

Hija e strehës

Errësohet dita

Plot dritë ma parë.

Kshtu fjalët që më pate thanë dikur

Nën hijen e nji strehe

E më ndjekin si hije

Atëherë e sot.

Edhe atë ditë shiu nuk pushoi.

Emni yt qe dalldì

E dhimje

E flakë

Ndër skutat ma të errta

Të ditëve, deri atëherë të patrazueme

Të adoleshencës  time

Të brishtë.

Je nji trëndafil

Je nji trëndafil

Që ke mbi mi zagnat e gjakut tim

Si nji varg i Sadiut.

Me gojën e t’ etshmit pij ujë

Në blerimin e gjethnajës tande

E kurr s’e shuej etjen.

Zogjt e fjalës sime

Të dejun aromash

Melodinë e dhimbjes

Çurlikojnë nder gemat tuej

Pa iu lodhun gushat njiherë.

Perjetësisht e perndezun

Rrezëllima e ninëzave të jermit tim

Pahitet mbi perlat ngjyralle

Të gonxheve tua n’shperthim.

Të preku me dorën e mallit

E më duket se deri në palcin e brengës

Më therin gjembat tuej.

E pakapshme

-nji kokete-

E pakapshme,

Dëlir që flirton me veten

E vetes i mungon.

Të knaqë prania e shikimeve lakmuese

Që vuejnë bardhësinë verbuese

E lakimet e epuna të shtatit tand të hajthem.

Nji gjysmë buzëqeshje çelun n’ironi

Të ngjitet deri në ballë, ndër sy,

Të zbret kudo, në gji, ma poshtë,

Deri ndër gishta të kambëve.

E pakapshme,

Dëlir që flirton me veten

E vetes i mungon.  

Vallëzove e dehun

Zemra ime e hapun

Si kanatat e nji kabareje.

Ti hyne, e dashtun,

E  vallëzove tanë natën e gjatë.

Takat tua,

Të pamëshirshmet takat tua

Shkelen randë

Në parketin e pasionit tim të sinqertë.

Po si s’u kujtove, e dashtun,

Se jeta nuk asht natë

E zemra ime nuk asht kabare ?

Nuk shkelet kësisoj mbi dashtninë

Shetisim pranë e pranë

Si dikur.

Hapat tonë shklasin

Mbi gjethet e trishtimit

Që ka hedhun vjeshta,

Si patm shkelë nji ditë

Mbi dashtninë.

Kam mbetë per ty

Si afishet e nji filmi të bukur

Të zhdukun prej kohësh

Dhe ti per mue

Si fjalët e nji gjuhe të huej,

E pakuptueshme.

Refrenin e pendimit fishkëllejnë

Degët e mpira: 

“Nuk shkelet kësisoj mbi dashtninë.

Shpatoret e kujtimeve

Shpatoret e kujtimeve

Mbi varre lulesh n’harrim

Nuk më shpojnë ma

Si nji ditë.

As pjalmi i tyne

Nuk pllenon ma

Copëza jete.

Sa do ta dëshiroja xhixhillojen

E natës së majit në ndriçim

Të rrënojave të mallit tim

Të dikurshëm.