Tubëz poetike/

Nga Anton Çefa/

UNË VUEJ PËR TY ATDHE/

Unë vuej për ty Atdhe:/

-kur me gënjeshtra të shtrembnojnë fytyrën,/

-kur shpifja përlyen nderin që ti e ruen me krenari,/

-kur me shamje fyese të akuzojnë pa të drejtë,/

-kur fymja “të përshëndetë” tash e parë,/

-kur ne shqiptarët të braktisim,/

dhe, ma e keqja: të trathtojmë./

Unë vuej për ty Atdhe./

GJUHA SHQIPE

Gjuhë shqipe,

Praninë tande e jetoj kudo,

Te nji nanë me foshnje në prehen,

Te fëmija i njomë në djep,

Te urtija e një plaku të moçëm,

Te fjala e lashtë e Kanunit,

Te vjetërsia e “Mesharit” të Buzukut,

Te jehona e zaneve të largëta

Te fjala melodioze e arbëreshëve.

Kam mall gjithnji për fjalën tande

Për melodinë e bukur të tingujve,

Për jehonën e lashtë të kohëve.

Mendimet e tua i veshë kurdo

Me kumbimin e kumonëve të shpirtit.

Themelet i ke sa mbi shkambij,

Sa mbi fusha e ara,

Lumej e dete,

Themelet i ke kudo.

SHKODËR, TI MUROSE ROZAFËN

Shkodër, ti murose Rozafën

nga ashti i dhimbjes e nxore

dhe rishtas e fute në dhé

nji andërr e bardhë e kombit.

Varrose qumshtin e nanave

në themele kështjellash e legjendash.

Çfarë varreze madhështore, ti Shkodër,

jetën e krijon,

dhe e pret rishtas nga vdekja.

FJALA

Renditje tingujsh fjala.

Fjalë e mirë lavdi e folësit,

fjalë e randë plagosje në shpirt.

Fjalë burri peshë guri,

gur i çmuar si biluri.

Fjala e të fortit gjethe ullini,

bleron si kokrrat e randueme në degë. 

BULON NË SHPIRT

Bulon në shpirt poezia,

prekë të padukshmen

dhe i falë jetës nji kuptim që dhemb.

Nën shkëlqimin e metaforës

si në nji fosil

rri i mshehun mesazhi i jetës.

ALKIMI E GURIT

 Te guri vizova fjalën

Si bir shkambi që asht,

Mbështeta te ai të mirën, 

të vërteten, 

të bukuren.

Te guri i vuna sinorët fjalës e vetes,

Shpirtit e zemrës,

Mendimit dhe ndjenjës.

Deh, mos ma lueni gurin e sinorit !