(Analizë historike, juridike dhe politike, e shoqëruar me raste konkrete)

Prof.Dr.Fejzulla BERISHA

1. Hyrje: Rëndësia historike dhe politike e datës 12 Qershor

Më 12 qershor 1999, Kosova u çlirua nga regjimi i Serbisë pas një lufte të gjatë dhe të përgjakshme. Ky çlirim nuk ishte vetëm ushtarak, por edhe shpirtëror, politik dhe kombëtar për një popull që për dekada të tëra kishte qenë viktimë e shtypjes, diskriminimit dhe represionit. Kjo datë përkon me hyrjen e trupave të NATO-s në Kosovë dhe tërheqjen e forcave ushtarake e policore serbe, në përputhje me Marrëveshjen e Kumanovës të nënshkruar më 9 qershor 1999.

Ky zhvillim u bazua në Rezolutën 1244 të Këshillit të Sigurimit të OKB-së, e cila krijoi kuadrin ndërkombëtar për administrimin e përkohshëm të Kosovës dhe përgatitjen e një procesi politik për përcaktimin e statusit të saj përfundimtar. Në këtë kontekst, përpjekja e popullit të Kosovës për vetëvendosje mori legjitimitet ndërkombëtar dhe u kurorëzua më 17 shkurt 2008 me shpalljen e pavarësisë.

2. Çlirimi i Kosovës: Nga shtypja sistematike te ndërhyrja ndërkombëtare

2.1 Shtypja e dekadave dhe shembulli i viteve ‘90

Pas suprimimit të autonomisë së Kosovës më 1989 nga regjimi i Slobodan Millosheviqit, shqiptarët e Kosovës u përjashtuan nga të gjitha institucionet publike, sistemi arsimor, shëndetësor dhe ekonomik. U krijua një regjim aparteidist, ku qytetarët shqiptarë trajtoheshin si qytetarë të dorës së dytë. Kjo situatë gjeneroi lëvizjen paqësore të viteve ’90, të udhëhequr nga presidenti Ibrahim Rugova, e cila kërkonte pavarësi përmes mjeteve paqësore dhe referendumit të vitit 1991.

2.2 Lufta e armatosur dhe ndërhyrja e NATO-s

Me shpërthimin e konfliktit të armatosur në vitet 1998-1999 midis Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) dhe forcave serbe, situata humanitare u përkeqësua ndjeshëm. Rastet më të rënda të spastrimit etnik përfshijnë:

-Masakra e Reçakut (15 janar 1999) – ku forcat serbe masakruan 45 civilë shqiptarë; ky rast shënoi një pikë kthese, duke çuar në ndërhyrjen ndërkombëtare.

-Spastrimi etnik i pranverës 1999 – mbi 800,000 shqiptarë të Kosovës u dëbuan me dhunë nga shtëpitë e tyre dhe mijëra të tjerë u vranë.

Në këtë kontekst, NATO nisi më 24 mars 1999 një fushatë bombardimesh që zgjati 78 ditë dhe që rezultoi në tërheqjen e forcave serbe dhe dislokimin e trupave të KFOR-it, që garantonin sigurinë në terren.

3. Rezoluta 1244/1999: Korniza ligjore për administrimin ndërkombëtar dhe procesin e vetëvendosjes

Rezoluta 1244, e miratuar më 10 qershor 1999, ishte produkt i negociatave diplomatike që pasuan ndërhyrjen e NATO-s. Ajo përmbante disa elemente themelore:

3.1 Përmbajtja dhe ndikimi praktik i rezolutës

-Vendos administrimin ndërkombëtar të Kosovës përmes UNMIK.

-Vendos praninë e forcave ushtarake ndërkombëtare për ruajtjen e paqes (KFOR).

-Parashikon një proces politik për të përcaktuar statusin përfundimtar të Kosovës.

-Përmend “respektimin e integritetit territorial të RFJ-së”, por nuk e ndalon vetëvendosjen.

3.2 Interpretimi i Rezolutës: Rasti i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë

Në vitin 2010, Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë (GJND), në opinionin këshillimor për Kosovën, vendosi se shpallja e pavarësisë së Kosovës nuk shkelte të drejtën ndërkombëtare as Rezolutën 1244. Kjo do të thotë që dokumenti ndërkombëtar më i rëndësishëm për Kosovën pas luftës nuk përbënte pengesë juridike për vetëvendosje.

4. E drejta për vetëvendosje: Parimi ndërkombëtar dhe rasti i Kosovës

4.1 Parimi i vetëvendosjes në të drejtën ndërkombëtare

E drejta për vetëvendosje buron nga Karta e Kombeve të Bashkuara (1945) dhe është e konfirmuar në:

-Deklaratën për Dekolonizimin (Rezoluta 1514 e Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së, 1960)

-Pakti Ndërkombëtar për të Drejtat Civile dhe Politike (1976) – neni 1: “Të gjithë popujt kanë të drejtën për vetëvendosje…”

Kjo e drejtë zbatohet në rastet kur:

-Populli është nën kolonializëm ose okupim të huaj.

-Ka një mohim sistematik të të drejtave politike dhe kulturore.

-Nuk ka asnjë mundësi reale për vetëqeverisje brenda shtetit ekzistues.

4.2 Rasti i Kosovës në këtë kontekst

Rasti i Kosovës plotëson të gjitha kriteret e mësipërme:

-Kosova nuk ishte një krahinë e zakonshme, por një njësi konstituive autonome me të drejtë vetoje sipas Kushtetutës së vitit 1974.

-Shqiptarët përbënin mbi 90% të popullsisë dhe ishin sistematikisht të përjashtuar nga jetesa institucionale.

-Gjatë luftës, Serbia kreu krime që u kualifikuan si krime kundër njerëzimit, duke mohuar tërësisht të drejtën për bashkëjetesë.

5. Shpallja e pavarësisë më 17 shkurt 2008: Kurorëzimi i vetëvendosjes

Më 17 shkurt 2008, Kuvendi i Kosovës miratoi Deklaratën e Pavarësisë, në të cilën u theksua:

-E drejta e popullit të Kosovës për të zgjedhur lirisht të ardhmen e tij.

-Rrjedhshmëria e këtij akti nga procesi i gjatë i mbikëqyrur ndërkombëtarisht, përfshirë Pakon e Ahtisaarit, që Serbia refuzoi.

-Zbatimi i standardeve më të avancuara për të drejtat e komuniteteve dhe ndërtimin e një shteti demokratik.

6. Shembuj krahasues në nivel ndërkombëtar

Për të kuptuar më mirë legjitimitetin e rastit të Kosovës, mund të krahasojmë me raste të tjera:

-Timori Lindor – Pavarësia nga Indonezia pas ndërhyrjes ndërkombëtare dhe referendumi të vitit 1999.

-Eritrea – Pavarësia nga Etiopia në vitin 1993 pas luftës dhe mohimit të të drejtave.

-Sudani Jugor – Pavarësia në 2011, pas marrëveshjeve paqësore dhe referendumit.

Të gjitha këto raste kanë një komponent të përbashkët: popuj që janë ndarë nga shtete që u kanë mohuar identitetin, liritë dhe të drejtat.

7. Përvjetori i çlirimit si kujtesë për rrugën drejt lirisë dhe të drejtës

Përvjetori i çlirimit të Kosovës më 12 qershor nuk është thjesht një përvjetor historik – është një simbol i fitores së të drejtës mbi padrejtësinë, i ndërhyrjes humanitare mbi indiferencën ndërkombëtare, dhe mbi të gjitha, i fuqisë së vetëvendosjes së një populli të shtypur.

Në dritën e Rezolutës 1244 dhe zhvillimeve pasuese, rasti i Kosovës është një shembull i qartë dhe i drejtë i zbatimit të së drejtës ndërkombëtare, dhe i legjitimitetit të ndarë nga një shtet që ka mohuar çdo formë të bashkëjetesës demokratike. Kosova nuk është produkt i një veprimi të njëanshëm, por rezultat i një procesi kompleks politik dhe juridik, i pranuar nga shumica e botës demokratike.

Analizë nga Rafael Floqi

Hyrje: Një konfrontim në horizont

Në fillim të vitit 2024, Tajvani zgjodhi presidentin William Lai, një figurë me orientim të qartë pro pavarësisë, çka e ka tensionuar më tej marrëdhënien tashmë të brishtë me Kinën. Bonny Lin, Jude Blanchette dhe Ryan Hass, tre ekspertë të njohur të politikës kineze dhe sigurisë aziatike, argumenton se rreziku i luftës në Ngushticën e Tajvanit është jo vetëm i pranishëm, por edhe në rritje të shpejtë. Kjo analizë do të shqyrtojë shkaktarët kryesorë të këtij përshkallëzimi, pasojat e mundshme për rajonin dhe rendin ndërkombëtar, si dhe rolin vendimtar të SHBA-së në menaxhimin e krizës.

I. Dilema e status quo-së: Pse po thyhet ekuilibri?

Historikisht, Kina ka ndjekur një qasje të duruar ndaj ribashkimit me Tajvanin, duke përdorur presion ekonomik, diplomatik dhe ushtarak pa kaluar vijën e kuqe të konfliktit të hapur. Megjithatë, me ardhjen në pushtet të presidentit Xi Jinping dhe retorikën më të ashpër të tij për “ribashkim të pashmangshëm”, kjo strategji po evoluon drejt një më të asertive dhe të përballshme ushtarakisht.

Nga ana tjetër, Tajvani ka ndjekur një strategji të zgjuar të “ambiguitetit të pavarësisë” – pa shpallur pavarësi formale, por duke vepruar si shtet de facto i pavarur. Fitorja e William Lai ka thelluar dyshimet e Pekinit se Tajvani po largohet përfundimisht nga koncepti “Një Kinë”. Kina e percepton këtë si një provokim ekzistencial dhe një sfidë për legjitimitetin e Partisë Komuniste, duke e shtyrë të rrisë presionin ushtarak dhe diplomatik.

II. Përgatitjet kineze dhe opsionet e mundshme të luftës

Artikulli thekson se Pekini nuk ka vendosur ende për një datë lufte, por po ndërton kapacitetet për të qenë gati deri në vitin 2027. Strategjitë e mundshme përfshijnë:

• Bllokadë detare: Një mënyrë më pak e rrezikshme sesa pushtimi, por që do të testonte vullnetin e SHBA-së dhe të aleatëve për të ndërhyrë.
• Fushatë ajrore dhe raketore: Për të neutralizuar mbrojtjen tajvaneze pa hyrë menjëherë në një pushtim amfib.
• Ndërhyrje kibernetike dhe destabilizim të brendshëm: Me synim rrëzimin e qeverisë tajvaneze pa përdorur trupa në terren.

Këto opsione janë pjesë e një arsenali kompleks presioni që Pekini po përgatit, duke krijuar një atmosferë të përhershme tensioni dhe pasigurie në rajon.

III. SHBA midis “strategjisë së paqartësisë” dhe angazhimit të qartë

Që nga viti 1979, SHBA ka ndjekur një politikë të paqartësisë strategjike, duke mos e garantuar hapur mbrojtjen e Tajvanit, por as duke e përjashtuar atë. Kjo ka ndihmuar në ruajtjen e status quo-së, por në kontekstin aktual, kjo paqartësi po vihet në provë.

Presidenti Joe Biden ka deklaruar disa herë se SHBA do të mbrojë Tajvanin në rast sulmi, një deklaratë që është përkthyer nga Kina si largim nga paanshmëria e mëparshme. Kjo rrit rrezikun e përllogaritjeve të gabuara – njëra palë mund të besojë se pala tjetër nuk do të reagojë ose do të zmbrapset, duke e çuar konfliktin në përshkallëzim të pakthyeshëm.

IV. Roli i Tajvanit: A është demokracia një barrë apo një forcë?

Autorët analizojnë edhe sfidat e brendshme që ka Tajvani: një shoqëri demokratike me polarizim të madh politik, ku qeveritë mund të ndërrohen dhe ku disa parti janë më të hapura për dialog me Kinën (si Partia Kuomintang). Kjo e bën strategjinë kombëtare më pak koherente në krahasim me vendimet e centralizuara të Pekinit.

Por njëkohësisht, sistemi demokratik është edhe burimi kryesor i legjitimitetit ndërkombëtar të Tajvanit dhe një arsye pse SHBA dhe partnerët liberalë kanë interes për ta mbrojtur si simbol të qëndresës ndaj autoritarizmit.

V. Dilema ndërkombëtare: Cili është çmimi i përballjes me Kinën?

Një luftë në Ngushticën e Tajvanit do të kishte pasoja kolosale për ekonominë botërore. Tajvani është prodhuesi më i madh në botë i çipave gjysmëpërçues (semiconductors), ndërsa një konflikt do të ndërpriste zinxhirët globalë të furnizimit. Një ndërhyrje amerikane mund të përfshijë edhe Japoninë, Korenë e Jugut dhe Australi në konflikt, duke rritur rrezikun e një lufte të madhe rajonale, në mos globale.

Nga ana tjetër, nëse SHBA nuk ndërhyn, kredibiliteti i saj në Indo-Paqësor dhe në të gjithë aleancat e saj do të dëmtohej rëndë, duke i hapur rrugë Kinës për të imponuar një rend të ri autoritar në rajon.

VI. Konkluzion: Mësimet e historisë dhe nevoja për maturi strategjike

Artikulli përmend rrezikun e përllogaritjeve të gabuara – një skenar të ngjashëm me Luftën e Parë Botërore, ku fuqitë e mëdha hynë në luftë jo nga dëshira, por nga mungesa e kanaleve efektive të komunikimit dhe perceptimeve të gabuara për qëllimet e kundërshtarit.

Rrjedhimisht, autorët propozojnë që SHBA, në vend të përshkallëzimit retorik, duhet të forcojë kanalet diplomatike me Kinën, të ndihmojë Tajvanin të ndërtojë një strategji të fortë mbrojtjeje dhe të punojë me aleatët për një qëndrim të përbashkët që ruan status quo-në, por që dekurajon agresionin.

Ngushtica e Tajvanit është kthyer në pikën më të rrezikshme të globit. Në këtë nyje të tensionuar, çdo hap i gabuar mund të çojë në katastrofë. Për të shmangur luftën, nevojitet një përzierje e rrallë e fuqisë së matur, diplomacisë efektive dhe unitetit ndërkombëtar. Artikulli e bën të qartë: lufta nuk është e pashmangshme – por pa veprime të mençura, ajo po bëhet gjithnjë e më e mundshme.

SHOQATA MATI ORGANIZON PIKNIKUN VEROR – MATI PIKNIK – 21 QERSHOR 2025

Gjeneral ® Piro Ahmetaj/

Edhe pse e paralajmëruar, keqardhje për humbjen dëshpëruese demokrate/ëve, si dhe neveri për bashkë-Autorët e ligjit dhe përgjegjësit e zgjedhjeve të damkosuara të 11 Majit, të cilat konfirmuan 140 vakancat në borderonë e kuvendit, por (mbas 34 vitesh) ja nxinë edhe më shumë Shqipërisë Euroatlantike.

Fatëkeqesisht, edhe këto zgjedhje nuk prodhuan zgjidhje ose rotacion demokratik te pushtetit, por me 95 deputetë të emëruar (jo votat e qytetarëve) nga super-Kryetarët, e demaskuan krizën politike të plualizmit fasadë, demokracisë së dështuar, shtetin e kapur nga korrupsioni endemik si dhe shperdorimi i parave publike, mekanzimave dhe administratës shtetërore për mbajtjen edhe 4 vitet e ardhshme të pushtetit.

Në vijim të angazhimeve politike për mbrojtjen dhe zhvillimit të interesave kombëtare dhe euroatlantike të RSh, po paraqes përmbledhje rreth këtyre zgjedhjeve maskaradë:

Shoqëria njërëzore nuk ka gjetur ende as sistem me të mirë dhe as hilaç më të shëndetshëm se pluralizmi, zgjedhjet e lira, rotacioni politik dhe ekonomia e tregut. Kështu, pavarësisht bindjeve politike, kundërshtive ndaj qeverisë apo interesave me pushtetin, shpresoj të biem qetësisht dakord për: “domosdoshmerinë ulëritëse që ka Kombi, demokratët, socialistët, pra mbarëshqiptarët për rotacionin e pushtetit”.

Por, përtej dalldisjes bollshevike nga fitorja edhe për 4 vjet e pushtetit apo dhe dëshpërimit legjitim të demokrateve nga humbja e përsëritur 4 herë, zgjedhjet e 11 Majit nuk kanë asnjë të fituar. Për më keq: “Shqipëria ështe e humbura e madhe; pluralizmi, pra e majta dhe e djathta mbetën të gjunjëzuara nga udhëheqësit e Madhërishëm, për pasojë liria e votës dhe ardhmëria e shqiptarëve mbeten të kërcënuara nga demokracia fasadë dhe shteti i dështuar”.

Për këdo që mërzitet në të drejtën për ta shijuar superfitoren apo demokratët e mllefosur nga 16 vite opozitë, nënvizoj se si askund tjetër në botën demokratike (përjashto Rusinë-Putiniste, Bjellorusinë, etj), 95 deputet, pra më shumë se shumica e cilësuar janë të emëruar nga 2 Super-Kryetarët. Pjesa tjetër (45) të zgjedhur me vota në një fushebetejë cinike, përveçse rrogës nga buxheti shtetit si dhe përkujdesjes për të duartokitur me entuziazëm Kryetarët e mëdhenj, kanë zero peshë ose fuqi vendimarrëse.

Shkurt, ligji i damkosur me konsensusin e turpit (i vetmi në 16 vitet e fundit) dhe rezultatet e 11 Majit, blinduan Autokracinë e Kryetarëve të Madherishëm, duke thelluar krizën e pluralizmit fasadë, demokracisë dhe shtetit të dështuar si dhe p’shurrur Republikën Parlamentare.

Së PARI, edhe pse Krye-Komisari me qillota, në Momerandumin e Kuçit emëroi 83 deputetë, zgjedhjet e 11 Majit nuk i ka fitur PS por fuqia kriminale e të (gjithë) Pushtetshmit, duke shpërdoruar institucionet dhe administratën shtetërore (+200 mijë patronazhiste & 740 mijë pensionistë) si dhe me dorovitjet alla-sulltanatë të parave dhe pronave publike, me qëllim: “mbajtjen me çdo çmim të pushtetit sikur RSh të ishte Burkina Faso, Junta e Malit, Xhibudi dhe jo 16 vjet vend i NATO-s”.

Me papërgjegjshmëri tinzare, pronari i ish-PS, i devijoi dështimet në 12 vitet që lamë për: “mos-braktisjen e vendit, punësimin e 300 mijë të rinjve; shëndetësinë falas; zero taksa për naftën, bukën, vezët; zero influence politike mbi koston e rrugëve, inceneratorët, koncesionet dhe ZERO-korrupsionin, edhe pse Tigri/nr. 2 i qeverisë së Tij nga arratija e cilësoi “organizatë Kriminale” si dhe Lali/Pushtetari nr.2; ministra, deputetë, etj, flenë në birrucat e burgjeve, ose gdhihen në dyert e SPAK”!

Betejën drejt 11 Majit, Kryeministri Rama e (ç) fokusoi me gjyqin popullor ndaj rikthimit të “Gogol-Berishës”, duke kujtuar zgjedhjet e 26 majit; vrasjet e 1997-1998, Gërdec, 21 Janar; besnikëritë ndaj aleatit të halleve (burgosur) si dhe urrejtjen ndaj Like-Floririt; kopromiset me Belerin e vrasjeve të Peshkëpisë (1994); si dhe me përqeshje popullorçe ndaj moshës (nga non-grata ose buf kënete), duke mos kursyer edhe Ekspertin e mirënjohur amerikan të zgjedhjeve z. LaCivita, që e de-gradonte si xha-Latifi.

Nga ana tjetër ri-shpiku dhe privatizoi aspiratën europiane të Shqiptarëve, ëndërr që në 34 vjet, është shpërdoruar nga krye-Pushtetarët e radhës, vetëm për mbatjen/marrjen e pushtetit. Ndërsa në këtë fushatë tejkaloi çdo dalldi egocentrike: “Vetë/m i madhi fare, do ta marrë për dore një grua/vajze të bukur për ta ulur Shqiperinë në karrigen e BE”. E thënë shkurt, përsa të ketë kësi Madhështori, RSh s’ka nevoj fare për zgjedhje, as opozitë, pasi vetëm Ai e di, e do dhe punon për përaparimin e Kombit!  

Praktikisht, edhe “bufët e dinë” që ashtu si Presidentin, Ministrat, listat e mbyllura me 46, me përjashtime të rralla edhe 37 të hapura (gjithësej 83) deputet, nuk janë përzgjedhur për meritokraci, dije, integritet dhe vlera të spiktaura por vetëm pasi kanë kaluar sprovat e gjunjëzimit ndaj udhëheqësit të madhërishëm. Keqardhje që në tepsinë e kësaj terexheje, kanë rënë edhe disa mëndje racionale që kanë mbetur nga ish-PS, të cilët fushatën për mbajtjen 16 vjet të pushtetit, e legjitimojnë me tunelet, rrugët, investimet publike. Ndërsa shpresoj se mirë e dinë që edhe opozita më e përkryer nuk bën as rrugë, as investime dhe kështu, i bie që RSh s’do ketë shance për rotacion politik të pushtetit. 

Së DYTI, konsideruar shpërdorimin kriminal të pushtetetit në zgjedhje, me 326 mijë vota dhe 33 deputet me pak se PS, pra vetëm me 50 mavro-Deputet të emëruar: “opozita e sunduar nga Sali Berisha, edhe i shiti, edhe ja vodhën, por i humbi në mënyrë mëkatare zgjedhjet e 11 Majit”.

Mjaft është mjaft. Nën përgjegjshmërinë e “Këshilltarit në fushën e reformave të Sigurisë Kombëtare dhe integrimit në NATO, i bëj thirrje publike z. Sali Berisha të jap dorëheqjen e parevokushme nga funksioni i kryetarit të PD” thirrje që shkon edhe për 20 drejtuesit qëndror dhe komisarët-blu të 12 qarqeve.

Vetëm dorëheqja do i hapte rrugë një proçesi transparent, gjithëpërfshirës, të gjithanshëm dhe të shëndetshëm transformimi. Çdo përpjekje delekuente për të mbajtur kolltuqet, apo dhe kontrolluar reformimn e të djathtës do ti bënte funeralin e dytë poshtërues PD (i pari në korrik 2021) si dhe do ti përdhoste përjetësisht aktorët. 

Për ta plotësuar këtë thirrje për dorëheqje, nënvizoj se PD i ka humbur me “merit”. vetëdije, llogari meskine dhe heshtje mëkatare, zgjedhjet e 11 Majit, pasi në vend t’ju paraqisnit demokratëve dhe shqiptarëve frymën fituese, personalitete me integritet të spikatur  dhe aleancën e vlerave të djathta (jo qelebësirave dhe kusarëve), i poshtëruat me një listë “të para/pas leckosur; dhuratave për kryetarët e partive fantazma (pa anëtarë por fotozhenik), duke ricikluar luftëtarët e betejës turpëruese për bravat e PD (8 Janar 2022) dhe humbësit në 4 zgjedhje parlamentare; ish-zyrtar të korruptuar si dhe ekstremist me preçedent në veprimtari terroriste (si rasti Belerit) ndaj integritetit dhe interesave kombëtare”!

Duke ushqyer deri në delirancë: “udhëheqjen e betejës globale ndaj Soros, si shoku Enver me luftën e proletariatit botëror kundër USA & BRSS; me kontratën e Muleve për heqjen me para të non-gratave në ShBA dhe UK” si dhe duke mitizuar fuqinë e z. LaÇivita (si Sherifi/Mesia që do sillte fitoren nga Trumpi), i telendisët votuesit mëndjehapur dhe shpresat e demokratëve të dëshpëruar nga 12 vjet opozitë.

Sigurisht, nuk jam i lumtur, por “i nderuar” që me vetëdije nuk u bëra pjesë e humbjes Tuaj mëkatare, të cilën e kam paralajmëruar që në takimin e parë mbas kthimit nga Washingtoni (5 Janar 2025), kur Kryetarit në detyrë i kam përcjellë vlerësime dhe këshilla “konfidenciale”, që: “të mos mbetet peng i borxheve dhe miteve personale (lederit fjalë-mbajtur) posaçërisht ndaj grupit të Gazit/Vulës, as ndaj bashkë-luftëtarëve për Bravat dhe as ndaj kryetarëve të Partive (pa anëtarë)”; si dhe për ta çliruar PD nga kurthi i betejës kamikaze për listat e sigurta, duke dalë z. Berisha i pari jashtë bunkerit 30 % i të emëruarve deputet, një shëmbull që do duhej të imponohej Drejtuesve Politik në Qëndër si dhe 12 Qarqe”! 

Për shkak e të moshës, sigurisht mund të shpreh keqardhjen për z. Berisha, por dhe zhgënjimin që futi në bunkerin e listës së mbyllur, pjesën më të konsumuar dhe neveritur nga demokratet dhe shqiptarët, duke lënë në fushebetejë (listën e hapur), personazhe me integritet dhe qytetari të spikatur si Alimehmeti, Tabaku, Spahija, Kopliku, Celi/FR, Kalaja/DR, Kreka, Mahmutaj, etj ndërsa shimica tjetër, delekuente ose defiçente lokalë, të gatshëm të kacafyteshin me nj-tj për Kryetarin dhe 40 bunkeristët. Kështu, dorëheqja nuk është lutje, as akt-finikërie, por detyrim që buron nga përgjegjësitë e humbjes mëkatare në 11 Maj.

Mos i mashtroni më demokratët, pasi megjithë pasojat e (bashkë) Ligjit të turpit dhe shpërdorimin kriminal të pushtetit, zgjedhjet e 11 Majit tashmë janë të çertifikuara/uruara nga kryetarët e kancelarive demokratike. Prandaj sinqerisht Ju këshilloj të dilni nga kurthi i diskretitimit të mëtejshëm duke shkuar në forume dhe seminare (si rasti IDU, që maksimimi i pjesëmarësve të “nderit” janë PM Kilit, ish -Presidenti Ukrainës), sidomos mbas humbjes fatale si dhe kur kryetarët e 52 vendeve Europiane (anëtare ose jo në BE) ishin në Tiranë, duke nderuar flamurin e Skënderbeut si dhe promovuar aspiratën e shqiptarëve drejt BE. Do ishte shumë më serioze që krerët e shteteve ti takonit në Tiranë për t’ju shprehur vlerësimet e opozitës për mbështetjen e Shqipërisë si dhe rezervat për zgjedhjet e 11 Majit !?

Po ashtu, këshilloj të hiqni dorë nga ri-zvarritja mëkatare e demokratëve për ri-nisjen e revolucionit (alla-Lili) me Bardhin e zengjinesë, Almën e shpërdoruar për epshet Gjicit, flamurin e Himarës së Belerit; revoltën perverse kundër popullit dhe gazetarëve nga hajdut të njohur votash (për Lulin në korrik 2021) dhe të nominuar si minues të demokracisë; apo ordinerë që presin çdo të hënë në kanjëllat e SPAK-ut për të demostruar përgjërimin ndaj Baba-Kryetarit. “Fali o zot se nuk dinë se çfarë bëjnë” ndaj çdo të shkalluari/e që “fajësojnë perëndimin dhe kërcenojnë ambasadën e ShBA” (!), apo që i qurraviten të mos jap dorëheqjen duke i thurur lëvdata qesharake udhëheqesit të pavdekshëm, si dikur shokut Enver që s’bente gjumë, qepte çorapet …”, etj! 

Në shtesë, fatëmirësisht zgjedhjet e 11 Majit, konfirmuan edhe fitimtarë, si znj. Jorida Tabaku dhe mjekun Ilir Alimehmeti. Rreth 40 mijë votues të lirë, i besuan jo për PD por për qytetarinë shëmbullore, rrënjët fisnike/djathta, forcën e arsyes, integritetin e spikatur si dhe përgjegjshmërinë politike “duke e përçmuar dhe sfiduar edhe betejën kamikaze për listat e sigurta”. Prandaj  kjo  votë mbart shpresën se Shqipëria mundet dhe do bëhet demokratike edhe për inat të politikanëve zullumqarë, që pasi ju kanë vjedhur votat, privatizuar partitë politike dhe institucionet kushtetuese, i sundojnë shqiptarët edhe në 34 vitet e fundit.

Po ashtu shpreh respektin për kurajon e drejtuesve të 4 entiteteve politike në maskaradën e 11 Majit, të cilët së bashku me 170 mijë vota (rreth 16 deputet nga 4 që monën) ja dolën të disretitonin  sistemin e turpit. Do uroja që në zgjedhjet e radhës, këtë “ekperiencë në tentativë” ta konsiderojnë si mesim për të tejkaluar mllefet primitive, pra: “për t’ju bashkuar një opozite imponuese për rotacionin e elitave (pronarëve) të partive  si dhe të pushtetit politik në RSh”.

Si mesazh përmbledhës: “Edhe mbas humbjes mëkatare si kjo e 11 Majit, nuk gjej, pasi nuk ka arsye për tu gjunjëzuar por motivim edhe më i fortë për këdo që beson në misionin e ri-kthimit të 100 % të fuqisë së votës së lirë ose pushtetit të vjedhur te qytetarët”.  Thënë këtë, j’u bëj thirrje vëllazërore arsyeve fisnike të demokratëve dhe mbarë-shqiptarëve që: “përtej dëshpërimit nga kjo humbje të 4-ërt, të përbashkohemi rreth besimit te vota e lirë për të realizuar rotacionin politik të partisë, pushtetit, bashkë me këtë rikthimin e Shqipërisë në shinat e demokracisë funksionale, si SHBA dhe gjithë Europa Demokratike”.

Me këtë rast, falënderoj përzemërsisht dhjetëra mijëra miq (brenda dhe jashtë vendit), intelektualë dhe patriotë të shqetësuar, si dhe qytetarë të zakonshëm, për konsideratat, rezervat si dhe mesazhet inkurajuese në angazhimin tim politik mbas daljes në rezervë, si dhe i garantoj publikisht, se: “mbetem edhe më i përkushtuar për të kontribuar me eksperiencën euroatlantike, përulësi si dhe përgjegjshmëri politike në mbrojtjen dhe zhvillimin e interesave kombëtare dhe vlerave Euroatlantike në RSh”.

* Autori është Gjeneral ® Piro Ahmetaj:

Senior Ekspert për çështjet e Sigurisë Kombëtare,

Rajonin si dhe marrëdhëniet me USA/NATO.

Shënim shtesë: “Kjo përmbledhje është ndarë me Komisionin mbipartizan të Senatit dhe Kongresit të SHBA-ve (CSCE), si dhe me disa Institute dhe forume të Senior Eksperteve/kolegëve të SK dhe NATO-s, në Washington DC”!

Nga Frank Shkreli

Dhoma e Përfaqsuesve e shtetit Texas miratoi të mërkurën e kaluar projekt-ligjin sipas të cilit shkollat publike të atij shteti duhet të mësojnë nxënsit dhe studentët — nga fillorja deri në mbarim të shkollës së mesme — mbi krimet e komunizmit ndërkombëtar. Ky projektligj ishte aprovuar marsin që kaloi nga Senati i shtetit Teksas me 28-3 vota dhe javën që kaloi Dhoma e Përfaqsuesëve e këtij shteti miratoi projektligjin me vota dërmuese, 119 në favor, ndërsa 13 demokratë votuan kundër. Projektligji i dërgohet tani Governatorit republikan të shtetit Teksas,Greg Abbot, i cili sipas medias lokale atje, pritet ta nënshkruaj duke e bërë këtë ligj detyrues për të gjitha shkollat publike në Teksas. Detyron ndryshimin e programeve aktuale mësimore për klasët 4-12 me qëllim që të kuptohet më mirë historia kriminale e “komunizmit dhe ideologjive”, që siç u shpreh zëvëndës governatori i atij shteti, Dan Patrick, një ligj i tillë ishte i nevojshëm, “ashtuqë historia të mos përsëritet më”.

Mediat njoftojnë se Bordi Shtetëror i Arsimit të Teksasit do të këshillohet me viktimat e komunizmit për të bërë ndryshimet e nevojshme në programet e mësimit për klasët 4-12-vjeçares. Miratimi i këtij projektligji nga dy dhomat legjislative të Teksasit është në vazhdën e shumë përpjekjeve të tilla, viteve të fundit, nga disa shtete amerikane për të njohur, zyrtarisht, publikun dhe politikën amerikane mbi krimet e komunizmit dhe për të kujtuar viktimat e komunizmit anë e mbanë botës.  Frank Shkreli: Florida përforcon me ligj standardet shtetërore të edukimit mbi rreziqet, krimet dhe të këqiat e komunizmit | Gazeta Telegraf.  Por jo vetëm shtete individuale të Amerikës, por edhe Kongresi amerikan i është bashkuar kësaj lëvizjeje për të denoncuar komunizmin si ideologji dhe për të kujtuar viktimat e tij. Frank Shkreli: Kongresi i Shteteve të Bashkuara denoncon tmerret e socializmit | Gazeta Telegraf.  

Këtu në Shtetet e Bashkuara të Amerikës është Fondacioni i Viktimave të Komunizmit (Victims of Communism Foundation), organizata kryesore që promovon, lobon dhe mbështet – në nivel shtetëror dhe federal – që zyrtarisht të dënohen krimet e komunizmit dhe të kujtohen miliona viktimat e pafajshme të atyre regjimeve, anë e mbanë botës.  Për fat të mirë, komuniteti shqiptaro-amerikan dhe viktimat e komunizmit në Shqipëri kanë një zëdhënse të fortë, shumë të aftë si Këshilltare e Fondacionit, Elida Dakoli, pianiste e njohur botërisht, autore, profesoreshë, aktiviste e të drejtave të njeriut, sipërmarrëse dhe aktiviste kundër krimeve të komunizmit këtu në Shtetet e Bashkuara.  

Shqiptaro-Amerikanja Elida Dakoli, D.M.A.Dr. rrjedhë nga një familje, politikikisht, e përsekutuar nga regjimi diktatorial komunist i Enver Hoxhës.  Ajo është stërmbesa e Avokatit Hysen Myshketa, një nga themeluesit e Parlamentit të parë Shqiptar në vitin 1921 dhe një mbështetës i flaktë i demokracisë shqiptare në kohën kur ai jetoi e veproi. Pas vrasjes së tij nga regjimi komunist, familja e Elida Dakolit u persekutua për bindjet e tyre politike anti-komuniste, pro-demokracisë. Sadik Dakoli, gjyshi i saj nga babai, është vrarë edhe ai në kampet komuniste. Elida ka deklaruar se persekutimet ndaj anëtarëve të familjes së saj kanë vazhduar me dekada dhe ndonëse kanë kaluar 35-vite të ashtuquajturit tranzicion nga regjimi komunist në “demokraci”, ende nuk dihet se ku i kanë varret familjarët e saj, të vrarë nga komunizmi. Për më shumë hollësi mbi historinë e vuajtjeve të familjes Dakoli mund të lexoni në portalin Kujto.al: Elida Dakoli: Një histori përndjekjeje, e shoqëruar në piano – kujto.al | Arkiva Online e Viktimave të Komunizmit në Shqipëri.  Si aktiviste e palodhur anti-komuniste në Shtetet e Bashkuara, Elida Dakoli nuk pushon së kërkuari drejtësi për familjarët e saj të vrarë nga komunizmi enverist. Si anëtare e lidershipit të Fondacionit të Viktimave të Komunizmit, me qëndër në Washington, Elida Dakoli — Elida Dakoli, D.M.A. | Victims of Communism Memorial Foundation – është në krye të përpjekjeve për të dënuar krimet e komunizmit ndërkombëtar, përfshir viktimat e komunizmit në Shqipëri, dhe për të kujtuar ato viktima, me moton që ato krime të mos përsëriten më. Prandaj Elida Dakoli i është bashkangjitur ndoshta organizatës më të njohur anti-komumiste në Amerikë, Fondacionit të Viktimave të Komunizmit, në përpjekjet për të informuar politikën dhe publikun e gjërë në Shtetet e Bashkuara për krimet e komunizmit ndërkombëtar, anë e mbanë botës, pjesë e të cilës, natyrisht, janë edhe krimet e regjimit komunist ndaj kundërshtarëve të tij politikë në Shqipëri, por jo vetëm.  

Po e ve në dukje rolin e Elida Dakolit dhe përpjekjet e saja për të edukuar publikun dhe politikën amerikane mbi krimet e komunizmit në Shqipëri dhe në botë – duke e lidhur punën e saj të palodhur disa vjeçare në këtë fushë, drejtë për drejtë, me vendimin që mori javën e kaluar legjislatura e shtetit Teksas për të detyruar shkollat publike në atë shtet që në programet mësimore të përfshihen krimet e komunizmit ndërkombëtar dhe historinë e komunizmit në, përgjithësi, si dhe të kujtohen viktimat e atyre regjimeve. Në portalin e Fondacionit të Viktimave të Komunizmit thuhet se në paraqitjet e saja para legjislaturës, me dëshmitë e saja për krimet e komunizmit në Shqipëri, Elida Dakoli ka shkundur Dhomën e Përfaqsësuesve të Teksasit me historinë tepër të dhimbëshme të përvojave tragjike të familjes së saj nën regjimin komunist të Shqipërisë.

Unë jam përpjekur ti sjellë këto shembëlla të dënimit të krimeve të komunizmit dhe miratimit të ligjeve që mandatojnë mësimin në shkolla të krimeve të komunizmit ndërkombëtar nga Kongresi Amerikan dhe nga legjislatura shtetesh të ndryshme këtu Shtetet e Bashkuara të Amerikës Jo për të shitur mend as për të provokuar njeri – por për të informuar me qëllim dhe me shpresë se edhe Shqipëria, por edhe Kosova mund të marrin shembëll dhe të ndërmarrin nisma të tilla legjislative për mësimin në shkollat shqiptare – mbi krimet e komunizmit – që janë ndër krimet më barbare në trojet shqiptare dhe në në botën komuniste, në përgjithsi. Për fat të keq, në rastin e Shqipërisë por edhe të Kosovës – sa u përket krimeve të komunizmit sllavo-aziatik prej gjysëm shekulli në trojet shqiptare, kemi të bëjmë me një klasë politike të pa ndërgjegjëshme dhe të papërgjegjëshme, për të mos thenë të pa moralshme, sa i përket dënimit të krimeve të komunizmit dhe kujtimit të viktimave të atij regjimi sllavo-shqiptar që ka skllavëruar shqiptarët për një gjysëm shekulli! Për 35-vjet tani, kjo klasë politike shqiptare han me dy lugë sa i përket krimeve të komunizmit dhe dënimit të krimeve të atij regjimi, siç ka bërë e gjithë bota perëndimore. Brenda vendit hanë me “lugë të ndryshkura” të komunizmit të Enver Hoxhës duke mohuar ose në minimum duke u treguar indiferent ndaj krimeve të komunizmit, por shpesh edhe nostalgjikë ndaj atij regjimi. Ndërsa me të huajt, siç ishte rasti i takimit të fundit të “European Political Community (EPC)”, Komuniteti Politik Evropian në Tiranë, politika zyrtare shqiptare paraqitej si demokratët më të mëdhej të Evropës dhe Amerikës, duke përdorur “lugë argjendi”, me të huajt – me pretendimin se “Shqipëria është Evropë”.

Po, po,shqiptarët dëshirojnë të jetojnë sin ë Evropë, në një Shqipëri të lirë e demokratike, me zgjedhje të lira, e në një Shqipëri të begatë për të gjithë dhe pa dallim. Shqipëtarët më shumë se liderët e tyre politikë, dëshirojnë të këthehen në Evropë. Por në Evropë nuk shkohet me bagazhin e krimeve të komunizmit dhe me nostalgjinë zyrtare komuniste për Enver Hoxhën, e dukshme në të gjitha nivelet zyrtare të politikës, medias dhe fushave të tjera.  Si në asnjë vend tjetër ish-komunist, falë kësaj klase politike nostalgjike për një sistem barbar të vdekur, shqiptarët që kanë mbetur pa u larguar nga trojet shqiptare vazhdojnë të jetojnë, brenda gënjeshtrës komuniste gjysëm shekullore dhe jo brenda të vërtetës historike! Ndryshe nga Shqipëria dhe Kosova të cilat nuk dënojnë, zyrtarisht, krimet e komunizmit gjatë dhe pas Luftës së II Botërore – këtu në Shtetet e Bashkuara disa shtete – siç është Teksas-i, shteti i dytë më i madh pas Kalifornisë, me më shumë se 30-milionë banorë, po miratojnë ligje për të mësuar brezat për krimet e komunizmit ndërkombëtar – me qëllim që të mos përsëriten më.  Po, Shqipëria, por edhe Kosova, kur do të përballen me të kaluarën barbare komuniste të dy regjimeve si motra që së bashku dhe veças kanë shkaktuar mijëra viktima shqiptare të kundërshtarëve të komunizmit, anë e mbanë trojeve shqiptare? 

Fatkeqsisht, në rastin e Shqipërisë, kemi të bëjmë me atë që Vaclav Havel e ka quajtur “sistem post-totalitar”, i cili sipas tij nuk duhet të keqkuptohet se me parashtresën ‘post’, nuk do të thotë se ai sistem nuk është totalitar.  Sipas Havelit, një regjim i tillë, “është rob i gënjeshtrave të veta, ai duhet të falsifikojë gjithçka. Post-totalitarizmi, falsifikon të kaluarën. Ai falsifikon të tashmen dhe falsifikon të ardhmen. Falsifikon statistikat…”, ka shkruar ndër të tjera Havel në esenë, (i978) “Fuqia e të pafuqishëmve”, në lidhje me sistemet post-totalitare. Një shkrim, që në atë kohë, ka shkundur themelet e komunizmit në Evropën Lindore e Qendrore, por jo në Shqipëri, as atëherë e siç duket as sot, 35 vjet pas shembjes së Murit të Berlinit. Mos përballja me të të kaluarën kriminale të një sistemi totalitar siç ishte komunizmi i Enver Hoxhës, dhe me viktimat e pafajshme të atij sistemi, le të kuptohet, sipas Vaclav Havelit se një sistem që mund t’a quaj veten post-totalitar nuk do të thotë, domosdoshmërisht, se nuk është totalitar.

 “Kjo është arsyeja pse jeta në atë sistem është kaq e përshkuar me hipokrizi dhe gënjeshtra: qeveria me burokraci, quhet qeveri popullore; klasa punëtore skllavërohet në emër të klasës punëtore; degradimi i plotë i individit paraqitet si çlirimi i tij përfundimtar; privimi i njerëzve nga informacioni thuhet se po ua ve në dispozicion informacionin; përdorimi i fuqisë për të manipuluar, quhet kontrolli publik i pushtetit dhe abuzimi arbitrar i pushtetit quhet respektim i kodit ligjor; shtypja e kulturës, quhet zhvillimi i saj; zgjërimi i ndikimit perandorak paraqitet si mbështetje për të shtypurit; mungesa e shprehjes së lirë konsiderohet si forma më e lartë e lirisë; zgjedhjet qesharake bëhen forma më e lartë e demokracisë”, ka shkruar, ndër të tjera, Vaclav Havel në esenë Fuqia e të Pafuqishëmve (the Power of the Powerless).

Frank Shkreli

Dr Elida Dakoli, Shqiptaro-Amerikanja, anëtare e Këshillit të Fondacionit të Viktimave të Komunizmit në Washington (Victims of Communism Foundation) dhe banuese në shtetin Teksas i ka dhënë goditje të rënda komunizmit shqiptar në dëshmitë e saja gjatë viteve në Dhomën e Përfaqësuesve të shtetit Teksas, ndërsa ka kujtuar përvojat tragjike të familjes së saj nën regjimin komunist të Enver Hoxhës. Dëshmi që i kanë paraprirë miratimit, javën që kaloi, të projektligjit në legjislaturat e Teksasit për të detyruar mësimin – në të gjitha shkollat publike të atij shteti — mbi historinë dhe krimet e komunizmit.

Përfaqsuesi demokrat i shtetit Teksas, Riçard Pena Raymond u bëri thirrje anëtarëve të Partisë së tij të votojnë në favor të projektligjit që u kërkon shkollave publike të edukojnë fëmijtë për krimet e komunizmit dhe të kujtohen viktimat e tij, ashtu që ato kirme të mos përsëriten më. ©Texas House of Representatives© The Center Square

 UNITED STATES – Texas State Capitol building in Austin, Texas. (Photo By Bill Clark/CQ Roll Call)